Kamienna Gwiazda

Yumi, Ulrich, Odd i Jeremy to czwórka przyjaciół, która odkrywa istnienie zamkniętej w internetowej przestrzeni dziewczynki - Aelity. Próbując ją ratować natrafiają na groźny wirus komputerowy, X.A.N.Ę. Tylko ich nowa koleżanka może go powstrzymać... tylko czy jej się to uda? Jak ma to zrobić? I co najważniejsze, w jaki w ogóle sposób Aelita trafiła do sieci? Kod Lyoko to seria, która powstała na bazie francuskiego serialu dla dzieci. Sama nigdy nie miałam z nim styczności, nie oglądałam go, jednak... podobno jest całkiem popularny. Dlatego też na jego podstawie stworzona została seria książek, którą ja sama polecałabym dla dzieci w wieku od 8 do może 12, 13 lat? Podziemny Zamek napisany jest ciut łatwiejszym językiem niż np. Złodziej Pioruna. Z resztą, sam wygląd książki świadczy, że nie została ona stworzona dla starszego odbiorcy - litery wewnątrz są dość duże, jak to zwykle przy takich książkach bywa. W czasie zakupu moją uwagę do tej książki przyciągnął przede wszystkim jej wygląd. Książka ma obwolutę z bardzo przyjemną dla oka grafiką. Po jej ściągnięciu oczom ukazuje się prosta, acz twarda i fajnie zaprojektowana okładka, a wewnątrz poza zwykłymi nielicznymi obrazkami możemy znaleźć kolorową wkładkę. Naprawdę, ta pozycja prezentuje się bardzo dobrze i uważam, że dlatego nieźle nadawałaby się na prezent. Jak jednak sprawa mnie się w środku? Hmm... całkiem nieźle, jak na książkę dla dzieci. Nie jest to wprawdzie historia najwyższych lotów, ale dla dziecka? Czemu nie. Powinna się sprawdzić. Historia jest bardzo prosta i dość oklepana jak na science-fiction, nie ma w niej w sumie nic bardzo zaskakującego, ale bohaterowie są przyjemni, stosunkowo wyraźni, a prosty styl powinien młodego czytelnika bez problemu wciągnąć. Jedyne, czego się mogę nieco bardziej przyczepić, to... mały chaos w fabule. Autor nieco skacze z teraźniejszości w przeszłość, czasami wrzuca nam krótkie scenki z innych żyć - i to przynajmniej mnie trochę rozpraszało, zwłaszcza, że przez skoki w czasie autor moim zdaniem za dużo rzeczy odkrywa na raz. Wolałabym przeczytać osobną książkę o początku przyjaźni dzieciaków z Aelitą, a osobną o tym, co było dalej... Wszystko byłoby bardziej składne. No ale cóż, może taki rozwój wydarzeń dyktował serial? Nie mam tu zbyt wiele do dodania. Podziemny zamek to powieść, która spełnia swoje zadanie jako rozrywka dla dzieci, daleko jej jednak do książki wysokich lotów, z której zrobiłby się dziecięcy klasyk. Ale jeśli tylko znacie dzieci, którym by się spodobała, nie bójcie się na nią polować, bo jest całkiem przyzwoita :)

🧙🏼‍♂️W bardzo licznej czarodziejskiej rodzinie, na świat przychodzi Septimus Heap. Jest on siódmym synem siódmego syna, co w magicznych kręgach jest uznawane za istną kumulację niezwykłej mocy. Zaraz po jego narodzinach, jego ojciec wybiera się do zielarki. Wracając, przed bramami Zamku znajduje zawiniątko z niemowlęciem, a w dalszej drodze wpada na Czarodziejkę Nadzwyczajną, która mówi, że wraz ze swoją żoną, Sarą, mają traktować znalezione dziecko jak swoje. W drzwiach własnego domu Silas mija się z akuszerką, która nie ma dobrych wieści. Septimus nie żyje. I tak właśnie zaczyna się cykl o Septimusie Heapie. Jak to możliwe? Tego dowiadujemy się już później. 🧙🏼‍♂️Wraz z upływem lat sytuacja czarodziejów staje się coraz cięższa, a różnice pomiędzy dziewczynką a jej przybraną rodziną coraz wyraźniejsze. Bo jak to możliwe, że córka Sary i Silasa ma ciemne, proste włosy i intensywnie fiołkowe oczy, podczas gdy wszyscy synowie na głowach mają burzę jasnych loków, a ich oczy są zielone, jak u każdego innego czarodzieja? 🧙🏼‍♂️Wydarzenia mające miejsce w dniu dziesiątych urodzin dziewczynki zmienią nie tylko życie Heapów, ale też wszystkich mieszkańców Zamku i okolic. 🧙🏼‍♂️Przed re-readem miałam pewne obawy, ale okazało się, że historia tego magicznego klanu nadal mi się podoba. Może to przez sentyment jaki mam do tej serii. Nie jest to może najbardziej oryginalna opowieść i wykorzystuje sporo popularnych motywów, ale mimo wszystko daje mi dużo komfortu i uważam, że to był bardzo udany początek miłości do fantastyki🤎

Przeczytałam ją dwa razy, za każdym porywała mnie tak samo. Interesująca fabuła, wartka akcja. Nie jest książką, która męczy. Kilka niedociągnięć można usprawiedliwić młodym wiekiem autorki. Niestety, pozostałe części serii nie zostały wydane w Polsce, nad czym bardzo ubolewam. Książkę jak najbardziej polecam.

Seria "Century" autorstwa Pierdomenico Baccalario to fascynujący cykl czterech książek skierowany głównie do młodzieży, ale z pewnością może zainteresować również starszych czytelników. Opowieść skupia się na czwórce nastolatków, którzy pochodzą z różnych zakątków świata i spotykają się w Rzymie. Wspólnie odkrywają, że są częścią tajemniczej przepowiedni, która zmusza ich do wyruszenia w niebezpieczną podróż, aby ocalić świat. Seria ma swoje mocne i słabe strony. Fabuła pełna tajemnic i zagadek. Książki przyciągają dynamiczną akcją, zagadkami oraz mistyczną atmosferą. Każda z części prowadzi czytelnika przez inne miasto (Rzym, Paryż, Nowy Jork i Szanghaj), co dodaje historii różnorodności i daje możliwość odkrycia różnych kultur. Interesujący bohaterowie. Postacie są dobrze zarysowane, z różnymi osobowościami i tłem kulturowym. To sprawia, że czytelnik łatwo się z nimi utożsamia i przeżywa ich przygody. Szybkie tempo i zwroty akcji. Seria utrzymuje dobre tempo, z regularnymi zwrotami akcji, co sprawia, że czytanie jest naprawdę wciągające. Niektóre wątki mogłyby być bardziej rozwinięte. Mimo że książki są pełne przygód, niektóre wątki wydają się zbyt szybko rozwiązane lub pozostawione bez odpowiedzi, co może być frustrujące dla bardziej wymagających czytelników. Styl pisania może być prosty. Chociaż to może być zaletą dla młodszych odbiorców, starsi czytelnicy mogą odczuwać, że niektóre dialogi i opisy są zbyt uproszczone. Seria "Century" to solidna propozycja dla miłośników przygód i tajemnic, zwłaszcza wśród młodszych czytelników. Mimo pewnych niedociągnięć historia jest angażująca i pełna ciekawych zwrotów akcji. Jeśli lubisz książki, które łączą elementy historyczne z przygodowymi, ta seria może być strzałem w dziesiątkę!

Nigdy nie słyszałam o tej książce, dopóki jej nie znalazłam na półce w bibliotece. Zapowiadało się bardzo ciekawie, bo jak, można wejść do obrazu ? Do tego, co namalowane? Intrygujące. W dodatku podobał mi się wykreowany świat. Piec Tajemnic - odpowiadające pięciu zmysłom. Bardzo polubiłam naszego głównego bohatera - Mela. Może to nie jest jakaś wybitna książka, ale ogółem historia ciekawa, czasem mi się czytanie dłużyło.

Seria "Century" autorstwa Pierdomenico Baccalario to fascynujący cykl czterech książek skierowany głównie do młodzieży, ale z pewnością może zainteresować również starszych czytelników. Opowieść skupia się na czwórce nastolatków, którzy pochodzą z różnych zakątków świata i spotykają się w Rzymie. Wspólnie odkrywają, że są częścią tajemniczej przepowiedni, która zmusza ich do wyruszenia w niebezpieczną podróż, aby ocalić świat. Seria ma swoje mocne i słabe strony. Fabuła pełna tajemnic i zagadek. Książki przyciągają dynamiczną akcją, zagadkami oraz mistyczną atmosferą. Każda z części prowadzi czytelnika przez inne miasto (Rzym, Paryż, Nowy Jork i Szanghaj), co dodaje historii różnorodności i daje możliwość odkrycia różnych kultur. Interesujący bohaterowie. Postacie są dobrze zarysowane, z różnymi osobowościami i tłem kulturowym. To sprawia, że czytelnik łatwo się z nimi utożsamia i przeżywa ich przygody. Szybkie tempo i zwroty akcji. Seria utrzymuje dobre tempo, z regularnymi zwrotami akcji, co sprawia, że czytanie jest naprawdę wciągające. Niektóre wątki mogłyby być bardziej rozwinięte. Mimo że książki są pełne przygód, niektóre wątki wydają się zbyt szybko rozwiązane lub pozostawione bez odpowiedzi, co może być frustrujące dla bardziej wymagających czytelników. Styl pisania może być prosty. Chociaż to może być zaletą dla młodszych odbiorców, starsi czytelnicy mogą odczuwać, że niektóre dialogi i opisy są zbyt uproszczone. Seria "Century" to solidna propozycja dla miłośników przygód i tajemnic, zwłaszcza wśród młodszych czytelników. Mimo pewnych niedociągnięć historia jest angażująca i pełna ciekawych zwrotów akcji. Jeśli lubisz książki, które łączą elementy historyczne z przygodowymi, ta seria może być strzałem w dziesiątkę!

Wstyd się przyznać, ile podejść miałam do tej książki po polsku i ile razy się odbiłam i jak szybko zaskoczyło przy anglojęzycznej. Generalnie po pierwszym absolutnie cudownym tomie już nigdy nie było tak samo i choć dobrze się tego słucha to jednak gdzieś w głębi czuję lekki zawód, bo nie tego chciałam. Tu jest bez wątpienia lepiej, niż w poprzednim tomie, zwłaszcza w drugiej połowie, ale ta objętość (576 stron!) nie działa na jej korzyść - miałam wrażenie, że się nie skończy i całe wieki przebywam w tej książce. Mimo wszystko jestem ciekawa, w jaką stronę pójdzie ta historia i co się wydarzy w następnym tomie, ale bez wątpienia potrzebuję dłuższej przerwy, zanim zabiorę się za kolejny.

Oryginalna, pełna opinia tutaj: https://www.instagram.com/p/DCDtM9hNKFg/?img_index=1 Zdjęcie profilowe peggy_brown72 "Chłopiec poczuł się rozczarowany, ale zarazem dziwnie przejęty, jakby podjął właśnie misję odnalezienia czegoś. Tylko czego? I po czym pozna, że to jest właśnie to, kiedy już znajdzie? Miał dopiero dwanaście lat i nie przepadał za czytaniem. Czuł jednak, że im pilniej będzie badał, im głębiej będzie drążył, tym pewnie na coś w końcu natrafi - może na jakiś sekret zakodowany na tych pustych stronicach? Sekret, który doprowadzi do jeszcze większego odkrycia? Tylko jak, zastanawiał się, można czytać pustą książkę? W końcu zamknął tomik i odstawił go na półkę, nieświadom, że opowieść właśnie zaczynała się pisać..." Puk puk. Dzisiaj mam dla Was wpis, poświęcony kolejnej z zapomnianych książek, tym razem *ponownie* z gatunku literatury młodzieżowej - oczywiście, fantastyki. Zostałam poniekąd przymuszona do jej przeczytania przez bliską mi osobę, która generalnie nie czyta - choć kiedyś od czasu do czasu się zdarzyło, teraz już niestety wcale - ale do dzisiaj "Endymion Spring" pozostaje jedną z jej ulubionych pozycji. Nie mogłam przejść obojętnie obok takiej rekomendacji i przełykając gorycz związaną z lekturą kolejnej młodzieżówki, wgłębiłam się w fabułę... I nawet nie wiem kiedy znalazłam się na ostatniej stronie powieści. Niesamowicie wciągająca historia, która zaciekawia już od samego początku, sprawiając, że nie można się od niej oderwać. Czyta się ją naprawdę szybko, ma dość duży druk - pewnie z uwagi na to, że ukierunkowana jest na tych młodszych czytelników. Nie jest to typowe ya, gdzie z dzieciaków w wieku ledwie nastoletnim robi się dorosłych. Historia rozgrywa się równolegle w dwóch płaszczyznach czasowych - w Oxfordzie, w czasach współczesnych, oraz w piętnastowiecznych Niemczech, tuż przed wynalezieniem druku przez Gutenberga. Jeden z głównych bohaterów to zwykły, przeciętny chłopiec, nieszczególnie wyróżniający się na tle swoich rówieśników - Blake. Choć wrażliwy, nie jest on jakoś przesadnie dojrzały, acz, nie należy też do grona dziecinnych podlotków - ot, normalne dziecko. Na jednym z zakurzonych regałów biblioteki natrafia na tajemniczą księgę, należącą do niejakiego Endymiona Springa. I w ten sposób zaplątuje się w wir nieprawdopodobnych zdarzeń. Wszystko dopełniają wrzucane równolegle przez autora retrospekcyjne wstawki, o których wspomniałam w ramach drugiej linii czasowej akcji. Umieszczono je na specjalnym, szarawym papierze, co nadaje całkiem efektownego klimatu. Przykład macie na drugim kafelku. I ten właśnie wątek zdecydowanie bardziej mnie ekscytował. Nie chcę zbytnio wdawać się w szczegóły, żeby uniknąć spojlerów (a tutaj praktycznie każda dodatkowa informacja takowy stanowi), ale wierzcie mi - dzieje się. A wykreowana intryga nie stanowi stuprocentowej fikcji, o czym świadczy notka na końcu. Gdybym przeczytała dzieło Matthew Skeltona dwadzieścia lat temu, prawdopodobnie byłabym nim oczarowana. Dawno już dorosłą mnie, szczerze połechtało. 😉 Zabawnym jest dla mnie fakt, że nigdy nie widziałam żadnego postu o niej - recenzji, zdjęcia bez opisu, czegokolwiek - a jednocześnie, każdorazowo widuję ją w antykwariacie, który raz na jakiś czas odwiedzam. I wcale nie jest to ten sam egzemplarz, zalegający na półce od niepamiętnych czasów.

Recenzowaną pozycję czytałem dwukrotnie. Cornelia Funke udowadnia nie po raz pierwszy, że współczesne ksiązki dla dzieci i młodzieży potrafi pisać jak mało kto. Wspaniała fabuła, pełna nieustającego napięcia, z świetnie stworzonymi postaciami, z których część się uwielbia, inne lubi, do innych ma mieszane uczucia, a jeszcze innych nienawidzi. Akcję śledzi się z niesłabnącym zainteresowaniem. Zapierająca dech w piersiach przygoda spod pióra autorki serii "Łowcy duchów", "Reckless" czy książki "Król złodziei". Polecić ją mogę każdemu, za to z góry odradzić animowaną adaptację (po zwiastunie już widać ile zmian i jakie to głupie), w której z pewnością brak głębi (tak, głębi) dzieła niemieckiej pisarki.

Trzy młode dziewczyny Jade, Opal i Ambre, pochodzące z różnych środowisk, w dniu swych czternastych urodzin dowiadują się, że były adoptowane. Starodawne proroctwo zmusza je do porzucenia domów rodzinnych, by mogły wypełnić pewną misję w dalekim Królestwie. Książka ok, ale średnio napisana. Polecam dla trochę młodszych czytelników dla których ta lektura może być ciekawa.

,,Syreni śpiew” to kontynuacja ,,Złodziei cieni”. Pierwszą część Kronik Kronosa czytałam wiele razy, natomiast ,,Syreni śpiew” udało mi się zdobyć dopiero niedawno. Podobnie jak ,,Złodzieje” jest to powieść pełna humoru i przygody, aczkolwiek pierwszy tom stawiam wyżej. Może dlatego, że mam do niego sentyment? Charlotte i Zee powracają z Hadesu. Nastolatka dostaje szlaban za opuszczenie domu w środku nocy. Szansą na zrehabilitowanie się w oczach rodziców jest wspólny rejs w czasie ferii wiosennych. Wcześniej jednak Charlotte poznaje przystojnego i bardzo tajemniczego Jasona, a dotąd spokojny i nieco nieśmiały Zee zaczyna się dziwnie zachowywać. Okazuje się, że za tym wszystkim stoi Filenekron, który po wygnaniu z Krainy Umarłych szuka pomocy u swojego dziadka Posejdona. Nie chce już rządzić w zaświatach, postanawia sięgnąć po władzę na samym Olimpie. Anne Ursu ma talent do opowiadania historii. Jej książki są pełne przygód i tajemnic, które tak bardzo chcemy odkryć, a zarazem ogromnego humoru. W pierwszym tomie autorka przedstawiła nam swoją wizję mitologicznej Krainy Umarłych i Hadesa, natomiast w tym tomie poznajemy Posejdona. O ile Hades był skupiony na sobie, ale ogólnie nieszkodliwy, to Posejdon to prawdziwy tyran, który uważa ludzi za coś, czym można się bawić i wykorzystywać. W ,,Złodziejach cieni” została pokazana w krzywym zwierciadle współczesna biurokracja, natomiast ,,Syreni śpiew” to swego rodzaju satyra na dzisiejszych celebrytów. Nie ukrywam, że to ta seria służy głównie rozrywce, ale mimo wszystko można z niej coś wynieść. Już sama postać Charlotte, która nie lubi się angażować i nie wierzy w siebie, ale jednak okazuje się być jedyną osobą zdolną do powstrzymania złośliwych bogów, daje do myślenia. Natomiast Filenekron, którego poznajemy jako nieco zakompleksionego mieszkańca Hadesu, staje się tu prawdziwym geniuszem zła. ,,Syreni śpiew” wciąga i porywa czytelników. Mimo z pozoru prostej fabuły, mamy tu do czynienia z wieloma ekscytującymi wydarzeniami i do końca trudno powiedzieć, co jeszcze zaserwuje nam autorka. Kroniki Kronosa mają w sobie wszystko czego oczekuję od powieści przygodowych – wartką akcję, ciekawych bohaterów, humor i niezwykłe przygody. Obie części są całkowicie godne polecenia. Szkoda tylko, że ostatnia część ,,The Immortal Fire”(,,Nieśmiertelny ogień”) nie została wydana w Polsce. ,, Nikt od ciebie nie wymaga, żebyś wszystko robił sam. Musisz się nauczyć liczyć na innych.”

To przygodówka dla młodzieży z elementami fantasy. Fajna fabuła i postacie. Chociaż została wydana już dawno, czyli brak w niej nowoczesnych środków przekazu typu internet, komórki, pendrive, to akcja to toczy się tak wartko, że można przymnknąć oko na te braki. Ciekawy motyw symulacji świata. W mojej opinii: bardzo dobra.

Myszkując po antykwariacie wpadł mi w oko znajomy grzbiet - okazało się, że ponownie natknęłam się na "Klątwę miliardera". Początkowo nie byłam w stu procentach przekonana, czy aby na pewno chcę przeczytać tę pozycję, a co dopiero widzieć ją na swojej półce. Jednak szalę na pozytywną stronę przeważył tłumacz, w którego przekład "Harry'ego" wczytują się wszyscy polscy "potteromaniacy" - Andrzej Polkowski. "Tajemniczy diament" opowiada o zwyczajnym trzynastolatku o nieco staroświeckim (choć, nie ukrywam, iście królewskim) imieniu Gerald. Pewnego dnia zostaje wezwany "na dywanik" do dyrektora i... tak rozpoczyna się jego zwariowana przygoda oraz nowe życie. Młodociany miliarder przekona się na własnej skórze, że paparazzi i "życzliwi" ludzie mogą uprzykrzyć życie nawet najspokojniejszej osobie, ale w końcu - jak głosi znane przysłowie - "prawdziwych przyjaciół poznaje się w biedzie" :) Ostrzegam - początkowo czyta się przyjemnie, choć nie jest to najlżejsza lektura. Na szczęście wraz z kolejnymi rozdziałami możemy podziwiać rozwijający się niczym wiosenny przebiśnieg (akurat tych jeszcze nie widać, ale już blisko) zapał autora i - ku pozytywnemu zaskoczeniu - nie jesteśmy nawet świadomi, gdy przewrócimy ostatnią kartkę tej oto książki! Czekam na kolejne tomy :) PS Pan Polkowski chyba świadomie wybiera do tłumaczenia książki, w których choć jeden wątek łudząco przypomina "Harry'ego" - chyba nie tylko ja z sentymentem wspominam przygodę z Czarodziejem :)

Pozycja bardo przytulna. Nie jestem grupą docelowa, ale bawiłam się bardzo dobrze czytając przygody Normana. Przenosi nas w inny bardziej beztroski świat. Autor pisze w bardzo przystępny sposób i nawet po latach od jej wydawania starzeje się z godnością i z przyjemnością można oddać się lekturze.

Dwaj bracia Prosper i Bo , po śmierci matki uciekają przed swoją ciotką Esterą . Zła ciotka chciała rozdzielić chłopców ! Bracia postanawiają zostać razem i uciekają z Hamburga do odległej Wenecji : magicznego miasta . Jednak w Wenecji nie jest spokojnie : złodzieje, kradzieże i tajemnicze postacie . Kim jest tak naprawdę król złodziei? Czym jest tajemnicza karuzela sióstr miłosierdzia ? Czy Bracia wrócą do ciotki ? A przede wszystkim : czy Bo , Prosper i ich przyjaciele dadzą sobie rade z nadchodzącą przygodą ? Naprawdę polecam przeczytać tą książkę .Ja nie mogłam się od niej oderwać !

Co by było, gdyby Percy Jackson był dziewczynką… Choć Kroniki Kronosa mają trochę inny klimat – głównie przez styl autorki: lekki i dowcipny, który po prostu trafił w moje gusta. Ot, młodzieżowa opowieść o ratowaniu świata przez trzynastolatki, przyprawiona grecką mitologią, intrygą o przejęcie władzy oraz przede wszystkim sympatycznymi bohaterami, którzy przez styl autorki mogą wydawać się przerysowani, ale jednocześnie jest w tym coś autentycznego. Szczególnie Charlotte zapadła mi w pamięć i wzbudza największą sympatię. Trochę cyniczna, ale i też po dziecięcemu naiwna i niewinna. No i przede wszystkim to trochę taki lep na kłopoty… ale bez tego nie byłoby ciekawie! To pozycja, która ma bawić, czytając po prostu ma się miło spędzić czas. Choć tak jak Percy Jackson raczej nie zostanie ze mną na długo, to pewnie wrócę od czasu do czasu, aby się odprężyć.

Całkiem fajne, zawiera wiele odniesień do w zasadzie wszystkich możliwych mitologii. Jednakże wątek rodzeństwa, z których tylko jedno otrzymało moc, a drugie jest zazdrosne, jest trochę oklepany. Przyznam szczerze, że moją ulubioną postacią jest zdecydowanie Sophie. Natomiast jej brat cały czas zachowuje się jak palant, chociażby w pierwszym tomie śmiertelnie obrażając Hekate, brak zgody na pomoc Sophie przez wyssanie jej emocji przez Scatty. Jeszcze innym razem zaufał i uwierzył doktorowi Dee i nawet próbował do tego przekonać swoją siostrę.

Całkiem spoko książka, na pierwszej stronie znajdziemy mapkę wenecji, a na ostatniej, co było prawdą w książce, a co nie. Mi osobiście przypadła do gustu główna bohaterka, Theo , ponieważ lubię, gdy dziewczyny też coś osiągają. Historia jest prosta: Słynny łotr Bajamonte Tiepolo z jego trupą, chce utopić wenecję, z zemsty. Na szczęście do miasta przybywa wychowana w Neapolu dziewczynka, Theo. Wiedzie normalne życie u boku przybranych rodziców. Jednak szybko sprawy wymykają się spod kontroli...

Książka opisuje przygody czternastoletniego Matta. Matthew Freeman po stracie rodziców zamieszkał z ciotką i jej chłopakiem których w ogóle nie znał. Po nieudanej kradzieży w której został ciężko ranny ochroniarz hurtowni chłopak zgodził się wziąć udział w projekcie NIWA. Od czasu kiedy Matt został przydzielony do pani Deveril jego życie całkiem się zmienia. Książka jest ciekawa i wciągająca a przygody Matta NIE Z TEJ ZIEMI.

Ta książka opowiadająca o Atlantydzie trzyma mocno w napięciu z każdą kolejną stroną kiedy śledzi się losy głównej bohaterki. Pokazuje też mityczne królestwo z punktu widzenia autorki(co dodatkowo pobudza wyobraznię czytelnika o tym mitycznym królestwie). Uczy też ona że życie nie jest proste i że czasami trzeba się poświęcić i dokonywać wyborów od których często wiele zależy. Patrząc na księżniczkę Meihnę można także zobaczyć ile się zmieniło w jej życiu(tak jak w każdym życiu ludzkim zmiany są nieuniknione i prowadzą do różnych skutków),a także zauważyć jak bardzo zależała od niej przyszłość Atlantydy. Często tez wiele rzeczy zależy od nas samych. Obserwując ją można zauważyć w niej uosobienie ludzkiego życia pełnego zagadek(w tej powieści było ich wiele,a niektóre pozostały tajemnicą na wieki),cierpień,niespodzianek,niepewnych losów i przeznaczeń("Jesteśmy tylko marionetkami w rękach losu[cytat z książki]) oraz ludzi którym można i nie można ufać. Ta książka jest po prostu niesamowita i taka tajemnicza. Emocje buzują w człowieku kiedy się to czyta.