Korzeniec. Wydanie ilustrowane

”Ceną była śmierć za wolności smak...” Refleksje o Powstaniu warszawskim wywołują o mnie ciarki i szklą mi się oczy. Aż kipię z wściekłości, kiedy ktoś dyskutuje nad słusznością tego wydarzenia. To nie my żyliśmy pod okupacją, to nie my stanęliśmy przed wyborem: umrzeć z uniesioną głową, czy żyć na kolanach. Zostawmy więc w spokoju decyzję powstańców i oddajmy hołd ich pamięci. Co do samej książki, pierwszy raz spotykam się z fabułą kryminalną usytuowaną w historycznej, powstańczej rzeczywistości. Trochę się tego obawiałem, ale autor naprawdę stanął na wysokości zadania. Dwutorowa akcja opowiada o Antonim Chlebowskim i Klausie Enkelu, którzy prowadzą swoje prywatne śledztwa, aby odnaleźć sprawców i przyczynę śmierci bliskich im osób. Choć trzeba przyznać, że dążenie do wyjaśnienia pojedynczych zabójstw w dobie Powstania i tysięcy umierających ludzi wydaje się co najmniej specyficzne. Autor świetnie oddał ówczesną rzeczywistość. Brutalna, bestialska pacyfikacja stolicy, wewnętrzne tarcia polityczne między Polakami i pojedynczy bohaterowie, z których każdemu przyświeca inny cel. Ponadto książka ta została także podszyta w tle wątkiem miłosnym. Jest w tym wszystkim jednak pewna rysa na szkle. Jedna z ostatnich scen, wyjaśniająca wszelkie zagadki. Wyobraźcie sobie piwnicę w opuszczonym budynku. Drzwi i okna zabite deskami, ściany sypiące się od bomb, a w tej piwnicy... ruch, jak na marszałkowskiej. W jednym miejscu pojawiają się niemal wszystkie możliwe postaci. Zakończenie trochę na skróty. Kwintesencją tej książki jest dla mnie jednak scena, w której zewsząd czuć wszechobecny kurz i swąd spalenizny. Budynki chwieją się w posadach, a huk bomb przyprawia o utratę słuchu. Tymczasem Rainer, niemiecki żołnierz nie bacząc na nic, ze stoickim spokojem, najzwyczajniej w świecie... goli się.

Książka opisuje miasto Breslau-Wrocław zaraz po zakończeniu II wojny światowej, w 1945 r. Następuje przeistoczenie się niemieckiego Breslau - w polski Wrocław. Miasto powstaje z martwych. Breslau po zakończeniu wojny jest miastem umarłym, wiele domów w ruinie, inne plądrowane przez bandy szabrownicze. I bardzo powoli, ale wraca do życia. W powieści wplecione są losy ludzi wówczas wysiedlanych, zarówno Polaków z Kresów, jak i Niemców ze Śląska. Ten tragiczny los obywateli niemieckich był karą za popełnione przestępstwa nazistów. W powieści poruszona jest kwestia prześladowania AK-owców w powojennej Polsce. „Wypędzony” to dobra książka pokazująca to, co działo się po wojnie na zachodnich terenach naszego Państwa. Jest to chyba pierwsza moja książka, która porusza smutne dzieje Niemców wysiedlanych z zachodniej części Polski, ludzi, którzy być może niekoniecznie popierali Hitlera. Tzw. odpowiedzialność zbiorowa. Pozwolę sobie zacytować Autora: „Za nazistowski obłęd zapłacili zwykli ludzie, którzy nie poczuwali się do żadnej winy, choć Niemcy – jako państwo i naród – były jak najbardziej winne.”

Tadeusz Cegielski, ojciec Maxa (Masala), a przy okazji historyk, profesor Uniwersytetu Warszawskiego oraz wolnomularz, dał się poznać jako autor całkiem przyzwoitego kryminału Morderstwo w Alei Róż. Swoich bohaterów musiał polubić, bo wrócił do nich w powieści Tajemnica pułkownika Kowadły. Dzięki niemu po raz kolejny przeniesiemy się w czasy PRL-u i pomożemy komisarzowi Ryszardowi Wirskiemu rozwiązać sprawę inspirowaną rzeczywistym śledztwem. Jest grudzień 1957, prawdziwa polska zima, nie jakieś barachło, które ostatnio fundują nam rządzący pogodą. Nieoczekiwanie dochodzi do brawurowego skoku na sklep jubilerski w Warszawie. Sposób działania przestępców jednoznacznie sugeruje, że to ludzie doświadczeni w swoim fachu. Jednym słowem tacy, którzy po raz kolejny zaatakują. Milicja rozpoczyna śledztwo. Wirski zarządza obserwację urzędów pocztowych i banków. Musi jednak borykać się z brakami kadrowymi oraz niekompetencją swoich podwładnych. A do tego jeszcze ma dwa trupy, które bardzo go niepokoją. Więcej: https://zdalaodpolityki.pl/2018/07/01/tajemnica-pulkownika-kowadly/

Pierwsza książka przeczytana po dłuższej przerwie. Bardzo interesują mnie realia w których książka została osadzona. Bardzo lubię przedwojenny Gdańsk i retrokryminały. Autor w bardzo ciekawy sposób oddaje klimat miasta, odkrywając nowe miejsca i wplatając realne postaci tamtych tragicznych, pełnych napięcia, a za razem fascynujących czasów.

"Puder i pył" to kontynuacja poprzedniej książki Zbigniewa Białasa pt "Korzeniec". Tym razem akcja rozgrywa się po wojnie, w latach 1918-19, w momencie odzyskiwania przez Polskę niepodległości, a główną sceną powieści pozostaje Sosnowiec. Dla tych, którzy czytali "Korzeńca" ta powieść nie powinna być zaskakującym odkryciem. Autor utrzymuje poziom, zarówno, gdy chodzi o zastosowany język, nieco archaiczny, odpowiadający ówczesnym czasom - mnie to u Zbigniewa Białasa uwodzi, jak i gdy idzie o fabułę. Wielka historia splata się z relacjami rodzinnymi, sprawami sercowymi i wątkiem kryminalnym. Lektura "Pudru i pyłu" mnie nie porwała, ale też nie znudziła. Myślę, że ta książka może być miłą odskocznią dla tych, których interesuje historia Zagłębia Dąbrowskiego i Śląska.

Książka początkowo się dłuży i mało się dzieje. Jednak im dalej się czyta to akcja zaczyna przyspieszać. Policjanci zaczyna sprawniej działać. Zaczynają się pościgi. Jednak to się zaczyna dziać kiedy przyjeżdża as ze śląska nadkomisarz Polański. W książce za dużo jest złych ludzi i człowiek zaczyna się gubić kto jest kim i dla kogo pracuje.

Konstantin Stanisławski mówił o takich ludziach, że należą do aktorów, którzy lubią sztukę w sobie, a nie siebie w sztuce. Tacy byli i pewnie będą – najwięksi. Taki jest Janusz Gajos. Aktor, który nie eksponuje nachalnie swoich warsztatowych możliwości, raczej stosuje je powściągliwie, w myśl zasady: lepiej nie dograć, niż przegrać. Nie eksponuje też siebie w roli, nie nagina postaci do swojej osobowości, tylko absolutnie podporządkowuje jej charakterowi swoje zachowania.  Nie raz udowodnił, że jest w stanie zagrać wszystko: „prymitywa i zagubionego inteligenta, prostaka i subtelnego intelektualistę, wspaniałego króla i kanalię, bandytę i szlachetnego zwykłego człowieka, schizofrenika i świętego, księdza i pederastę – wszystko, każdą postać”. Gajos wierzy w sztukę metamorfozy, a jego naczelnym dążeniem od lat pozostaje uwiarygodnienie przedstawianego przez niego człowieka. Głośno mówi o tym, że nie traktuje aktorstwa jako specjalnej misji, jako posłannictwa społecznego. Uważa je raczej za zestaw rzemieślniczych umiejętności, które czasem stają się sztuką i znaczą więcej niż tylko sprawnie wykonane zadanie.  O nim samym, o „Gajosie prywatnym” trudno zaś powiedzieć cokolwiek, poza tym, że wydaje się być skromny, pracowity i przyzwoity. I wystarczy, w dzisiejszym świecie to i tak aż nadto. P. S. „Niedzielnych czytelników” niech nie zmyli mnogość obrazków w tej publikacji. ;) To nie jest książka dla wielbicieli komeraży i wątpliwej klasy smaczków towarzyskich. Plotkarze, sensaci i poszukiwacze zakulisowych ciekawostek mogą tę pozycję omijać szerokim łukiem. Miłośnicy rozbudowanych analiz warsztatowych, teatralnych recenzji oraz szeroko pojętych intelektualnych dyskusji będą zaś w pełni usatysfakcjonowani.

Gdy brałem książkę autorstwa Michaela Palina do rąk nie widziałem, czego się spodziewać. Moje doświadczenia z tym Pythonem sugerowały narkotyczny wręcz odjazd, z szaleństwem w oczach, które popchnie nas w każdą otchłań. Tymczasem Prawda jest zupełnie inna. Nie ma szalonych wariacji na każdy temat, purnonsensownych dowcipów czy gier słownych, nie nabijamy się ze wszystkiego i wszystkich, raczej z przymrużeniem oka patrzymy na własną wiarę w idealizmy i pewne podstawowe zasady życia, którym chcemy być wierni. Keith Mabbut jest pisarzem, za którym idzie przeszłość dziennikarza śledczego i jednej wielkiej sprawy. Właśnie napisał na zlecenie pewnej firmy z branży paliwowej historię tego przedsiębiorstwa. I tutaj na scenę wkracza pewne wydawnictwo, które sugeruje mu napisanie książki o działaczu społecznym, człowieku legendzie, niedostępnym i nieustępliwym. Hamish Neville unika wywiadów, stara się, by jego działania mówiły za niego. Staje po stronie słabych i nie mogących się bronić przeciw firmom, których celem jest np. wyrwanie złóż mineralnych ziemi zamieszkanych przez różne biedne plemiona. Mabbut dociera do Neville'a, nawiązują coś, co można nazwać współpracą, i nasz bohater ma materiał na wielką książkę. I tu zaczynają się schody, ponieważ wydawnictwo chciałoby dodać conieco do książki. Zaczyna się walka ideałów i wartości, dziennikarz śledczy wraca do starych nawyków, odkrywa nowe tropy, a tu jeszcze całkiem sporo dzieje się w jego życiu prywatnym. Książka nie należy do rewelacji, jest raczej świetnym umilaczem czasu podróży. Pokazuje nam kilka różnych punktów widzenia, prowadząc do finału, który nie każdemu może przypaść do gustu, nie każdy lubi, jak się mu zwraca uwagę, że patrzy zbyt idealistycznie na pewne aspekty życia. Palin jednak ma tyle taktu, że nie wali batem po plecach dla otrzeźwienia, raczej stosuje kumplowskie klepnięcie.

Pan Piotr Schmandt ma swój bardzo charakterystyczny styl, który mi odpowiada. Nie dziwi mnie jednak fakt, że ma sporo średnich ocen na LC. Bycie specyficznym i nie uleganie modzie kosztuje. Druga część cyklu nie zawiodła, ale jednak trochę zaskoczyła. Zaskoczyła dużo skromniejszym opisem tła. Nie mamy aż tak barwnie opisanych postaci, miast itd. Może autor stwierdził, że przecież to wszystko było już w części pierwszej i nie ma co się powtarzać? Mamy więc zamiast tego duże skupienie na sprawie do rozwiązania. Jak na tego autora można więc powiedzieć, że jest duże tempo i akcja rwie do przodu [z naciskiem na: ,,jak na tego autora ;-) ] Trochę czułem się jak przy Agacie Christie: Morderstwo, pojawia się świetny detektyw, szczegółowo przepytuje wszystkich podejrzanych i na koniec analizując szczegóły rozmów i zebranych dowodów obwieszcza kto jest winny. Mi ten schemat pasuje. Pasuje mi też klimat małych pruskich miasteczek. Odpoczywam przy tej serii, jednak jeśli lubicie np. Cobena, Nesbo itd. możecie się mocno zawiść a ilość niskich ocen na LC. się zwiększy. Tego bym nie chciał, więc zastanówcie się, czy naprawdę to książka dla Was.

„Tyrmandowie. Romans amerykański” to interesująca opowieść o związku i małżeństwie Leopolda Tyrmanda i jego trzeciej żony, Mary. Oprócz wspomnień książka zawiera wiele listów i unikatowych zdjęć. Poznali się w roku 1970. Ona miała zaledwie 23 lata, on – 50. Ona jeszcze robiła doktorat z iberystyki i szukała życiowych wzorców. On, mimo że przebywał w Stanach Zjednoczonych dopiero od czterech lat, miał już tam ugruntowaną pozycję jako dziennikarz i pisarz antykomunistyczny. Zaczęło się od listu, który Mary Fox napisała na adres redakcji. Tak naprawdę wszystko zaczęło się między nimi właśnie od korespondencji, która trwała nieprzerwanie do śmierci Leopolda, bo pisali do siebie podczas każdej rozłąki, jeśli nie listy, to chociaż kartki pocztowe. Po latach wdowa udostępniła te cenne pamiątki Agacie Tuszyńskiej, a także w rozmowach opowiedziała o swoim życiu ze znanym pisarzem. Całość układa się tu w miłosną historię, która początkowo mogła zapowiadać się jako romans, przelotny związek, z których Tyrmand był znany. Okazało się, że spędzili ze sobą 15 lat. Pobrali się, mieli dwoje dzieci i – jak podkreśla Mary – nigdy nie nudzili się w swoim towarzystwie, bo zawsze dużo rozmawiali. Na każdy temat, Dowodem tych rozmów są właśnie listy (to też rodzaj komunikacji). Oboje piszą w nich właściwie o wszystkim, od codziennych drobiazgów i zakupów po wrażenia z przeczytanych książek i obejrzanych filmów. Dużo dowiadujemy się też z książki o żydowskich przodkach obojga małżonków. Bardzo ciekawa jest historia rodziny Foxów, zwłaszcza matki Mary, która prowadziła ekscentryczny tryb życia. Całość napisana i skomponowana jest bardzo ciekawie. Trudno oderwać się od lektury nawet jeśli zna się biografię Tyrmanda. I emocjami czyta się listy. Dziś już mało kto prowadzi taką korespondencję. A szkoda.

„Broniewski. Miłość, wódka, polityka” - biografia sprawnie napisana przez Urbanka. Nadworny poeta Polski „ludowej”, legionista, kawaler VM. Urbanek, pisząc z lewicowych pozycji, stara się zrozumieć ten „rewolucyjny zapał” – nie rozgrzesza, pokazuje złożoność. Broniewski to tragiczna postać: wybitny poeta, patriota, szlachcic, birbant, a przy tym „czerwony”. „Polak, katolik, alkoholik” - tak się przedstawiał, choć był ateistą. Pół życia mieszkałem przy ulicy Broniewskiego, a wiedziałem o nim tylko tyle, co ze sztampowych lekcji w szkole. Wciągająca biografia, odsłaniająca człowieka za mitem.

Książka Książka (gdyby jeszcze Rafał Książek ją napisał to byłby niezły hattrik - Książka Książka Książka) wymaga skupienia i odrobiny, hmm, nazwałbym czułości. Początek nie zapowiada się ciekawie, ot takie tam wspomnienia, ćwiczenia z pamięci, kartki z kalendarza. Jednak gdzieś w połowie zdołałem uchwycić niewidzialną nić opowieści, zrozumiałem konstrukcję i o co chodzi autorowi w tym grzebaniu w przeszłości. Potem jednak przerwałem lekturę, bo pociag dojechał do celu i następnego dnia w innym pociągu zauroczenie wyparowało. Dlatego rada: czytajcie na jeden raz bez przesiadek. Może poczujecie ducha przeszłości zaklętego w tej rodzinnej opowieści. Ps. Bo jak to bodajże Marek Kondrat w C.K. Dezerterzy odpowiedział na pytanie: czytałeś Barucha Spinozę? Tak, ale tylko w pociagu. Czytajcie w pociągach Spinozę, ale nie Łozińskiego.

Zbiór reportaży Małgorzaty Szejnert o życiu, a przede wszystkim ludziach PRL-u. Tematyka jest dość zróżnicowana, jakkolwiek zestawienie akurat tych treści ze sobą nie do końca mi pasowało. Innymi słowy: niektóre rozdziały wydawały mi się nieco od czapy. Ciekawe przedstawienie typowego dnia pracy robotników Ursusa. Ten reportaż pokazuje, jak bardzo zmieniło się współcześnie podejście do pracy. Przyjemny w odbiorze, bo oddający klimat tamtych lat był również reportaż o funkcjonowaniu pracowników, a w zasadzie głównie pracowniczek Supersamu. Nieco przygnębiający z kolei był ten o dziwacznym wakacyjnym eksperymencie na dzieciach z domu dziecka i bezdzietnych małżeństwach. Dla kilku perełek warto przeczytać, jednocześnie całość nie zachwyciła mnie tak, jak by pewnie mogła.

„Śpiewaj ogrody” Pawła Huellego to wielowątkowa opowieść, w której centrum jest Gdańsk tuż po zakończeniu II wojny światowej. Miasto tonie w powojennym chaosie pod rządami radzieckiej komendantury, a dawni mieszkańcy egzystują obok siebie z nowoprzybyłymi osadnikami, czekającymi na przydział własnego mieszkania. Z ponurej teraźniejszości autor zabiera nas w przeszłość, odkrywaną przez narratora dzięki wspomnieniom Grety. Huelle kreśli portrety ludzi, którzy uciekając przed własnymi traumami, szukają nowego początku daleko od ojczyzny, wierząc, że w nowym miejscu zdołają zostawić przeszłość za sobą. To historia o nieprzewidywalności życia, które rzadko toczy się w oczekiwanym kierunku. Nad wszystkim unosi się zaś mroczny motyw niedokończonego „Szczurołapa” - dzieła, które wypełniło życie Ernesta i ostatecznie stało się symbolem jego tragicznego losu. Paweł Huelle posiada dar pisania o sprawach trudnych w sposób literacko wysmakowany. To powieść o wielu wątkach i dużym rozmachu, w której natchnione, subtelne fragmenty sąsiadują z obrazami przemocy - te kontrasty, choć bolesne, oddają realizm tamtych lat. W końcowych partiach książki z największą siłą wybrzmiewają wyrzuty sumienia jednych i poczucie honoru innych. Cała opowieść znajduje tu swoje wyciszone dopełnienie, w którym wszystkie rozproszone dotąd wątki cichną, tworząc harmonijną całość. To moment, w którym można zatrzymać się nad fundamentami literackiego świata Huellego - nad siłą charakteru i godnością, które niczym stały, czysty ton, pozwalają odnaleźć orientację w zmieniającej się rzeczywistości.

Książka od paru już lat zalega na mojej "czytnikowej półce", a jednak dopiero teraz sięgnęłam po nią. Chyba przerażała mnie jej objętość, bo 900 stron to spore wyzwanie, zwłaszcza jak nie ma się pojęcia jakie treści są w książce ukryte. Tymczasem powieść okazała się bardzo pozytywną niespodzianką i ogromnym zaskoczeniem i jakkolwiek nie przeczytałam jej w dzień czy nawet trzy, to naprawdę mnie wciągnęła. To bardzo realistycznie opowiedziana saga rodziny Kamyków, z jej radościami, dramatami, strachem, codziennymi radościami, to także trudna i przytłaczająca historia Polaków w czasach siermiężnego PRL-u, opowieść o latach wojny, Holocaustu, stalinizmu, czasów Gomułki, Gierka, "Solidarności", stanu wojennego ... Po tragicznej śmierci żony w sierpniu 1984 roku, Jan Kamyk -młody i ceniony poeta postanawia całkowicie zerwać kontakty z krajem, sprzedaje mieszkanie i wraz z dwuletnim synkiem Antonim wyjeżdża do USA, zmienia nazwisko na John Pebble i próbuje żyć od nowa. Przez ponad dekadę nie utrzymuje żadnych kontaktów z rodziną ani przyjaciółmi, nie tęskni, nie wspomina, nie wraca do przeszłości. Jednak pewnego dnia jego uporządkowane i w miarę stabilne życie ulega diametralnym zmianom, gdy pewnego dnia nieznany dziennikarza z Warszawy wręcza mu kasetę z nagraniem, na którym rozpoznaje głos zmarłej żony. Przeszłość wraca, a wraz z nią demony, żale, oskarżenia, poczucie winy. Niespodziewana informacja o chorobie ojca staje się pretekstem do przyjazdu do kraju, a tam znów powraca przeszłości, bolesne wspomnienia, ból, poszukiwanie winnych. Książka, może nie od pierwszych stron, ale powoli wciągała mnie swą zagadkową i tajemniczą fabułą, pełną niewiadomych, przemilczeń oraz skrywanych tajemnic. Stopniowo, strona po stronie, zagłębiając się w kolejne wspomnienia, opowieści czy historie sprzed lat, dowiadywałam się co tak naprawdę się zdarzyło, poznałam dzieciństwo, przyjaźnie, dorastanie bohaterów, ich tajemnice i codzienne życie. I mimo, że akcja powieści rozgrywa się zarówno w Ameryce, jak i w Polsce, że książka ma dużą objętość oraz wiele wątków i bohaterów, to podkreślić trzeba, że nie nudzi, nie dłuży się i co ważne, przez cały czas trzyma w napięciu, w oczekiwaniu, w niesłabnącej ciekawości. To bardzo fajnie opowiedziana historia Polski, to opowieść, w której nie zabrakło wątków sensacyjnych, psychologicznych czy obyczajowych. Stworzeni przez autora bohaterowie są prawdziwi, wyraziści, pełni emocji, często skrajnych i nie zawsze kontrolowanych, to ludzie, którym los nie oszczędził dramatów, konieczności podejmowania trudnych decyzji, dokonywania wyborów ... To poruszający i bolesny, ale prawdziwy obraz ludzkich losów na tle dziejów Polski i Europy, szczególnie w czasach PRL-u i okresie stanu wojennego oraz działalności opozycyjnej. Ogromnym plusem powieści jest poprzedzenie każdego jej rozdziału pięknymi wierszami autorstwa Mr. Pebble i nie tylko jego. Klimatyczne, emocjonalne ...

Tę część przeczytałam omyłkowo jako ostatnią i cieszę się, bo pozostawiła po sobie bardzo dobre wrażenia ( trzeci tom cyklu aż tak bardzo mi się nie podobał). Jedyne nieodparcie negatywne wrażenie z lektury, jakie mi pozostało - nie jest to wada, bo opisane świetnie - to metoda wychowywania, a raczej formowania, bliźniaków. Gotowy przepis na narcystycznych socjopatów. Dreszczyk zgrozy nawiedza mnie wciąż od nowa.

słuchałem kiedyś programu II PR i natrafiłem na wywiad z Rylskim. bardzo interesująco koleś mówił o sobie, swoim życiu (między innymi o przyjaźni z pisarzami takimi jak Iredyński, Nowakowski etc.) i twórczości. do tego wszystkiego żalił się, że nie cierpi pisać, i że to najnudniejsze zajęcie pod słońcem. i tak sobie pomyślałem, że skoro kolo ma taki dystans do siebie i do tego co robi, to chętnie sięgnę po jego książki. i sięgnąłem po "na grobli", i łatwo nie było, bo książka nie jest napisana prostym językiem, to raczej język poetycki, pełen wulgaryzmów, który steruje całą, nie za bardzo ważną historią. o Iwaszkiewiczu nie chce mi się pisać, bo średnio lubię typa. ale summa summarum podobało mi się.

Głównym jej bohaterem jest Robert Pruski - redaktor naczelny „Głosu Torunia” i do rąk którego pewnego dnia trafia list od czytelniczki, której rodzice w latach osiemdziesiątych zginęli w tajemniczych okolicznościach. Badając sprawę makabrycznej zbrodni, Pruski cofa się do lat osiemdziesiątych. Szybko okazuje się, że trupów jest co najmniej kilka. Brak natomiast mordercy. Starannym tuszowaniem całej sprawy zajmowała się toruńska SB, a tropy prowadziły za wschodnią granicę. Czytając książkę „, zawsze zwracam uwagę na język powieści. Głuchowskiemu w tej kwestii nie można nic zarzucić: sprawnie posługuje się polszczyzną (co, niestety wbrew pozorom, nie jest powszechną umiejętnością). Zacięcie reportażysty uwidacznia się nie tylko we wspomnianych wyżej potoczystych dialogach, ale także w malowanym przez Głuchowskiego obrazie polskiej wsi – ani spokojnej, ani wesołej. Swemu własnemu warsztatowi reporterskiemu zawdzięcza, że potrafi takie historie opowiadać w szybkim tempie, umiejętnie budując napięcie i wciągając nas w daną akcję. Choć „Umarli tańczą” to kryminał, brakuje w nim typowej dla gatunku zagadki „kto zabił?”. To wiemy niemal od początku, co wcale nie przeszkadza, aby przeczytać tę książkę.

Książka porusza delikatne i kontrowersyjne sprawy z naszej historii najnowszej. Potwierdzeniem tego są ekstremalnie skrajne opinie czytelników. Autorka próbuje powiedzieć, że współcześni ludzie z niezwykłą łatwością dokonują ocen i ferują wyroki wobec innych. Tym łatwiej, im mniej ich dzisiejsze, bezpieczne i syte życie przypomina wojenne i powojenne czasy strachu, głodu, bólu i terroru. Nie mamy bladego pojęcia o tych czasach, ale nie przeszkadza nam wytykać palcem kto zasługuje na pomnik a kto na wieczne potępienie. Udaje się jej to do momentu, gdy temat dotyka jej własnego ojca. Wtedy cała argumentacja idzie się paść, a ona sama z oburzeniem przyznaje, że nie rozumie ojcowych wyborów. Jak gdyby po tym wszystkim co wcześniej napisała, nie potrafiła pojąć, że niemal każdy z nas i naszych przodków ma na swoim koncie czyny lub słowa, z których nie jest dumny i że czasem są to drobne wpadki a czasem duże, okrutne a nawet haniebne. Dziwi się Autorka, jak żołnierz, Polak, mógł składać przysięgę na wierność Związkowi Radzieckiemu. Za chwilę sama przyznaje, że wtedy ludzie po prostu chcieli żyć. Czasami chodziło o zwyczajne czy lepsze życie, a czasami o życie w ogóle. Ot i cała tajemnica. Ale my, współcześni nie mamy możliwości aby to pojąć. Nie z wygodnego fotela, po smacznej kolacji, w cieple i z drinkiem w ręce. No way.

Dość przypadkowo trafiłem na tego autora i jakże to było treściwe i intrygujące. Jako miłośnik kryminałów zawsze szukam czegoś niestandardowego, pokazujące prawo od innej strony i z odmiennej perspektywy. Autor w swoich opowiadaniach pokazał jakie różne motywy mogą pchać ludzi na drogę przestępstwa. Motyw z kanibalizmem według mnie był najmocniejszy, to było zdrowo porąbane. Zaimponowała mi niemiecka precyzja, brak ozdobników i brak dodawania komentarzy i ideologii. Bo, jak wyjaśnia autor "Niemcy już nie lubią patosu, było go zwyczajnie za dużo". Reszta świata niech się uczy. Świetna lektura.