Książki. Magazyn do czytania, nr specjalny 1 (22) , lipiec 2016

Ulubione: "Skąd się biorą bestsellery" - zagadka sukcesu "Dziewczyny z pociągu" rozwiązana "Wyrwij murom zęby krat" - systemy więziennictwa w pigułce i już wiem, dlaczego Breivik wygrał sprawę o naruszenie praw człowieka "Kuchnia Kereta" - świetny wywiad poprzedzający opowiadanie "Jedna piąta ludzkości jest niepoczytalna" - dla przyszłych i obecnych rodziców "Czy Breivik słuchał Beatlesów" - Lars Saabye Christensen (do zapamiętania!) "Mój syn potwór" - o najbardziej samotnej kobiecie na świecie

Ciekawa forma, ciekawe teksty, grafiki, ale... odnoszę wrażenie, że wyjdą 3-4 numery jeszcze i tyle. Przekrój obecny jest, tak mi się wydaje, próbą wskrzeszenia starego dobrego "Przekroju" za czasów legendarnego redaktora. Trochę brakuje pomysłu na nową szatę, rozmiar czasopisma i treść nie do końca wydają mi się dostosowane do nowych czasów i może je czekać taki sam los, jak wskrzeszenie legendarnej "Chimery": odłożenie między legendy.

"Książki. Magazyn do czytania" w czerwcu tego roku - dokładnie 14.06 - obchodził VI urodziny. Niniejszy, wakacyjny numer jest w sprzedaży w cenie 9,99 i liczy około 100 stron. Na łamach dzieje się sporo. Czytelnik trafia na wiele informacji związanych oczywiście ze światem książek, autorów i tematów "okołoliterackich". Artykuły opatrzone są mnóstwem zdjęć i ilustracji. Są też strony z reklamami - jak to bywa w przypadku czasopism - ale co jest korzystne w tym, to fakt, iż reklamowane są głównie książki i nowości wydawnicze. W związku z tym całość pozostaje w odpowiednim "czytelniczym" klimacie:) ...a o czym możemy poczytać w prezentowanym numerze? Chociażby o tym, że planowana jest - dla fanów książki "Zabić drozda" H.Lee - komiksowa adaptacja przy współpracy z brytyjskim wydawnictwem Heinemann. Jest także wzmianka i zaproszenie do "Pana Mercedesa" S. Kinga jako serialu w dziesięciu odcinkach. Zwiastun już jest. Poza tym każdy książkoholik odnajdzie propozycje książek, które warto zabrać na wakacje. Zamieszczony jest również ciekawy artykuł pt. "Pisarz w ruchu", a w nim dowiemy się jakimi dziedzinami sportu pałali się pisarze, np. Krzysztof Karasek, Andrzej Sosnowski, czy Agatha Christie. Na okładce, jak widać powyżej, Stanisław Lem i obszerna zapowiedź jego biografii. Dodatkowo mamy tu też zamieszczony subiektywny ranking dzieł Lema z krótką genezą każdego z nich (32 książki). Z wakacyjnego wydania dowiemy się jak wygląda sprawa z polską fantastyką, co wspólnego ma Stanisław Barańczak z Wiliamem Szekspirem i czy możliwe są wakacje bez telewizora. I wiele innych czytelniczych ciekawostek. O czym warto jeszcze wspomnieć? Z pewnością o tym, że na stronach ujęte są informacje o imprezach czytelniczych zaplanowanych w Polsce na najbliższy czas - tj. "Literacki Sopot", "Salon Ciekawej Książki" w Łodzi, czy "Transatlantyk". Więcej dowiecie się, czytając magazyn.

"Przekrój" trwa w dobrej formie, którą pokazał w pierwszym numerze wskrzeszonego czasopisma. Niestety redakcja ma mocno lewe, liberalne poglądy, co odbija się dość wyraźnie na charakterze "Przekroju", lecz warto ten lewoskręt jakoś przełknąć i spojrzeć na niego przez palce, bo w numerze roi się od świetnych artykułów, które naprawdę warto przeczytać. Polecam mimo wszystko.

Ulubione: - plotki z najwyższej półki, zwłaszcza część o zajęciach pisarzy, żeby się pisaniem nie zajmować (Sylwia Chutnik moją idolką w tej dziedzinie!) - "Zostało nam parę sekund" - szóste wymieranie Ziemi nadchodzi - "Cywilizacja lajków" - "Piaskownica w Białym Domu", czyli o ojcowskiej stronie prezydentów - Siedem przesłań Obamy dla płonącego świata - wywiad z Julianem Fellowesem - "Ciotka rewolucji seksualnej" - o legendzie Cosmo - "Nieświęta matka radu" - Maria Skłodowska - Curie była kobietą! ;) - "Mistrz i Małgorzata" od nowa - Kwestionariusz z Szymborską

Największym plusem książki, jak dla mnie, są komentarze dietetyczki - dużo przydatnych informacji, nie tylko jeśli chodzi o bilans dietetyczny konkretnych potraw / planów dziennych, ale przede wszystkim dotyczące konkretnych produktów. Fajne przepisy, jednak sięgając po książkę "dla zapracowanych", którzy cały dzień spędzają w pracy spodziewałam się, że będą one łatwe i szybkie w przygotowaniu. Jak dla mnie są one jednak bardziej wymagające, co nie znaczy że nie skorzystam :)

Bardzo podoba mi się zmiana okładki - mam na myśli to, że zrezygnowano ze 'śliskiego' papieru na rzecz czego, co trochę przypomina karton. A jakie teksty są warte zainteresowania? Oto i one: - felieton Mariusza Szczygła, który urósł do większych rozmiarów (i trzymam autora za słowo w związku z tym, co obiecał w zakończeniu); - ciekawostki w liczbach na temat Szekspira (sam tekst jakoś mnie nie zachwycił); - artykuł o tajemniczej Elenie Ferrante, autorce zwiastującej renesans powieści realistycznej; - tekst o Andrei Camilleri i jego 'ciotce Polsce' (ogromne zaskoczenie tego numeru); - artykuł o dziennikach Astrid Lindgren pisanych w czasie wojny i pierwszych próbach literackich; - wywiad z Johnem Irvingiem; - recenzje Juliusza Kurkiewicza i Katarzyny Wężyk; - kwestionariusz z Krystianem Lupą. Co rozczarowuje? Może to, że w wielu tekstach jest mnóstwo nawiązań do obecnej sytuacji w państwie, ale nie zmienia to faktu, że pierwszy numer KSIĄŻEK w tym roku jest genialny.

Rzadko sięgam po literaturę dla młodzieży, bo młodzieżowe czasy mam już dawno za sobą. A jeśli już, to z sentymentu zabieram się znowu za książki Niziurskiego, Bahdaja albo po szalone przygody Tomka Wilmowskiego, których cała seria stoi na honorowym miejscu mojej biblioteki. Nie zabrałbym się za tę akurat książkę, gdybym wiedział, że należy ona do gatunku poradników dla młodzieży. Dowiedziałem się o tym zresztą dopiero na ostatnich stronach, gdzie autor wspomina o adresatach swojej pracy. Podoba mi się, jak dorośli ludzie traktują swoich młodszych braci i siostry poważnie. Zadają dzieciom pytania, nie występują z pozycji wszechwiedzącego autorytetu, nie pouczają i nie karcą bez potrzeby, po to tylko, aby zaznaczyć swoją wyższość. Ta książka mówi o poważnych rzeczach dość poważnym językiem. Za nic nie przypomina literatury młodzieżowej. Czesław Bielecki to z zawodu architekt, z serca i powołania – wróg komunizmu i działacz opozycyjny w PRL-u i – w końcu – z poczucia misji – polityk i poseł w III RP. Prawicowiec, ale ten prawdziwy, liberalny. Swego czasu działacz i poseł z ramienia PiS, co dobitnie udowadnia, że w każdej partii można znaleźć kogoś z głową na karku. Właśnie o głowie napisał Bielecki książkę. Napisał o tym, jak realizować życiowe cele, używając do tego myślenia. Nie jest to tak oczywiste, jakby się mogło wydawać w czasach, gdy ludzie osiągają sukcesy na różnych polach, za bardzo nie fatygując do tego celu swoich intelektów. Bielecki nie jest idealistą, Don Kichotem, bo jako artysta-architekt, biznesmen, bojownik o wolność i jako polityk osiągnął niezaprzeczalne sukcesy. Postanowił więc podzielić się z młodszymi tym, w jaki sposób do tego doszedł. Opowiadając o tym, stosuje bliską mi metodę analityczną. Wywód jest uporządkowany, a jednocześnie pełen polotu i dygresji, jeśli są one pomocne. Ta umiejętność wynika zapewne z architektonicznego powołania autora. Jest to zawód, który wymaga od człowieka bycia jednocześnie artystą i umysłem ścisłym. A więc czytałem tę książkę w przekonaniu, że jest to lektura dla mnie – osoby mającej ogromne kłopoty z upartym dążeniu do celu, z systematycznością, z konsekwencją, z wiarą w osiągnięciu sukcesu. Więc robiłem notatki, wracałem do niektórych fragmentów, myślałem, jak przekuć te porady na własne życie. „Głowa. Instrukcja użytkowania” adresowana jest do ludzi, którzy, w porównaniu ze mną, mają te ponad ćwierć wieku więcej czasu na wyciśnięcie z ich soczystych umysłów tej całej śmietanki, która dostarczy im spełnienia marzeń. Ja mogę tylko o tym marzyć, wyżymując z pomarszczonej jak rodzynek łepetyny pojedyncze, brunatne i oleiste kropelki, tego, co może kiedyś miało jakąkolwiek wartość i mogło się do czegokolwiek przydać. I tym optymistycznym akcentem – kończę! Powodzenia, odwagi, ale wszystko – z głową!

𝗣𝗥𝗔𝗪𝗗𝗔 𝗣𝗢𝗗𝗔𝗡𝗔 𝗪 𝗣𝗥𝗭𝗘𝗥𝗔Ż𝗔𝗝Ą𝗖𝗬 𝗦𝗣𝗢𝗦𝗢́𝗕 ! 𝗪ŁĄ𝗖𝗭𝗔𝗠𝗬 𝗠𝗬Ś𝗟𝗘𝗡𝗜𝗘 ! 𝗖𝗭𝗬𝗧𝗔𝗠𝗬 𝗦𝗞Ł𝗔𝗗 𝗡𝗔 𝗘𝗧𝗬𝗞𝗜𝗘𝗧𝗔𝗖𝗛 ! 𝗜 𝗪𝗬𝗕𝗜𝗘𝗥𝗔𝗠𝗬 𝗠Ą𝗗𝗥𝗭𝗘 ! 𝗦𝗭𝗖𝗭𝗘𝗥𝗭𝗘 𝗣𝗢𝗟𝗘𝗖𝗔𝗠 ! A dla ciekawski i chętnych uzupełnić swoją wiedzę GORĄCO POLECAM posłuchać tych kilku wykładów, do których linki pozostawiam poniżej, pani profesor Grażyny Cichosz, która jest ekspertem w dziedzinie żywności szeroko pojętej. Wspaniale przekazuje swoją wiedzę i rzuca ogrom światła na to jak jesteśmy podtruwaniu z prawie każdej strony, ale też potrafi doradzić jak tego unikać 😉👍 odcinek 1 "Rzekomo zdrowe tłuszcze roślinne" : https://youtu.be/72xm-VOKqpA odcinek 2 "Czy masło jest szkodliwe. Rzekomo niezdrowe tłuszcze zwierzęce" : https://youtu.be/20mR-oUG3_I odcinek 3 "Niebezpieczne mlekozastępcze preparaty" https://youtu.be/18cd2PDHMHM odcinek 4 "Szkodliwe dodatki do żywności!" : https://youtu.be/Ran-w87K-yQ 𝗖𝘇𝘆 𝘄𝗶𝗲𝗱𝘇𝗶𝗲𝗹𝗶ś𝗰𝗶𝗲, ż𝗲 𝘁𝘆𝗹𝗸𝗼 𝘄 𝗱𝘄𝗼́𝗰𝗵 𝗯𝗹𝗶𝘀𝘁𝗿𝗮𝗰𝗵 𝗰𝘇𝘆 𝗱𝗿𝗮ż𝗮𝗰𝗵 𝗴𝘂𝗺𝘆 𝗱𝗼 ż𝘂𝗰𝗶𝗮 𝗷𝗲𝘀𝘁 𝘁𝘆𝗹𝗲 𝘀𝗼𝗿𝗯𝗶𝘁𝗼𝗹𝘂, ż𝗲 𝗺𝗼ż𝗻𝗮 𝗯𝘆 𝗯𝘆ł𝗼 𝗴𝗼 𝘀𝗽𝗼ż𝘆𝘄𝗮ć 𝗽𝗿𝘇𝗲𝘇 𝗰𝗮ł𝗲 𝘀𝘄𝗼𝗷𝗲 ż𝘆𝗰𝗶𝗲 ?!? Takich rewelacji możesz dowiedzieć się oglądając wykłady pani profesor Cichosz. 𝗭 𝗔 𝗖 𝗛 Ę 𝗖 𝗔 𝗠 𝗗 𝗢 𝗢 𝗕 𝗘 𝗝 𝗥 𝗭 𝗘 𝗡 𝗜 𝗔 ! Dla mnie #tylkoketoza zdroworozsądkowo oczywiście 😉👍 Przywróciła mi zdrowie i nie chcę przesadzać, ale śmiem twierdzić, że uratowała mi życie.

Absolutny must-have dla każdej fanki szycia. Książka napisana bardzo przystępnie, przejrzyście, w logicznej kolejności. Tu wszystko wydaje się łatwe - i jest! Ja zachwyciłam się dokładnym wytłumaczeniem, jak zdejmować miarę, jakie są rodzaje materiałów, propozycjami rzeczy do samodzielnego uszycia. Porady są użyteczne i bardzo praktyczne, bez okrąglaków, tylko konkrety. Na rynku póki co nie znalazłam lepszej pozycji dla początkujących. Genialna książka!

Stronę Humans of New York śledzę od wielu lat i nie widziałam potrzeby, by nabyć dla siebie wersję papierową wybranych opowieści. Jest to jednak świetny pomysł na prezent dla osoby, której nie po drodze z Facebookiem i językiem angielskim - kupiłam cioci, jest zachwycona. Przepiękne wydanie (choć nieco irytująca okładka).

Poleciłabym przeczytać tę książkę każdemu facetowi. Dlaczego facetom? Bo kobiety znają to wszystko z własnej autopsji. Książka nie jest pozbawiona wad, autorka jest tendencyjna i chwilami zapomina, że istnieje też droga zdefiniowana przez nieposiadanie dzieci. Jako, że pisana jest z perspektywy wykształconej osoby to nie dotyka problemu przeciętnej kobiety, która pracuje, bo musi i nie ma możliwości awansu. Mimo to, każda kobieta czy dziewczyna znajdzie w tej książce cząstkę swojej historii, bo która z kobiet nigdy nie była "wystarczająca", idealnie perfekcyjna w jakimś zagadnieniu i czuła się przez to źle? Myślę, że każda i to o tym jest ta książka, o tej szaleńczej pogoni za perfekcją, o stawianiu sobie nierealistycznych celów, a przez to utracie radości życia. Warto przeczytać, chociażby po to, żeby się zatrzymać i pomyśleć dokąd się dąży.

Zgadzam się z ogólną opinią, że książka jest nierówna, ale mi jednak dała do myślenia. Próbuje odpowiedzieć na pytanie czy cnota wytrwałości wpajana nam przez pokolenie naszych rodziców nie jest odrobinę przereklamowana. Może warto przyjrzeć się przyczynom zniechęcenia i przeformułować cele, do jakich się dąży - darować sobie niektóre z nich, a skupić się na tych, które rzeczywiście ułatwią nam znalezienie szczęścia.

Bardzo ciekawa książka pokazująca w przystępny sposób główne założenia islamu oraz obraz religii mahometańskiej w dzisiejszym świecie. Świetna książka, jednakże jest ogólnie opisana. Rozumiem, że gdyby skupiać się na każdej drobnej rzeczy, to zeszło by z kilka tomów, ale brakowało mi chociaż jakichś przypisów, bibliografii, żeby dowiedzieć się więcej.

Książka Łukasza Maciejewskiego: "Aktorki. Portrety", to zapis 14 ciekawych rozmów w wielkimi damami ekranu i sceny. Znane, piękne, utalentowane aktorki, tj: Jadwiga Barańska, Iga Cembrzyńska, Bożena Dykiel, Jolanta Fraszyńska, Krystyna Janda, Maja Komorowska, Emilia Krakowska, Anna Radwan, Dorota Segda, Grażyna, Szapołowska, Marzena Trybała, Małgorzata Zajączkowska, Magdalena Zawadzka i Joanna Żółkowska, opowiadają szczerze o swoim życiu i niełatwej drodze do kariery. Wielkim atutem książki są czarno-białe fotografie autorstwa Pawła Panczakiewicza.

"Francuzki nie potrzebują liftingu", to książka, której prawdę mówiąc nie zamierzałam przeczytać (jeszcze nie dla mnie!). Jednak - przeczytałam. I myślę, że poradnik Mireille Guiliano powinna przeczytać każda kobieta (nawet ta, która jeszcze nie wie co to „lifting”). Dlaczego? Bo"Francuzki nie potrzebują liftingu" to kwintesencja francuskiego podejścia do mody i urody, to pochwała życiowego luzu i dystansu do siebie i świata. Autorka pokazuje jak ważne jest pozytywne nastawienie do własnego wyglądu i wieku. Książka jest zabawna i znakomicie poprawia humor! Naprawdę przyjemnie się ją czyta. Ponadto poradnik Mireille Guiliano zwiera wiele praktycznych rad dotyczących pielęgnacji, ze szczególnym naciskiem na naturalne i domowe sposoby.

Głównie dziewczęce jedzenie (słodkie), dość proste i nieliczne pomysły na bardziej obfite posiłki. Plus, że potrawy nie są, jak w wielu przypadkach modnej, zdrowej kuchni, nie opływają w węglowodany. W połączeniu z blogiem stanowi całkiem nie najgorszą pozycję na początek.

Wyjątkowy styl pisania, jeśli szuka się czegoś odmóżdżającego to zdecydowanie pozycja warta sięgnięcia. Trochę bluzgów też nikomu nie zaszkodziło. Zabawna ogólnie, tylko przed zakupem polecałbym zerknąć na chociaż jeden akapit żeby zrobić sprawdzenie czy to aby na pewno ten klimat którego się w danym miejscu poszukuje. Mam problem z oceną bo z jednej strony nie jest to arcydzieło, ale z drugiej jest barwna i "jakaś" a wśród wielu miałkich i nijakich pozycji to duży atut.

Być może sporym problemem tej książki jest jej promowanie jako modowego poradnika - co nie jest zgodne z prawdą. Gdybym miała ją jakoś określić, najprawdziwsze wydaje mi się być porównanie do sprawnie prowadzonego bloga wydanego w formie książkowej. Gdzie zdjęcia, ilustracje i najróżniejsze tematy przeplatają się w płynny, lekki, przyjemny w przyswajaniu sposób. Nie mam zamiaru ukrywać, że estetyka książki, lekkie teksty, fotografie, nawet drobne ploteczki - wszystko to sprawiło mi czystą przyjemność. Nie znajdziecie tu wielu konkretów ani literackiego wyrafinowania, ale nie zmienia to faktu, że zajrzenie na chwilę do świata Garance sprawiło mi dużo beztroskiej radości.

Jakiś czas temu bardzo modne stały się kolorowanki dla tej starszej części osób. Kolorowanki na stres itp. Całkiem ciekawy pomysł, bo kto powiedział, że kolorowanki mają być tylko dla dzieci? Nam się chyba też coś należy od życia, czyż nie ? Pewnie zostalibyśmy wyśmiani gdybyśmy kupili sobie kolorowankę w zwykłym sklepie i zaczęli sobie kolorować, tak naprawdę nikt by tego nie zrobił bo spotkałby się z szyderstwem na swój temat. Jednak, wydawnictwa przychodzą nam z pomocą i na rynku pojawiły się kolorowanki dla dorosłych. Precyzyjne, dopracowane, pełne maleńkich szczegółów, które mają niby pomagać na odstresowanie, to już jest temat na inny dzień, jeżeli jednak chcecie znać moją opinię to myślę, że gdybym zabrała się za malowanie takiej kolorowanki to pewnie prędzej czy później wylądowałaby ona w tym śniegu za oknem, ale co kto lubi. Na moje szczęście wydawnictwo HarperCollins postanowiło wydać kolorowankę, która trafiła w moje gusta. Nie mówię tutaj że jakiekolwiek ślaczki czy kwiatki to zły pomysł, jednak jestem osobą niecierpliwą, która lubi zobaczyć efekt końcowy jak najszybciej, a gdybym zabrała się za te kwiatki z wieloma szczegółami to nie skończyłabym do roku, znając to jak szybko się nudzę. A więc pojawia się kolorowanka wzorowana na filmie, który jakiś czas temu pojawił się już w kinie i pewnie wszyscy już go widzieli oprócz mnie, ale to kolejny szczegół, który jest tutaj niepotrzebny. Zapytacie czym ta kolorowanka zaskarbiła sobie, że postanowiłam ją wypróbować ? A no właśnie tym że przedstawiała jakąś historię, z obrazka na obrazek coś się dzieję, pojawiają się postacie, które możemy wykreować na swój sposób i tak naprawdę, kiedy pierwszy raz oglądałam tą kolorowankę czułam się jakbym czytała książkę tylko bez słów i sama muszę wymyślić o co w niej chodzi. Coś jak książki dla dzieci z obrazkami tylko dla dorosłych. Nie mam wrodzonego talentu plastycznego, ale zawsze lubiłam sobie pomazać po kartce, tak sama dla siebie, a jeszcze większą frajdą było nadawanie kolorów mojemu obrazkowi, więc to, że nie musiałam marnować czas na rysowanie było mi całkowicie na rękę. Oczywiście, kiedy tylko książka do mnie dotarła od razu zabrałam się za kolorowanie i na początku była to duża przyjemność, ale z czasem zaczynało mi się już nudzić. Więc kolorowanka wylądowała na boku i długo jej nie otwierałam, do czasu aż włączyłam sobie film i chciałam zając czymś dłonie. Wyjęłam więc kredki i zaczęłam malować i było to jeszcze przyjemniejsze niż na początku. Myślę, że taka kolorowanka jest idealna dla osób, które lubią malować czy mieć jakąś rzecz by raz na jakiś czas mieć czym zająć ręce i umysł. Nie jest to na pewno kolorowanka dla młodszej części osób, gdyż jest bardzo dużo małych szczegółów i drobnych elementów, które były trudne dla mnie aby je zapełnić kolorem a co dopiero młodsze osoby, które nie mają jeszcze tak dopracowanej dłoni. Cieszę się, że to właśnie tą książkę wybrałam, gdyż miałam okazję w pewien sposób powrócić do dzieciństwa a także spróbować czegoś nowego.