Górnicy. Opowieści spod ziemi

Książka jest przede wszystkim prawdziwa. Jest o tym, co lubimy ukrywać pod ładnymi hasłami typu: osoby w skomplikowanej relacji z alkoholem, w kryzysie bezdomności, model rodziny patchworkowej, z założoną niebieską kartą, objęta pomocą asystenta rodziny, przeżywająca trudności opiekuńczo wychowawcze. W rzeczywistości pod tymi określeniami kryje się zwyczajna patologia, pasożyty społeczne i mopsiarze. Jeśli nie godzisz się na używanie takich określeń wobec tej „grupy społecznej”, wierzysz w resocjalizację, w wyjście z patologii i zbawienny wpływ przytulenia kogoś mocno do swojego serduszka i pokazania mu, że można żyć inaczej, to wybierz do czytania inną książkę i dalej postuluj zwiększenie dla nich socjalu. Oni wiedzą, że można żyć inaczej, ale dzięki takim jak Ty nie muszą.

Znacznie lepsza pozycja niż wcześniejsza książka autora "Zniknięty ksiądz", która de facto niewiele miejsca poświęcała postaci samego autora. Zaś "Odnaleziony ksiądz" to jak dotąd najpełniejszy portret osoby duchownej, która odeszła z posługi, jaki miałem okazję przeczytać. Polecam każdemu katolikowi.

Książka zawiera nieco zdjęć z Ukrainy. To, o czym opowiadają lekarze, ratownicy - jest to ciekawe i poruszające. Natomiast nie do końca podobały mi się pytania od autorki, na wiele z nich można było odpowiedzieć krótko 'tak' bądź 'nie', nie czuć tej swobody rozmowy. Momentami czułam się dziwnie niezręcznie, jakby autorka nie do końca wiedziała, o co pytać lub jak w ogóle zadać pytanie. Odnoszę wrażenie, że rozmówcy już byli nastawieni na opowieść o swojej pracy, więc bardziej opowiadali, niż odpowiadali na pytania podczas wywiadu.

Książka porusza temat wagi ciężkiej i to dosłownie - otyłości skrajnej olbrzymiej. Pozycja ta zmusza do refleksji, poruszone zostały w niej ważne kwestie. Autorka oddała głos osobom otyłym jak i również przedstawicielom różnych instytucji. Po skończonej lekturze czuję lekki niedosyt. Myślę, że można było wycisnąć więcej z tego tematu. Na minus irytujące i zupełnie niepotrzebne oznaczenia w nawiasach dotyczące śmiechu rozmówcy (w dwóch rozdziałach było tego od groma). Mam mieszane odczucia co do okładki - przyciąga uwagę, ale głowy manekinów bez oczu mnie od niej odrzucają. Ode mnie mocne 7,5/10.

Teresa Godlewska dziewiętnaście lat spędziła w Gdyni. W wieku trzech lat uciekła niani podczas spaceru, już wtedy przewidywalność, rutyna były dla niej nudne. Niemalże całe życie pędziła w stronę nowości, zobaczenia szerszych perspektyw, beztroskich przyjemności, dlatego było ono nadzwyczaj barwne, lecz na pewno nie idealne. W 1939 roku, gdy wybuchła wojna Teresa Godlewska miała 8 lat. Wraz z matką ukrywała się w podziemiach gdyńskiego biurowca, by w następnej kolejności przenieść się do obserwatorium morskiego w Gdyni, które zostało przejęte przez Niemców, i w którym działał wywiad wojskowy. Autorka i jej matka żyły dobrze z Niemcami, którzy byli rezerwą, do tego stopnia, że matka dostała posadę głównej kucharki. Miały gdzie mieszkać, miały co jeść i czuły się w miarę bezpiecznie, chociaż ryzykowały utratę bezpieczeństwa pomagając innym, bardziej poszkodowanym. Zgoła inaczej było, gdy wkroczyli Sowieci. Autorka opowiada dokładnie co działo się podczas tych wojennych lat, jak i o czasie późniejszym, aż do momentu bezdomności i...aniołów, które spotkała w sytuacji mogłoby się wydawać - bez wyjścia. Nie spodziewałam się, aż tylu stronic poświęconych II wojnie światowej, a z racji tego, że ten gatunek jest mi bardzo bliski, miło się zaskoczyłam. Teresa Godlewska przez burzę wojenną musiała szybko dojrzeć. Nie da się, niczym za pomocą czarodziejskiej różdżki wymazać tego co widziała i doświadczyła, gdyż jej bezpieczny czas w pewnym momencie skończył się. W późniejszym okresie powojennym, mając zaledwie czternaście lat, zachowywała się zatem jak stara malutka. Rozpieszczona przez matkę, rzuciła się w wir wolności, która w jej przypadku była pozbawiona emocjonalnej dojrzałości. Nowe, dorosłe życie zaczęło się kilka lat później, już w Warszawie. Jednak beztroska i zamiłowanie do przygód pozostało już na zawsze, co obróciło się przeciwko niej. I w tym przypadku powiedzenie jak Kuba Bogu, tak Bóg Kubie, ma niesamowicie rację bytu. Nigdy zbytnio nie interesowała się synem, oddała go swojej matce na wychowanie, konsekwencją tego jest fakt, iż nigdy syn nie zainteresował się późniejszą bezdomnością Teresy. Kolejne rozdziały odsłaniają jeszcze wiele historii z życia bohaterki. Niezwykle światowe, charyzmatyczne i zadziwiające sytuacje. Zadziwiające jest też jej spotkanie z Filipem Chajzerem. Całkowicie niespodziewane, jakby z przeznaczenia. Trzeba przyznać, że Teresa jest szczera w konfrontacji z przeszłością, przynajmniej na tyle, na ile może. Książka dobrze i przejrzyście napisana. Niewątpliwie absorbuje. Nie oceniam charakteru, ani postępowania autorki, bo mimo wszystko jest to postać niezwykła, Oceniam ciekawość i styl, a te są na wysokim poziomie i bez wahania daję najwyższą notę.

Strasznie trudna lektura,a nie jest to moje pierwsze zętknięcie się z ksiązkami o tematyce wojenno-obozowej. Okrucieństwa nie da się opisać,to co czytamy to jakiś wierzchołek góry upodlenia,które ludziom zgotowali ludzie. Ale wiem też że wbrew pozorom bardzo łatwo jest nastawić jednych przeciwko drugim...wystarczy trochę propagandy. Ksiązka jest przejmująca,smutna,bolesna,tragiczna. Jednocześnie uczy jak mało nam potrzeba i jednocześnie jak za bardzo skupiamy się na posiadaniu,tracąc z oka to co istotne. Postać warta poznania,dla kolejnych pokoleń.Książkę -polecam!!!

Byłam na początku roku w Maroku, krótko i dość nieoczekiwanie, nie wiedząc zbyt wiele o tym kraju. Przykuło moją uwagę to, że mężczyźni byli głośni i ekspansywni, podczas, gdy kobiety się cicho przemykały, bardzo często w burkach/hidżabach. Książka Slimani potwierdziła moje spostrzeżenia. Ciekawa lektura, chociaż momentami niektóre opowieści się trochę zlewały ze sobą i wydawały się trochę "na jedno kopyto". Ale ogólnie uważam, że "Seks i kłamstwa" to bardzo ciekawy portret patriarchalnego społeczeństwa, gdzie z jednej strony kawałek błony śluzowej urasta do rangi czegoś świętego, z drugiej - tajemnicą poliszynela jest, że wiele osób nie przestrzega wszechobecnych nakazów i zakazów. Są wstrząsające historie (np. konsekwencje przepisu dotyczącego małżeństwa z gwałcicielem), z drugiej strony jest to też opowieść o sile buntu i emancypacji, jak np. protesty w związku z uwięzieniem nastolatków, którzy wrzucili na Facebooka zdjęcie pocałunku. Niektóre wątki brzmią całkiem znajomo, przywodząc na myśl prawicowych polityków uciekających po rynnie z orgii gejowskiej.

Książka niezwykle przejmująca. Nie raz łzy stawały mi w oczach. Jednocześnie uważam, że bardzo potrzebna, niosąca nieocenioną wiedzę co, gdzie, kiedy, do kogo zgłosić. Nie jest to wiedza powszechna, a w sytuacji gdy zaginie bliska osoba wręcz niezbędna, choć życzę sobie i wam, aby nigdy się nie przydała.

Przeczytałam z ciekawości, mimo, że nie znam już żadnej osoby uzależnionej, bo ta, którą znałam przegrała w ubiegłym roku. Ta książka z jednej strony jest optymistyczna, bo tu są pozytywne historie tych, którym się udało. Z drugiej strony jak raz wdepniesz, to jesteś w tym do końca życia, a zaczyna się niewinnie.

Biografia pana Krzysztofa Respondka powstała za wcześnie... Pamiętam, jak dowiedziałam się o jego śmierci... To było takie nie rzeczywiste, tak trudne do uwierzenia. Wielka szkoda, że odszedł tak skromny, dobry, wrażliwy człowiek, artysta, który miał jeszcze sporo do zrobienia, do pokazania. Wychowałam się na Świętej wojnie, to tam po raz pierwszy zobaczyłam na ekranie pana Krzysztofa. Później kibicowałam mu w programie '' Jak oni śpiewają''. Lubiłam oglądać Barwy szczęścia, bo miał tam ciekawy wątek do zagrania, byłam pozytywnie zaskoczona jego w moim ulubionym polskim serialu Kryminalni. Cieszyłam się, że mógł pokazać swoje możliwości w programie ''Twoja twarz brzmi znajomo''. Na kilka tygodni przed jego udziałem w programie, miałam przyjemność spotkać się po występie i życzyć mu powodzenia. Za każdym razem, kiedy miałam możliwość spotkania się z panem Krzysztofem po występie, czułam bijące od niego ciepło, szacunek do drugiego człowieka, chęć zamienienia kilku zdań, by ta druga osoba poczuła się zauważona. To był po prostu piękny człowiek. Co do biografii, czuję niedosyt. Nie chodzi mi o to, by poznać numer buta pana Krzysztofa, czy dowiedzieć się co jadał na śniadanie. Uważam, że można było, odrobię bardziej skupić się na dokonaniach artystycznych i podeprzeć to rozmowami z osobami, które współpracowały z panem Krzysztofem. Ode mnie 8/10.

„Żony mundurowych. Historie policyjnych rodzin" Magdaleny Majcher to zbiór rozmów głównie z kobietami, choć wśród nich znalazł się jeden rodzynek, który i tak na pytania odpowiadał razem z partnerką. Ta książka to głos żon i córki policjantów. Opowiadają o tym jak wygląda ich życie z mężczyzną który nosi mundur, musi być dyspozycyjny, a rozkaz jest ważniejszy od codzienności z rodziną. Mówią o poświęceniu, konieczności podejmowania decyzji w minutę, umiejętności całodobowego kompromisu. Tak jak ludzie są różni, tak różne są ich relacje o życiu. Jedni są szczęśliwi pomimo pierwszeństwa pracy nad rodziną, inni nie radzą sobie ze emocjami które tej pracy towarzyszą i odbija się to na rodzinie. Książka jest w formie wywiadu, wszyscy bohaterowie są anonimowi, prawie, bo wśród rozmówczyń znalazła się autorka, którą większość kojarzy chociażby z imienia i nazwiska. Policja to nie praca to służba, więcej wymaga niż oferuje nie tylko od tych zaprzysiężonych, ale też od tych którzy z nimi dzielą życie. Jeżeli lubicie poznawać historie ludzi związanych z wymagającymi zawodami to ten tytuł jest dla Was.

W moje ręce wpadł ostatnio audiobook Magdy Huzarskiej-Szumiec pod tytułem "Niusia z Listy Schindlera. Historia ocalenia". Jest to bardzo wzruszający reportaż. Bronisława Horowitz-Karakulska nienawidzi swojego prawdziwego imienia, dlatego wszyscy mówią na nią Niusia. Czasami nawet nie reaguje, gdy ktoś woła ją po jej imieniu. Autorka wraz z naszą bohaterką w sposób chronologiczny, opowiadają historię jej życia. Dowiecie się, jak wyglądało jej życie przed wojną, w czasie jej trwania i po niej. Jak znalazła się na słynnej i drogocennej Liście Schindlera? Z takich ciekawostek powiem wam, że Niusia obserwowała, jak powstaje film Spielberga pod tytułem "Lista Schindlera". Bardzo to przeżywała. Oczywiście dawała dobre rady reżyserowi i sama również uczestniczyła w ostatniej scenie filmu. Specjalnie dla tej jednej sceny poleciała do Izraela, bo tam został pochowany Oskar Schindler — wybawiciel Żydów. Niusia jest mu wdzięczna za ocalenie życia. Do teraz pamięta zapach jego perfum. Dzięki książce "Niusia z Listy Schindlera. Historia ocalenia", możemy przyjrzeć się okropnym wojennym czasom z punktu widzenia małej dziewczynki. Przerażające jest to, że dzieci, zamiast mieć beztroskie dzieciństwo, musiały cierpieć z głodu, uciekać, chować się, walczyć o przetrwanie i patrzeć, jak mordują ich bliskich. Powinniśmy pamiętać o tych, co polegli i tych, co ocaleli. Nie wolno nam zapomnieć o tym co było. Musimy modlić się o to, żeby podobna historia nigdy się nie powtórzyła. Niusia wspomina również o swoim bracie, obecnie znanym fotografie Ryszardzie Horowitzu i jeszcze bardziej znanym reżyserze Romanie Polańskim. Uważam, że każdy czytelnik powinien przeczytać lub tak jak ja wysłuchać tej książki. Audiobook czytała Anna Matusiak. Podobała mi się jej interpretacja.

Szczery rzut oka na DPS-y. Doprawiony humorem, ironią i własnymi, wieloletnimi przeżyciami. Autor ma lekkie pióro, czyta się go przyjemnie, a liczne dygresje dają nieco odczucia mowy mówionej - jakbyśmy mogli posłuchać o przeżyciach czy wspomnieniach związanych z domami pomocy społecznej. Nieco gorzkiej, geriatrycznej prawdy, nieco ciekawych anegdot. Pozycja zdecydowanie warta przeczytania.

📝 Reportaż oparty na doświadczeniach zawodowych kuratorki sądowej, która na co dzień pracuje z osobami objętymi nadzorem – zarówno dorosłymi, jak i nieletnimi. Książka ukazuje kulisy tej pracy oraz realia życia ludzi uwikłanych w przemoc, uzależnienia i konflikty z prawem. Autorka przedstawia różnorodne historie podopiecznych, odsłaniając problemy społeczne, z jakimi mierzy się polski system i osoby znajdujące się na jego obrzeżach. 💭 Moja opinia: Wow, wow, wow! To jest dokładnie ten typ literatury faktu, który wciąga jak najlepszy thriller, tylko że tu wszystko jest prawdziwe i przez to jeszcze mocniejsze. Dla mnie to było totalne combo – tematyka, która mnie interesuje, plus forma, która nie pozwala się oderwać. Autorka wrzuca w sam środek swojej pracy i nie filtruje rzeczywistości. Brud, smród, patologia i autentyzm. Mamy tu cały przekrój – od drobnych przestępstw po naprawdę trudne i mroczne sprawy. Największe wrażenie robi fakt, że za każdą historią stoi człowiek. Czasem tragiczny, innym razem wkurzający lub przeciwnie - rozczulający, czasem taki, którego kompletnie nie rozumiesz, ale nie da się przejść obok tego obojętnie. Język robi robotę Raz się uśmiechasz, za chwilę masz takie „uff… grubo". I właśnie to najbardziej mnie kupiło – ta huśtawka między dystansem a uderzeniem prosto w emocje. Będę ją trawić jeszcze bardzo długo. Z pełnią podziwu. ⭐ 9/10

Książka wciąga, czyta się ją szybko, chociaż czasami za dużo jest zbędnych opisów. Mając do czynienia parę razy ze szpitalami cieszę się, że spotykałam na swojej drodze lepszych lekarzy. Jak już zostało wspomniane we wcześniejszej opinii czytelniczki, zastanawia mnie tylko po co ta książka powstała?

Przemknęłam przez tę książkę bardzo szybko, mimo jej tematu. Piszę tę notkę już po miesiącu od przeczytania i najlepiej pamiętam fragmenty rozmów ze specjalistami. Chociaż historie przeplatane między nimi są szokujące, w takiej ilości w mojej pamięci trochę splotły się w jedno - w taki ogólny obraz "nic nie widziałem, nic nie słyszałam" i przerzucania na siebie odpowiedzialności. Książka jest niezmiernie smutna, ale cieszę się, że ją przeczytałam. Tak jak mówiłam, napisana jest bardzo dobrze, a gorzki temat mimo wszystko poszerzył horyzonty. Nie jestem pewna, co z tą wiedzą zrobię - chyba jedyne co mogę to po prostu liczyć na siebie w przyszłości, że przemoc zauważę i zareaguję.

W mojej ocenie książka Anny Gronczewskiej jest napisana w ciekawy sposób i dobrze oddaje problem zaginięć, które po dzień dzisiejszy pozostają zagadką. Sprawy opisane przez autorkę są bardzo różne, najmłodsza zaginiona dziewczynka miała tylko 7 miesięcy, najstarsza 79 lat. Rozrzut czasowy zaginięć jest dosyć duży od 1975 do 2021 roku, część przedstawionych historii jest bardzo znanych, medialnych, część mniej nagłośnionych . Co mnie uderzyło w tej książce, to liczne zaginięcia dzieci do 10-13 lat, wydawałoby się że współcześnie istnieje więcej zagrożeń a jednak to w latach 70, 80 XX wieku częściej dochodziło do znikania dzieci bez śladu. Książka podzielona jest na dwie części, pierwsza to historie zaginięć, druga część oddaje głos ekspertom w tej dziedzinie. Autorka rozmawia z Michałem Fajbusiewiczem - pierwszym prowadzącym magazyn kryminalny 997, z jasnowidzem Krzysztofem Jackowskim, z przewodniczącą fundacji Na tropie Aldoną Szostak , Bogdanem Michalcem z krakowskiego Archiwum X oraz z wiceprezeską Itaki Izabelą Jezierską - Świergiel. Przeczytałam z zainteresowaniem, jako wielka fanka książek true crime uważam że to bardzo dobra książka.

Ta książka odleżała swoje na mojej półce. Kupiłam ją jakiś czas temu przy okazji zakupów w antykwariacie. Obserwuję autorkę na Instagramie i byłam ciekawa, co będzie miała mi do powiedzenia na temat Egiptu. Książkę czyta się szybko. Dużo w niej ciekawostek na temat Egiptu. Autorka pokazuje, jak funkcjonuje egipskie społeczeństwo, które wciąż jest bardzo konserwatywne. My, Europejczycy, nie mamy większego problemu z chodzeniem za rękę z partnerem bez ślubu, wyjeżdżamy też na wakacje albo mieszkamy razem, zanim na palcu zalśni obrączka. Tam nie jest to dopuszczalne. Oczywiście turystów te zasady nie obowiązują. Autorka opowiada o tym, jak wyglądają zaręczyny i wesele, a także urządzanie mieszkania dla nowożeńców. Mówi o edukacji, kuchni, kwestiach dotyczących ubioru czy podejmowania pracy przez kobiety. Wyjaśnia, o co chodzi z nawoływaniem do modlitwy, przybliża kwestie związane z Ramadanem czy innymi świętami. Jest tu także mowa o relacjach damsko-męskich czy o antykoncepcji oraz porodzie. Egipt jest tu pokazany z perspektywy autorki. Mówi o tym, że przedstawia swoją perspektywę, która może być odmienna od tego, co inni ludzie tam widzieli czy przeżyli. Nie zobaczycie tutaj brudnego Egiptu, choć autorka wspomina, że jest problem ze śmieciami. Trudno się temu dziwić, gdy przeczyta się o tym, jak są pakowane zakupy. Noszenie swoich toreb nie jest tam powszechne. Niektórzy sprzedawcy nie wiedzą nawet, czy mogą zapakować towar do torby, którą przyniósł klient. Jeśli zdecydujecie się na przeczytanie tej książki, musicie mieć świadomość tego, że to przede wszystkim opowieść o autorce. O tym, jak znalazła się w Egipcie, gdzie pracowała, jak przyjęła ją rodzina jej męża. Przyjemnie czytało się o rodzinnych spotkaniach, te fragmenty doładowały mnie pozytywną energią. Plus za dopuszczenie do głosu innych osób, które pokazują swoją perspektywę na przykład w kwestii zakrywania ciała przez kobiety, rozwodu czy obchodzenia świąt, które przybyły do Egiptu zza granicy. Znajdziecie tu także garstkę informacji, które mogą się Wam przydać, jeśli zdecydujecie się na wyjazd do tego kraju. Wiecie, czego mi zabrakło? Kairu samego w sobie. Zabytków. Autorka wspomina, że mieszka niedaleko nich, ale nie zabiera nas w tamte okolice. A na to liczyłam. Na zdjęcia, wskazówki dla turystów. Może krótką lekcję historii. Niestety, musiałam obejść się smakiem. I na koniec jeszcze jedna rzecz, która mnie bolała. Książka jest słabo zredagowana. Niektóre zdania aż prosiły się o to, żeby nadać im głębi. Uwierzcie mi, mocno pacyfikowałam swojego korektorskiego demona, żeby nie poszedł po ołówek i nie zaczął robić notatek. Widać, że zabrakło znajomości spójnika skorelowanego o ile..., o tyle..., który ma stałą formę. Imiesłowy też nie były zawsze dobrze używane. Interpunkcja też nie zachwyca... Mam bardzo mieszane uczucia, jeśli chodzi o tę publikację. Jeśli ktoś kompletnie nie zna Egiptu, to myślę, że wyniesie stąd całkiem sporo ciekawostek. Dla osób obeznanych z tematem to będzie raczej powtórka z rozrywki. Sporo tu zdjęć uzupełniających treść, ale jak wspomniałam, warstwa językowa wzbudza zastrzeżenia. A szkoda, bo całość miała potencjał, tylko zabrakło ostatecznego szlifu dobrego redaktora i solidnego wsparcia korektora.

Ocena: 4/5 Historia lubi się powtarzać, chciałoby się powiedzieć. Nie tak dawno pisałam o książce “Ciałko. Hiszpania kradnie swoje dzieci”, po której chorowałam psychicznie kilka tygodni. Kolejny raz winnymi są przedstawiciele Kościoła. Kolejny raz cierpią dzieci. Kolejny raz pociągnięcie do odpowiedzialności osób odpowiedzialnych za „nadużycia” (stanowczo zbyt słabe słowo) to droga przez mękę. Główny wątek dotyczy sierocińca w Vermont i tego, co działo się w nim w XX wieku. Ale wydarzenia sięgają dalej, ukazując bliźniacze działanie sierocińców kościelnych na całym świecie. Wyobraźcie sobie jakiś rodzaj tortury, którą możecie zastosować na dziecku. Już? Macie to? Amatorzy. Zakonnice zrobią to lepiej! Nie wierzycie? Przeczytajcie “Piekło sierocińca”, potem uzupełnijcie lekturę o coś z rodzimego podwórka, jak chociażby “Czy Bóg wybaczy siostrze Bernadetcie?”. Ktoś powie , że to jednostkowe przypadki. Gówno prawda. To sprawnie funkcjonujący system, gromadzący wokół szczytnych idei najgorszych ludzi, a także potrafiący z tych dobrych wyciągnąć najczystsze zło. To maszynka, w której jedną z podstawowych funkcjonalności jest krzywdzenie dzieci. Daję tej książce ocenę czterech kropli krwi. Historia w niej opowiedziana bezsprzecznie powinna ujrzeć światło dzienne. Zasługują na to tysiące ofiar kościelnego systemu na całym świecie. O tym, że nie mogę dać “Piekłu sierocińca” pięciu kropel krwi decyduje panujący w historii chaos. Wątki bez składu się przeplatają i powtarzają, częściowo dlatego, że o różnych wydarzeniach opowiadają różni ich uczestnicy czy świadkowie, ale ostatecznie całość zdaje się być bardzo nieuporządkowana.

„Negocjatorzy policyjni” to pierwsza książka o tym zawodzie, jaką miałam okazję przeczytać, i muszę przyznać - temat wciągnął mnie bez reszty 👌 Praca negocjatora policyjnego to coś więcej niż tylko rozmowy z osobami w kryzysie. To ogromna odpowiedzialność, dyspozycyjność 24/7 i konieczność podejmowania decyzji, od których może zależeć czyjeś życie. A przy tym to zawód łączący elementy psychologii, pracy w policji i realnej pomocy drugiemu człowiekowi - czyli dokładnie to, co mnie fascynuje. Gdybym mogła wybrać zawód marzeń, być może właśnie zostałabym negocjatorką policyjną (ale to raczej w innym wcieleniu 😞). Głównym bohaterem tej książki jest Krzysztof Balcer - wieloletni negocjator, który dzieli się swoimi doświadczeniami, opowiada o kulisach zawodu, pierwszych interwencjach i szkoleniach. Nie znajdziemy tu szczegółowych technik negocjacyjnych - to raczej opowieść o samej istocie tej pracy i ludziach, którzy ją wykonują. Ciekawym wątkiem jest też wpływ zawodu na życie rodzinne negocjatorów - jak radzą sobie ich bliscy, jak wygląda ich codzienność i z jakimi poświęceniami się to wiąże. Autor rozmawia nawet z żoną jednego z negocjatorów, co pozwala spojrzeć na ten zawód z zupełnie innej perspektywy. Dodatkowo książka przybliża początki negocjacji policyjnych w Polsce oraz głośne sprawy, w których negocjatorzy odegrali kluczową rolę - jak np. tragiczne wydarzenia w więzieniu w Sieradzu. Podobało mi się, że autor aktywnie uczestniczył w rozmowach, dopytywał, rozwijał wątki - dzięki temu książkę czyta się bardzo lekko i płynnie. Jeśli już miałabym się do czegoś przyczepić, to do powtarzania pewnych tematów - pan Radomir wraca do nich kilkukrotnie, czasem w nieco innej formie, ale jednak powiela informacje. Nie jest to duży minus, ale momentami można to zauważyć. Tytuł ten jest bardzo wartościową pozycją, szczególnie dla osób interesujących się pracą policji i tematyką interwencji kryzysowych. Mam nadzieję, że temat negocjatorów policyjnych zyska większe uznanie - i że kiedyś wrócą etatowe stanowiska dla tych specjalistów.