Hamish Macbeth i śmierć nudziarza

Doczekaliśmy się! Frances wreszcie wychodzi za mąż. Cóż to jednak by był za ślub, gdyby obyło się bez morderstwa? Nudny i mało ciekawy, a na to pozwolić nie można. Dwie zwaśnione rodziny, rywalizujące w interesach, przypadkiem obydwie zaproszone na ślub - zwiastują kłopoty. Kłopotem jednak okazuje się trup, głowy jednej z owych rodzin. Czy zabił go biznesowy wróg? Czy może małżonka, nad którą się znęcał? A może zrobił to brat Frances? Wszyscy nagle mają wiele tajemnic, które tylko Frances z małżonkiem mogą rozwiązać - podróż poślubna musi poczekać! To już 5ty tom serii Poradnik Prawdziwej Damy i muszę przyznać, że trzyma poziom wcześniejszych. Jest ciekawa intryga, wszyscy są podejrzani, a rozwiązania zagadki, nie jest tak łatwo się domyślić. Brakowało mi jednak humorystycznych scen, mam wrażenie że w poprzednich tomach było ich więcej. Liczyłam na lekką i przyjemną literaturę i to dostałam, więc polecam jak najbardziej. :)

"Wiesz jak to mówią, przyjaźń jest na zawsze, ale a związek nie koniecznie." 7 ⭐/10⭐ (Współpraca reklamowa z @wydawnictwofilia @filiamrocznastrona) Dzień dobry w nowym tygodniu. Piękne słonko za oknem, a mi w galerii zawieruszyło się jeszcze zdjęcie w świątecznym klimacie. Totalnie nie wiem jak to się stało 🤣 Książki #alekrogoziński są dość specyficzne, komedie kryminalne z dużą dawką czarnego humoru. #śmierćmiędzystronami to przykład jednej z takich powieści. I mimo, że lubię kryminały, thrillery to ciężko mi zawsze wczytać się w historie autora. "Śmierć między stronami" to opowieść o właścicielce księgarni-antykwariatu, która ma zostać zamknięta. Jednak w piwnicy swojego swojego lokalu znajduje zwłoki mężczyzny, który jakiś czas temu dał jej pamiętniki gwiazdy lokalnego teatru, która zaginęła kilka lat wcześniej. Policja informuje w międzyczasie kobietę, że mężczyzna nie żyje już kilka lat... Lokalna społeczność zaczyna prowadzić swoje własne śledztwo by dowiedzieć jak najszybciej, kto jest mordercą. Doborowe towarzystwo, które lubi sobie popić, para wścibskich nastolatków i lokalny dziennikarz... Co tu może pójść nie tak, a jednak... Alek Rogoziński jest chyba jednym z niewielu autorów, który idealnie łączy kryminał z komedia i jeszcze do tego tworzy fajne postacie, takie trochę satyrystyczne. I chodź wolę typowe kryminały i thrillery to przy książce autora zawsze się świetnie bawię. Z pewnością przeczytam inne powieści autora, bo już dawno go nie czytałam. wydawnictwofilia#filiamrocznastrona#bookstagrampl#bookstagrampoland

Czarna komedia z absurdalnym poczuciem humoru, to twórczość autorki za którą zdążyłam zatęsknić. Historia Małgorzaty, która przez całe życie zajmowała się domem, dziećmi i nagle wyrwała się letargu i chciałaby czegoś więcej. Jednocześnie jej mąż znika, a do domu przysłane zostają przesyłki z niespodziewaną zawartością, żeby było śmieszniej towarzyszące im telefony nie wywierają zamierzonego skutku wystraszenia ich odbiorcy. Świetne dialogi i śmieszne sytuacje bohaterów spowodowały, że książkę przeczytałam z prawdziwą przyjemnością i rozbawieniem. Polecam tą lekką lekturę :)

W miasteczku i okolicach pojawiają się anonimowe liściki. I nie byłoby w tym nic złego gdyby nie to, że są w nich szantaże i oszczerstwa. Sprawa staje się jeszcze poważniejsza, gdy jedna z adresatek listu popełnia samobójstwo. Hamish jednak (jak zwykle) jest przekonany, że to coś więcej, a kobieta została zamordowana. Rozpoczyna więc śledztwo. Standardowa historia o Macbethcie. Ciekawa, ze znanymi bohaterami, pełna uroków Szkocji. Trzyma poziom serii.

utorka powraca z kolejną odsłoną przygód Jane Wunderly, a wraz z nią angielski klimat lat 20., filiżanki herbaty i zbrodnia czająca się w salonach. Jane, młoda amerykańska wdowa, przebywa w posiadłości Wedgefield Manor jako gość lorda. Po latach wojny bohaterka wreszcie odnajduje w sobie spokój i ciekawość świata. Zaczytuje się w powieściach detektywistycznych i uczy się latać samolotem. Niestety ten beztroski czas przerywa śmierć mechanika, która szybko okazuje się czymś więcej niż tylko tragicznym wypadkiem. Znikające notatki, podsłuchane rozmowy i atmosfera nieufności sprawiają, że Jane znów staje się amatorkskim detektywem. Autorka świetnie czuje ducha klasycznych kryminałów. Zdecydowanie jest to historia w stylu Agathy Christie, ale napisana współcześnie i z lekkością. Natomiast Wedgefield Manor to typowa sceneria z kominkiem, biblioteką i szeptami w korytarzach. Autorka potrafi wykorzystać tę przestrzeń, by zbudować duszną atmosferę, w której każdy ma coś do ukrycia. To książka idealna na spokojny wieczór dla tych, którzy lubią tajemnice, błysk inteligencji i odrobinę retro nastroju. Współpraca reklamowa z @skarpawarszawska

Bardzo lekki kryminał. Główny bohater robi wszystko żeby rozwiązać kryminalne zagadki małych miasteczek/wiosek północnej Szkocji. Wychodzi mu to tak dobrze, że jego głównym problemem staje się walka o ....uniknięcie awansu i przenosin do ,,prawdziwej policji" w Glasgow. W miedzyczasie walczy jeszcze z plotkami na temat swoich rzekomych romansów, opiekuje się swoim pieskiem i co chwila musi sponsorować whisky koledze, który jest pijany czyba zawsze. Wszystko podane w bardzo lekkiej formie z angielskim (szkockim?) Poczuciem humoru. Styl trochę przypomina Agatę Christie, ale jest prostszy i mniej poważny. Najmniej podobała mi się główna sprawa do rozwiazania-zbyt odjechana. Po prostu niemożliwa:-) Na szczęście poboczne zagadki ciekawe, choć trudno nazwać je trudnymi. Żałuję tylko, że zacząłem serię od....19 z 20 tomów:-/

Kolejna komedia kryminalna ze znajomymi bohaterami. Tym razem dołącza siostra Małgorzata Chmielewska, co nasunęło mi skojarzenia z sandomierskim księdzem Mateuszem. Jak zwykle- przewrotny humor bawi, a Klaudia Hutniak "trzyma poziom"! Daję duży plus za informacje historyczne i regionalne. Na miłe popołudnie w sam raz.

Druga, lepsza, część cyklu "Czwartkowy Klub Zbrodni". Grzeczny kryminał o dość naiwnej akcji, ale logicznie skonstruowany i - co dla mnie ważne - bez wszechobecnych w dzisiejszych książkach gatunku chamstwa i makabry. Czyta się to dobrze, krzywdy nie robi, więc jako rozrywka sprawdza się idealnie.

Gdy antykwariusz i zarazem stary przyjaciel zostaje zamordowany a tajemnicza paczka zostaje skradziona, czwartkowy klub zbrodni wie, że musi coś z tym zrobić. Wkraczają do świata pełnego handlarzy narkotyków, oszustów i fałszerzy. To seria, która zachwyciła mnie już od pierwszego tomu właściwie to zachwyciła mnie w momencie gdy obejrzałam ekranizacje na netflixie, a ona tak mnie zafascynowała, że uznałam, że książki to będzie coś idealnego dla mnie. Główni bohaterowie coraz bardziej kroczą na granicy tego co moralne, a tego co konieczne ,co szczerze mówiąc uwielbiam a w tej serii przez to ,że główni bohaterowie mają już swoje lata wypada to jeszcze lepiej. Uwielbiam relacje tych bohaterów, są takie prawdziwe widać ich oddanie, lojalność, ale i szczerą przyjaźń, która ich łączy. Bohaterowie poboczni też są świetnie wykreowani. Każdy z nich jest inny ale jednocześnie razem działają jak dobrze naoliwiona maszyna i są nie do powstrzymania. To połączenie kryminałów z humorem i szczerze mówiąc jest to moje nowe ulubione combo. Autor ma niezwykle lekkie pióro a dzięki dynamicznej fabule, w której cały czas coś się dzieje i której nie da się przewidzieć przez te książki się leci jak błyskawica. Już się nie mogę doczekać aż przeczytam piąty tom i mam szczerą nadzieję, że to nie jest koniec bo bardzo się zżyłam z tymi bohaterami i nie chciałabym kończyć jeszcze z nimi tej przygody. Szczerze mówiąc zazwyczaj nie jestem tego zwolenniczką ale polecam obejrzeć najpierw ekranizacji na netflixie bo dzięki temu możemy poznać tych bohaterów z innej strony co jest fajnym punktem do dyskusji i przemyśleń na ich temat.

To kolejna część serii o detektyw Celinie Stefańskiej, w której autorka ponownie zabiera czytelnika w świat zagadek, intryg i lekkiego humoru. Tym razem fabuła koncentruje się wokół kradzieży niezwykle cennych biżuteryjnych zegarków, a śledztwo prowadzi nas aż do malowniczej Szwajcarii, co stanowi ciekawą i odświeżającą zmianę scenerii. Książka jest lekka, przyjemna w odbiorze i idealna na relaks – autorka umiejętnie łączy wątek kryminalny z bardziej obyczajowym tonem, dzięki czemu historia nie przytłacza, a raczej wciąga i pozwala się odprężyć. Sama zagadka jest skonstruowana w przystępny sposób, choć nie brakuje kilku zwrotów akcji, które podtrzymują zainteresowanie czytelnika. Na szczególną uwagę zasługuje zakończenie – może nie jest ono szokujące, ale z pewnością lekko zaskakuje i daje satysfakcję z rozwiązania całej historii. To jedna z tych książek, które czyta się szybko i z przyjemnością, a bohaterka z każdą częścią zyskuje sympatię. „Perła czasu” to dobra propozycja dla osób szukających niezobowiązującej, a jednocześnie wciągającej lektury kryminalnej z nutą podróży i elegancji.

Podobno to ostatnia odsłona przygód Szwagra i Miśka. Jak zawsze doskonale się z nimi bawiłam. Początek nawet spokojny, jak na tych bohaterów, ale z czasem akcja się rozkręca i w pewnym momencie ciężko się było oderwać od książki. Świetna i zabawna historia, idealna odskocznia od mrocznych kryminałów.

Fajny, ciekawy i lekki kryminał w stylu retro, który przenosi nas do lat 30 ubiegłego wieku. Fabuła rozwija się stopniowo, nowe wątki i ślady delikatnie napędzają fabułę. Główna para bohaterów uzupełnia się w prowadzeniu śledztwa. Angielski klimat czuć na kartach powieści, chłód i deszcz dominują. Śmierć poszczególnych osób zmienia postrzeganie na wiele sytuacji, a tropy ulegają zmianie. Zakończenie podobało mi się, w końcu Kitty pokazała swoją waleczną odsłonę. Tajemnica tytułowego rubinu fajnie podkręca atmosferę całej powieści. Polecam

Czy wracacie do książek, które czytaliście już raz, a potem... jeszcze raz i jeszcze raz? „Śmierć w posiadłości Wentwaterów” Caroli Dunn to właśnie jedna z tych powieści, do których wracam od lat. Kupiłam ją dawno temu, przy okazji, dołączoną do czasopisma i od tamtej pory przeczytałam ją wiele razy. To jedna z moich sprawdzonych literackich przystani. Jeśli lubicie kryminały osadzone na styku epok, z jednej strony flirtujące z nowoczesnością, z drugiej wciąż zanurzone w świecie tytułów, konwenansów i szlacheckich rezydencji, to Wentwaterowie od razu trafią w Wasz gust. Wiktoriańska posiadłość, rodzinne napięcia, plotki, niedopowiedzenia i trup znaleziony w najmniej odpowiednim momencie — wszystko tu gra już od pierwszych stron. Ogromnym atutem tej powieści jest język. Nie jest przesadnie archaiczny, ale daleko mu też do współczesnej potoczności. Carola Dunn bardzo trafnie wyczuła ton epoki i znalazła złoty środek, dzięki czemu książkę czyta się płynnie, a jednocześnie z poczuciem obcowania z „innymi czasami”. Na uwagę zasługują również bohaterowie — liczni, różnorodni i na tyle wyraziści, że długo nie wiadomo, komu można zaufać. Daisy, choć formalnie nie prowadzi śledztwa, okazuje się kluczową postacią całej intrygi. Jej intuicja, uważność i umiejętność łączenia pozornie nieistotnych faktów sprawiają, że to właśnie ona — nie Scotland Yard — dociera do prawdy. Tempo akcji jest bardzo dobrze wyważone. Na niespełna trzystu stronach autorka zmieściła wszystko, co potrzebne do solidnego kryminału: klimat, zagadkę, napięcie i satysfakcjonujące rozwiązanie. Choć kilka wątków mogłoby zostać rozwiniętych nieco szerzej, po lekturze zawsze czuję przyjemne „nasycenie” historią. To kryminał z duszą klasyki, idealny dla fanów Sherlocka Holmesa, Agathy Christie i wszystkich tych, którzy cenią zagadki osadzone w eleganckiej, nieco staroświeckiej scenerii. Jeśli lubicie takie historie, przy tej książce będziecie się bawić naprawdę świetnie.

Daisy D. po raz trzeci na tropie zbrodni. Lekki kryminał w stylu retro, z gatunku cozy mystery, to dla mnie doskonała odskocznia od szaroburej rzeczywistości za oknem. Autorka bardzo dobrze się w tej konwencji odnajduje, o czym przekonałam się już wcześniej, ponieważ zaznajomiłam się już ze wszędobylską panną Dalrymple w dwóch poprzednich tomach. Tym razem Daisy jest bezpośrednim świadkiem morderstwa. W trakcie przedstawienia operowego, na które wybrała się wspólnie z inspektorem Fletcherem, główna diwa i gwiazda opery, nagle pada martwa, bezpośrednio po wypiciu wody z karafki, którą miała przy sobie na scenie. Szybko okazuje się, że podejrzanych jest mnóstwo, ponieważ ofiara miała koszmarnie trudny charakter. Oczywiście Daisy czuje się zobowiązana dopomóc w śledztwie, nie tylko jako świadek, ale też z racji tego, że ofiara i jej siostra to jej najbliższe sąsiadki. Zgodnie z prawidłami tego gatunku nie znajdziemy tutaj brutalnych scen, czy krwawych opisów. Jest za to dobrze oddany klimat epoki (lata dwudzieste XX wieku), sympatyczna, choć w tym wypadku również dość oryginalna bohaterka, która podejmuje się rozwiązania sprawy morderstwa. Wszystko okraszone jest też sporą dawką humoru, co nadaje całości lekkości i tym przyjemniej się czyta. Sama zagadka kryminalna, może i nie jest zbyt skomplikowana, ale nie mogę też powiedzieć, że łatwo było odkryć kto zamordował niesympatyczną śpiewaczkę. Podejrzani byli w zasadzie wszyscy😉 Z przyjemnością przeczytam, za jakiś czas, o kolejnych śledztwach Daisy D., bo jak na razie ta seria mnie nie zawodzi.

„Wśród nocnej ciszy” łączy lekkość rodzinnych relacji z kryminałem. Komisarz Oczko gra z córką w chińczyka i prowadzi śledztwo w sprawie śmierci dziewczyny, która w Wigilię wypadła z okna w samej bieliźnie. Jak zawsze świetne dialogi z córką, żoną i Wejmanem, który tym razem napędza dochodzenie. Fabuła mogłaby być nieco bardziej rozbudowana w części śledczej, ale i tak jest dobrze.

Czy słuchałam audiobooka książki świąteczno-wigilijnej w czasie Wielkanocy? Bardzo możliwe. Czy mimo wszystko czułam tę atmosferę i rozkoszowałam się lekturą? Jak najbardziej. Cztery dobrze znane mi autorki, cztery fajne opowiadania, mnóstwo wciągających postaci ale i małe... rozczarowanie? "Jak długo mieszać bigos?" - Marta Kisiel Zaczynamy z grubej rury. Bo jak inaczej nazwać Krampusa, którego przywołał... bigos? Oczywiście taki mieszany tylko w lewą stronę, bo tak robi się najlepszy bigos. Po raz kolejny spotykamy się z Kira, Tomirą i Filomeną, a także ich lubymi. Tym razem czekają ich święta w stylu cukierkowo-dickensowskim i mroczno-duszny domek z nieoczekiwanym gościem. Jednak tym razem to panowie mogą się wykazać i na chwilę przejąć stery - dobrze się czyta o tej zróżnicowanej ekipie. Ogółem mocne 8/10 "Kołtun zimowy" - Milena Wójtowicz Kto choć raz w życiu miał na głowie wielki kołtun, ten się na wsi nie śmieje, szczególnie, gdy słynie ona z turystyki, a ostatnio ktoś zaginął... Moje serce oczywiście skradł Zuse! No kto by się nie zachwycił kokieteryjnym kłobukiem? Inni bohaterowie też są barwni i ciekawi, a to opowiadanie ma nie tylko atmosferę świąteczną, ale także tą wiejską. Mimo że moim zdaniem akcja jest tutaj najspokojniejsza, to absolutnie nie nudzi - mamy kołtun, zaginionego chłopaka, warkocz w wodzie i różę na policzku panny młodej... Mocne 7/10 "Morderstwo i białe święta" - Aneta Jadowska To był mój jedyny zawód w tym zbiorze opowiadań. Uwielbiam twórczość Anety Jadowskiej, ale tutaj, w porównaniu do pozostałych opowiadań “Morderstwo i białe święta” jest mało magiczne. Mamy zbrodnię, mamy śledztwo, nawet jest magia świąt, ale nie czułam tej zwykłej charakterystycznej dla autorki magii. Mamy tu ale... No nie tego się spodziewałam. To opowiadanie nie jest złe, ale zwyczajnie nie spełniło moich oczekiwań - dostałam ciekawą historię ze śledztwem, ale nie mamy tu magii samej w sobie, a jedynie magię świąt i świąteczną atmosferę. Takie 6/10 "Wymarzone święta domowika" - Magdalena Kubasiewicz Moje ulubione opowiadanie z tego zbioru. Znów możemy odwiedzić Jagodę Wilczek, tym razem kiedy śledzi rozwój pewnej morderczej klątwy, jednocześnie mając w domu małe... przemeblowanie. Kto by pomyślał, że duch opiekuńczy domu z dostępem do internetu może stać się nie lada problemem? Uwielbiam sposób, w jaki Magdalena Kubasiewicz przedstawia domowika - jak lubię wszystkie postacie opowiadania, tak domowik skradł moje serce zupełnie! Mamy tu zagadkę, mamy tu magię, mamy też święta, troszkę problemów prywatnych, a przede wszystkim - klimat świąt. Ogółem 9/10

Akcja osadzona w realiach 20lecia międzywojennego. Przebywająca w gościnie u wujostwa Konstancja pewnej nocy znajduje w salonie dworku zwłoki młodej, nieznajomej kobiety. Śledztwo prowadzi wybitny śledczy sprawdzony z Krakowa przy współpracy, przebywającego w okolicy na wypoczynku, medyka. Tajemniczy morderca uderza ponownie. Czy uda się ustalić kim jest ? 📖 Retro kryminał z delikatną nutką rysu historycznego (ale podanego w sposób interesujący, bez przynudzania i czynienia z tego wątku nadrzędnego). Ciekawe, wyraziste i interesujące postaci. A to wszystko odroczone duża dozą humoru #czytanierozwijawyobraźnię #czytaniejestobłędne #czytaniejestsexy #karolinamorawiecka #potrójnyblef

Co jeśli kot, który jest najlepszym lekarstwem na wszystko, nie pomaga w stu procentach? W takim przypadku zaleca się kolejnego kota (nie zapominając o tym pierwszym) i trzeba „zażywać” je oba na raz. Taką terapię zaleca pewna fikcyjna poradnia w Kioto i ja, jako miłośniczka kotów, w pełni się z nią zgadzam. Jeśli ciekawi Was terapia z udziałem kotów, których pojawienie się ma być lekarstwem na wszelkiego rodzaju problemy, to zapraszam Was na recenzję książki „Zaleca się kolejnego kota” Shō Ishida!  W Kioto znajduje się poradnia Kokoro, w której na życiowe troski zaleca się koty. Metody leczenia z pomocą kotów bywają różne, w zależności od problemu. Czasami pomaga dłuższe leczenie z pomocą kilku kotów bengalskich, czasami pomaga tylko tydzień leczenia z pomocą małego dwumiesięcznego kotka munchkina, a czasami też pomaga okład z wielkiego i miękkiego kota maine coona. W tej części ze swoimi problemami musi się zmierzyć przytłoczona swoimi problemami z chłopakiem Moe, owdowiały Tatsue i jego wycofany wnuk oraz przepracowany wicedyrektor schroniska dla kotów. W jaki sposób koty wpłyną na rozwiązanie ich problemów? Czego nowego dowiemy się o ekscentrycznym doktorze poradni Kokoro i jego szorstkiej asystentce Chitose?  Książka ta dzieli się na cztery rozdziały, które opisują cztery różne historie. W każdej z tych części są obecni oczywiście ci sami gospodarze poradni Kokoro. Każda z opisanych historii była dla mnie zupełnie inna, ale i też bardzo ciekawa. W pierwszej kot, a w zasadzie koty pomogły w kryzysie w związku, powstałym w wyniku braku komunikacji. W drugiej kot przyczynił się do częstszego wychodzenia z domu i znalezieniu celu w nudnym, smutnym życiu. W trzeciej historii kot pomógł w relacjach rodzinnych, a ostatnia historia była inna od wszystkich, trochę smutna, nostalgiczna, ale również pełna kocich mądrości życiowych. Ta część była bardzo podobna do poprzedniej, czyli „Zaleca się kota”. Różniła się tylko tym, że w problemach pomagało kilka kotów i były to koty rasowe. Po przeczytaniu tej książki bardzo spodobała mi się, nieznana wcześniej dla mnie rasa munchkin, charakteryzująca się zwyczajnym wyglądem kota, który jest słodki jak wszystkie inne koty, ma tylko króciutkie łapki. Aż zamarzył mi się taki kot, jednak wiadomo, że w moim przypadku najważniejszy jest mój kot Maciek, który nie znosi innych kotów, dlatego u mnie terapia drugim kotem, nie sprawdziłaby się. Spodobało mi się w tej książce też to, że w każdym problemie kot okazał się najlepszym lekarstwem na wszystko, nawet wtedy, kiedy nie pomagał bezpośrednio, a jego samo pojawienie się układało tak cały bieg zdarzeń, że problemy rozwiązywały się same. Uważam, że ta książka, jest bardzo interesująca, terapie kotami bardzo wciągają i z pewnością każdy miłośnik kotów zrozumie ich działanie. Szkoda, że taka poradnia, jak w tej książce nie istnieje naprawdę, bo z chęcią bym się do niej udała! „Zaleca się kolejnego kota” jest piękną powieścią azjatycką, która pokazuje to, jak koty mogą odmienić nasze życie na lepsze. Najważniejsze jest to, że ta mogącą się wydawać absurdalna terapia kotami naprawdę działa. Tak więc jeśli uwielbiacie koty tak jak ja, lub po prostu je tylko lubicie, to bardzo polecam Wam tę książkę, z pewnością będziecie nią zachwyceni! Jeśli też koty są Wam obojętne lub wydaje Wam się, że ich nie lubicie, to również polecam Wam tę książkę, jestem tego pewna, że po przeczytaniu opisanych w niej historii z pewnością polubicie te słodkie stworzenia. Mnie nie pozostaje już teraz nic innego, jak tylko sięgnąć po kolejną część tej wspaniałej serii „Kot pierwszego kontaktu".

Kryminał-komedia o dość dziwnym miksie tonów, opowiadany z perspektywy osoby zmagającej się z chorobą psychiczną. Momentami jest naprawdę zabawnie, a momentami po prostu dziwacznie. Bardzo podobało mi się uczynienie choroby dwubiegunowej osią całej historii. Z drugiej strony bywa też obscenicznie i dość paskudnie. Ostatecznie mam mieszane odczucia, choć podejrzewam, że to w dużej mierze kwestia mojego gustu.

Cykl „Komisarz Oczko” jest wyjątkową propozycją czytelniczą na rynku wydawniczym. Składa się on (w tej chwili) z 30 części - opowiadań kryminalno – sensacyjnych, dostępnych w formacie audiobooka lub ebooka. Pierwszych siedem opowiadań dostępnych jest także w formie papierowej. Kolejne opowiadania (audiobook i ebook) ukazują się co miesiąc. Długość każdego audiobooka to około 2 godziny przyjemnego słuchania - lektorem we wszystkich jest Filip Kosior, w niektórych pojawia się również Leszek Filipowicz. O popularności cyklu o śledztwach komisarza Oczko, może świadczyć fakt, że na platformach z audiobookami osiągnęła już ponad 100000 odsłuchań, a większość z odcinków, w krótkim czasie, docierała do pierwszych miejsc w rankingach popularności. Każda część cyklu przedstawia odrębną sprawę kryminalną, choć wątki osobiste jej bohaterów rozwijają się na przestrzeni całego cyklu. Ze względu, że są to krótkie formy literackie, wszystkie części charakteryzuje treściwość i szybka akcja. Przedstawiane przez Pana Tomasza sprawy są interesujące, opowiedziane z pomysłem, zaskakują zwrotami akcji w prowadzonym śledztwie. Nie brakuje tu humoru, zabawnych dialogów, czy ciętych ripost. Poszczególne części łączy postać komisarza Krzysztofa Oczko, jak również wplecione mamy w całość serii skrawki z życia osobistego rodziny komisarza i jego współpracowników. Jednak pamiętać należy, że poszczególne części serii to tylko krótkie opowiadania, a więc nie znajdziemy tu drobiazgowych opisów, przemyśleń bohaterów, wielu postaci drugoplanowych, czy zawiłego śledztwa. Autor jednak doskonale radzi sobie z zawarciem w tak krótkiej formie literackiej wszystkich niezbędnych elementów dobrej prozy kryminalnej. Dynamiczna akcja w opowiedzianej historii - jest, napięcie – jest, intensywnie toczące się śledztwo – jest, zaskakujące zakończenia - są, komisarz i jego współpracownicy również nie zawodzą. Pióro autora jest niezwykle lekkie, chwile spędzone z audiobookiem (jak i zapewne z ebookiem) są przyjemnością, krótkim przerywnikiem codzienności. „Polowanie” (tom 27) W październikową noc, podczas polowania na jelenie zostaje zastrzelony Hubert Jarosz, zapalony myśliwy i wójt jednej z miejscowości na Kaszubach. Początkowo śledczy uznają zdarzenie za wypadek. Wszystko ulega zmianie, gdy okazuje się, że pocisk, który zabił Jarosza, nie pasuje do broni używanej przez pozostałych uczestników polowania. Komisarz Oczko już wie, że w polowaniu brał udział ktoś jeszcze, kto nie polował na zwierzynę, ale na człowieka. (Opis wydawcy) Tomasz Wandzel to autor, który ma na swoim koncie powieści sensacyjne, kryminalne, obyczajowe oraz historyczne. Popularnością cieszą się również inne jego cykle - o komisarzu Andrzeju Papaju i cykl o detektywce Róży Wielopolskiej. Moją ulubiona powieścią tego autora jest „Sopockie tango”.