Idealny chłopak

Świetna książka dla młodych i odważnych dziewcząt. Czytałam ją 10 lat temu i nadal pamięta, co u mnie raczej się nie zdarza. Wciągająca, dość realistyczna jak na "nastolatkowe lekturki". Z chęcią obejrzałabym ekranizację. Obie części bardzo dobre.

Trzecia, po Szkole dla blondynek i Brunetki kontratakują, zabawna i wciągająca opowieść o przygodach Annisy. Annisa odniosła już w nowej szkole kilka ważnych sukcesów: poradziła sobie z panującą tu niechęcią do brunetek, zdobyła wymarzonego chłopaka i razem ze swoją drużyną cheerleaderek wygrała zawody krajowe. Teraz jednak czeka ją zupełnie nowe wyzwanie: cheerleaderki stały się koedukacyjne! I jej chłopak został przyjęty do drużyny! z początku pomysł wydaje się jej świetny, lecz z czasem walka płci zaczyna zagrażać nie tylko drużynie, ale i związkowi Annisy i Daniela... Ciekawa, ale nie tak, że biegnę żeby przeczytać.

Laura przyjaźni się z bogatymi dziewczynami ze swojej szkoły, mimo że znacznie się od nich różni: jest inteligentna i ma talent - projektuje i szyje sobie ubrania. Z kolei jej przyjaciółki interesuje tylko jedno - impreza z okazji ich szesnastych urodzin. Mają na tym punkcie obsesję. Każda chce zorganizować niezapomniane przyjęcie, które przyćmi przyjęcia koleżanek. Nawet jeśli po kwiaty trzeba będzie polecieć prywatnym odrzutowcem do Holandii...

Siedmiu chłopaków,jedna dziewczyna,oraz miłosne rozterki.Przez cały śledzimy losy Megan,która nie jest zbytnio zadowolona mieszkaniem z siedmioma chłopakami, przyjaciółka radzi jej,żeby potraktowała ten wyjazd jako lekcje nauki o facetach i spisała na ten temat przewodnik. Książka dla tych,którzy szukają czegoś niewymagającego,bez żadnych 18+,z bohaterką,która jest sama przeciwko chłopakom,Mnie się średnio podobała,poza tym w najlepszym momencie nie wiem co dalej z Megan i chłopakiem,który się nią zainteresował.Jakby jest scena pocałunku i dalej nic i niewiadomo czy ich relacja się rozwinęła czy utonęła w marnym punkcie 🤔Nie wiem mam sobie dopisać zakończenie?

Po takie pozycje sięgam od święta a że chyba właśnie to był ten okres pokusiłem się o przeczytanie. Lektura lekka i przyjemna o tematyce, która jest dla mnie zawsze interesująca. Pozycja zdecydowanie dla młodszych czytelników ale i Ci starsi znajdą pewną dozę frajdy.

Los Angeles, 22 grudnia. Główną bohaterką książki jest licealistka Lila Beckwith, która wraz ze swym byłym chłopakiem Beau Hodgesem wyrusza w pościg za Cooperem i Tylerem. Młodsi bracia bohaterów uciekli z domu, aby odnaleźć Świętego Mikołaja i pomóc mu przetrwać na biegunie mimo globalnego ocieplenia. Ośmioletni chłopcy ostatni raz byli widziani na stacji kolejowej, jak wsiadali do pociągu zmierzającego do Seattle. „Chłopak na Gwiazdkę” Kate Brian to typowy produkt, który można opatrzyć etykietką: literatura młodzieżowa. Czyta się nieźle - szybko, z przyjemnością i uśmiechem wyrozumiałości wobec zachowania siedemnastolatków, którzy dopiero odkrywają siebie i swoje pragnienia. Uczą się odpowiedzialności, prawdziwej przyjaźni i bezwarunkowej miłości.

Hmmm, co mogłabym powiedzieć o tej książce? Nie jest to na pewno górnolotna książka, ale też nie tego oczekiwałam po tej pozycji. Chciałam po prostu pośmiać się i przeczytać coś zupełnie nieangażującego. Były pewne momenty, których zupełnie nie zrozumiałam. Ale to może wina mojej głupoty czy coś, a nie książki. Trudno powiedzieć. Nie podobał mi się też bardzo - choć to tylko moja opinia i tylko moje preferencje - ten motyw, w którym bohaterka waha się pomiędzy Antonym a Oliverem. Trochę mnie to denerwowało, ale to już kwestia moich własnych upodobań. Jednak nie chcę mówić tylko o minusach tej książki, bo przecież daję tej książce 6 gwiazdek, nie może być zła, prawda? I racja, nie jest. Bardzo lekko i szybko się ją czyta. I spodobało mi się jak zostały pokazane różnice w przyjaźni Lucy z poszczególnymi osobami - Sofią, Diamentami, Oliverem... (w końcu przez większość książki traktowali się bardziej jak przyjaciół, mimo, że się sobie podobali) Jest to też bardzo zabawna książka, chociaż może powinnam raczej powiedzieć ironiczna, bo te wszystkie sytuacje, które się tam dzieją są takie... nieprawdopodne...?, że po prostu całość wydała mi się ironiczna. A także, bo nie mogłabym o tym zapomnieć, odniesienia do tenisa. Dosłownie my love. To jest coś za co dałam tej książce tyle gwiazdek. Uwielbiam tenisa (chociaż nie gram profesjonalnie jak Luc), więc to był strzał w dziesiątkę i coś, co przyciągnęło mnie do tej książki. I myślę, że na tym skończę mój wywód, ponieważ powiedziałam już chyba wszystko na czym mi zależało. Także, do kolejnej opini ~ Evanlyn

Jako osoba, która nie czytała pierwszej części tylko od razu sięgnęła po drugą, mogę powiedzieć, że jest to dobra książka. Na początku patrzyłam na numer strony ilekroć przewracałam kartkę, bardzo mi się dłużyła ta lektura, ale tak po mniej więcej stu stronach było już ciekawiej. Bardzo spodobał mi się klimat pierwszego opisanego tu testu w terenie. Czyli moment w którym Cameron spotyka pewnego chłopaka... Cała książka jednak nie powala. Ciężko było przebrnąć przez niektóre rozdziały. Dla mnie takie 6/10.

Dobrze napisana, intrygująca historia, która w nieszablonowy sposób pokazuje, jak otoczenie wpływa na każdego z nas. Czytelnik razem z bohaterką przeżywa wszystko, co się dzieje - zarówno sytuacje z przeszłości, jak i te obecne. Życie nie jest proste, a wymagające towarzystwo „elity” wpływa na dokonywane przez nas wybory i sposób zachowania. Polecam każdemu, bo autorka pokazuje, że nie ma sytuacji bez wyjścia i jeśli tylko chcemy to wszystko może się ułożyć po naszej myśli. Wystarczy trochę zaangażowania i wybranie odpowiedniego towarzystwa. https://jedenelement.pl/category/recenzja/

Bardzo przyjemna, luźna książka. Nie ma ona jakiegoś większego przekazu i nie jest zabójczo porywająca, ale przyjemnie jest ją sobie poczytać np. przed snem, albo po powrocie ze szkoły, bo jest skierowana głównie do młodzieży. Myślę, że warto ją przeczytać, jeśli ktoś od czasu do czasu lubi sobie przeczytać luźniejszą książkę :)

Historia opisana w książce bardzo mi się podobała, jednak widzę w niej kilka wad, min. Zbyt szybkie tępo akcji. Niektórym się to poda, mi niestety nie pasuje. Mimo wszystko uważam ją za bardzo dobrą i uświadamiająca książkę. Mam szczera nadzieje, że powstanie druga cześć opowiadająca historie z przeszłości Lori.

Dawno już chciałam przeczytać tę książkę,ale jakoś mi się nie składało.Co prawda w katalogu bibliotecznym widniała,jednak nie było jej na półce.Swoje musiałam odczekać,ale zapisałam sobie tę książkę jako pozycję wartą przeczytania.Właściwie to pozycja nadprogramowa... Książka opowiedziana jest z punktu widzenia siedemnastolatki,która porzucona przez matkę samotnie zmaga się z trudami codzienności,by w końcu rzeczywistość zderzyła ja z siostrą,z którą od lat nie miała żadnego kontaktu.Problem porzucenia,próby pogodzenia się z rzeczywistością,ułożenie na nowo relacji z osobami,które wydaja się być sobie obce to tylko niektóre problemy poruszone w tej książce.Znajdziemy tu też opowieści o dysfunkcyjnych rodzinach,przemocy w rodzinie czy o życiu na krawędzi...Książka opisuje jednak głównie proces akceptacji-siebie i otoczenia.Próbuje też odpowiedzieć na pytanie czym jest rodzina...to dużo zagadnień na tak w sumie niepozorna książeczkę,ale autorka bardzo ciekawie i wnikliwie przedstawia te tematy.Brak tu banalności czy naiwności,choć niektóre rzeczy nietrudno przewidzieć.Patologia społeczna,alkoholizm czy narkomania, dotykają bohaterów i ich nie oszczędzają.Jednak mimo wielu przeszkód ci nadal walczą-o akceptację,o zgodę z samym sobą...Autorka nie oszczędza postaci,ale dzięki lekkiemu optymizmowi książka nie brzmi przygnębiająco,lecz wydaje się być optymistyczna.To książka o poszukiwaniu własnej drogi,o dojrzewaniu,miłości i przyjaźni oraz o otwieraniu się na innych.Bohaterowie są wiarygodni,łatwo się z nimi utożsamić.Nie są postaciami wyidealizowanymi,łatwo sobie wyobrazić,że spotykamy ich gdzieś niedaleko,wydają się bardzo realni.Każde z nich ma swoje potrzeby,pragnienia i problemy.Autorka nie podkreśla fizyczności postaci,woli się skupić na uśmiechu chłopaka,który wbrew przeszkodom uważa,że szklanka jest do połowy pełna i z pełnym optymizmem stara się patrzeć w przyszłość.Pokazuje też dziewczynę,która choć sporo przeszła nadal wierzy że najważniejsze to dawać.Również bohaterowie drugoplanowi są dobrze nakreśleni,są to osoby,które nie pozostają w tle,lecz wiele wnoszą do fabuły. Samo zakończenie nie jest cukierkowe i przesłodzone,wydaje się być naturalnym następstwem wcześniejszych wyborów. I na koniec cytat,który dobrze oddaje te książkę: "Potrzebowanie kogoś jest łatwe, przychodzi naturalnie, jak oddychanie. Ale gdy ktoś ciebie potrzebuje- to właśnie okazuje się trudne. Lecz tak jak z pomaganiem innym i przyjmowaniem pomocy, musimy robić obie te rzeczy, aby stworzyć całość- niczym zachodzące jedno na drugie ogniwa tworzące łańcuszek albo zamek, który znajduje właściwy klucz".

Kiedy za pierwszym razem sięgałam po tę książkę nie sądziłam, że okaże się czymś więcej, niż zwykłym romansem. Bardzo się wtedy pomyliłam. "Stowarzyszenie Kopciuszków" jest wspaniałą, pouczającą lekturą dla młodych dziewczyn, które nie potrafią odnaleźć się w świecie. Wiele można z niej zaczerpnąć. Z przyjemnością wróciłam do książki po raz drugi i zapewne w przyszłości równie chętnie zajrzę na jej strony.

Piękna, wzruszająca i chwytająca za serce opowieść o bardzo trudnej miłości dwojga nastolatków. Książkę czyta się bardzo szybko, jest króciutka, A SZKODA, gdyż przez to sama fabuła oraz charakterystyka postaci są mocno uproszczone. Jak dla mnie mogłaby mieć przynajmniej ze sto stron więcej!. Mimo to wzruszyła mnie bardzo, daję mocne 8!

Nie porwała mnie ta powieść, pomysł ciekawy, ale wykonanie mi się nie podobało. Przede wszystkim według mnie te przygody głównej bohaterki były bardzo skrócone. Była w jednym miejscu robiła co trzeba i za raz była już w innym kraju, dosłownie w przeciągu kilku zdań książki. Dodatkowo główna bohaterka jest taka trochę nie ogarnięta. Nie w taki klasyczny sposób, tylko np. nie do końca ogarnia co to wanna albo, że przechodząc przez jezdnie należy obejrzeć się też w lewą stronę (a nie tylko prawą). Nie wiem z czego to wynika, książka jest chyba z 2005, ale bez przesady.

Z "Zakochaną Tessą" miałam styczność kilka lat temu. Choć nie przepadam za "romansidłami"... ten był wyjątkowy. Pamiętam, że chwilowo zawładnął moim światem, a to rzadkość. Uosabiałam się z główną bohaterką, do dziś pamiętam niektóre przeczytane linijki. Śmiałam się, płakałam. Cóż mogę dodać, trzeba to przeczytać, żeby wiedzieć o czym mówię.

Książka, która była po prostu ok. Bez żadnych ochów i achów. Typowa amerykańska opowieść napisana przyjemnym i zrozumiałym językiem. Na pewno jest to fajny przerywnik i odskocznia od ambitniejszych lektur.Bohaterowie są dobrze wykreowani, jednak nie na tyle by zapaść w pamięć.

Nie pamiętam jak trafiłem na tę książkę, ani tym bardziej dlaczego zdecydowałem się ją przeczytać. Kiedy zapoznałem się z opisem, stwierdziłem, że będzie to jakiś badziewny odmóżczacz. Jednak okazało się, że książka jest całkiem zabawna, lekka i sama się czyta ;-) Nie twierdzę, że jest to literatura wysokich lotów, ale w mojej ocenie wcale nie jest badziewna. Może lekko odmóżdża, ale w pozytywnym znaczeniu (jeśli można tak powiedzieć) - odpręża. Jest całkiem nieźle napisana. Język, choć prosty, jest na wyższym poziomnie niż w niejednej powieści YA/NA, które są wyżej oceniane w tym serwisie. Pomysł na fabułę jest tak szalony i nieprawdopodobny, że aż zabawny. Zabawne są też dialogi i przemyślenia głównej bohaterki (choć tych ostatnich mogłoby być mniej). W moje ocenie Lulu jest tu najzabawniejszą postacią. Jej teksty w stylu: "Wielkiej mocy towarzyszy wielka odpowiedzialność! My kobiety nie możemy ot tak chodzić sobie po świecie i nie uważać na to, że faceci na każdym kroku się w nas zakochują" albo: "Nie wolno grać na uczuciach chłopców, bo niezależnie od tego, co się twierdzi, to mężczyźni są słabszą płcią" - po prostu mnie rozwaliły ;-) Reasumując książka jest lekka i przyjemnie się czyta. Bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła. Zdecydowanie polecam jako lekturę dla odprężenia.

Sięgnęłam po nią przypadkiem w bibliotece. Spojrzałam na okładkę, przeczytałam krótki opis i pomyślałam sobie czemu nie? Przeczytam ją, kolejną miłą opowiastkę o miłości... Jednak książka bardzo mnie zaskoczyła, Dała mi dużo więcej niż tylko fajną opowieść o miłości dwojga nastolatków. Grace, bo tak nazywa się główna bohaterka to dziewczyna pochodząca z bogatej rodziny, ma wszystko czego może pragnąć osoba w jej wieku piękną wille z basenem, przyjaciół, wspaniałą szkołę. Jednak pewnego dnia jej fantastyczne życie wali się, tata trafia do więzienia, a ona wraz z mamą i bratem są zmuszeni do przeprowadzki. Są zmuszeni przeprowadzić się do małego, obskurnego domu w Londynie.Grace nie jest tym faktem szczególnie zachwycona, nie wie jeszcze,że w nowym miejscu spotka chłopaka z blokowiska... Ta opowieść mnie zachwyciła, mimo, że pomysł wydaje się prosty, a sama fabuła nie jest bardzo skomplikowana. Bardzo się wzruszyłam czytając ją. Pięknie porusza temat młodzieńczej miłości.Zdecydowanie polecam. Przeczytałam w jeden dzień. Na długo zostanie w mojej pamięci, dlatego daje 10/10

Lubię książki, po których uśmiecham się głupio do siebie. Po prostu lubię uczucie, kiedy wiem, że mimo iż książka nie zakończyła się typowym happy endem, i tak mi się podoba. Ponieważ zaskakiwanie to coś, czym powinien szczycić się pisarz. Emma marzy tylko o tym, żeby zdobyć autograf od supergwiazdora, Matta M. Udaje jej się stanąć z nim twarzą w twarz, jednak ich spotkanie to prawdziwa katastrofa. Kilka godzin później Matt ociera się o śmierć w wypadku samochodowym. Czy to właśnie Emma jest temu winna? Emma jest typową szarą myszką. Nie wyróżnia się, ma przyjaciółki, które często wykorzystują jej naiwność i brak pewności siebie, a także ma idola, do którego wzdycha. Tym idolem jest właśnie Matt M. Dzięki pracy cioci ma szansę poprosić go o autograf. Jednakże nie wszystko idzie zgodnie z planem. Gwiazda wieczoru ma wypadek samochodowy. Wszyscy oskarżają o to ostatnią spotkaną osobę, jednakże nikt nie wie, iż była to Emma. Z ciągłego poczucia winy wywołuje ją człowiek z czarnymi skrzydłami - anioł. Tym aniołem jest właśnie jej idol, który ma za zadanie przemienić wszystkie czarne piórka w białe. Fabuła jest przewrotna i bardzo często można się złapać na oryginalnym rozwiązaniu akcji. Autor po prostu nas zaskakuje. Czytając pierwsze strony, spodziewamy się kolejnej ckliwej historyjki idola i jego fana, który oddałby za niego wszystko. W "Tajemnicy Emmy" jest inaczej. Uczucia głównej bohaterki zmieniają się wraz z rozwojem akcji, podobnie jak osobowość anioła. Tutaj nie jest najważniejsza otoczka romansu, lecz coś pomiędzy wersami. A kiedy myślimy, że to już koniec, zostaje nam do przeczytania kolejne pięćdziesiąt stron... O ile Emma należy do dość typowych bohaterek tego typu - na początku poznajemy ją jako cichą, niewyróżniającą się, mającą problemy z wyrażaniem własnego zdania - o tyle drugi główny bohater jest jej przeciwieństwem. Matt M. jest gwiazdką pełną gębą, który po kilku latach obcowania w show biznesie ma wszystkich i wszystko po dziurki w nosie. Denerwuje się na wszystko i wszystkich bez wyjątku. Zupełne przeciwieństwo osoby, za którą się podaje w gazetach. Obydwoje wraz z rozwojem akcji zmieniają się - na lepsze. Ich przeciwieństwa osobowości uzupełniają się, tworząc mieszankę nie wybuchową (nie przesadzajmy...), lecz odmienną dla każdego z nich. Ciekawe osobowości, dodające smaczku książce, są również w bohaterach drugoplanowych. Ważnym aspektem powieści są przede wszystkim rodzice i więzi między nimi. Emma nadal nie zna swojego biologicznego ojca, a nawet nic o nim nie wie, bowiem despotyczna matka nigdy nic o nim nie mówi. Poza tym ma ogromne problemy z rozmawianiem ze swoją rodzicielką, podobnie jak z jej mężem. Niełatwo ma również wielka gwiazdka muzyki pop, Matt M. Komplikacje rodzinne i sposoby jej rozwiązywania sprawiają, że nie jest to jedna z tych "oryginalnych" (czyt: nudnych i przewidywalnych) powieści dla młodzieży. Byłam naprawdę mile zaskoczona czytając książkę "Tajemnice Emmy". Możliwe, że dlatego, iż wcześniej zaliczyłam ją do tych banalnych historyjek dla młodzieży. Jakby nie było, ci, co zastanawiają się nad zapoznaniem się z powieścią, mogę zachęcić - powinna się spodobać. ~~~~~~~~~~ Tytuł: Tajemnica Emmy Tytuł oryginalny: Amy Angel Autor: Thomas Brezina Tłumacz: Anna i Miłosz Urban Wydawnictwo: Egmont Data wydania: 2007 Data wydania w Polsce: 2009 Liczba stron: 391 Kategoria: Dla młodzieży ~~~~~~~~~~ Ocena: 4+ (dobry z plusem) http://wymarzona-ksiazka.blogspot.com/2013/07/tajemnica-emmy-thomas-brezina.html#more