Historia spisana atramentem

Powieść zaczyna się w momencie gdy dziedzic Wólki Podleśnej zniewala młodą wdowę Walerię. Owocem jest Marianna, kobieta zmuszona jest uciekać z rodzinnej wsi na służbę. Znosi wiele upokorzeń, cierpi głód. Sytuacja życiowa sprawia ,że Waleria staje się zgorzkniała i oschła. Córka nie rozumie postępowania matki i całym sercem szuka uczucia. Dziewczyna nawiązuje znajomość z młodzieńcem Wojtkiem, który staje się pierwszą miłością Mańki. Niestety nie jest dane młodym być razem, a Marianna zostaje sama z maleńkim synkiem.Od tego momentu następuje cała seria dramatycznych wydarzeń, nie brakuje śmierci kolejnych dzieci ,zgonów mężów... I tu niestety autorka dała się ponieść zbytnio fantazji i nagromadziła zbyt wiele dramatów. Moim zdaniem spłyciło to akcję powieści. Wygląda to tak ,że zabrakło jej pomysłu na ewentualne zagospodarowanie dzieci w dalszym ciągu książki. Dosyć ciekawe losy Honoraty,tak inne w odniesieniu do pozostałych postaci. Ogólnie powieść dosyć dobrze się czyta, może drugi tom już o losach współczesnych kobiet tej rodziny będą realniejsze.

„Pozytywka” Agnieszki Lis to spokojna, życiowa historia o tym, że przeszłość potrafi wracać, nawet jeśli bardzo byśmy chcieli ją zostawić za sobą. Akcja rozgrywa się we współczesnych realiach, w zwyczajnej przestrzeni, jakby obok nas. Bohaterowie w tej książce są wykreowani bardzo realistycznie. To nie są postacie z bajki ani przerysowane charaktery. To ludzie tacy jak my, z problemami, wątpliwościami i emocjami. Niosą w sobie przeszłe doświadczenia, które wpływają na ich zachowanie i relacje z innymi. Styl Agnieszki Lis jest spokojny i prosty. Autorka pisze tak, że czytelnik może łatwo wejść w historię, bez trudnych słów i zbędnych opisów. Nie ma tutaj zawrotnych akcji, jednak historia od początku do samego końca trzyma nas w napięciu. „Pozytywka” to trochę opowieść o złudzeniach i tym, że życie rzadko wygląda tak, jak sobie wyobrażamy. Zaczyna się bajkowym ślubem, pełnym nadziei i obietnic, ale z czasem widać pęknięcia w małżeństwie, drobne napięcia i niedopowiedzenia, które prowadzą do niepokoju i powolnego rozpadu relacji. Zabrakło rozmów, zrozumienia, może nawet prawdziwej miłości. Autorce udało się bardzo dobrze pokazać pozory szczęścia. Nawet jeśli z zewnątrz wszystko wygląda pięknie, są markowe ubrania, wygodne życie, rozwój zawodowy, to w środku mogą kryć się żal i samotność. Główna bohaterka musiała stawić czoła wszystkiemu, co ją złamało, zmierzyć się z bólem, stratą i własnymi lękami. Ta historia pokazuje, że prawdziwa siła kobiety nie polega na tym, by wszystko mieć pod kontrolą, ale na tym, by wstać i iść dalej, mimo ran i trudności. Autorka nie boi się poruszać trudnych tematów, robi to w sposób bezpośredni i prawdziwy, tak że czytelnik czuje te emocje razem z bohaterką. „Pozytywka” to książka dla osób, które lubią literaturę obyczajową i historie bliskie życiu. Było to moje kolejne spotkanie z twórczością autorki i z pewnością nie ostatnie .

Historia z której bije ciepła energia, która chwilami rozśmiesza, chwilami wzrusza. Są takie momenty w życiu,gdy zmiana to jedyny rozsadny wybór.Tylko zmiana najczęściej wywołuje obawy,strach przed tym co nieznane, przed tym, że się nie uda.Decydujemy się na bylejakość nawet jeśli uwiera. Dobrze mieć przy sobie takie dobre dusze, które szepną "to się da",osoby które dodadzą odwagi.. czasami to wystarczy.

Książka "Tylko milion" zaczyna się niepozornie, spokojnie, żeby nie powiedzieć nudno, ale to tylko kilka chwil pierwszego (mylnego) wrażenia. Cała historia jest napisana w tak dynamiczny sposób, że ani chwili nie będziecie się nudzić. Ten początkowy fragment to tylko złudzenie, które porównałabym do lekkiej rozgrzewki przed naprawdę wymagającym maratonem. Wraz z parą głównych bohaterów - pisarzy, przemierzamy kontynenty, bo jedno z nich odziedziczyło aż milion dolarów, który według testamentu musi wydać w jeden miesiąc, aby otrzymać resztę. Zatrudniony przez nich były rosyjski komandos staje się bardzo charakterystyczną drugoplanową postacią. Dzieje się dużo i sporo czeka nas też zaskoczeń. Obyczaj, sensacja i kryminał w jednym.

Tak fajnie było wkroczyć w przedwojenną Warszawe. Poczytać trochę o niej. Nasi bohaterowie to różne grupy społeczne, tak co niektórzy mieli kiepsko. Nam autorka przedstawia tych ze "śmietanki towarzyskiej" Młodzi ludzie to i musi być miłość. czyta się przyjemnie

Maria wspólnie z Czesławem próbują ułożyć sobie życie w nowej rzeczywistości. Mimo iż znaleźli się w obcym miejscu starają się wieść szczęśliwe życie. Czesław jako nauczyciel a Maria wychowując ich ukochanego synka. Jednak zarówno Czesław jak i Maria czują pewnego rodzaju pustkę. Pewnego dnia kobieta postanawia napisać kilka listów aby nawiązać ponownie kontakt z rodziną ale też pisze do byłego narzeczonego Osmana. Oczywiście nic nie mówiąc o tym mężowi. On natomiast nieświadomie wplątuje się w towarzystwo rewolucjonistów. W efekcie czego niestety zostaje aresztowany przez Ochranę. Mari oraz ich synkowi na szczęście udaje się uniknąć tego samego losu. Aby się ratować postanawia uciec z Kostromy schronienia szukając w majątku Osmana. Gdzie przebywa również jej przyjaciółka a siostra Czesława. Niestety pewnego dnia docierają do nich wieści o śmierci Czesława, w co Maria nie wierzy. Jednak czy słusznie ? Czy Czesławowi udało się uwolnić ? Czy faktycznie pod opieką Osmana może czuć się bezpieczna? Jak potoczą się losy jej oraz synka? Z ogromną przyjemnością sięgnęłam po kolejną część książki aby poznać ciąg dalszy historii Marii oraz Czesława. Chciałam przekonać się gdzie pokierował ich los. I oczywiście nie zawiodłam się. Po raz kolejny dostałam bardzo ciekawą oraz wciągająca historię, która nie pozwalała mi odłożyć tej książki chociaż na chwilę. Chociaż początkowo wydawało mi się iż za dużo w tej części jest Osmana. Bardziej byłam ciekawa losów Mari oraz Czesława. Jednak w trakcie czytania okazało się iż jego osoba jest bardzo kluczowym bohaterem w całej książce. Jak dla mnie okazał się mściwym oraz zakłamanym człowiekiem. Miał szczęście na wyciągnięcie ręki oraz możliwość ułożenia sobie życia na nowo jednak nie skorzystał z tej szansy goniąc za mrzonkami. Jak dla mnie jest to cudowna książka, którą polecam wam przeczytać. Autorzy tworzą zgrany duet. #book

Zaczyna się troszkę słabo. Nie zapowiada się jakoś szczególnie. Miałam dwa podejścia i cieszę się że dałam tej książce drugą szansę bo z chwili na chwilę było już tylko lepiej i ciekawiej. Czasami było smutno innym razem zabawnie, tak jak i w życiu. Warto przeczytać! Polecam

Pierwsze wrażenie bywa mylące. Podobno w zaledwie kilka sekund nasz mózg wstępnie ocenia osobę z którą się spotykamy i klasyfikuje ją na „tak” lub „nie” czyli albo dajemy jej kredyt zaufania albo od początku coś nam w niej nie gra. Tak jest z Niną i Natalią. Wszystko między nimi zgrzyta .Nina – mylący dość skrót od staroświeckiego trochę imienia Antonina – niespełna trzydziestoletnia rzutka bizneswoman , harda baba z jajami , ostra w negocjacjach, zarządzająca sporą rodzinną firmą i zamiatająca siostry trochę pod dywan swoją osobowością -od początku jest uprzedzona wobec Natalii ,damy lat 70+, „starej panny” która w towarzystwie pelargonii pod pachą stanęła w progu pokoiku sanatoryjnego obwieszczając, że ten miesiąc spędzą razem połączone nieszczęsnym losem rekonwalescenta w ciechocińskim sanatorium. Młodszą kierują stereotypy – starsza pani z pewnością będzie ograniczała jej aktywność ( kontrakty same się nie dopną!, telefony nie wykonają a firma bez zarządzającej prezes na pewno padnie) , starsza zaś zastanawia się , na ile może młodszej zaufać i wciągnąć w skomplikowaną operację zniknięcia na dobę z sanatorium o ostrym szpitalnym rygorze by rozwiać wątpliwości w sprawie , która na swoje rozwikłanie czeka już 50 lat a jedyna możliwość potwierdzenia hipotezy trafia się w ciągu najbliższych kilku dni a wręcz godzin. Żeby nie było tak prosto – panie wplątują się przypadkiem w kryminalną historię z morderstwem w tle a wisienką na torcie jest dołączenie do tej ekipy niezwykłej inteligencji psa… i gra w podchody z personelem sanatorium ( wszak ŻADNYCH ZWIERZĄT –naczelnym hasłem polskiej służby zdrowia) rozkręca się na dobre. Wymuszony sojusz pokazuje ,że tylko krowa nie zmienia poglądów, stereotypy należy przełamywać a mariaż wieku i przebojowości , kobieca solidarność i zaufanie przyniesie nieoczekiwane pozytywne relacje i emocje tak bardzo potrzebne każdej z nas… Z tych moich krótkich „żołnierskich” słów wnioskować można, że „Sanatorium” to raczej komedia pomyłek i historia rodem z Joanny Chmielewskiej. Nic bardziej mylnego! Poza wątkiem kryminalnym i dość zabawnym humorem sytuacyjnym Pani Fabisińska daje nam świetne studium socjologiczne społeczności sanatoryjnej, do tego wysublimowana obyczajowa część o życiu i wyborach nie zawsze własnych Natalii, no i łamanie stereotypów – bo ludzie 70+ mogą mieć więcej wigoru , kreatywności i doświadczenia niż byśmy się spodziewali, zagonione panie z biznesu w wirze walki o zlecenia przegapić mogą sprawy istotniejsze a wszystkim na dobre wyjdzie adoptowanie zwierzaka – bo on lepiej niż tabletka koi skołatane nerwy. „Sanatorium pod zegarem” rozpoczyna nową serię wyd. Filia „Jak pies z kotem” – zdecydowanie będę jej sekundować. Drugiej części „Sanatorium” doczekać się nie mogę. Nie mogłam sobie wymarzyć lepszej lektury na ten piękny , majowy weekend. Sanatoryjny język kwiatów J – majstersztyk. Opowieści o botanice na średniowiecznych polichromiach wciągnęły mnie bardzo , przeszukałam od razu wszelkie informacje o Wita Stwoszu i ołtarzu krakowskim, wkręciłam się w skomplikowaną symbolikę roślin. Wracając więc do pierwszego, często mylnego wrażenia – tutaj zarówno piękna okładka – a okładki wydawnictwa Filia są absolutnie urzekające – jak i zaufanie do nazwiska autorki – wcześniejsze „Śnieżynki” wywołały u mnie bardzo silne emocje( książka , którą każdy szczególnie w naszym kraju przeczytać powinien ) absolutnie mnie nie zawiodły. Nie ma w niej ani jednego zbędnego wątku , w tych blisko 500 stronach nie jest nadmiernie przegadana, nie męczy , nie nuży. Sączysz łyk po łyku jak pyszną herbatkę owocową z miodem i goździkami a ona rozlewa się w ciele i rozgrzewa wszelkie emocje … Tęskniłam za taką książką, polecam gorąco . Zachwyca . Zostawia ten ulotny uśmiech i słońce pod powiekami…

Piękna historia ludzi z doświadczeniem braku miłości i ich strategii życia w świecie aby przetrwać. Szczególnie ujmująca historia dla rodziców z dziećmi. Jak czasami możemy skupić się na czymś innym i łapać tej miłości do dziecka każdego dnia. Dla mnie zdecydowanie mocno wciągająca.

Bardzo potrzebne są książki opisujące nasze małe dzieje małych miejsc, a nierzadko wielkich ludzi o wielkich sercach. Ta opowieść może nie jest zachwycająca, nie zaskakuje, nie budzi skrajnych emocji, ale za to obdarza uważnością, szacunkiem i czułością to, czemu świadkowały wody Krutyni.

Ścieżki przeznaczenia splatają się we Lwowie. "Tajemnicza i poruszająca. Z przepięknym Lwowem w tle". – Magdalena Kordel Nina nie może uwierzyć, że dostała w spadku kamienicę. I to we Lwowie! Kiedy staje przed jej bramą, nie domyśla się jeszcze, z jakimi tajemnicami będzie musiała się zmierzyć. Historia słynnej primabaleriny prowadzi ją śladem rodzinnych sekretów, a piękny, stary Lwów staje się coraz bliższy sercu. Okazuje się, że Nina może tu odnaleźć klucz do własnej przeszłości. Nina bardzo chciała poznac przeszłość Irmy, starszej pani, która bardzo lubia i od której własnie dostała kamienicę. Zawsze myslała. ze jest to osoba samotna, a po przyjeździe do Lwowa poznaje jej córke i innych jej znajomych. Poznaje tajemnice jej życia, poznaje własna matkę. Teraz juz wie, dlaczego dostała kamienicę...no i znlazła zrozumienie i miłośc. Tak wiele sie zmieniło w jej zyciu...ale kiedy dowiedziała sie, ze bedzie miec blizniaki, u boku ukochanego szuka stabilizacji...tak we Lwoowie w swojwj ukochanej kamienicy...

Historia Beaty była dla mnie zrozumiała od początku, ale jak zaczęły się listy jej babci i księdza Stacha, to już się pogubiłam :P Za dużo osób tam się wtedy przewijało, głównie ze strony babci Beaty, ale jednak. No i według mnie wyszło to takie poplątane z pomieszanym :P Ale końcówka mnie nawet zaskoczyła ;)

Trochę naiwna, ale ciepła i przytulna opowieść. Czytałam ją 10 lat temu i wtedy bardzo mi się podobała. Teraz dostrzegam te wszystkie niedociągnięcia, których nie widziałam wcześniej, niemniej wciąż uważam, że to miła historia. Otula jak kocyk, w sam raz na lutowe wieczory ❤️❄️

Z grubsza oceniłabym tą część jako jugosławską telenowelę - nie jest to jednak zarzut, bo wiele się dzieje i czytelnik się nie nudzi, a jednocześnie autorka płynnie wprowadza w kolejne wątki. Bardzo podobało mi się jak Dragan pięknie wypowiadał się o Jasminie, jak wiele różnych miłości było dobrze napisanych (do ukochanej, do rodziny, ojczyzny czy syna). Wiele wątków było niezwykle zaskakujących, ale niestety również wiele było niedopowiedzianych (np. powrót Jasminy z urodzin pewnego jegomościa). Miałam też wrażenie, że druga połowa była właśnie w wielu momentach pisana z pośpiechem. Mimo to uważam, że była to warta poświęcenia czasu lektura i na pewno przeczytam kolejne części.

„Bar na starym osiedlu” to moja pierwsza tegoroczna lektura. Zaczęłam czytać w nocy (gdy za oknem idioci szaleli z petardami) i skończyłam przed chwilą. Lubię i cenię prozę Sabiny Waszut, więc sięgnęłam po tę powieść z nadzieją na satysfakcjonującą lekturę. I nie pomyliłam się. Ola Kieś to młoda kobieta, która ponad dwadzieścia lat temu wyjechała z matką z Chorzowa do Warszawy. Teraz, gdy mama już nie żyje, bohaterka sama mieszka w stolicy i z różnymi efektami układa sobie życie. Pewnego dnia jednak wszystko wali się jej na głowę – traci pracę, rozstaje się z partnerem i zaczyna wątpić w swoje możliwości. Mimo iż wcześniej o tym nie myślała, teraz postanawia przyjąć spadek po babci. Dlatego wyjeżdża do Chorzowa, by sprawdzić, co staruszka jej zapisała i czy scheda nie jest obarczona długami. Na miejscu okazuje się, że starsza pani od dawna z powodzeniem prowadziła tytułowy bar. Ola nie kryje zaskoczenia, jednak od lat w ogóle nie utrzymywała kontaktu z matką ojca, więc tak naprawdę musi na nowo poznać losy babci. Przy okazji odzywają się bolesne wspomnienia, a bohaterka zaczyna składać w całość obrazy z przeszłości, których – będąc dzieckiem – nie rozumiała. Rodzinne tajemnice, a raczej przemilczenia i niedopowiedzenia, przeplatają się tu z bieżącymi perypetiami Oli, która zmuszona jest stawiać im czoła i podejmować odważne decyzje. Przy okazji sentymentalnych spacerów bohaterki poznajemy chorzowskie klimaty. Autorka wprowadza nas w śląskie zwyczaje, mentalność mieszkańców, wspominając o różnych stereotypach i zmianach, jakie zaszyły w rodzinnym regionie Olgi na przestrzeni ostatnich dekad. Sabina Waszut snuje swoją opowieść niespiesznie, z wyczuciem, ale sprawia też, że trudno oderwać się od lektury. Na pewno dzieje się tak za sprawą nieprzewidywalnej akcji, gdyż nie jest to pospolita historyjka o młodej kobiecie, która rzuciła wszystko, by nagle zacząć życie w nowym miejscu, zakochać się ze wzajemnością, a potem żyć długo i szczęśliwie. Mimo iż całość napisana jest lekko, autorka nie stroni od trudnych tematów. Jej książka nie jest banalna i przesłodzona. To życiowa proza, w której obok poważnych, a nawet dramatycznych sytuacji pojawiają się też sceny nacechowane optymizmem. Jak na autorkę przyszło, styl jest dopracowany, barwny, zachęcający do czytania.

"Niepokorne.Judyta" to ostatnia część trylogii o kobietach - emancypantkach z okresu Młodej Polski. Akcja toczy się w Galicji- w Krakowie, Zakopanem, a także w Wiedniu, gdzie Judyta szukała szczęścia. Judyta jest szczęśliwą matką, jest także w związku z mężczyzną. Ale w jej życiu pojawia się inny mężczyzna. Jakiego dokona wyboru? Jesteście ciekawi? Koniecznie przeczytajcie ostatnią część trylogii. Przeplatają się również wątki z pozostałymi bohaterkami trylogii - Klarą i Elizą. Żyjemy w czasach, kiedy nie musimy się ogromnie starać, aby pójść do szkoły, na studia, osiągnąć dyplom, spełnić marzenia o tej wyśnionej pracy. Oczywiście konieczne jest włożenie w to trudu, aby dokonać tego, o czym marzymy, lecz samo zdobywanie wiedzy nie jest utrudnione. Fakt, że wszystko mamy na wyciągnięcie dłoni, sprawia, iż nie szanujemy tego. To normalne. Kiedyś było zupełnie inaczej, o czym mówili np. nasi dziadkowie, czy jak nas uczy historia. Książka, podobnie jak cała trylogia bardzo mi się podobała. Polecam.

Tr,ojka bohaterów nie znoszących się poczatkowo, ale ich losy się splatają. Są to osoby o róznych charakterach, temperamentach i problemach. Początek książki nie wciąga, czytanie mi się dłużyło, ale dalej było już lepiej, tajemnice zaczęły się wyjaśniać, chociaż trudno mi było wciągnąć się w akcję. Może dlatego, że nie czytałam poprzednich części. Na plus zasługują chumorystycze dialogi.

Losu nie da się oszukać. Można go co najwyżej zmylić. I nawet jeśli ta chwila trwa wiele lat, to i tak w końcu przychodzi czas na prawdę. Co zrobić? Trzeba znaleźć siłę i stawić temu czoła. Nawet gdyby miała to być ostatnia rzecz w życiu. To i tak lepsze niż śmierć w kłamstwie. Matka nie jest po to, żeby uchronić dziecko przed wszystkimi niebezpieczeństwami. Tego nie da się zrobić. Każdy musi popełnić błędy, a potem ponosić ich konsekwencje. Nawet te, których się nie spodziewa. (...) A matka ma towarzyszyć i wspierać. Pomagać, a nie tworzyć sztuczny świat. Dawać poczucie bezpieczeństwa, być tą, do której zawsze można przyjść, a nie tą, która do siebie przywiązuje i od siebie uzależnia. Tamara ,Marysia Róża i Ewa nie mogą narzekać na brak emocji w życiu . Przeszłość wciąż nie daje o sobie zapomnieć- Leszek, były mąż Sokołowskiej ponownie chce namieszać i zabrać do siebie córkę. Czy to rzeczywiście przejaw ojcowskiej miłości i chęci poprawy relacji czy może zimna kalkulacja? Tymczasem szesnastolatka przeżywa swą pierwszą miłość u boku Kamila- odczuwa jednak lęk , ponieważ chłopak ma wkrótce wyjechać na wymarzone studia do Krakowa. Czy ich związek przetrwa? Żona wójta Małgosia jest kobietą, której zazdroszczą wszystkie inne. Ona jednak jest wyraźnie nieszczęśliwa i coraz częściej płacze. Dlaczego? Kasia, córka Pani Zosi nadal nie odeszła od przemocowego męża Jarka , lecz w tajemnicy przed nim spotyka się z matką. Na dodatek do wsi przyjeżdża kuzyn hrabianek Jan. Młody mężczyzna jest wyraźnie zainteresowany Marzeną. Czy kobieta czuje podobnie? I co łączy Ewę z ojcem Łukasza - Adamem Galińskim? Autorka po raz kolejny pokazuje, że w zwyczajnym życiu małej społeczności kryją się historie pełne bólu, tajemnic i wyborów, od których nie ma ucieczki. Każda z bohaterek niesie swój własny ciężar – czasem jest to strach o dziecko, czasem niespełniona miłość, a czasem milczenie, które trwa zbyt długo i rani najmocniej. Przeszłość nie chce odejść, a teraźniejszość wystawia bohaterów na kolejne próby. To powieść o relacjach – tych rodzinnych, miłosnych i przyjacielskich – pokazanych bez lukru, za to z ogromną uważnością na emocje. O macierzyństwie, które nie polega na kontroli, lecz na obecności. O miłości, która bywa piękna, ale i krucha. O przemocy, przed którą trudno uciec, i o odwadze potrzebnej, by w końcu powiedzieć „dość”. Losy bohaterów splatają się coraz ciaśniej, a każde kolejne wydarzenie prowadzi do pytań, na które nie ma łatwych odpowiedzi. Czy prawda zawsze wyzwala? Czy można zbudować szczęście na niedopowiedzeniach? I czy czas naprawdę leczy rany, czy jedynie uczy z nimi żyć? To książka, która porusza, zmusza do refleksji i zostaje w czytelniku na długo po odłożeniu ostatniej strony. Subtelna, ale intensywna emocjonalnie. Taka, która przypomina, że od losu nie da się uciec — ale zawsze można spróbować stanąć z nim twarzą w twarz.

Złożona chorobą w pościeli przeczytałam książkę Anety Rzepki. Bardzo dobra książka obyczajowa. Czytając ją zastanawiałam się, czego nie nie wiem o moim mężu, rodzeństwie, przyjaciołach, sąsiadach, koleżankach itd. Wydaje mi się , że każdy z nas miał jakieś przeżycia, o których nie chce mówić. Czy to źle , nie wiem ale czasami ich ukrywanie może prowadzić do niechcianych sytuacji, niezrozumienia, czasami żalu. Autorka super opisała perypetie życiowe czterech bohaterek. Są one tak naturalne, że mogą dotyczyć każdego z nas. Z całą pewnością sięgnę po inne pozycje Pani Rzepki.

To poruszająca saga w sumie o 3 pokoleniach kobiet, w trzech epokach. Poznajemy losy Zosi od 1939 roku, później jej córki Wandy, a wreszcie wnuczki Anny. Sekrety, tajemnice, walka z własnymi demonami, ludzkie wybory, a to wszystko wplecione w prawdziwe wydarzenia historyczne. Pierwsza część była zdecydowanie lepsza, tak samo czasy z przeszłości bardziej mnie pochłonęły, niż te współczesne. Losy bohaterów były strasznie pogmatwane, te przeskoki czasowe robiły mętlik w głowie, ale czytało się fajnie.