Cena miłości

Sięgnęłam po nią przypadkiem w bibliotece. Spojrzałam na okładkę, przeczytałam krótki opis i pomyślałam sobie czemu nie? Przeczytam ją, kolejną miłą opowiastkę o miłości... Jednak książka bardzo mnie zaskoczyła, Dała mi dużo więcej niż tylko fajną opowieść o miłości dwojga nastolatków. Grace, bo tak nazywa się główna bohaterka to dziewczyna pochodząca z bogatej rodziny, ma wszystko czego może pragnąć osoba w jej wieku piękną wille z basenem, przyjaciół, wspaniałą szkołę. Jednak pewnego dnia jej fantastyczne życie wali się, tata trafia do więzienia, a ona wraz z mamą i bratem są zmuszeni do przeprowadzki. Są zmuszeni przeprowadzić się do małego, obskurnego domu w Londynie.Grace nie jest tym faktem szczególnie zachwycona, nie wie jeszcze,że w nowym miejscu spotka chłopaka z blokowiska... Ta opowieść mnie zachwyciła, mimo, że pomysł wydaje się prosty, a sama fabuła nie jest bardzo skomplikowana. Bardzo się wzruszyłam czytając ją. Pięknie porusza temat młodzieńczej miłości.Zdecydowanie polecam. Przeczytałam w jeden dzień. Na długo zostanie w mojej pamięci, dlatego daje 10/10

Michał – jeden z głównych bohaterów książki autorstwa Ewy Barańskiej poważnie uszkadza sobie kręgosłup skacząc do jeziora. Jego przyjaciele, rodzina oraz ukochana Weronika postanawiają zrobić wszystko, aby mu pomóc. Próbują zebrać kilkaset tysięcy złotych potrzebnych na operację, która może (ale nie musi) przywrócić sparaliżowanemu chłopakowi sprawność. Zgłaszają się do fundacji, organizują zbiórki i wyprzedaże niepotrzebnych rzeczy itd. Angażują kogo tylko się da. Najbardziej zaangażowana w to przedsięwzięcie jest Weronika. Jest skłonna zrezygnować ze studiów na prestiżowej uczelni, byle by tylko uratować ukochanego. Nie podoba się to rodzicom dziewczyny, którzy próbują przekonać dziewczynę do zmiany decyzji. Nie rozumieją jej i zamiast pomóc, tylko bardziej dołują i tak zrozpaczoną (ale pełną nadziei) dziewczynę. Książka napisana jest naprawdę lekkim językiem, bez zbędnych opisów. Pozostawia jednak pewien niedosyt, ponieważ jest … niedokończona. No cóż, nie wiem czy to wada czy zaleta, mam dość mieszane uczucia. xoxo L.(https://slowotok-laury.blogspot.com/)

Od tej książki rozpoczęłam przygodę z czytaniem . Jako młoda wkraczająca w świat nastoletni dziewczyna ,byłam zachwycona tą książką! Naprawdę bardzo ładnie opisana . Problem o którym opisuje nie jest lekkim tematem ,ale to w jaki sposób zostało wszystko przedstawione ,czyta się niesamowicie przyjemnie i na jednym tchu ! Minęło sporo lat od przeczytania jej ,a do dziś pamiętam całą fabułę !

"Miłość mimo woli" Lurlene McDaniel jest już moją trzecią książką tej pisarki. Tym razem książka ma aż czterech narratorów. Cztery punkty widzenia na historię która może przytrafić się każdemu z nas. Analise i Jeremy są bardzo kochającą się, szczęśliwą parą. Ich związek jest niemal idealny. Analise to miła i inteligentna dziewczyna, która woli dawać niż otrzymywać. Jeremy z kolei to chłopak małomówny, wrażliwy, bardzo mocno kocha swoją dziewczynę. Oboje są też bardzo pracowici- ona jest pilną uczennicą, która dorabia wieczorami i w weekendy jako opiekunka do dzieci; on jest bardzo uzdolnionym stolarzem. Razem tworzą niemal nierozłączną parę. Przed nimi rysuje się wspaniała, wspólna przyszłość. Wszystko zmienia się w pewną deszczową, październikową noc, gdy Analise postanawia, że sama wróci z pracy rowerem. Nie wie, że nie długo wydarzy się tragedia a sama będzie musiała rozpocząć wewnętrzną walkę na śmierć i życie. Każdy kto czytał książki Lurlene McDaniel, ten wie, że pisarka jest specjalistką jeżeli chodzi o smutne i poruszające historie. Wprawdzie akurat ta ze wszystkich czytanych przeze mnie książek pani McDaniel była najbardziej przewidywalna - można się domyślić jej zakończenia po opisie z tyłu książki -, aczkolwiek nie przeszkadzało mi to aż tak bardzo. "Miłość mimo woli" czytało mi się bardzo miło. Na tyle ile miła może być lektura smutnej i tragicznej historii. Prócz Jeremy'ego i Analise narratorami "Miłości mimo woli" są już mniej sympatyczni: płytka i egoistyczna małolata Laurie dla której najważniejsze jest bycie popularną i lubianą oraz Quin - maturzysta i szkolna gwiazda sportu przed którym czeka świetlana kariera sportowa. Oboje są współwinni wypadkowi. Oboje milczą. Dbają o własne, prywatne interesy. Mało przejmują się faktem,że ktoś może stracić jedyne dziecko czy ukochaną. "Miłość mimo woli"(gdybym już miała tak oceniać porównując książki pani McDaniel które do tej pory przeczytałam) jest zdecydowanie lepsza od "Ceny miłości" i znacznie gorsza od "Pozwól mi odejść". Książka idealna na nudne, leniwe popołudnie. Czyta się ją bardzo szybko - ma tylko ok. 150 stron -; lektura tej książki zajęła mi mniej niż godzinę. To historia smutna i wzruszająca, dla młodzieży o młodzieży. Polecam ;)

Z "Zakochaną Tessą" miałam styczność kilka lat temu. Choć nie przepadam za "romansidłami"... ten był wyjątkowy. Pamiętam, że chwilowo zawładnął moim światem, a to rzadkość. Uosabiałam się z główną bohaterką, do dziś pamiętam niektóre przeczytane linijki. Śmiałam się, płakałam. Cóż mogę dodać, trzeba to przeczytać, żeby wiedzieć o czym mówię.

Piękna, wzruszająca i chwytająca za serce opowieść o bardzo trudnej miłości dwojga nastolatków. Książkę czyta się bardzo szybko, jest króciutka, A SZKODA, gdyż przez to sama fabuła oraz charakterystyka postaci są mocno uproszczone. Jak dla mnie mogłaby mieć przynajmniej ze sto stron więcej!. Mimo to wzruszyła mnie bardzo, daję mocne 8!

Julia to urocza, inteligentna, ambitna nastolatka z pasją do nauki i o nietypowych zainteresowaniach , żyjąca jednak w cieniu pięknej siostry i grona jej znajomych - lokalnej śmietanki towarzyskiej. W jej życiu nieomal jednocześnie pojawia się miłość i nieuleczalna choroba. Mimo uciążliwości terapii, dziewczyna rozkwita, zdobywając serce Wiktora. czy wzajemne uczucie zwalczy ból, strach i zwątpienie? Czy wystarczy do pokonania choroby? czy każdy z nas może pomóc losowi w dopisaniu happy endu?

Adresowana do czytelniczek w wieku lat „-nastu” pozycja, znakomicie sprawdza się również jako lektura dla tych trochę starszych, bowiem problemy w niej poruszone nie mają ani wieku, ani metryki.Lily już od kilkunastu miesięcy jest w szczęśliwym związku z Jackiem Parmiterem i wydawałoby się, że powinna być w „siódmym niebie”. Jack jednak jest człowiekiem bez wad i to właśnie stąd wynikają problemy oraz desperacka walka Lily o odkrycie jego rzekomych grzechów i grzeszków. Jako, że chłopak nigdy nie wspomina o swojej przeszłości, nasza bohaterka zaczyna pytać, śledzić i tropić, a doskonałym terenem dla takich działań okazuje się Internet. I tak Lily dociera do popularnego portalu społecznościowego Topfriends.com, gdzie odnajduje profil byłej dziewczyny Jacka – Alex Porter, która z nim rzekomo zerwała. Nasza bohaterka wpada na szaleńczy plan zaprzyjaźnienia się z rywalką i wyciągnięcia od niej wszystkich sekretów ukochanego ... Pytanie: czy warto dociekać "prawdy"? Czy warto zaspokajać swoją ciekawość? Dobra pozycja na nastolatek i nastolatków.

Dawno już chciałam przeczytać tę książkę,ale jakoś mi się nie składało.Co prawda w katalogu bibliotecznym widniała,jednak nie było jej na półce.Swoje musiałam odczekać,ale zapisałam sobie tę książkę jako pozycję wartą przeczytania.Właściwie to pozycja nadprogramowa... Książka opowiedziana jest z punktu widzenia siedemnastolatki,która porzucona przez matkę samotnie zmaga się z trudami codzienności,by w końcu rzeczywistość zderzyła ja z siostrą,z którą od lat nie miała żadnego kontaktu.Problem porzucenia,próby pogodzenia się z rzeczywistością,ułożenie na nowo relacji z osobami,które wydaja się być sobie obce to tylko niektóre problemy poruszone w tej książce.Znajdziemy tu też opowieści o dysfunkcyjnych rodzinach,przemocy w rodzinie czy o życiu na krawędzi...Książka opisuje jednak głównie proces akceptacji-siebie i otoczenia.Próbuje też odpowiedzieć na pytanie czym jest rodzina...to dużo zagadnień na tak w sumie niepozorna książeczkę,ale autorka bardzo ciekawie i wnikliwie przedstawia te tematy.Brak tu banalności czy naiwności,choć niektóre rzeczy nietrudno przewidzieć.Patologia społeczna,alkoholizm czy narkomania, dotykają bohaterów i ich nie oszczędzają.Jednak mimo wielu przeszkód ci nadal walczą-o akceptację,o zgodę z samym sobą...Autorka nie oszczędza postaci,ale dzięki lekkiemu optymizmowi książka nie brzmi przygnębiająco,lecz wydaje się być optymistyczna.To książka o poszukiwaniu własnej drogi,o dojrzewaniu,miłości i przyjaźni oraz o otwieraniu się na innych.Bohaterowie są wiarygodni,łatwo się z nimi utożsamić.Nie są postaciami wyidealizowanymi,łatwo sobie wyobrazić,że spotykamy ich gdzieś niedaleko,wydają się bardzo realni.Każde z nich ma swoje potrzeby,pragnienia i problemy.Autorka nie podkreśla fizyczności postaci,woli się skupić na uśmiechu chłopaka,który wbrew przeszkodom uważa,że szklanka jest do połowy pełna i z pełnym optymizmem stara się patrzeć w przyszłość.Pokazuje też dziewczynę,która choć sporo przeszła nadal wierzy że najważniejsze to dawać.Również bohaterowie drugoplanowi są dobrze nakreśleni,są to osoby,które nie pozostają w tle,lecz wiele wnoszą do fabuły. Samo zakończenie nie jest cukierkowe i przesłodzone,wydaje się być naturalnym następstwem wcześniejszych wyborów. I na koniec cytat,który dobrze oddaje te książkę: "Potrzebowanie kogoś jest łatwe, przychodzi naturalnie, jak oddychanie. Ale gdy ktoś ciebie potrzebuje- to właśnie okazuje się trudne. Lecz tak jak z pomaganiem innym i przyjmowaniem pomocy, musimy robić obie te rzeczy, aby stworzyć całość- niczym zachodzące jedno na drugie ogniwa tworzące łańcuszek albo zamek, który znajduje właściwy klucz".

Książka skierowana do nastolatków. I to nawet tych młodszych. Svenja jest dziewczyną przekonają, że ucieczka z domu rozwiąże jej wszystkie problemy. Tymczasem szybko przekonuje się, że życie jest okrutne. Ona przynajmniej trafiła na kogoś, kto otoczył ją namiastką opieki. A ile dzieci, dziewczyn nie każda takiego szczęścia. Często przecież widzimy żebrzących. Nieraz zastanawia mnie jaka jest ich historia Svenja udało się, chociaż nic na to nie wskazywało. Myślę, że ta książka powinna być obowiązkową lekturą dla młodzieży. Historia Svenja jest dobrą przestrogą. Dużym plusem jest to , że napisana jest przystępnych językiem i nie nuży. .

Dobrze napisana, intrygująca historia, która w nieszablonowy sposób pokazuje, jak otoczenie wpływa na każdego z nas. Czytelnik razem z bohaterką przeżywa wszystko, co się dzieje - zarówno sytuacje z przeszłości, jak i te obecne. Życie nie jest proste, a wymagające towarzystwo „elity” wpływa na dokonywane przez nas wybory i sposób zachowania. Polecam każdemu, bo autorka pokazuje, że nie ma sytuacji bez wyjścia i jeśli tylko chcemy to wszystko może się ułożyć po naszej myśli. Wystarczy trochę zaangażowania i wybranie odpowiedniego towarzystwa. https://jedenelement.pl/category/recenzja/

Laura przyjaźni się z bogatymi dziewczynami ze swojej szkoły, mimo że znacznie się od nich różni: jest inteligentna i ma talent - projektuje i szyje sobie ubrania. Z kolei jej przyjaciółki interesuje tylko jedno - impreza z okazji ich szesnastych urodzin. Mają na tym punkcie obsesję. Każda chce zorganizować niezapomniane przyjęcie, które przyćmi przyjęcia koleżanek. Nawet jeśli po kwiaty trzeba będzie polecieć prywatnym odrzutowcem do Holandii...

Książka pokazuje życie i problemy głównej bohaterki. Bohaterka zmaga się z rodzicami którzy ją nie traktują równie dobrze jak pozostałe rodzeństwo oraz nie rozumieją jej potrzeb, ponadto mieszka z ciotką która nie docenia jej pracy i starań. Początkowo rozumiem Marcysię ale później zaczyna mnie denerwować.

Pomysł na fabułę naprawdę mi się spodobał, jednak czegoś mi tu brakowało. Sam moment zaginięcia Judy jest tak naprawdę wspomnieniem sprzed 8 lat. Dzięki licznym retrospekcjom możemy dowiedzieć się czegoś z życia bohaterów. Powieść jest krótka, więc nie ma tu licznych opisów zdarzeń, a autorka skupia się na tym by wszystko przekazać jak najkrócej. Jest to pewnego rodzaju minus, ponieważ nie znamy żadnym innych wydarzeń z ich życia. Od mniej więcej połowy wszystko wydawało się dziwnym zbiegiem okoliczności. Czytając myślałam o tej książce, jako o powieści strasznie przewidywalnej. I niestety po części taka się okazała. Z czasem domyślałam się co spotkało Judy, choć nie przewidziałam takiego zakończenia, to jednak szłam w dobrym kierunku. Może jeśli książka ta byłaby dłuższa, autorka mogłaby wpleść więcej wątków pobocznych, więcej kryminału i stworzyć po prostu historię mrożącą krew w żyłach. Jednak ta książka nie jest taką pozycją, niemniej jednak nie zmienia to faktu, że jest warta uwagi.

Całkiem niezła, ale po opisie spodziewałam się czegoś lepszego... Średniej długości, akcja toczy się szybko, ale poczułam jakiś taki niedosyt. Mimo to polecam tak dla osób w moim wieku - 14 lat. Fajnie się czyta :) A w Kubie po prostu się zakochałam, nie wiem nawet, dlaczego :D

Książka jakoś do mnie nie "trafiła", zaczęło się ciekawie, ale potem dużo, że brzydko powiem, takiego "babskiego gadania", te ciągłe dylematy moralne, niekończące pytania: tak dobrze? a może jednak inaczej? niedobrze? Rozumiem, że to wszystko jest uzasadnione, te monologi, samoobserwacja odrodzonej po wypadku bohaterki, gdy nie wiadomo, czy jeszcze można nazwać ją człowiekiem, pokazują jej dojrzewanie do podjęcia takiej, czy innej decyzji... Dlatego, tak: książka nie trafiła do mnie, bo adresowana jest przede wszystkim do młodego czytelnika, to są problemy, samoocena, samorealizacja itp., z którymi zmaga się zwłaszcza młodzież, zresztą wydana jest w oficynie Nasza Księgarnia.

Nigdy wcześniej nie słyszałam o pani Laurie Halse Anderson ani nie miałam styczności z jej twórczością. Wielu z nas dąży do ideału. Lia nie jest inna. Gdy policja odnajduje ciało jej najlepszej przyjaciółki, Cassie, wszystko staje się sto razy gorsze. Bohaterka walczy z poczuciem winy równie mocno, jak i z pochłaniającą ją chorobą. Lia ma poważne zaburzenia odżywiania. Autorka wcielona w jej postać tłumaczy jakie zachodzą procesy, jak zmienia się myślenie osoby chorej, co powstrzymuję ją od normalnego funkcjonowania. Próbuje przedstawić zachowanie rodziny, co przeżywa naprawdę główna bohaterka i jakie demony drzemią w jej głowie. Czytamy o tym jak wygląda dzień z anoreksją, jakie trudności trzeba przechodzić i o uczuciach jakie trzeba dusić. O pomocy, które nie skutkuje, ponieważ chory musi chcieć wyzdrowieć, bez tego ani rusz. Czyta się dosyć szybko. Wszystko poznajemy z punktu widzenia naszej bohaterki. Jest to przestroga dla młodych dziewczyn, które teraz tak często patrząc w lustro nie mogą zaakceptować samej siebie. W czasach kiedy prawie we wszystkich reklamach widzimy piękne i szczupłe kobiety, ukształtował się pewien stereotyp, że jeśli dziewczyna chuda to ładna, a jeśli ma trochę zbędnych kilogramów to już zalicza się do tych brzydkich. Myślę, że warto przeczytać tę książkę i przekonać się, że takie osoby naprawdę potrzebują pomocy. Nie można się od nich odwrócić i udawać, że nie ma problemu, ponieważ jeśli ktoś zostaje z tym sam to tak naprawdę powoli się zabija. Smutne. Polecam!

"Nie da rady bez czekolady" ma właściwości tej brązowej słodyczy. Świetnie nadaje się jako przekąska, wypełniacz między cięższymi posiłkami. Sprawia, że czujemy przyjemność i zadowolenie. I odbija swe pozytywne skutki na wskaźniku wagi, powoduje wyrzuty sumienia u osób stosujących dietę lub utrzymujących zdrowy tryb życia.

Szesnastoletnia Emily (dla przyjaciół Em) do szkoły jeździ autobusem. Jest on bardzo ważnym miejscem spotkań i dobrą okazją do obserwacji. Em spotyka w nim swoje przyjaciółki- Star oraz Lizzie, a także (jakżeby inaczej) Pana Okropnego, który zna jej wstydliwy sekret i bardzo chce wyjawić go światu, jak również Chłopca z Tubą, Panią z Wózkiem i wiele innych ciekawych postaci. W szkole nadchodzą egzaminy, w weekend impreza, a w nocy ciasto czekoladowe. Czego chcieć więcej?

Ja chciałam więcej.Więcej stron. Wiem, że gdyby ta książka miała kilka kartek więcej, spełniłby się kiczowaty scenariusz zakończenia, jaki przyszedł mi na myśl po przeczytaniu opisu książki. Gdybym spotkała się w niej z tym zakończeniem, odłożyłabym ją na bok bez zastanowienia, momentalnie o niej zapominając, klasyfikując ją jako odmóżdżacz i już. Ale ta pozycja nie mieści się w tej rubryce. Gdzie mogę ją więc zakwalifikować?

Bez wahania mogę powiedzieć, jak zamierzałam ją zaszufladkować: jako lekką, mało ambitną lekturę do przeczytania dla odciążenia zmęczonego szkołą umysłu. Chciałam przy tej pozycji po prostu odpocząć. Udało mi się to. Prawie. Książka wciągnęła mnie na tyle, że nie przerwałam lektury aż do ostatniej strony. Wiąże się to z tym, iż poszłam spać później niż zwykle i nie wyspałam się. A w sumie warto było. Tak myślę. Choć... co właściwie tak mnie urzekło?

Na pewno język powieści. Choć czytało się szybko, irytowało mnie używanie wyrażeń typu 3maj się, xaminy itd. Główna bohaterka też nie. Choć dziewczę było miłe, nie odznaczało się powalającą osobowością, w dodatku większość czasu spędzała na pielęgnacji i medytacji na temat własnych stóp. Podobnie banalnie przedstawiono jej przyjaciółkę Lizzie. Została obdarzona pospolitymi cechami szalenie ładnej podrywaczki. Po 2 dniach od przeczytania książki nie potrafiłam przypomnieć sobie jej imienia. Na pamięć się nie uskarżam, więc to chyba o czymś świadczy.

Niepochlebnych słów nie znajduję jednak dla drugiej przyjaciółki Em, Star. Jej prawdziwe imię- Amarylis pewnie na długo pozostanie mi w pamięci. Podobnie jak jej charakter. Może i sztampowy, ale taki... znajomy. (tak, Star to książkoholiczka) I naprawdę miły.
Będąc przy bohaterach warto wspomnieć o rewelacyjnym Jono i postaciach epizodycznych- Chłopcu z Tubą czy Pani z Wózkiem- świetni!

Choć akcję dało się przewidzieć, nie była nudna. Miłe urozmaicenie stanowiły przepisy na różne potrawy (choć może lepiej ich nie wypróbowywać?). Zaskoczyła mnie trochę fabuła- nie spodziewałam się po tej książce żadnych poważnych tematów, realnych problemów, tylko samych kłopotów miłosnych. Była to miła niespodzianka i odmiana w stosunku do typowych młodzieżówek, takich jak "Nie da rady bez czekolady" mogłoby być więcej.

Książkę polecam nastolatkom lubiącym takie tematy i dopiero rozpoczynającym przygodę z czytaniem. Doświadczonym czytelnikom- tylko do odprężenia w ciężkie dni. Inaczej cała czekolada może pójść w boczki,a tego byśmy nie chcieli, prawda?

Juz jako nastolatka lubiłam książki Rosie Rushton. Po latach wróciłam do jej twórczości. Wciąż podobają mi sie książki napisane przez autorkę. Powiem krótko, przyjemna,lekka w czytaniu. Polecam z całego ❤ Jest cienka więc można przeczytać w jeden dzień czy weekend. ;)

"Candy" to powieść, która zupełnie wychodzi poza ramy typowej literatury młodzieżowej o przesłodzonej miłości nastolatków, od której momentami aż mdli. Jest to powieść o uzależnionej od heroiny dziewczynie, która tkwi w szponach swojego alfonsa Iggy'ego. Pewnego dnia w Londynie na stacji Kings Cross jej losy przeplatają się z losami Joe Beck'a, chłopca należącego do zespołu "The Katties". Joe zauroczył się Candy do tego stopnia, że nie ustaje w staraniach, by spotkać się z nią ponownie, a gdy poznaje prawdę o niej, postanawia jej pomóc wrócić do dawnego życia, sprzed Iggy'ego i uzależnienia od narkotyków; co - jak możemy się domyślać - wcale nie jest łatwe. Książkę czyta się przyjemnie mimo tematyki, którą autor porusza. Napisana jest lekko i momentami trzyma w napięciu. Polecam, gdybyśmy ktoś miał ochotę przeczytać coś "ambitniejszego" o relacjach nastolatków ;)