Fantastyczne zwierzęta i jak je znaleźć. Magiczne miejsca i postacie

Chylę czoła przed autorką. Wzór do naśladowania. KObieta, która niczym się od nas nie różni, ale jak to mawiają specjaliści: "Każdy człowiek jest sumą swoich doświadczeń". To od nas zależy czy te doświadczenia będą kierować naszym życiem czy my sami. Pani Roxana zmierzyła się z wszelkimi przeciwnościami swojego losu i wygrała. Jestem pełna uznania. Początkowo obawiałam się, że książka będzie poradnikiem, ale na szczęście okazała się ciekawą historią o mądrej i silnej kobiecie. Jest czas na zadumę i wnioski. Pani Roxana nie sugeruje rozwiązań. Autorka daje nam przykład jak można osiągnąć szczęście mimo przeciwności losu. Pozycja warta zatrzymania się i przemyślenia kilku istotnych spraw. Polecam :)

W tej książce są opisane wszystkie postacie i miejsca z filmu. Są ciekawostki o tych postaciach i miejscach. Jest też strona z najczęściej używanymi w filmie zaklęciami. Jest też opisana scena, której nie ma w filmie i nie znaleźliśmy jej też w scenariuszu. Rodzice mówią, że może została wycięta bo nie pasowala do opowieści. Jest tu też dużo zdjęć z filmu. Ta książka jest bardzo fajna, ale bardziej podoba mi się druga z tej serii, o której napiszę w osobnym poście. Michał lat 10

Jest bardzo podobna do "Fantastyczne zwierzęta i jak je znaleźć. Magiczny przewodnik po filmie", ale w tej jest więcej opisów, ciekawostek i informacji. W końcu dowiedziałem się jakie jest pełne imię Newta. Są tu też opisy i zdjęcia różdżek bohaterów. Dowiadujemy się też o młodości i rodzinach bohaterów. Możemy też przeczytać najciekawsze cytaty, które wypowiadają bohaterowie filmu. Jest też ta scena, której w filmie nie było. Chciałbym mieć takie same książki do pozostałych filmów z cyklu Fantastyczne zwierzęta, a najlepiej jeszcze też do Harrego Pottera. Michał lat 10

Ten kto niejednokrotnie był na diecie, wie jakie to bardzo stresujące i ile wysiłku od nas wymaga. Pilnujesz kalorii, pilnujesz porcji, pilnujesz makro, mikro, fit i Bóg wie jeszcze jakiego "low fat"... Czy to wszystko ma sens? Zdecydowanie NIE. Mówię to jako kobieta, przyszły psycholog i osoba świadoma problemu. Dokładnie wiem co to zaburzenia odżywiania i to dzięki twórczości Anny Gruszczyńskiej, autorce " To nie jest dieta" zrozumiałam, że moje życie jest bardziej cenne niż odpowiednia cyferka na wadze. Kim jest owa Pani? Anna Gruszczyńska, to cudowna i jednocześnie zwyczajna kobieta, która przez 15 lat zmagała się z bulimią. Dzięki swojej determinacji i chęci zmiany dla siebie samej, dla swojego zdrowia postanowiła zmienić swoje życie. Genialna mówczyni, mentorka, coach i inspiracja dla wielu innych kobiet cierpiących na zaburzenia odżywiania czy uzależnienia. Polka mieszkająca w Belgii. Ma na swoim koncie także inne książki takie jak "Super laska", " Ja. Wersja 2.0" czy " Wilczogłodna". Prowadzi kanał na Youtube gdzie ma tysiące lajków i subskrybcji. Blogerka strony "Wilczogłodna", gdzie pisze o wszystkim czego sama doświadcza, ale czego doświadczają także jej podopieczne. Osobiście - cudowna, mądra i pełna empatii, zapału i pasji kobieta. Zawodowo spełniona i to widać na oko. Książka pt. "To nie jest dieta" jest 30 dniowym planem zmiany siebie, swoich nawyków, swojego myślenia, myślenia o jedzeniu, spostrzegania swoich emocji, opanowywaniem ich, zmiany spojrzenia na świat. Ogólnie - BOMBA. Bardzo dużo tekstów na temat naszego człowieczeństwa. Bardzo dużo cennych rad i przemyśleń, w których widzimy sens swojego istnienia. Jest tam dużo obrazków i graficznego spojrzenia na nasze potwory. Znajdziemy tam także zadania dla siebie. Dzięki nim możemy ćwiczyć nasze wewnętrzne "ja" i kreować swoją pewność siebie na nowo. Polecam gorąco jak czytelniczka i praktykantka tej książki. A dla Ani ogromne podziękowania i kolejnych sukcesów.!

Szał kolorowanek opanował nasze wydawnictwa. Ja od zawsze lubiłam wziąć kredki w ręce i nadawać różne barwy czarno-białym rysunkom. Przyznam się, że czasem nawet podkradałam dzieciom jakiś obrazek. Teraz, na szczęście już nie muszę tego robić, odkąd wydawcy zadbali, by na rynku polskim ukazały się kolorowanki dla dorosłych. Na obecną chwilę wybór jest ogromny, każdy znajdzie coś dla siebie. Ja dziś przedstawię Wam kolorowankę, w której przewodnim tematem są kwiaty. Już z samego wstępu, od autorki dowiadujemy się, że rysunki z jej szkicownika pochodzą zarówno z Walii, gdzie mieszka, jak i z różnych egzotycznych podróży. Rysunki są naprawdę różnorodne. Przyciągają uwagę i zapraszają do sięgnięcia po kredki. Na kartach tej książki znajdziemy mnóstwo kompozycji kwiatowych, z detalami, listkami i gałązkami. Na obrazkach gdzieniegdzie pojawi się też motyl, ważka czy piękna i dostojna sowa. Wszystko czeka, by właściciel kolorowanki nadał odpowiednie barwy. Jestem pewna, że sympatycy kwiatów nie będą mogli się jej oprzeć. Co jest dla mnie ważne, przy wyborze kolorowanki dla dorosłych? Format. Bardzo zwracam uwagę, na wielkość książeczki. Miałam już jedną taką wielką i jedną bardzo małą, z której po pokolorowaniu powstawały jakby pocztówki. O ile do dużych nie mam zastrzeżeń, chociaż trzeba się namachać ręką, by skończyć obrazek, to te małe to kompletna porażka. "Radość kwiatów" ma idealny format, jest wygodny i na tyle duży, by można było ładnie kolorować. Autorka pomiędzy rysunkami umieściła także sporo ciekawych cytatów sławnych osób, np. Szekspira. Każdy z nich ma swoje przesłanie i doskonale dopasowuje się do tematyki kolorowanki. Jestem pewna, że każda kobieta będzie zadowolona mając taką ciekawą kolorowankę.

„Ch…owa pani domu” Magdaleny Kostyszyn to absolutny must-read dla każdej kobiety, która ma dość presji bycia perfekcyjną. To książka, która bawiąc, uczy i wyzwala. Jest to inteligentny, dowcipny i niezwykle celny anty-poradnik, który z humorem i ironią rozprawia się z mitami współczesnego perfekcjonizmu. Autorka daje nam przyzwolenie na niedoskonałość i przypomina, że prawdziwe życie to nie scenariusz z Instagrama, a chaotyczna, ale piękna rzeczywistość. Jeśli potrzebujesz dawki szczerego śmiechu i zdrowego dystansu do siebie, sięgnij po „Ch…ową panią domu”. Recenzja: https://kotkawaiksiazki.pl/chujowa-pani-domu-magdalena-kostyszyn-recenzja/

Już forma tej pozycji jest sama w sobie lekcją uważności. Miła dla oka i w dotyku okładka, w środku spokojnie, delikatnie, schludnie, z błękitnymi ilustracjami, nawet kanty zaokrąglone. Wydana przepięknie! Treść... no taka "uważnościowa", więc co (i po co) tu mówić o treści. Pokrótce - krótkie lekcje jak praktykować ową uważność w codziennych sytuacjach... Oddech, chwila teraz, emocje w ciele, spokój, oddech. Potrzebne :) Może sensem życia się nie stanie. A może jednak....? Polecam :)

Wybierz się w podróż po Zjednoczonych Stanach Popkultury! Kuba Ćwiek zabiera czytelnika na niesamowitą wycieczkę po znanych popkulturowych miejscach. Pisarz i publicysta wraz z paczką przyjaciół i swoim tatą opisuje niezapomniane przeżycia podczas odkrywania amerykańskiej kultury masowej. Znane większości popkulturowych maniaków miejscówki, lokacje, gadżety, ludzie… To i wiele więcej można wynieść z książki „Przez stany POPświadomości”. Jakub Ćwiek, Patryk Jurek, Radek Teklak, Bartek Czartoryski i Agata „Kreska_” Krajewska przybliżają czytelnikom atrakcje, które rozgrzeją do czerwoności każdego geeka. Przemierzają kolejne miasta i miasteczka, opisując przy tym nie tylko swoje przygody, ale i emocje, jakie im w tym czasie towarzyszą. Książka jest mocno nasycona przeżyciami i nieokiełznanymi emocjami, które uwalniają się już w pierwszych zdaniach. Twórca nie bawi się w wyszukane opisy. Wykłada „kawę na ławę” i właśnie tym zdobywa sympatię czytelnika. Sympatię, ale i nieco zazdrości… Bo jak mogłoby być inaczej, jeśli pochłaniając kolejne rozdziały tej fantastycznej przygody, chce się z nimi być?! Książka jest solidnie wypełniona anegdotami oraz miłością do kultury. Ta pasja przyciąga uwagę odbiorcy i pozwala mu na zatracenie się w szalonym wypadzie przyjaciół. Dołączone do publikacji fotografie uzupełniają opowieści i stanowią świetną pamiątkę z eskapady. „Przez stany POPświadomości” to obowiązkowa lektura dla każdego miłośnika kultury popularnej.

Kupilem sobie nie jako poradnik, lecz jako mozliwe zrodlo inspiracji. Problematyka zagadnien jest moim zdaniem bezplciowa, uniwersalna, dla kazdego, bo dotyczny zarowno kobiet jak i mezczyzn - przedstawione na przykladzie kobiety. Uwzgledniajac takie chocby czynniki wplywajace na odbior ksiazki oraz chocby jak wiek (czy raczej: poczucie wiecznej mlodosci), czas, otoczenie i ogolne nastrojenie, to na tamten czas daje 10/10.

Rynek kosmetyczny zalewa na tysiącami produktów. Zarówno tymi niezbędnymi, jak mydło czy pasta do zębów, jak i tymi służącymi upiększaniu, poprawianiu, maskowaniu. Wybór jest ogromny, a decyzja trudna, szczególnie gdy na ofertę każdego rodzaju kosmetyków składa się kilkadziesiąt lub nawet kilkaset wariantów w bardzo zróżnicowanych cenach. W mojej głowie króluje przeświadczenie, że najlepsze są proste rozwiązania. Wierzę też w to, że nie należy zmieniać czegoś, co działa. Dlatego jestem wierna pewnym kosmetykom, a w wielu przypadkach w ogóle rezygnuję ze sklepowych mieszanek na rzecz domowych zamienników, rzeczy, które są naturalne, które mam w lodówce czy mogę je dostać na bazarze. „Damskie laboratorium” Angeliki Gumkowskiej jest książką dla tych, którzy lubią wiedzieć, co znajduje się w używanych przez nich kosmetykach i stawiają na proste receptury. Gdy pierwszy raz spotkałam się z tym tytułem PWN, pomyślałam, że to książka dla mnie i mocno się tutaj pomyliłam, co jest tylko i wyłącznie moją winą. Pomimo wyraźnego słowa „laboratorium” w tytule, nie spodziewałam się podręcznika stworzenia domowej pracowni chemicznej. Książka zawiera w sobie szereg przepisów, które sprawiają wrażenie bardzo profesjonalnych, a cała procedura BHP, mieszania składników, odważania ich i łączenia zdaje się być skomplikowana, przeznaczona dla cierpliwych. Jeśli liczycie na babcine rady typu miód na usta, jaja i piwo na włosy oraz kawa jako peeling i nie macie zamiaru inwestować kilkuset złotych w produkcję domowych kosmetyków, to nie ma również sensu, abyście inwestowali w omawianą książkę. „Damskie laboratorium” to pozycja dla tych czytelników, którzy na samym początku zabawy w chemika mogą wydać kilkaset złotych na zestaw startowy (BHP, waga, kuchenka, zlewki, menzurki, pipety, pojemniki i wszystkie potrzebne składniki, taki jak masła, olejki, woski, oleje, zagęstniki, emulgatory, bazy, konserwanty). Jeśli jednak jesteście gotowi ponieść taki wydatek, w takiej sytuacji książka Gumkowskiej to baza niezbędnej wiedzy z zakresu samodzielnego tworzenia kosmetyków, które swoimi walorami niczym nie odbiegają od produktów seryjnych, jakie można kupić w drogeriach. Książka podzielona została na trzy części. W pierwszej zawarte zostały wszelkie niezbędne informacje, z którymi należy się zapoznać przed rozpoczęciem mieszania składników. W części tej autorka tłumaczy zasady BHP w domowym laboratorium, wyjaśnia dlaczego warto wybrać właśnie samodzielnie przygotowane kosmetyki, na czym polega ich wyższość na produktami sklepowymi. Autorka przewidziała to, że dla większości ludzi wszelkie czynności laboratoryjne są nowością i trącą alchemią, dlatego nie rzuca czytelnika w sam środek czynności twórczych z komendą „radź sobie”. Z „Damskiego laboratorium” naprawdę można się nauczyć robienia pełnowartościowych kosmetyków w bezpieczny sposób. Część druga zawiera w sobie wiele interesujących receptur na takie kosmetyki, jak: kremy, balsamy, olejki, mydła, maseczki, szampony, pomadki, szminki, peelingi, kremy do golenia czy perfumy. Każdy z przepisów zawiera w sobie krótki opis produktu, listę składników oraz sprzętu niezbędnego do jego produkcji, instrukcję wykonania, warunki użytkowania (między innymi czas i sposób przechowywania) oraz wskazówki dodatkowe. Większość z receptur została dodatkowo zilustrowana fotografiami pomagającymi zrozumienie procedury wytwarzania. Trzecia część książki zatytułowana została „informacje dodatkowe” i zawiera w sobie słownik wybranych składników kosmetycznych oraz wyjaśnienie kwestii związanych z certyfikatami kosmetyków, w tym naturalnych. Moje ogólne wrażenie jest dość pozytywne. Książka jest estetycznie wydana, napisana zrozumiałym językiem. Jeśli tylko ktoś ma na to czas, ochotę i pieniądze, na pewno stworzy przy pomocy tego podręcznika wiele godnych uwagi kosmetyków. Dodatkowo wielkim plusem jest to, że zaprezentowane przepisy można modyfikować, a autorka pozostawiła czytelnikom wskazówki, co i w jakim stopniu można zmienić.

Książka 100 powodów… to piękna publikacja o albumowym charakterze. Przepełniona jest zdjęciami słynnej aktorki – są tutaj zdjęcia z planów filmowych, kadry z wybranych produkcji, fotografie w cudnych kreacjach od Givenchy i prostych strojach, są też zdjęcia z prywatnego archiwum rodziny Hepburn. Na wszystkich tych fotografiach prezentuje się ona zjawiskowo. Oprócz zdjęć można się zapoznać tutaj z tytułowymi 100 powodami, dla których można pokochać Audrey Hepburn.... http://www.czytajac.pl/2017/01/100-powodow-by-pokochac-audrey-hepburn/

Pani Ewa, prowadząca kanał Red Lipstick Monster, opracowała książkę z pomysłami na wykonanie domowych kosmetyków oraz dodatków, zarówno organizacyjnych, jak i prezentowych. Książkę czyta się naprawdę bardzo przyjemnie. Przede wszystkim to pozycja inspirująca, naprawdę ładnie wydana, opatrzona pięknymi zdjęciami i przystępnymi wskazówkami. Ma wiele całkiem ciekawych pomysłów. Nie wypróbowałam jeszcze wykonania żadnej z przedstawionych propozycji, więc nie wypowiem się na temat ich skuteczności. Natomiast, ze względu na tematykę zrób to sam, która bardzo mnie interesuje, a także sposób opracowania i zaprezentowania wykonania przedstawionych przedmiotów, z pewnością był to trafiony prezent.

Bardzo ciekawa pozycja która pomoże trochę ochłonąć i na chwile zatrzymać się. Różne sytuacje z życia wzięte przedstawione w humorystyczny sposób. Za dużo myślimy,zastanawiamy się, analizujemy...Musimy nauczyć się myśleć o sobie. Nie ma w tym nic złego,każdy potrzebuje chwili dla siebie,swojej przestrzeni.

Największym plusem książki, jak dla mnie, są komentarze dietetyczki - dużo przydatnych informacji, nie tylko jeśli chodzi o bilans dietetyczny konkretnych potraw / planów dziennych, ale przede wszystkim dotyczące konkretnych produktów. Fajne przepisy, jednak sięgając po książkę "dla zapracowanych", którzy cały dzień spędzają w pracy spodziewałam się, że będą one łatwe i szybkie w przygotowaniu. Jak dla mnie są one jednak bardziej wymagające, co nie znaczy że nie skorzystam :)

Zacznę od tego, że nie jestem fanka , ani anty fanką państwa Lewandowskich. Co do książki jest pięknie wydana, napewno cieszy oko. Jednak co do treści, o ile przepisy są proste i wiele z nich lub podobnych już gościło na moim talerzu to brak mi po ludzku treści. Opisy przygotowania są za krótkie, a ja w myślach nikomu nie czytam. O ile książka okraszona jest masą zdjęć to na sporej jej części widnieje pani Ania, a nie gotowe potrawy, by sobie podejrzeć do czego dążymy. Przepisy proste trochę jak dla nowej współczesnej zabieganej kobiety, nie znajdziemy tu nowych przepisów na gołąbki czy dania bardziej wymagające jednak można odkryć kilka perełek. Reasumując książka ładnie wydana, ale ten skrót myślowy, i nadmiar zdjęć trochę od czapy w książce kucharskiej często mnie po prostu irytował.... :(

Ulubione: "Kochanie, błagam, znajdź mi te topory" - o pisarzach z perspektywy ich partnerów "Ucieczka przed Mona Lisą" - subiektywny przewodnik po sztuce "Fabryki dobrych pomysłów"- geografia geniuszu "Bardzo Fajny Olbrzym" - Roald Dahl "Niesamowita Schwarzenbach" - "Anna Maria..." "Magia odchodzi, wiedźmy zostają" - pożegnanie z Pratchettem "Trabantem w Hollywood" - świetny wywiad z Melanie Raabe "Basen, dacza, ocean, czyli jak mieszkali geniusze" - o legendarnych domach legendarnych twórców

"Francuzki nie potrzebują liftingu", to książka, której prawdę mówiąc nie zamierzałam przeczytać (jeszcze nie dla mnie!). Jednak - przeczytałam. I myślę, że poradnik Mireille Guiliano powinna przeczytać każda kobieta (nawet ta, która jeszcze nie wie co to „lifting”). Dlaczego? Bo"Francuzki nie potrzebują liftingu" to kwintesencja francuskiego podejścia do mody i urody, to pochwała życiowego luzu i dystansu do siebie i świata. Autorka pokazuje jak ważne jest pozytywne nastawienie do własnego wyglądu i wieku. Książka jest zabawna i znakomicie poprawia humor! Naprawdę przyjemnie się ją czyta. Ponadto poradnik Mireille Guiliano zwiera wiele praktycznych rad dotyczących pielęgnacji, ze szczególnym naciskiem na naturalne i domowe sposoby.

𝗣𝗥𝗔𝗪𝗗𝗔 𝗣𝗢𝗗𝗔𝗡𝗔 𝗪 𝗣𝗥𝗭𝗘𝗥𝗔Ż𝗔𝗝Ą𝗖𝗬 𝗦𝗣𝗢𝗦𝗢́𝗕 ! 𝗪ŁĄ𝗖𝗭𝗔𝗠𝗬 𝗠𝗬Ś𝗟𝗘𝗡𝗜𝗘 ! 𝗖𝗭𝗬𝗧𝗔𝗠𝗬 𝗦𝗞Ł𝗔𝗗 𝗡𝗔 𝗘𝗧𝗬𝗞𝗜𝗘𝗧𝗔𝗖𝗛 ! 𝗜 𝗪𝗬𝗕𝗜𝗘𝗥𝗔𝗠𝗬 𝗠Ą𝗗𝗥𝗭𝗘 ! 𝗦𝗭𝗖𝗭𝗘𝗥𝗭𝗘 𝗣𝗢𝗟𝗘𝗖𝗔𝗠 ! A dla ciekawski i chętnych uzupełnić swoją wiedzę GORĄCO POLECAM posłuchać tych kilku wykładów, do których linki pozostawiam poniżej, pani profesor Grażyny Cichosz, która jest ekspertem w dziedzinie żywności szeroko pojętej. Wspaniale przekazuje swoją wiedzę i rzuca ogrom światła na to jak jesteśmy podtruwaniu z prawie każdej strony, ale też potrafi doradzić jak tego unikać 😉👍 odcinek 1 "Rzekomo zdrowe tłuszcze roślinne" : https://youtu.be/72xm-VOKqpA odcinek 2 "Czy masło jest szkodliwe. Rzekomo niezdrowe tłuszcze zwierzęce" : https://youtu.be/20mR-oUG3_I odcinek 3 "Niebezpieczne mlekozastępcze preparaty" https://youtu.be/18cd2PDHMHM odcinek 4 "Szkodliwe dodatki do żywności!" : https://youtu.be/Ran-w87K-yQ 𝗖𝘇𝘆 𝘄𝗶𝗲𝗱𝘇𝗶𝗲𝗹𝗶ś𝗰𝗶𝗲, ż𝗲 𝘁𝘆𝗹𝗸𝗼 𝘄 𝗱𝘄𝗼́𝗰𝗵 𝗯𝗹𝗶𝘀𝘁𝗿𝗮𝗰𝗵 𝗰𝘇𝘆 𝗱𝗿𝗮ż𝗮𝗰𝗵 𝗴𝘂𝗺𝘆 𝗱𝗼 ż𝘂𝗰𝗶𝗮 𝗷𝗲𝘀𝘁 𝘁𝘆𝗹𝗲 𝘀𝗼𝗿𝗯𝗶𝘁𝗼𝗹𝘂, ż𝗲 𝗺𝗼ż𝗻𝗮 𝗯𝘆 𝗯𝘆ł𝗼 𝗴𝗼 𝘀𝗽𝗼ż𝘆𝘄𝗮ć 𝗽𝗿𝘇𝗲𝘇 𝗰𝗮ł𝗲 𝘀𝘄𝗼𝗷𝗲 ż𝘆𝗰𝗶𝗲 ?!? Takich rewelacji możesz dowiedzieć się oglądając wykłady pani profesor Cichosz. 𝗭 𝗔 𝗖 𝗛 Ę 𝗖 𝗔 𝗠 𝗗 𝗢 𝗢 𝗕 𝗘 𝗝 𝗥 𝗭 𝗘 𝗡 𝗜 𝗔 ! Dla mnie #tylkoketoza zdroworozsądkowo oczywiście 😉👍 Przywróciła mi zdrowie i nie chcę przesadzać, ale śmiem twierdzić, że uratowała mi życie.

Książka promującą adopcje psów ze schronisk. Podzielona jest na dwie części. W pierwszej znajduje się 12 historii o adoptowanych psach, ich nowych domach i właścicielach. O swoich doświadczeniach opowiadają osoby, które zdecydowały się na adopcję. Historie prezentują problemy, na które muszą się przygotować nowi właściciele czworonogów. Nie zawsze będzie idealnie. Adoptowane zwierzę ma swoje nawyki i traumy, właściciel także ma określony charakter i przyzwyczajenia. Zanim zostanie wypracowane wzajemne porozumienie i nawiąże się więź emocjonalna, wiele może się wydarzyć. Z tych opowieści możemy się dowiedzieć, jakie błędy w traktowaniu psa mogą zostać popełnione i jak mogą reagować psy, gdy znajdą się w nowym otoczeniu. Druga część ma charakter merytoryczny i zawiera wskazówki specjalistów dotyczące adopcji oraz opieki nad przygarniętymi psami. Porady są rzeczowe i będą przydatne dla kogoś, kto pierwszy raz podejmuje decyzję o przygarnięciu psa. Na końcu widnieje lista schronisk dla zwierząt w poszczególnych województwach (zamieszczono adresy i telefony do placówek).

Rzadko sięgam po literaturę dla młodzieży, bo młodzieżowe czasy mam już dawno za sobą. A jeśli już, to z sentymentu zabieram się znowu za książki Niziurskiego, Bahdaja albo po szalone przygody Tomka Wilmowskiego, których cała seria stoi na honorowym miejscu mojej biblioteki. Nie zabrałbym się za tę akurat książkę, gdybym wiedział, że należy ona do gatunku poradników dla młodzieży. Dowiedziałem się o tym zresztą dopiero na ostatnich stronach, gdzie autor wspomina o adresatach swojej pracy. Podoba mi się, jak dorośli ludzie traktują swoich młodszych braci i siostry poważnie. Zadają dzieciom pytania, nie występują z pozycji wszechwiedzącego autorytetu, nie pouczają i nie karcą bez potrzeby, po to tylko, aby zaznaczyć swoją wyższość. Ta książka mówi o poważnych rzeczach dość poważnym językiem. Za nic nie przypomina literatury młodzieżowej. Czesław Bielecki to z zawodu architekt, z serca i powołania – wróg komunizmu i działacz opozycyjny w PRL-u i – w końcu – z poczucia misji – polityk i poseł w III RP. Prawicowiec, ale ten prawdziwy, liberalny. Swego czasu działacz i poseł z ramienia PiS, co dobitnie udowadnia, że w każdej partii można znaleźć kogoś z głową na karku. Właśnie o głowie napisał Bielecki książkę. Napisał o tym, jak realizować życiowe cele, używając do tego myślenia. Nie jest to tak oczywiste, jakby się mogło wydawać w czasach, gdy ludzie osiągają sukcesy na różnych polach, za bardzo nie fatygując do tego celu swoich intelektów. Bielecki nie jest idealistą, Don Kichotem, bo jako artysta-architekt, biznesmen, bojownik o wolność i jako polityk osiągnął niezaprzeczalne sukcesy. Postanowił więc podzielić się z młodszymi tym, w jaki sposób do tego doszedł. Opowiadając o tym, stosuje bliską mi metodę analityczną. Wywód jest uporządkowany, a jednocześnie pełen polotu i dygresji, jeśli są one pomocne. Ta umiejętność wynika zapewne z architektonicznego powołania autora. Jest to zawód, który wymaga od człowieka bycia jednocześnie artystą i umysłem ścisłym. A więc czytałem tę książkę w przekonaniu, że jest to lektura dla mnie – osoby mającej ogromne kłopoty z upartym dążeniu do celu, z systematycznością, z konsekwencją, z wiarą w osiągnięciu sukcesu. Więc robiłem notatki, wracałem do niektórych fragmentów, myślałem, jak przekuć te porady na własne życie. „Głowa. Instrukcja użytkowania” adresowana jest do ludzi, którzy, w porównaniu ze mną, mają te ponad ćwierć wieku więcej czasu na wyciśnięcie z ich soczystych umysłów tej całej śmietanki, która dostarczy im spełnienia marzeń. Ja mogę tylko o tym marzyć, wyżymując z pomarszczonej jak rodzynek łepetyny pojedyncze, brunatne i oleiste kropelki, tego, co może kiedyś miało jakąkolwiek wartość i mogło się do czegokolwiek przydać. I tym optymistycznym akcentem – kończę! Powodzenia, odwagi, ale wszystko – z głową!