Gdański depozyt

Książka początkowo się dłuży i mało się dzieje. Jednak im dalej się czyta to akcja zaczyna przyspieszać. Policjanci zaczyna sprawniej działać. Zaczynają się pościgi. Jednak to się zaczyna dziać kiedy przyjeżdża as ze śląska nadkomisarz Polański. W książce za dużo jest złych ludzi i człowiek zaczyna się gubić kto jest kim i dla kogo pracuje.

Książka opisuje miasto Breslau-Wrocław zaraz po zakończeniu II wojny światowej, w 1945 r. Następuje przeistoczenie się niemieckiego Breslau - w polski Wrocław. Miasto powstaje z martwych. Breslau po zakończeniu wojny jest miastem umarłym, wiele domów w ruinie, inne plądrowane przez bandy szabrownicze. I bardzo powoli, ale wraca do życia. W powieści wplecione są losy ludzi wówczas wysiedlanych, zarówno Polaków z Kresów, jak i Niemców ze Śląska. Ten tragiczny los obywateli niemieckich był karą za popełnione przestępstwa nazistów. W powieści poruszona jest kwestia prześladowania AK-owców w powojennej Polsce. „Wypędzony” to dobra książka pokazująca to, co działo się po wojnie na zachodnich terenach naszego Państwa. Jest to chyba pierwsza moja książka, która porusza smutne dzieje Niemców wysiedlanych z zachodniej części Polski, ludzi, którzy być może niekoniecznie popierali Hitlera. Tzw. odpowiedzialność zbiorowa. Pozwolę sobie zacytować Autora: „Za nazistowski obłęd zapłacili zwykli ludzie, którzy nie poczuwali się do żadnej winy, choć Niemcy – jako państwo i naród – były jak najbardziej winne.”

”Ceną była śmierć za wolności smak...” Refleksje o Powstaniu warszawskim wywołują o mnie ciarki i szklą mi się oczy. Aż kipię z wściekłości, kiedy ktoś dyskutuje nad słusznością tego wydarzenia. To nie my żyliśmy pod okupacją, to nie my stanęliśmy przed wyborem: umrzeć z uniesioną głową, czy żyć na kolanach. Zostawmy więc w spokoju decyzję powstańców i oddajmy hołd ich pamięci. Co do samej książki, pierwszy raz spotykam się z fabułą kryminalną usytuowaną w historycznej, powstańczej rzeczywistości. Trochę się tego obawiałem, ale autor naprawdę stanął na wysokości zadania. Dwutorowa akcja opowiada o Antonim Chlebowskim i Klausie Enkelu, którzy prowadzą swoje prywatne śledztwa, aby odnaleźć sprawców i przyczynę śmierci bliskich im osób. Choć trzeba przyznać, że dążenie do wyjaśnienia pojedynczych zabójstw w dobie Powstania i tysięcy umierających ludzi wydaje się co najmniej specyficzne. Autor świetnie oddał ówczesną rzeczywistość. Brutalna, bestialska pacyfikacja stolicy, wewnętrzne tarcia polityczne między Polakami i pojedynczy bohaterowie, z których każdemu przyświeca inny cel. Ponadto książka ta została także podszyta w tle wątkiem miłosnym. Jest w tym wszystkim jednak pewna rysa na szkle. Jedna z ostatnich scen, wyjaśniająca wszelkie zagadki. Wyobraźcie sobie piwnicę w opuszczonym budynku. Drzwi i okna zabite deskami, ściany sypiące się od bomb, a w tej piwnicy... ruch, jak na marszałkowskiej. W jednym miejscu pojawiają się niemal wszystkie możliwe postaci. Zakończenie trochę na skróty. Kwintesencją tej książki jest dla mnie jednak scena, w której zewsząd czuć wszechobecny kurz i swąd spalenizny. Budynki chwieją się w posadach, a huk bomb przyprawia o utratę słuchu. Tymczasem Rainer, niemiecki żołnierz nie bacząc na nic, ze stoickim spokojem, najzwyczajniej w świecie... goli się.

Autorka w ogromnym stopniu inspiruje się twórczością Agathy Christie... Mamy do czynienia ze zbrodnią i kilkoma zamkniętymi w jednym miejscu postaciami... Pani Katarzyna (w bardzo zgrabny swoją drogą sposób) kieruje nasze podejrzenia na poszczególnych bohaterów powieści... Autorce udało się zaskoczyć czytelnika finałowym rozwiązaniem zagadki.... Powieść bardzo przyjemna a dodatkowego smaczku dodaje umiejscowienie akcji nie gdzieś w angielskim zamku, a w naszych polskich realiach, w majątku pod Poznaniem w czasach kiedy ten rejon Polski był jeszcze pod zaborem pruskim...

Tadeusz Cegielski, ojciec Maxa (Masala), a przy okazji historyk, profesor Uniwersytetu Warszawskiego oraz wolnomularz, dał się poznać jako autor całkiem przyzwoitego kryminału Morderstwo w Alei Róż. Swoich bohaterów musiał polubić, bo wrócił do nich w powieści Tajemnica pułkownika Kowadły. Dzięki niemu po raz kolejny przeniesiemy się w czasy PRL-u i pomożemy komisarzowi Ryszardowi Wirskiemu rozwiązać sprawę inspirowaną rzeczywistym śledztwem. Jest grudzień 1957, prawdziwa polska zima, nie jakieś barachło, które ostatnio fundują nam rządzący pogodą. Nieoczekiwanie dochodzi do brawurowego skoku na sklep jubilerski w Warszawie. Sposób działania przestępców jednoznacznie sugeruje, że to ludzie doświadczeni w swoim fachu. Jednym słowem tacy, którzy po raz kolejny zaatakują. Milicja rozpoczyna śledztwo. Wirski zarządza obserwację urzędów pocztowych i banków. Musi jednak borykać się z brakami kadrowymi oraz niekompetencją swoich podwładnych. A do tego jeszcze ma dwa trupy, które bardzo go niepokoją. Więcej: https://zdalaodpolityki.pl/2018/07/01/tajemnica-pulkownika-kowadly/

Pan Piotr Schmandt ma swój bardzo charakterystyczny styl, który mi odpowiada. Nie dziwi mnie jednak fakt, że ma sporo średnich ocen na LC. Bycie specyficznym i nie uleganie modzie kosztuje. Druga część cyklu nie zawiodła, ale jednak trochę zaskoczyła. Zaskoczyła dużo skromniejszym opisem tła. Nie mamy aż tak barwnie opisanych postaci, miast itd. Może autor stwierdził, że przecież to wszystko było już w części pierwszej i nie ma co się powtarzać? Mamy więc zamiast tego duże skupienie na sprawie do rozwiązania. Jak na tego autora można więc powiedzieć, że jest duże tempo i akcja rwie do przodu [z naciskiem na: ,,jak na tego autora ;-) ] Trochę czułem się jak przy Agacie Christie: Morderstwo, pojawia się świetny detektyw, szczegółowo przepytuje wszystkich podejrzanych i na koniec analizując szczegóły rozmów i zebranych dowodów obwieszcza kto jest winny. Mi ten schemat pasuje. Pasuje mi też klimat małych pruskich miasteczek. Odpoczywam przy tej serii, jednak jeśli lubicie np. Cobena, Nesbo itd. możecie się mocno zawiść a ilość niskich ocen na LC. się zwiększy. Tego bym nie chciał, więc zastanówcie się, czy naprawdę to książka dla Was.

Ciekawa i niebanalna książka. Wartościową rzeczą jest na pewno próba odtworzenia realiów Sosnowca z opisywanego okresu. Nawiasem mówiąc, szkoda, że nie trafiłam na taką książkę, której akcja toczy się w Łodzi :) Wracając do treści książki - jest to niby kryminał, ale bez "prawdziwego" śledztwa, a jednak zagadka makabrycznego jakby nie było morderstwa zostaje rozwiązana. Polecam :)

Mój ulubiony gatunek literacki - historyczna powieść detektywistyczna. Autentyczne wydarzenia i postacie w naturalny sposób mieszają się z fikcją. Powieść idealnie osadzona w realiach Warszawy tuż przed wybuchem powstania styczniowego no i postać pierwszego znanego angielskiego detektywa, który naprawdę odwiedził Warszawę, aby pomóc zorganizować wydział detektywistyczny władzom carskim.

Świetny kryminał retro rozgrywający się pod koniec XIX wieku w Łodzi. Prywatny detektyw Stanisław Berg oraz policja prowadząc śledztwo w sprawie porwania młodych chłopców, trafiają na ślad szaleńca, który próbując uratować własne życie naraża całe miasto na niebezpieczeństwo. Oprócz głównego wątku pojawia się także drugi wątek kryminalny związany z poszukiwaniami pewnego zaginionego szlachcica. W końcówce wszystkie wątki ładnie się łączą tworząc satysfakcjonującą lekturę. Polecam, myślę że wkrótce sięgnę po kolejne części 😁.

Jestem w księgarni mam 10 zł,mało sam wiem.Ale jest półka książki,po bardzo niskiej cenie. Od 6 do 22 zł.Jedną z nich jest Plan Sary,moje ulubione kryminały retro.Już nie tylko Lewandowski,Krajewski,Wroński.Nazwisko Jaszczuk nie znałem,kupiłem w ciemno. I oczarowałem się,Plan Sary to świetny retro kryminał.Taki jaki zawsze chciałem przeczytać. Autor zabiera nas do Lwowa,rok 1938.Miasto pełne kontrastów:bogaci,kontra biedni,Żydzi,Polacy,Ukraińcy. Od wytwornych dam,po cichodajki uliczne. Co ciekawe,bohaterami tropiącymi występek są dziennikarze Kuriera. Autor widać kocha Lwów,bo opisuje także jego takie prywatne oblicze,jak spacery ludzi.Jak kuchnię lwowską,czy gwarę. A ja cieszę się,że te 10 zł mądrze wydałem.

Jako, że opłacam abonament nie tylko w legimi, ale również w empikgo czasem tam coś wybiorę na szybko do posłuchania w pracy i tak padło na ten tytuł. Spodziewałam się czegoś innego, ale nie uważam żeby to była zła książka. Myślę, że fanom komedii kryminalnych i seniorek, które próbują rozwikłać zagadki spodoba się bardziej niż mi

Książka bardzo przyjemna, czyta się ją lekko i szybko. Właściwie to historia na jeden lub dwa wieczory. Fabuła dosyć wartka, poprzetykana szczegółowymi opisami pejzażu, architektury i mody. Dla mnie jako fanki kryminałów/dramatów historycznych plus za osadzenie wydarzeń w latach 20-tych XX wieku. Sięgnę po drugą część.

A mnie się baaaaardzo podobało! Całą pandemię szukałam takiej książki, która będzie trochę kryminałem (z intrygującą ale nie bardzo zagmatwaną zagadką i bez krwi lejącej się strumieniami), trochę komedią z zabawnymi ale nie infantylnym dialogami, trochę obyczajówką może być nawet z miłosnym wątkiem ale bez tych wzniosłych romantycznych uniesień. I TU MIAŁAM TO WSZYSTKO! Genialny lekki i zabawny obyczajowy kryminał! Było trochę ostrej jazdy w „chyłkowym” stylu, trochę romantyzmu, trochę kulinariów dla amatorów włoskiej kuchni, trochę międzynarodowej mafii ( gratka dla chcących podszkolić rosyjski). Słowem super! Polecam!

Tę część przeczytałam omyłkowo jako ostatnią i cieszę się, bo pozostawiła po sobie bardzo dobre wrażenia ( trzeci tom cyklu aż tak bardzo mi się nie podobał). Jedyne nieodparcie negatywne wrażenie z lektury, jakie mi pozostało - nie jest to wada, bo opisane świetnie - to metoda wychowywania, a raczej formowania, bliźniaków. Gotowy przepis na narcystycznych socjopatów. Dreszczyk zgrozy nawiedza mnie wciąż od nowa.

Czytanie tej książki to była czysta przyjemność. Kryminał retro w pięknym stylu. Kwiecisty język, zdania wielokrotnie złożone, powolna akcja, tło nie będące de facto tłem a wychodzące na pierwszy plan. Momentami wręcz zapominamy o morderstwie i dochodzeniu. Poznajemy bohaterów, życie w Prusach w początku poprzedniego wieku, złożoność ludności tych ziem- stereotypy, uprzedzenia itd. Delektowałem się tą powieścią długo, małymi kawałkami. Początek mnie zszokował z niecodziennego powodu. Otóż czytam i mam wrażenie deja vu .....czytałem całkiem nie dawno książkę innego autora zatytuowaną ,,Pruski mur" Również kryminał retro. Chodzi o to, że podobieństw było więcej. Delikatnie mówiąc sprawa morderstwa była NIEMAL IDENTYCZNA. Zastanawiam się czy autorów przypadkiem nie zainspirowało jakieś prawdziwe wydarzenie? To by tłumaczyło ilość ppdobieństw. Na szczęście poza szczegółami morderstwa itp. akcje obu książek idą w swoją stronę. Ale łączy je coś jeszcze. Obie są po prostu bardzo dobre. Polecam.

Niezłe, niezłe, nie najgorsze. Właściwie to nawet bardzo dobre, chociaż kilka niedociągnięć było, głównie w postaci braku równowagi między poszczególnymi wątkami. Chwilami miałem wrażenie, że autor nie do końca wie, którą srokę chciałby złapać za ogon. To wrażenie zostało, a nawet nasiliło się po skończeniu książki. W każdym razie potencjał ma, więc pewnie jeszcze coś kiedyś przeczytam. Albo posłucham.

Nie wiem skąd tak niskie oceny. Ciekawa książka obyczajowa z wątkiem kryminalnym pisana fajnym, lekkim stylem. Postacie mają swoją historię i charakter. Jedyne co mnie irytowało to powtarzające się zbyt często powiedzenie "Bogiem, a prawdą". Poza tym książka mi się podobała. Ukazuje klimat dwudziestolecia międzywojennego w małym miasteczku i naturę ludzką, w której mieszają się zarówno skłonności do dobra jak i zła.

Paweł nie miał ochoty jechać do Olsztyna z dwóch powodów. Po pierwsze nie był dziennikarzem śledczym, ale wydawca prasowy, u którego pracował, chciał jego sprawozdania z serii bardzo tajemniczych morderstw dokonywanych na starszych mężczyznach w podolsztyńskich miejscowościach. Wbrew jego woli i chęciom "szefostwo uznało go za najlepszego kandydata do tej misji". A po drugie to było jego rodzinne, źle wspominane miasto, w którym mieszkał jeszcze gorzej wspominany ojciec. Na dodatek był piątek trzynastego i wizytę rozpoczął od przejechania psa, a w hotelu pomylono datę rezerwacji jego pokoju. Nic nie układało się według jego planów i po jego myśli. Jednak w miarę odkrywania szczegółów popełnianych zbrodni o znamionach rytuału, ich dopracowanych i starannie zaplanowanych szczegółów wzorowanych na męczeńskich śmierciach pierwszych chrześcijan i odkryciu łączącego ich charakterystycznego elementu w postaci białego, włochatego motyla wkładanego w usta ofiar, nieświadomie zaczął prowadzić własne, prywatne, coraz bardziej wciągające w swoje zawiłe meandry śledztwo. "Wiedział, że ma coś, czego nie mają inni. Miał motyla, który przeraża ludzi. […] Wiedział, że to zrobi wrażenie na ludziach w redakcji. Miał też już tytuł swojego reportażu". W śledztwie pomagał mu stryj, u którego zamieszkał na czas wizyty. Były ksiądz będący kopalnią wiedzy religijnej. To dzięki niemu podłoże zbrodni zaczęło być powoli rozwiązywaną fascynującą zagadką, która ostatecznie okazała się przykrywką dla dużo bardziej poważnego problemu niż działalność mordercy wymierzającego sprawiedliwość według protokołów sądowych męczenników Kościoła. Problemu biorącego swoje początki w przeszłości, w latach 70. To dlatego narrator zewnętrzny ukazywał naprzemiennie wydarzenia współczesne Pawłowi i mające na nie wpływ wydarzenia przeszłe, nadając im charakter kolejnych odsłon tożsamości zbrodniarzy, przeszłości ofiar, egzystencjalnych zmagań bohaterów powieści i wydarzeń, by ostatecznie spleść je w jeden ciąg zdarzeń doprowadzających do obnażenia najgorszej strony natury człowieka. Nawet nie wiem, w którym momencie Paweł z dziennikarza śledczego stał się potencjalną ofiarą uwikłaną w grę, w której końcówce dużą rolę odgrywały tragiczne wydarzenia z jego dzieciństwa, będące powodem konfliktu z ojcem. Autor podjął się karkołomnego zadania ukazania zła wynikającego z dobrych pobudek człowieka uwikłanego w system zależności, pozostawiając ocenę rozgrywanych wydarzeń mnie. Udało mu się stworzyć dylemat wyboru mniejszego zła, chociaż nadal zastanawiam się, czy zabicie człowieka może nim być, skoro życie jest największym darem, dobrem i wartością. Starał się przy tym dostarczyć mi jak najwięcej informacji, wprowadzając postacie o bogatej wiedzy specjalistycznej (teolog, lepidopterolog) i trochę w tym przedobrzył, bo lekko czułam tę dydaktyczną stronę powieści, a to za sprawą między innymi takiego pytania skierowanego do dziennikarza mającego, z racji wykonywanego zawodu, minimum podstawowego pojęcia o historii i współczesnym świecie – "Czy pan wie, co to jest kontrwywiad?" Jednak to nie koniec śledczych zmagań głównego bohatera. Na tylnej okładce przeczytałam, że jego losy będzie można śledzić w kolejnym tomie "Kłamca", a z wywiadu z autorem dowiedziałam się, że "Paweł Werens powróci w rodzinne strony. Los doświadczy go ponownie". Bardzo udany początek nowego cyklu z dziennikarzem śledczym w roli głównej, który nie chciał nim być, a został. naostrzuksiazki.pl

Dziwią mnie mało pochlebne opinie na temat tej książki, ale ponoć o gustach się nie dyskutuje. Świat głównej bohaterki wciągnął mnie i dostarczył wielu niezwykłych wrażeń. Moja opinia nie była odosobniona, ponieważ książkę puściłam w obieg i wróciła do mnie w stanie opłakanym. Ale niejedna czytelniczka potwierdziła moje odczucia i niejedną łzę kartki książki wchłonęły.

W kamienicy w centrum Parmy ginie stara kobieta, a dochodzenie prowadzi Komisarz Soneri, jak większość postaci jest indywidualistą. Okaże się przy tym, że nikogo - nawet swych najbliższych - nie znał tak dobrze, jak mu się wydawało. Inne oblicze Włoch. Zadawnione urazy, surowa mentalność apenińskich górali, nielegalne aborcje. Oto Italia, jakiej nie znamy. Autor niemal od początku zdradza, że to, kto zabił, jest w tym przypadku najmniej istotne. Soneri odkrywa nie tylko to, że jego ukochana Parma jest przeżarta lichwą, narkotykami i korupcją, ale też że miejscowi lichwiarze, łapówkarze i dealerzy są niczym w porównaniu z tymi, którzy właśnie się pojawili i sięgają zbyt wysoko, by prowincjonalny komisarz policji mógł im zagrozić. „Pokoje do wynajęcia” jest powieścią o uniwersalnym przesłaniu, gorzkim portretem nowoczesnego miasta. Przeczytana 07.05.2022