Lekarze. Walka o życie

Książkę „Śmierć all inclusive. Jak Polacy umierają na wakacjach” czytałam z perspektywy osoby pracującej w turystyce i muszę przyznać, że to lektura, która jest potrzebna. Pokazuje wakacje nie jako kolorowy katalog marzeń, ale jako rzeczywistość, w której obok beztroski istnieje też ryzyko. To zbiór krótkich reportaży - konkretnych, rzeczowych, pozbawionych sensacji. Każda historia opisuje inną tragedię: wypadek, utonięcie, brawurę, zlekceważenie zasad. Ta krótka forma działa bardzo mocno, bo nie ma tu zbędnych ozdobników, są fakty i konsekwencje. Z zawodowego punktu widzenia szczególnie uderzające jest to, jak często dramat zaczyna się od czegoś pozornie niewielkiego: braku ubezpieczenia, alkoholu, ignorowania ostrzeżeń czy przecenienia własnych możliwości. W branży turystycznej wielokrotnie powtarzamy klientom zasady bezpieczeństwa, a ta książka pokazuje, że to nie są formalności. To trudna, ale potrzebna lektura. Nie ma w niej moralizowania, jest za to przypomnienie, że wakacje nie zwalniają z odpowiedzialności ani turystów, ani osób pracujących w turystyce.

Książka okazała się być ciekawsza niż myślałam, ale trzeba zaznaczyć, że rozmówczynie autorki to głównie zakonnice znane z mediów, osoby publiczne, rozpoznawalne aktywistki, rzec można - siostry-celebrytki. Wywiady z szeregowymi zakonnicami byłyby zapewne znacznie mniej ciekawe. Oprócz wspomnianych sióstr, mamy też rozmowę z księdzem (wg mnie niezupełnie konieczną w tym zbiorze), z byłą zakonnicą (obecnie wspierającą osoby opuszczające zakony; warto zainteresować się jej działalnością!) i z psycholożką, która - choć nie pracuje zawodowo z zakonnicami - ma różne wnikliwe obserwacje i myślę, że ciekawie mogłaby wypaść jej rozmowa z którąś z przedstawionych nam wcześniej bohaterek. Książkę polecam zarówno osobom będącym blisko Kościoła, jak i będącym daleko - można znaleźć coś dla siebie, nie jest to lektura nużąca, czyta się lekko.

Uważam, że to bardzo dobry reportaż. Porusza perspektywę bezdzietności opowiedzianą przez różne osoby - bezdzietne kobiety, bezpłodne kobiety, lekarzy, psycholog. Warto sięgnąć i zapoznać się z tą tematyką, bo książka wyjasnia, dlaczego kobiety nie chcą bądź czasem, nie mogą mieć dzieci. To nie jest płaski, czarno-biały temat. To temat ważny i złożony. A zaniżanie ocen, bo komuś nie podobanie czyjaś opinia.. cóż. Sama jestem matką i może przybić piątkę tym odważnym kobietom, które nie wpakowały się w macierzyństwo. Niestety obecnie wszelki książki o bezdzietności wywołują bardzo skrajne odczucia, co jest dla mnie mocno niezrozumiałe.

Książka, którą dostałam na urodziny! Dziękuję jeszcze raz Madziu, ponieważ idealnie się wpisała w moje zainteresowania. Jest tym czego oczekiwałam, że będzie — portretem polskich rodzin. Może jedynie czekałam bardziej na te „radosne” historie. Okazało się, że jest tutaj szeroki zakres rodzin. I dobrze, tak powinno być. Niektóre aspekty otworzyły mi oczy i skłoniły do refleksji. Te bardziej oczywiste też się pojawiały, ale nadal były potrzebne. Ogromnym plusem tej książki jest jej styl. Autor pisze tak, że płynie się przez tekst.

Byłam na początku roku w Maroku, krótko i dość nieoczekiwanie, nie wiedząc zbyt wiele o tym kraju. Przykuło moją uwagę to, że mężczyźni byli głośni i ekspansywni, podczas, gdy kobiety się cicho przemykały, bardzo często w burkach/hidżabach. Książka Slimani potwierdziła moje spostrzeżenia. Ciekawa lektura, chociaż momentami niektóre opowieści się trochę zlewały ze sobą i wydawały się trochę "na jedno kopyto". Ale ogólnie uważam, że "Seks i kłamstwa" to bardzo ciekawy portret patriarchalnego społeczeństwa, gdzie z jednej strony kawałek błony śluzowej urasta do rangi czegoś świętego, z drugiej - tajemnicą poliszynela jest, że wiele osób nie przestrzega wszechobecnych nakazów i zakazów. Są wstrząsające historie (np. konsekwencje przepisu dotyczącego małżeństwa z gwałcicielem), z drugiej strony jest to też opowieść o sile buntu i emancypacji, jak np. protesty w związku z uwięzieniem nastolatków, którzy wrzucili na Facebooka zdjęcie pocałunku. Niektóre wątki brzmią całkiem znajomo, przywodząc na myśl prawicowych polityków uciekających po rynnie z orgii gejowskiej.

To nie jest bardzo zła książka, ale nie zgadzam się z tym, ze media społecznościowe nie mają wpływu na wybory niektórych ludzi. Poraza mnie to ja niektóre dziewczyny prawie umierają są oszpecone a jednak trzymają się implantu siłą… dziewczyna która miała wlany ten żel, ledwo uszła z życiem ale płacze bo źle wygląda…. Ma męża który ją kocha a ona go odrzuca. A potem płacz… Nie wiem jak niektóre mózgi działają.

Jak straszni moga byc sasiedzi, jak dobrym policjantem tzeba byc zeby nie stracic czujnosci, na ile starcza cierpliwosci zeby zachowac w sobie czlowieka I wreszcie ile trzeba miec sily by sie nie poddac. Z tej ksiazki mozna dowiedziec sie wszystkiego I jednoczesnie nic nie zrozumiec. To kawal dobrego dokumentu, ktory juz z czytajacym zostaje.

Znaczna część traktuje o społecznych konwenansach, które mają na celu wzbudzenie i utrzymanie w poczuciu wstydu związanego z wyglądem ciała. Nie była dla mnie szczególnie zaskakująca i nie odkryła przede mną nowej wiedzy, jednak warta uwagi jeśli chce się prześledzić motywacje i społeczne standardy, które pchają ludzi do korzystania z medycyny estetycznej, szczególnie intymnej.

Książka jest przede wszystkim prawdziwa. Jest o tym, co lubimy ukrywać pod ładnymi hasłami typu: osoby w skomplikowanej relacji z alkoholem, w kryzysie bezdomności, model rodziny patchworkowej, z założoną niebieską kartą, objęta pomocą asystenta rodziny, przeżywająca trudności opiekuńczo wychowawcze. W rzeczywistości pod tymi określeniami kryje się zwyczajna patologia, pasożyty społeczne i mopsiarze. Jeśli nie godzisz się na używanie takich określeń wobec tej „grupy społecznej”, wierzysz w resocjalizację, w wyjście z patologii i zbawienny wpływ przytulenia kogoś mocno do swojego serduszka i pokazania mu, że można żyć inaczej, to wybierz do czytania inną książkę i dalej postuluj zwiększenie dla nich socjalu. Oni wiedzą, że można żyć inaczej, ale dzięki takim jak Ty nie muszą.

Lubię ten cykl i sięgnęłam po drugi tom z ciekawością. Co prawda tematyka z pierwszego tomu była mi bliższa, więc lepiej ją pamiętam. Dalej uważam, że jest to ważna lektura, bo wiele tematów bywa przemilczanych, a część pozostaje niejasna, przez co wiele kobiet czy par zostaje samych z ważnymi dla nich sprawami. Seksualność nie powinna dziwić, a potrzeby odwiedzenia ginekologa nie powinny być obciążone tak wieloma stresami i strachami. Przygnębiające jest to, że w wielu obszarach jesteśmy cywilizowani, mamy moralność, a kiedy chodzi o kobiece problemy, wiele spraw wciąż pozostaje tematem tabu. Tworzymy wokół nich pewną otoczkę i wycofanie, przez co finalnie jesteśmy osamotnione w ważnych kwestiach. Rozumiem, że tematy polityczne od kilku lat dominują w Polsce, więc tego typu książki są potrzebne, żeby pokazać, że istnieją też inne problemy i wyzwania w społeczeństwie. Książka jest lekka, mimo że porusza trudne tematy, i daje ciekawe spojrzenie na pewne problemy z perspektywy specjalistów. Nawet jeśli nie wszystkie tematy są nam bliskie, warto po nią sięgnąć, bo ta wiedza może kiedyś przydać się naszym bliskim albo podpowiedzieć, jak się chronić. W końcu wszędzie są ludzie, a nie każdy ginekolog ma ludzką twarz. Zapłacenie wyższej kwoty za wizytę nie jest przecież gwarancją, że zostaniemy potraktowane z należnym szacunkiem.

Ta książka robi coś niezwykle rzadkiego: mówi o śmierci bez straszenia i bez upiększania. Rafał Grądzki zabiera czytelnika w świat hospicjum — miejsce, którego boimy się najbardziej, a które w „Żadne tam Hollywood” okazuje się przestrzenią czułości, uważności i prawdziwego spotkania z drugim człowiekiem. To opowieści o odchodzeniu, ale jeszcze bardziej o towarzyszeniu. O bezradności, o milczeniu, o trwaniu przy kimś, kiedy nie da się już nic naprawić. Autor z niezwykłą empatią pokazuje zarówno pacjentów, jak i ich bliskich oraz personel — ludzi zmęczonych, poruszonych, ale wciąż gotowych być obok. Nie ma tu heroizmu rodem z filmów. Jest życie takie, jakie jest: kruche i nieodwracalne. „Żadne tam Hollywood” to książka, którą czyta się powoli, czasem z przerwami, bo zostawia ślad. Zmusza do refleksji nad własnym lękiem przed śmiercią i nad tym, jak przeżywamy żałobę.

Książka jest jakaś taka... nie wiem, jak streszczenie. Historie są jakby liźnięte, można było szerzej, dokładniej, w sumie historia każdej z osób udzielającej wywiadu autorce sama w sobie mogłaby być ciekawa! A tu mamy z każdego po fragmencie, ja wiem że zakres książki na wiele więcej pewnie nie pozwolił, ale mimo wszystko czuję spory niedosyt. Jednocześnie są irytujące powtórzenia - już dokładnie wiem, o którą rodzinę chodzi przeprowadzającą się z San Francisco do Karoliny Północnej (chyba, bo raz się pojawia Południowa), nie trzeba mi tego 3 razy opisywać... Ogólnie jednak przystępna książka, taka lekka raczej rozrywka, jest ok, choć bez "wow". Jak zwykle trochę cytatów: "(...) Elcia zawsze trzymała się jej [mamy] spódnicy. Była wstydziochem. Czerwieniła się za każdym razem, gdy ktoś obcy się do niej odezwał. Ktoś mógłby też pomyśleć, że miała tak zwane dwie lewe ręce. Nie potrafiła sobie zrobić kanapki. Sprzątanie? Prościej było spalić jej pokój, niż spróbować go doprowadzić do ładu. I nagle to dziecko (no dobra, miała już wtedy 21 lat) mówi mi, że wsiada do samolotu i leci, bo „tu już nie ma żadnych perspektyw”." (pdf.str.7) - o, to zupełnie tak jak o mnie :D No. I można mimo to zupełnie normalnie żyć na emigracji ;) "I chociaż powodów emigracji jest tyle, co ludzi emigrujących, to po setkach rozmów z Polakami i Polkami mieszkającymi poza krajem wyłania mi się jednak obraz kogoś, kto zwyczajnie chce lepiej żyć. Błędem byłoby natomiast sądzić, że w poprawie jakości życia chodzi wyłącznie o aspekt ekonomiczny." (pdf.str.13) - no właśnie. "Oboje przyznają, że kiedyś w Niemczech było lepiej, a teraz poziom życia w Polsce i w Niemczech się wyrównał, może nawet w Polsce jest lepiej. Wiola mówi: „Niemcy zatrzymały się w rozwoju, a Polska się rozwija. Nawet w domach Polaków tutaj widać, że mają lepsze sprzęty niż Niemcy, nowocześniejsze meble. Niemcy potrafią mieć rozlatującą się kanapę w salonie przez lata. Ale to chyba dlatego, że oni wolą mieć kasę na koncie niż nową kanapę, są oszczędni”." (pdf.str.16) - wiadomo: kiedyś to były czas, a dzisiaj to nie ma czasów :D Poza tym, nie każdy po to wyjeżdża (jak już ustaliliśmy wyżej) ;) No i w końcu: mnie też stara kanapa nie przeszkadza :D "Nigdy nie zapomnę, jak kilka lat temu podczas jakiejś plenerowej imprezy Radia ZET, którą prowadziłam w Ciechocinku, podeszła do mnie około siedemdziesięcioletnia kobieta i powiedziała: „Pani Agnieszko, uwielbiam program «Polacy za granicą». Pewnie się pani dziwi, bo stara jestem, ale ja tak kibicuję tym młodym ludziom. Nigdy nie miałam tyle odwagi co oni, by spełniać swoje marzenia”. Poruszyło mnie to. Pomyślałam wtedy: w życiu bywamy zbyt zachowawczy. Za rzadko podążamy za pragnieniami. Nie słuchamy tego, co nam serce podpowiada." (pdf.str.19) - a to tak po prostu, też dla mnie ku pamięci ;) "Po raz pierwszy spotkałam Ewę w Rio de Janeiro. Aby móc mieszkać przy słynnej plaży Copacabana, zatrudniła się jako wolontariuszka w hostelu. Dzieliła pokój z kilkoma innymi osobami, a w zamian za nocleg i dostęp do kuchni i łazienki kilka razy w tygodniu pracowała na recepcji. W międzyczasie była jeszcze trzy lata w Anglii, sporo czasu spędziła w Hiszpanii, Portugalii, Stanach Zjednoczonych. „Ludzie mówią, że jestem niecierpliwa, ale jak coś mi się nie podoba, szybko to zmieniam. Świat jest piękny, trzeba go zobaczyć. Ludzie, którzy nie podróżują, mówią, że na to trzeba mieć kasę. Bzdura, wszędzie musisz jeść, płacić czynsz, co za różnica, gdzie to robisz, nie musisz siedzieć na miejscu”." (pdf.str.21-22) - dobrze powiedziane. "Domy w kiepskim stanie. Za to pod domami stały zwykle naprawdę dobre samochody. Nie rozumiałam, dlaczego tak jest. Szybko dostałam wyjaśnienie: „Mieszkańcy tej dzielnicy wychodzą po prostu z założenia, że lepiej mieć dobry samochód niż dom. Domem nigdzie nie pojedziesz, a w dobrym samochodzie to się i prześpisz”" (pdf.str.64) - dobre i też prawdziwe :D "A jak dogaduje się za granicą Polak z Polakiem? Pomagają sobie czy się zwalczają? Wielu moich rozmówców mieszkających w krajach europejskich mówiło mi jedno: „Znasz powiedzenie, że jak ci Polak na emigracji nie zaszkodził, to już ci pomógł?”." (pdf.str.118) - haha, to też dobre :D i pewnie, też takie historie słyszałem... ale to zależy - jak zwykle ;) "Jak dziad odżyje, to cię torbą zabije. Znasz to przysłowie?" (pdf.str.129) - ja nie znałem :D "Bardzo chcę, aby moi rodzice często do nas przylatywali w odwiedziny i żeby mała miała jak najczęstszy kontakt z językiem polskim. Jak skończy trzy lata, to ją wyślemy do weekendowej polskiej szkoły”." (pdf.str.201) - oooch, cóż za wspaniały pomysł... jakby dziecko nie dość miało szkoły w tygodniu, nie! Dowalmy mu jeszcze w weekend! ...jeśli nie wybrzmiało jak bardzo uważam to za zły pomysł, to: TO JEST ZŁY POMYSŁ. Żeby te zajęcia z polskiego były powiedzmy jak nauka gry na fortepianie, powiedzmy ze dwa razy w tygodniu po godzince, to jeszcze spoko, ale psuć dziecku sobotę od rana?! Mogę tylko zaapelować do wszystkich rodziców na emigracji: nie róbcie tego swoim dzieciom... Z resztą jedna matka w książce też przyznaje, że ciężko było budzić synów do szkoły w sobotę i w końcu im odpuściła. P.S. - Pan Jacek z Trynidadu i Tobago bardzo sympatyczny człowiek - można na YT obejrzeć :) (czytana/słuchana: 24-26.01.2026) 3+/5 [6/10]

Teresa Godlewska dziewiętnaście lat spędziła w Gdyni. W wieku trzech lat uciekła niani podczas spaceru, już wtedy przewidywalność, rutyna były dla niej nudne. Niemalże całe życie pędziła w stronę nowości, zobaczenia szerszych perspektyw, beztroskich przyjemności, dlatego było ono nadzwyczaj barwne, lecz na pewno nie idealne. W 1939 roku, gdy wybuchła wojna Teresa Godlewska miała 8 lat. Wraz z matką ukrywała się w podziemiach gdyńskiego biurowca, by w następnej kolejności przenieść się do obserwatorium morskiego w Gdyni, które zostało przejęte przez Niemców, i w którym działał wywiad wojskowy. Autorka i jej matka żyły dobrze z Niemcami, którzy byli rezerwą, do tego stopnia, że matka dostała posadę głównej kucharki. Miały gdzie mieszkać, miały co jeść i czuły się w miarę bezpiecznie, chociaż ryzykowały utratę bezpieczeństwa pomagając innym, bardziej poszkodowanym. Zgoła inaczej było, gdy wkroczyli Sowieci. Autorka opowiada dokładnie co działo się podczas tych wojennych lat, jak i o czasie późniejszym, aż do momentu bezdomności i...aniołów, które spotkała w sytuacji mogłoby się wydawać - bez wyjścia. Nie spodziewałam się, aż tylu stronic poświęconych II wojnie światowej, a z racji tego, że ten gatunek jest mi bardzo bliski, miło się zaskoczyłam. Teresa Godlewska przez burzę wojenną musiała szybko dojrzeć. Nie da się, niczym za pomocą czarodziejskiej różdżki wymazać tego co widziała i doświadczyła, gdyż jej bezpieczny czas w pewnym momencie skończył się. W późniejszym okresie powojennym, mając zaledwie czternaście lat, zachowywała się zatem jak stara malutka. Rozpieszczona przez matkę, rzuciła się w wir wolności, która w jej przypadku była pozbawiona emocjonalnej dojrzałości. Nowe, dorosłe życie zaczęło się kilka lat później, już w Warszawie. Jednak beztroska i zamiłowanie do przygód pozostało już na zawsze, co obróciło się przeciwko niej. I w tym przypadku powiedzenie jak Kuba Bogu, tak Bóg Kubie, ma niesamowicie rację bytu. Nigdy zbytnio nie interesowała się synem, oddała go swojej matce na wychowanie, konsekwencją tego jest fakt, iż nigdy syn nie zainteresował się późniejszą bezdomnością Teresy. Kolejne rozdziały odsłaniają jeszcze wiele historii z życia bohaterki. Niezwykle światowe, charyzmatyczne i zadziwiające sytuacje. Zadziwiające jest też jej spotkanie z Filipem Chajzerem. Całkowicie niespodziewane, jakby z przeznaczenia. Trzeba przyznać, że Teresa jest szczera w konfrontacji z przeszłością, przynajmniej na tyle, na ile może. Książka dobrze i przejrzyście napisana. Niewątpliwie absorbuje. Nie oceniam charakteru, ani postępowania autorki, bo mimo wszystko jest to postać niezwykła, Oceniam ciekawość i styl, a te są na wysokim poziomie i bez wahania daję najwyższą notę.

Książka „Rak i dziewczyna. Jak ułożyłam sobie życie z rakiem” autorstwa Jagny Kaczanowskiej to pozycja, która na zatłoczonym rynku literatury o zmaganiach z chorobą nowotworową wyróżnia się brakiem patosu i niezwykłą, niemal brutalną szczerością. Autorka, znana dziennikarka i psycholożka, nie pisze kolejnego poradnika o „walce” (słowa, którego wielu pacjentów onkologicznych szczerze nie znosi), lecz tworzy intymny, a zarazem analityczny zapis procesu oswajania nowej, niechcianej rzeczywistości. Narracja Kaczanowskiej zaczyna się od momentu, który dzieli życie na „przed” i „po” – od diagnozy. Jednak zamiast popadać w ton hagiograficzny czy cierpiętniczy, autorka serwuje nam opowieść pełną czarnego humoru, autoironii i psychologicznej wnikliwości. To właśnie ta psychologiczna podbudowa jest największym atutem książki. Kaczanowska nie tylko opisuje kolejne etapy leczenia – chemioterapię, operacje, wypadanie włosów – ale przede wszystkim dekonstruuje mechanizmy obronne, lęki i społeczne tabu narosłe wokół raka piersi. Książka jest podzielona na rozdziały, które prowadzą czytelnika przez labirynt onkologicznej codzienności. Autorka z dużą odwagą pisze o sprawach, o których często milczy się w eleganckich wywiadach: o lęku przed śmiercią, o trudnych relacjach z bliskimi, którzy nie zawsze wiedzą, jak się zachować, czy o kwestii kobiecości w cieniu mastektomii. To, co u Kaczanowskiej urzeka najbardziej, to jej „dziewczyńskość” – mimo powagi tematu, narracja zachowuje lekkość, która pozwala czytelnikowi nie utonąć w smutku, lecz poczuć solidarność z autorką. Niezwykle ważnym elementem publikacji jest jej wymiar praktyczny. Kaczanowska, dzieląc się swoimi doświadczeniami, daje innym pacjentkom (i ich rodzinom) swoiste przyzwolenie na przeżywanie choroby po swojemu. Pokazuje, że można czuć złość, można się bać, a jednocześnie można – i trzeba – szukać w tym wszystkim okruchów normalności. Autorka odczarowuje „onkora”, pokazując, że życie z rakiem to wciąż życie, a nie tylko oczekiwanie na wyrok czy cud. Pod kątem literackim książka jest napisana bardzo sprawnie. Dziennikarski warsztat autorki sprawia, że tekst jest klarowny, pozbawiony zbędnych ozdobników, a jednocześnie bardzo obrazowy. Kaczanowska nie boi się drastycznych szczegółów, ale używa ich po to, by urealnić chorobę, a nie by epatować cierpieniem. To lektura, która momentami wywołuje śmiech przez łzy, co jest chyba najlepszym dowodem na jej autentyczność. Podsumowując, „Rak i dziewczyna” to pozycja obowiązkowa nie tylko dla osób dotkniętych chorobą nowotworową. To uniwersalna opowieść o kruchości życia, o sile charakteru i o tym, jak ważne jest, by w najtrudniejszych chwilach nie stracić z oczu samej siebie. Jagna Kaczanowska udowadnia, że diagnoza nie musi być końcem „dziewczyny”, a ułożenie sobie życia z rakiem to proces, który wymaga odwagi, ale jest możliwy. To książka niosąca nadzieję, ale tę twardą, opartą na faktach i akceptacji, a nie na tanim optymizmie.

Czytałam ją z dużym zainteresowaniem, nie tylko prywatnym, ale też zawodowym. Nie z perspektywy matki, ale z perspektywy córki i położnej mającej codziennie do czynienia z świeżo upieczonymi matkami. Dlatego zacznę od ważnej dla mnie, ze względu na zawód, uwagi. Autorka pokazuje, jak wygląda opieka medyczna w Polsce. Często przeciążona i niewystarczająca, zmedykalizowana, dehumanizując co oburza mnie, myślę że w większym stopniu co autorkę i kobiety opowiadające swoje historie. Rozumiem ten obraz i wiem, że w wielu miejscach jest on zgodny z rzeczywistością, chodź zupełnie niedopuszczalny. Jednocześnie zwróciłam uwagę na język- bardzo często pojawia się słowo „pielęgniarka”, a znacznie rzadziej „położna”. Dla mnie nie jest to drobna kwestia, bo osoby po studiach położniczych- kobiety i mężczyźni - to osoby, które całe swoje kształcenie opierają na nauce o kobiecie, jej fizjologii, emocjach i potrzebach. W książce która porusza dogłębnie temat kobiet, ciąży, porodu, połogu i późniejszego czasu, myślę, że nazewnictwo powinno być zachowane. Są oddziały na których pracują i pielęgniarki i położne, ale myślę że w przypadku wątpliwości lepiej byłoby używać chodzby ,,personel medyczny”. Na początku lektury miałam też moment niepokoju- w wielu historiach przewijał się temat wiary. Zaczęłam się obawiać, że książka skręci w stronę narracji o tym, co „wolno” i „czego nie wolno” według Kościoła. Na szczęście w dalszej części pojawiają się historie w których kobiety nie odwołują się do wiary: dylematy związane z aborcją, doświadczenia matek dzieci transpłciowych, sytuacje, w których nie ma prostych odpowiedzi ani jednego „słusznego” rozwiązania.

Widziałem skrajnie różne opinie o tej książce, a z wieloma z nich się zgadzam. Należy wyraźnie zaznaczyć, że trafi ona głównie do osób, które aktywnie tworzą i publikują treści w Internecie. W innym przypadku czytelnik może po prostu poczuć, że autor pisze o czymś nierzeczywistym bądź przesadza. Mam trochę doświadczenia z publikowaniem TikToków, czytaniem komentarzy, także ze współpracami reklamowymi i "dopalaniem" materiałów, a zjawiska psychologiczne, które opisuje Janek, niestety znam bardzo dobrze. Filmik osiągnął mniej wyświetleń niż poprzedni? Dołek. Ktoś napisał komentarz o naszym dzisiejszym wyglądzie? Dołek. Niestety, zgadzam się z ogromną większością słów autora, a jego historia może być traktowana jako przestroga. Marzycie o byciu influencerem lub też trochę lizneliście już tego świata? To książka dla Was! Świat Internetu znacie tylko jako odbiorca? Odłożycie ją raczej z poczuciem zawodu.

Książka porusza temat wagi ciężkiej i to dosłownie - otyłości skrajnej olbrzymiej. Pozycja ta zmusza do refleksji, poruszone zostały w niej ważne kwestie. Autorka oddała głos osobom otyłym jak i również przedstawicielom różnych instytucji. Po skończonej lekturze czuję lekki niedosyt. Myślę, że można było wycisnąć więcej z tego tematu. Na minus irytujące i zupełnie niepotrzebne oznaczenia w nawiasach dotyczące śmiechu rozmówcy (w dwóch rozdziałach było tego od groma). Mam mieszane odczucia co do okładki - przyciąga uwagę, ale głowy manekinów bez oczu mnie od niej odrzucają. Ode mnie mocne 7,5/10.

Kiedyś czytałem juz troszkę książek o takiej tematyce i myślałem, że temat juz został wyczerpany. Po przesłuchaniu książki wiem, że temat NIE został wyczerpany, autorka skutecznie przekonała Mnie do tego. Podczas wojny giną niewinni ludzie, każdy to wie, ale autorka pokazuję, że w tym przypadku chodzilo o coś więcej. Polecam, by wszyscy pamiętali!

Bardzo dobrze i szybko się czyta. oprócz pokrzepienia, które niesie - jest także świetnie napisana, z dużym dystansem, z fajnym mocnym humorem. Spodziewałbym się że będzie to raczej książka typu "tania sensacja" ale potem byłem na ASP na PolandRock festiwal gdzie Pan Michał był gościem, to skłoniło mnie to zakupu książki i o mój boże biję się w pierś! Polecam.

Znacznie lepsza pozycja niż wcześniejsza książka autora "Zniknięty ksiądz", która de facto niewiele miejsca poświęcała postaci samego autora. Zaś "Odnaleziony ksiądz" to jak dotąd najpełniejszy portret osoby duchownej, która odeszła z posługi, jaki miałem okazję przeczytać. Polecam każdemu katolikowi.