Proszę krwawić gdzieś indziej. Opowieści szpitalne

Historia nie jest szokująca, jeśli wcześniej czytało się choć jedną książkę o narkomanie. Mimo to i tak oceniam tę pozycję jako dobrą, bo jest wciągająca. Opisy przeżyć w więzieniu i tego, co do tego więzienia doprowadziło główną bohaterkę były bardzo interesujące.

Książka, po którą sięgnęłam z czystej ciekawości. Bo temat – przyznajmy – dość nietypowy. Islam i Polki? Jakoś się to nie łączy. Może czasem się słyszy, że jakaś dziewczyna wyszła za mąż za muzułmanina, że ktoś przywiózł z wakacji „miłość życia” — i tyle. Ale żeby z własnej woli przejść na islam? Tak solo? I to nie z kaprysu, lecz po dłuższych poszukiwaniach duchowych? Nie, to raczej nie u nas. A jednak – są takie kobiety, skrywające się za hidżabem. Autorka pokazuje kilka z nich. Każda ma swoją historię, swoje powody. Ciekawe, to fakt, ale jakoś nie mogłam się pozbyć wrażenia, że to wszystko jest mocno wybiórcze. Ugrzecznione, wygładzone, jakby autorka nie chciała nikogo urazić. Nie wiem, czy to kwestia ograniczeń rozmówczyń, czy świadomego wyboru autorki, ale zabrakło mi głębszej analizy, kontekstu, a przede wszystkim — dystansu.A szkoda. Nie wiem też, na ile można tej książce ufać. Wszystko się tu jakoś za bardzo układa, za spokojnie. Zero wahań, zero trudnych emocji. A przecież konwersja na islam w Polsce to nie jest bajka o duchowym przebudzeniu. To chyba walka – z rodziną, znajomymi, stereotypami? A może faktycznie wcale nie? Tego mi zabrakło. Nie twierdzę, że książka nic nie wnosi. Coś tam pokazuje – kilka historii, kilka perspektyw. Ale czy daje pełniejszy obraz? Nie. Raczej migawki, fragmenty. Wiem więcej niż wiedziałam, ale nadal niewiele. I nie jestem wystarczająco zaciekawiona, by dociekać głębiej, takiej potrzeby autorka we mnie nie wzbudziła,. Podsumowując – temat świetny, ale wykonanie średnie. Potencjał ogromny, ale wyszło dość zachowawczo. Ciekawie, ale bez iskry.

Tym razem sięgnęłam po reportaż Dawida Góry pod tytułem "Halny. Wiatr, który niesie obłęd". Dzięki audiobookowi dowiedziałam się, że gdy przychodzi Halny, niektórym ludziom totalnie odbija. Tracą rozum i popełniają samobójstwa. Do tego dochodzi do większej liczby wypadków i przestępstw. Jak to jest możliwe? Autor w swoim reportażu próbował to wyjaśnić, między innymi rozmawiając z mieszkańcami Podhala. Halny ma również znaczny wpływ na florę i faunę. Jeżeli chcecie dowiedzieć się więcej o Halnym i jego sile, to śmiało sięgnijcie po ten reportaż. Warty jest poznania.

Marek Sekielski WSPÓŁUZALEŻNIONE  Reportaż czy też seria rozmów. Autor jest znany większości ludzi w Polsce, a wśród uzależnionych słyszał o nim chyba każdy. Wiem, bo o to pytam.  Wciągające rozmowy głównie z kobietami, bo ich ten problem najczęściej dotyczy. Na dziesięć współuzależnionych nowe życie zacznie jedna. Reszta żon, partnerek, matek tkwi w patologicznej sytuacji, która wyniszcza całą rodzinę. Nie można ich za to winić. Może dla patrzących z zewnątrz sprawa jest klarowna i prosta. Tymczasem problem współuzależnienia jest nie tylko złożony, ale stanowi właściwie całą grupę nieprawidłowości, zaburzeń, to rodzaj jednostki chorobowej. W związku z tym, że w Polsce alkoholizm i inne nałogi są bardzo częste, kobiet które utkwiły w tej patosytuacji jest tysiące. Warto zrozumieć, skąd i na czym to polega, bo to wcale nie jest proste ani oczywiste.  Zachęcam do przeczytania, żeby zrozumieć i wiedzieć. Poza tym może tym sposobem uda się komuś pomoc. Pomyślałam,  że będę polecać tę książkę innym, bo czasem taki tekst i uświadomienie sobie problemu może pomóc poszukać dla siebie terapii i wyjść z na prostą.  Pamiętam wiele takich kobiet i kiedyś nie umiałam ich zrozumieć. Teraz jest mi łatwiej,  bo lata doświadczenia w pracy robią swoje, choć wciąż zdarzają się sytuacje, gdy brakuje mi słów.  Wspominam panią, która bała się o męża. Nie chciała, żeby wychodził z domu, bo mógł spotkać kolegów, z którymi zacząłby pić i w związku z tym zniknąć z domu na jakiś czas. Dlatego robiła wszystko, żeby pozostawał z nią, pod jej kontrolą, w ich mieszkaniu. Kupowała mu alkohol, żeby pił go w domu sam, a nie gdzieś z kolegami. W sklepie, do które chodziła na zakupy każdego dnia myślano, że to ona jest alkoholiczką. Pamiętam też młodą kobietę ślepo zakochaną w swoim mężu. Mąż stracił ogromne sumy pieniędzy w grach hazardowych. Okradł ojca, z którym prowadził interes. To były naprawdę duże pieniądze. Do tego był alkohol i imprezy. Ta kobieta była "oporna"na wszystko, co złego zrobił jej mąż. Nawet to, że zaraził ją kiłą niczego nie zmieniło. Klapki na oczach. Nie wiem, jak potoczyły się jej losy.  Pamiętam też, jak kiedyś uniosłam się mówiąc "co pani wyprawia!". Głupio mi potem było, ale początkowałam w zawodzie. Przyszła do mnie z mężem, żeby go leczyć z alkoholizmu. Z naszej trójki wszyscy chcieli jego zdrowienia za wyjątkiem jego samego. Pił ciągami, a wtedy nie chodził do pracy. Był "cieciem" i sprzątał na osiedlu. Jego żona chodziła do pracy za niego, gdy wpadał w kolejny ciąg picia. Współuzależnienie nie ma związku ze statusem społecznym, wykształceniem czyli jest "bardzo demokratyczne". Nie należy go kojarzyć z "patologią", biedą, brakiem wiedzy. Kobieta może być prezesem korporacji, adwokatem czy lekarką i też wpadnie. Rzecz w deficytach wyniesionych z dzieciństwa, braku umiejętności w stawianiu granic, często też poczuciu osamotnienia w chorobie uzależnienieniowej partnera. Nie twierdzę,  że po przeczytaniu książki można stać się specjalistą od tematu, ale jeśli uda się choć trochę go zrozumieć, to nie będzie to zmarnowany czas.  

Potrzebna i napisana z wyczuciem książka, która traktuje zarówno o telefonie zaufania i o osobach po jego obu stronach, jak i o tym jak słuchać siebie nawzajem. Ta druga partia książki może sprawić, że część czytelników będzie nieco zawiedziona jej całokształtem - ja jednak znalazłam w tej połowie "Słucham" sporo wartościowych rzeczy.

Raczej nie czytam książek zajmujących się księżowskimi grzechami, nadużyciami kleru oraz swobodnie rozumianą sodomą i gomorą w kościele katolickim. Po tę - odstraszona tytułem - też bym nie sięgnęła, ale kilka razy trafiłam na rozmowy z autorką i spodobało mi się jak ciekawie, z kulturą i empatią opowiada o sytuacji kościoła i ludzi go tworzących. Nie jestem związana z żadną grupą wyznaniową i nigdy mocno nie byłam, ludzie z mojego bliskiego otoczenia również nie, dlatego siła wiary w kościół, związane z tym dylematy moralne, uwikłania psychiczne i dramaty serc bohaterów tego reportażu są dla mnie tyleż fascynujące, co niezrozumiałe. A skoro nie rozumiem, nie będę oceniać i mędrkować. Ta książka zostawiła mnie z jednym, dominującym przekonaniem: kościół kat. nie zasługuje na swoich wiernych. I może dlatego ma ich coraz mniej. Jak dwa światy pod jednym słońcem. Instytucja kościoła sobie, wierni sobie.

Dobra książka. Mysle, ze kazda kobieta powinna ja przeczytać, ale nie tylko. Ludzie piją na ogromną skale, wystarczy rozejrzeć sie dookoła siebie. Każdy z nas zna osobę, która pije tylko jedno piwko, czy lampke wina wieczorem, oraz taka, ktora co weekend upija się na imprezach. Bardzo wazne tematy i historie osob, ktore piły i na szczescie z nałogu wyszly.

Czy każda książka tego typu musi być poradnikiem? Otóż absolutnie nie! W dobie deficytu zaufania, to nie lada wyzwanie móc zaufać autorce i powierzyć jej trudne historie życia. Każda z nich zbudowana na fundamentach bólu, w tym nieobecności, nieuważności, krytyki, przesadnego pedantyzmu, narcyzmu i wielu innych. Czytając te wszystkie historie od kobiet, które są już dojrzałe, często same zostały matkami, babciami, a rana wciąż jest świeża poczułam ogromne współczucie dla obu stron. Świadome rodzicielstwo jest bardzo ważne, dlatego ten temat nie jest już tabu. Macierzyństwo to wiele wyrzeczeń, samotności, łączenia mnóstwo różnych ról, a często idzie to w parze z zarabianiem i pozostawaniem samej sobie. Dlatego z tekstu głównie wypływa temat pewnego rodzaju biedy, materialnej, ale i także dorobku traumatycznego z pokolenia na pokolenie. Kiedyś przeczytałam takie powiedzenie, że w wioskach indiańskich przy wychowaniu jednego dziecka brała udział cała wieś. Studiowałam resocjalizację i mieliśmy taki przedmiot historia wychowania- Sparta - Grecja ? To wszystko ewoluowało w innym wymiarze i obrazie, ale wciąż jest. Mało w książce jest opisów relacji kobiet z ojcami, snułam domysły, czy te kobiety wychowywały się tylko z matkami, ale oczywiście tylko w przypadkach, gdzie kobiety o tym po prostu nie wspomniały. Nie potrafię i nie nalegam na ocenę tej książki kto jaki był, bo każdy zagrał kartami, jakie rozdał los. I pozostaje mi na koniec przytoczyć cytat psychiatry doktora Karola Meingera:" Postawa człowieka jest ważniejsza od faktów". A postawą kobiet , które opowiedziały tutaj swoją historię było przede wszystkim nie powielanie tych schematów i walka, jeśli już zaczął się proces wdrażania zachowań krzywdzących własne dzieci. Książka lekko napisana, choć trudny temat, ale jakże potrzebny.

Książka "24 razy dożywocie" autorstwa Zbyszka Nowaka to reportaż, który robi ogromne wrażenie swoją szczerością i bezpośredniością. Autor oddaje głos osobom skazanym na dożywotnie pozbawienie wolności, pokazując ich historie, motywacje oraz sposób patrzenia na własne czyny i karę. Dzięki temu czytelnik ma okazję zajrzeć w świat, który na co dzień pozostaje zamknięty za murami więzień i często jest upraszczany do krótkich nagłówków w mediach. Zaletą tej książki jest jej autentyczność. Każdy rozdział to rozmowa z innym skazanym, poprzedzona krótkim opisem jego sprawy, co pozwala lepiej zrozumieć kontekst i skalę popełnionych czynów. Jednocześnie autor nie próbuje szokować ani budować taniej sensacji – zamiast tego skupia się na człowieku i jego historii, co sprawia, że lektura jest poruszająca i skłania do refleksji nad naturą zbrodni oraz systemem kar. To jednak nie jest książka łatwa ani lekka. Opisywane historie są trudne, często wstrząsające, a sama forma wywiadów sprawia, że czytelnik musi zmierzyć się z bardzo różnymi postawami – od skruchy po jej całkowity brak. Właśnie ta różnorodność pokazuje, że osoby skazane na dożywocie nie są jednorodne i nie da się ich sprowadzić do jednego schematu. „24 razy dożywocie” to bardzo dobra i wartościowa książka, szczególnie dla osób zainteresowanych tematyką true crime i reportażem. Nie tylko przybliża historie najcięższych przestępstw, ale przede wszystkim zmusza do zastanowienia się nad tym, czym jest kara, czy resocjalizacja ma sens i gdzie przebiega granica między potępieniem czynu a próbą zrozumienia człowieka.

Książka naprawdę dobra i ważna, jednak mam wrażenie, ze niepotrzebnie włożona do tego polityka, marginalnie, ale jednak. Czasami też miałem wrażenie, że jest za dużo skrótów, w znaczeniu, że rzucony jest jakis fakt lub określenie w sposob, jakby to bylo oczywiste w kwestiach, gdzie nie bylo to oczywiste. Tak poza tym warto przeczytać i otworzyć oczy na to, co się dzieje z "naszymi" dziećmi.

Bardzo dobrze zebrane fakty o współczesnej patologi jaką karmieni są przez internet młodzi ludzie. Autor zebrał wszystkie topowe w ostatnich latach kanały i opisał kim naprawdę są ludzie prowadzący je. Większość z nas nie chciałby mieć z żadnym z nich nic wspólnego. Przy pomocy agencji influencerskich usytuowanych w szklanych wieżowcach Warszawy czy Wrocławia (tak jak Friz) hoduje się nic nie umiejących celebrytów, którzy durnowatymi imbami zdobywają sobie wzajemnie zasięgi. Jedni się kłócą o pietruszkę, kolejni to komentują i tak w kółko. A tymczasem wpływy z reklam rosną i w agencjach i w kieszeniach twórców kanałów. Ciekawy jest w książce głos kilku osób, które zajmują się prowadzeniem tych karier. Mnie książka początkowo nie zainteresowała, gdyż doszłam do wniosku, że nie jest mi potrzebna wiedza o ludziach, którzy nic nie wnoszą oprócz głupoty. Po przeczytaniu uważam, że ta książka to ABSOLUTNA lektura dla każdego rodzica. Dziecko bowiem nakarmione przez te internetowe pustaki ich debilizmem może się mocno pogubić. Warto znać wroga.

Prowokacyjnie nadany tytuł skrywa rzetelny, choć krótki reportaż. Jednak jest długość jest wystarczająca, aby zbudzić niepokój czytelnika. Nie potrafię tej książki polecić, mimo że arcyciekawego tematu, bo jest zwyczajnie bardzo trudna. Momentami słuchało mi się audiobooka po prostu przykro i z dużą ilością empatii wobec opisanych zmarłych. Na pewno moja wiedza na główny temat (i poboczne) uległa rozszerzeniu, ale dodam na koniec: czytasz na własne ryzyko.

„Zakrystia” Artura Nowaka to pozycja obowiązkowa dla każdego, kto chce zrozumieć przyczyny obecnego kryzysu instytucjonalnego Kościoła w Polsce, wykraczając poza schematy podawane przez media głównego nurtu. Autor nie tylko diagnozuje chorobę toczącą tę strukturę, ale przede wszystkim przywraca podmiotowość ofiarom systemu – zarówno tym świeckim, jak i samym duchownym, którzy padli ofiarą własnego powołania uwięzionego w skostniałej formie. Książka ta nie jest atakiem na wiarę, lecz dramatycznym wołaniem o prawdę i transparentność, bez których każda wspólnota zamienia się w toksyczną pułapkę. Artur Nowak udowadnia, że prawdziwe sacrum nie potrzebuje kłamstwa, by przetrwać, a odarcie kurii i plebanii ze złudzeń jest pierwszym, choć niezwykle bolesnym krokiem ku jakiemukolwiek uzdrowieniu. To lektura, która pozostawia nas z poczuciem głębokiego smutku, ale i koniecznego przebudzenia, nie pozwalając już nigdy więcej patrzeć na mury zakrystii z tą samą, naiwną ufnością co dawniej. Recenzja: https://kotkawaiksiazki.pl/zakrystia-artur-nowak-recenzja/

Książka z tych o tematyce psychologicznej. Wskazówki jak żyć, jak dać sobie wolność i sprawczość, jak podchodzić do trudności życia - których oczywiście nie wyeliminujemy całkowicie, ale możemy nauczyć się z nimi żyć i nie pozwolić, aby przejęły nad nami kontrolę. Opowieść o tym, że nawet w prostych rzeczach można odnaleźć szczęście i piękno. Każdy rozdział zakańcza opinia pani psycholog.

Obrzydliwa zbrodnia, która zbulwersowała całą Polskę. Żyliśmy tym mordem, dopóki specjalna jednostka / wydział Policji nie złapał tego psychopaty. Chwała im za to, że nie odpuścili, dali z siebie wszystko. To dzięki ich niezłomności Kajetan został postawiony w stan oskarżenia i osadzony. Myślę, że będąc na wolności zrobił by to kolejny raz, bo tak jego chora natura funkcjonuje. Ten jego zachwyt nad postacią Hannibala Lectera...ta jego ciekawość smaku ludzkiego mięsa i w ogóle-odebrania komuś życia... Autorka świetnie opisuje tą przykrą historię, przybliża nam postać Kajetana-pana bibliotekarza o ego wyższym niż Mount Everest, spokojny, cichutki i wycofany chłopak...a w jego głowie samo zło i zachwyt nad zbrodnią. Z dobrego domu. Wpływowego domu...Autorka przybliża nam pościg za mordercą nauczycielki włoskiego, krok po kroku aż do samego końca i procesu. To nie jest łatwa i przyjemna lektura, ale jest dobrze skonstruowana, przejrzysta. Mogę śmiało polecić!

Dobra książka, z historiamii które ukazują jak to się żyje na tym podhalu i jest to bardzo hermetyczne środowisko. Kolejna książka, która mnie tylko utwierdziła, że Podhale to nie jest region dla mnie do odwiedzenia. Ciekawym aspektem książki są rozmowy z ekspertami i ekspertkami.

W mojej ocenie książka Anny Gronczewskiej jest napisana w ciekawy sposób i dobrze oddaje problem zaginięć, które po dzień dzisiejszy pozostają zagadką. Sprawy opisane przez autorkę są bardzo różne, najmłodsza zaginiona dziewczynka miała tylko 7 miesięcy, najstarsza 79 lat. Rozrzut czasowy zaginięć jest dosyć duży od 1975 do 2021 roku, część przedstawionych historii jest bardzo znanych, medialnych, część mniej nagłośnionych . Co mnie uderzyło w tej książce, to liczne zaginięcia dzieci do 10-13 lat, wydawałoby się że współcześnie istnieje więcej zagrożeń a jednak to w latach 70, 80 XX wieku częściej dochodziło do znikania dzieci bez śladu. Książka podzielona jest na dwie części, pierwsza to historie zaginięć, druga część oddaje głos ekspertom w tej dziedzinie. Autorka rozmawia z Michałem Fajbusiewiczem - pierwszym prowadzącym magazyn kryminalny 997, z jasnowidzem Krzysztofem Jackowskim, z przewodniczącą fundacji Na tropie Aldoną Szostak , Bogdanem Michalcem z krakowskiego Archiwum X oraz z wiceprezeską Itaki Izabelą Jezierską - Świergiel. Przeczytałam z zainteresowaniem, jako wielka fanka książek true crime uważam że to bardzo dobra książka.

Przeczytałam z ciekawości, mimo, że nie znam już żadnej osoby uzależnionej, bo ta, którą znałam przegrała w ubiegłym roku. Ta książka z jednej strony jest optymistyczna, bo tu są pozytywne historie tych, którym się udało. Z drugiej strony jak raz wdepniesz, to jesteś w tym do końca życia, a zaczyna się niewinnie.

Książka z gatunku: "każdy powinien przeczytać" - można odnieść wrażenie, że wielu lekarzy również... Kobiety w przytoczonych w niej historiach przeszły przez fizyczne i psychiczne piekło, którego dałoby się uniknąć, gdyby nie ogrom niewiedzy, braku empatii, ignorancji i bagatelizowania ich objawów - i to zarówno ze strony medyków, jak i najbliższego otoczenia. Podczas czytania nieustannie myślałam: czy gdyby chodziło np. o pacjentki onkologiczne, też sugerowanoby im, że symulują? Że są narkomankami, chcącymi wymusić leki przeciwbólowe? Że rak jest zaraźliwy? Czy proponowanoby im pobyt w szpitalu psychiatrycznym lub udział w pielgrzymce? Pewnie nie. No właśnie...

Ocena 8/10 - czyli rewelacyjna, tak jak rewelacyjny jest opisany w książce program. Dwadzieścia lat przedstawione w sposób skondensowany, zawierający najważniejsze i najbardziej zapamiętane zdarzenia, które miały miejsce na antenie, podczas występów w teatrze i spotkaniach z widzami.. Wielką zaletą książki jest ankieta wielu osób związanych ze "Szkłem", nie tylko prowadzących i komentatorów, ale także pracownicy, którzy nigdy nie pojawiają się na ekranie, a bez których program by nie istniał. Jedyne, czego mi zabrakło to większej ilości SMS-ów od widzów - wszak oni też tworzą ten program.