Dobranoc, Tokio

Opowieść posiada specyficzny urok i dlatego ciekawie się ją czytało. Może nie do końca odkrywcza, choć posiada małą niespodziankę w finale. Czyta się dość specyficznie, przez używane słowa - ważne dla odbioru jest słowo od tłumacza (choć według mnie powinno być na początku książki).

Kurde naprawdę niezła historia. Robi tym większe wrażenie bo historia wydarzyła się naprawdę. Pomysł by polecać książki na portalu randkowym jest naprawdę intrygujący. Niespieszne tempo akcji i ciekawe przemyślenia autorki. Czyta się to całkiem przyjemnie. Nawet delikatnie za serce chwyciła mnie końcówka książki. Plus za spis wszystkich polecanych książek na końcu. W chwilach czytelniczego zastoju może sięgnę po którąś z proponowanych pozycji.

Jest coś urzekającego w tej książce. Niby nic ciekawego się nie dzieje, opis zwyczajnego życia mieszkanki Tokyo. Zaczyna się w jakimś momencie i kończy, bez fajerwerków. Takie życie, które się toczy trochę obok głównego bohatera. Jakby ktoś kierował jej życiem, jakby płynęła z prądem rzeki, nie mając wpływu na to, gdzie ją zaprowadzi. Kiedy bierze sprawy w swoje ręce, życie toczy się dalej obok. Zasmuciła mnie trochę ta książka, szczególnie w momencie traktującym o małżeństwach. Poruszający był sposób, w jaki autorka opisała proces wejścia bohaterki w problem alkoholowy. Ot tak, jakby obok niej.

Kim Seong-gon to zbliżający się niemal do pięćdziesiątki Koreańczyk, któremu w życiu zdecydowanie się nie układa. Żyje w separacji z żoną, wynajmuje małą kawalerkę, pracuje jako dostawca jedzenia i próbuje popełnić samobójstwo... które mu zdecydowanie nie wychodzi. A to zapomni zamknąć okna, a to płot jest za wysoki... przypadkowe spotkanie z dawnym podwładnym przeradza się nieoczekiwanie w rodzaj przyjaźni, a ta w świat puszcza "projekt Gałązka", czyli coś, co pozwoliło Seogn-gonowi na drobne zmiany w życiu. I kiedy wszystko zdaje się zmierzać w świetną stronę, życie pokazuje, że... koreańska literatura potrafi zaskoczyć, a leniwa narracja i healingowa atmosfera sprawią, że naprawdę się kilka razy nawet szczerze uśmiechnęłam. Cóż poradzę na to, że po prostu literatura koreańska to mój rodzaj comfort zone, przy którym przyjemnie się resetuję przed kolejnymi fantastycznymi światami...? Zapraszam! https://jesiennaczyta.blogspot.com/2025/09/802025-sohn-won-pyung-tube-opowiesc-o.html

"Uzdrawiająca moc ceramiki" to książka z rodzaju "healing fiction". Powieść, która swoją lekturą ma nas uzdrowić i dodać nam otuchy, pokazując jak odnaleźć drogę do siebie poprzez rzemiosło. _ Jeongmin to wypalona zawodowo scenarzystka telewizyjna. Pozbawiona pasji do pracy popada w głęboką apatię. Pewnego dnia przez przypadek trafia do pracowni ceramicznej, w której powoli uczy się nie tylko rzemiosła ale i drogii do swojego JA. _ Podczas lektury obserwujemy jak nasza bohaterka dzięki warsztatą ceramicznym poznaje nowych ludzi i nawiązuje z nimi kontakt. Możemy też zaobserwować jak dzięki pracy z gliną Jeongmin uczy się swoich emocji, przepracowuje je i stopniowo wycisza. _ "Uzdrawiająca moc ceramiki" to doskonały przykład jak proste manualne czynności potrafią przynieść nam ukojenie w trudnych dla nas chwilach i uleczyć naszą duszę. _ Akcja książki jak to w typowej literaturze azjatyckiej płynie powoli, dając czytelnikowi czas nad zastanowieniem się co autorka chce mu przekazać. Dla mnie ciekawostką były informacje o ceramice i pracę z nią. Czy nabrałam ochoty na udział w takich warsztatach? Oczywiście!

Dziwne, mroczne opowiadania. Miałam wrażenie, że wysysają mi powietrze z płuc. Nie mogłam oddychać. Jeszcze czegoś takiego nie czytałam. Każde z nich dotyczy relacji między dorosłymi a dziećmi, jednak są przepełnione niepokojem. Uff, wreszcie mogę odetchnąć.

Podobało mi się, choć na początku podchodziłam trochę nieufnie. Na szczęście historie nie są przekombinowane i na siłę smutne, tylko przedstawiają zwykłe życie, ludzkie rozterki i wybory, bez pokazywania jakiejś jednej prawdy dla wszystkich. Opowiadania ciekawie łączą się ze sobą w sposób, który jest wiarygodny. I nie jest to tylko kwestia podcastu.

Kameralna opowieść o bolesnych skutkach pewnej niefrasobliwości. To współczesna i bardzo aktualna historia o hejcie. Główna bohaterka jest znaną terapeutką, która w swoim programie wypowiada się o pewnym aktorze i niestety ta wypowiedź staje się jej przekleństwem bo kiedy aktor popełnia samobójstwa - główną winowajczynią staje się właśnie Im Hae-su. Towarzysząc dalej bohaterce obserwujemy stopniowy rozpad bliskich jej relacji, zaszczucie i strach, który towarzyszy jej każdego dnia szczególnie kiedy musi się konfrontować z opiniami innych osób na jej temat, dla których wydanie osądu przychodzi szybko i bezrefleksyjnie. Powieść ukazuje zaszczucie jednostki oraz bolesną batalię o odkupienie win i uzyskanie przebaczenia nie tylko w oczach innych ale i przed samym sobą. Interesująca forma, szczególnie wątek epistolarny natomiast liczyłam na trochę więcej dynamiki, jednak jest to na wskroś minimalistyczna azjatycka powieść w której emocje odmalowane zostały bardzo delikatną kreską.

⭐️7⭐️ Była to dobra książka. Fabuła - ciekawa. Postacie - złożone. Mają swoje problemy, pragnienia. Niektóre rzeczy przegapiają przez to w którym kierunku akurat gnają. Dopóki nie natkną się na kawiarenkę na kółkach prowadzoną przez koty, nie widzą tego, czego naprawdę potrzebują. Uroniłam niejedną łzę nad tą książka. Te postacie są takie ludzkie, ich historia taka z jaką sami możemy się utożsamić. Moim jedynym problemem jest styl napisania. No nie mój. Momentami sprawiał mi problem. Niemniej, jak autorka podkreśla w posłowiu, można czytać poza 1 tomem, zrozumie się o co chodzi. Jeśli ktoś ma coś z zodiakary albo szuka czegoś na ocieplenie serca — zdecydowanie polecam.

Izolacja. Niepewność. Dźwięki wody… Flo żyje w Tokio. Pewnego razy znajduje w metrze porzuconą książkę „Dźwięki wody”, którą postanawia przetłumaczyć. W ten sposób, razem z Flo, stałem się odkrywaczem historii Ayako i jej wnuka Kyo. Obie historie – Flo oraz Ayako i Kyo – zaczynają się przenikać, tworząc coś w rodzaju literackiej mozaiki dwóch światów. A ja, cóż mimochodem stałem się obserwatorem tych dwóch światów… ---------- Autor stworzył ciekawych bohaterów. Wszyscy oni mierzą się z własnymi lękami wywołanymi życiowymi niepowodzeniami. Każda i każdy z nich poszukuje… sensu życia po osobistym kryzysie, po niezdanych egzaminach, po latach powściągliwości i wycofania. Poprzez ich relacje, autor pokazuje, jak różne doświadczenia życiowe kształtują postrzeganie świata. ---------- To była ciekawa podróż czytelnicza. Niespiesznie smakowałem tej historii, pragnąc jak najdłużej z nią obcować. Dawkowałem sobie tej przyjemności. Mądrość bijąca z tej opowieści otulała mnie. Przy niej czułem się bezpiecznie. Tę książkę wyróżnia spokój, powolne i refleksyjne tempo oraz styl inspirowany japońską estetyką. I choć autor nie jest rodowitym Japończykiem, to jako fotograf i tłumacz wiele lat spędził w tym kraju, co wpłynęło na klimat tej powieści. ---------- Z szacunkiem do natury, z dbałością o szczegóły codzienności, autor pozwolił mi wsłuchać się w piękno pór roku i emocje bohaterek i bohaterów. To cudowna i bardzo dojrzałą opowieść, którą serdecznie polecam!

Czy chciał_byś powrócić do smaków dzieciństwa? Albo do jakiegoś dania związanego z pewnym miejscem lub ważną dla Ciebie osobą? W pewnej małej rodzinnej restauracji gdzieś w Kioto jest to możliwe😉 ☕☕W powieści Hisashi Kashiwai "Kamogawa. Tropiciele smaków. Drugie danie" @wydawnictworelacja Nagare Kamogawa, emerytowany policjant i kucharz wraz z córką prowadzącą biznes nie tylko zajmują się gotowaniem, ale też prowadzą kulinarne biuro detektywistyczne. Poszukują bowiem smaków z przeszłości. W tej części są to m.in.: bento z wodorostami przyrządzane przez ojca synowi do szkoły, smażony ryż przygotowywany przez mamę wziętej modelce, ryż z tempurą będący przysmakiem gwiazdy sceny muzycznej. Mimo że powieść jest dość schematyczna i przewidywalna, czyta się ją przyjemnie i szybko. Potrawy odtwarzane z przeszłości ożywiają wspomnienia, przypominają o osobach, które odeszły, są sposobem na rozliczenie z bolesną przeszłością, pogodzeniem z losem. Mnie ta książka ujęła bogactwem kuchni japońskiej wykorzystującej lokalne i sezonowe produkty oraz pomysłem potrawy pomagającej osiągnąć równowagę w życiu. ☕☕☕ I choć detektywi z sukcesem tropią smaki, to wydaje mi się, że w rzeczywistości nie jest łatwo odtworzyć smak zapamiętany z przeszłości. Do dziś wspominam z dzieciństwa tabliczkę miodową "Maja", nie znalazłam nic podobnego, ale wciąż mam nadzieję i nie poddaję się 😁. Moja mama i ciocia próbowały ugotować danie z dzieciństwa, które serwowała im ich mama. Jakąś wariację kaszy na mleku (biedna wielodzietna rodzina) i choć obie świetnie gotowały, poniosły klęskę. Brakło zapewne jednej przyprawy - troski i miłości nieżyjącej już mamy.

Wszystkie wrażenia z lektury mogłabym zamknąć w jednym zdaniu: „Ta książka była milutka”. Milutka jak dobrze wychowany człowiek, z którym przyjemnie się rozmawia, ale do konwersacji dość szybko wkrada się nuda. Gadu gadu, jeden temat, drugi temat, a w międzyczasie dyskretnie zerkamy na zegarek. Ta książka była milutka, a ja przeczytałam ją z uprzejmości – jakbym wewnętrznie czuła, że porzucenie w trakcie sprawi jej przykrość. Nie pytajcie. „Wszystko, czego szukasz, znajdziesz w bibliotece” to jeden z tych tytułów skierowanych do miłośników książek o książkach – i o bibliotekach. Fabuła kręci się wokół konkretnej biblioteki, a pisarka po kolei wysyła tam bohaterów. Każdy poznaje pracującą tam kobietę o imponującej posturze, która jakby mimochodem daje mu radę. A może nie tyle radę, ile kierunkowskaz. Oraz ozdobę z włóczki, oczywiście pasującą do sytuacji życiowej danej osoby. Każdy bohater z czasem odnajduje własną drogę, zaczyna w siebie wierzyć i odkrywa, że jeszcze wiele może osiągnąć. Jeśli czytaliście już takie historie, ta kompletnie niczym Was nie zaskoczy. Jest przyjemna, choć niemiłosiernie przewidywalna, a jeśli czymś się wyróżnia, to dydaktyzmem. Tutaj czuję go najmocniej. Niektóre mądrości życiowe wybrzmiewają za bardzo, bo są zbyt łopatologicznie podane. Przyznam szczerze, że momentami mnie nużyły/męczyły. Doczytałam do końca głównie dlatego, żeby się przekonać, czy ostatni bohater adoptuje kraba. Żeby nie było, nie odradzam tego tytułu. Nie jest zły, kto wie, może znajdzie się ktoś, kogo lektura wprowadzi w błogi nastrój. Po prostu są lepsze książki z motywem „wizyta w bibliotece rozwiąże każdy problem”. O tej szybko zapomnę, bo nie skradła mi serca.

„Kuchnia książek” autorstwa Kim Jee Hye to książka, która od pierwszych stron wydaje się spokojna, wręcz powolna, ale właśnie w tym tkwi jej największy urok. Dla mnie była trochę jak literacki „ciepły koc”: historia, która nie pędzi do przodu, tylko pozwala się zatrzymać i na chwilę odetchnąć. Powieść opowiada o Yujin, która po sprzedaży swojego start-upu zostawia za sobą życie w Seulu i przenosi się do niewielkiej wsi Soyang-ri. Tam otwiera niezwykłe miejsce – księgarnię połączoną z kawiarnią i pensjonatem, „Soyang-ri Book’s Kitchen”. Trafiają do niej różni ludzie: zmęczeni, zagubieni, często stojący na życiowym rozdrożu. Każdy z nich przyjeżdża z własnym bagażem doświadczeń, a Yujin próbuje pomóc im odnaleźć spokój, dobierając książki dopasowane do ich sytuacji i emocji. Bardzo podobała mi się konstrukcja tej historii. Każdy rozdział skupia się na innej postaci i jej problemach, przez co książka przypomina trochę zbiór opowiadań połączonych jednym miejscem. Jedne historie czytało mi się bardzo płynnie, inne trochę wolniej, ale w wielu z nich odnajdywałam coś znajomego. Bohaterowie zmagają się z presją sukcesu, wypaleniem, zmęczeniem pracą czy poczuciem zagubienia – problemami, które w dzisiejszym świecie są niezwykle bliskie wielu ludziom. W tej książce nie ma dramatycznych zwrotów akcji ani bardzo pogłębionych analiz psychologicznych. Emocje bohaterów często pozostają między wierszami. Mam jednak wrażenie, że to częściowo wynika z koreańskiej wrażliwości i kultury, w której wiele uczuć zostaje niewypowiedzianych. Podczas lektury często myślałam o koreańskim pojęciu „Han” – tej trudnej do uchwycenia mieszance melancholii, tęsknoty i cichego smutku, który jednak nie odbiera nadziei. Właśnie taki nastrój unosi się nad wieloma historiami z tej książki. Jednocześnie całość jest bardzo ciepła i otulająca. Czytając, nie mogłam przestać myśleć o tym, jak cudownym miejscem musiałaby być taka księgarnio-kawiarnia. Myślę, że każdy bibliofil marzył kiedyś o przestrzeni pełnej książek, dobrej kawy i ludzi, którzy kochają czytanie tak samo jak on. Sama wielokrotnie łapałam się na myśli, że chciałabym choć na chwilę znaleźć się w takim miejscu – rzucić wszystko, uciec od codzienności i zaszyć się gdzieś wśród półek z książkami. Ta książka trafiła do mnie też dlatego, że wielu bohaterów jest mniej więcej w tym samym momencie życia, w okolicach trzydziestki. To czas, kiedy wiele osób zaczyna zadawać sobie pytania o sens pracy, o marzenia, o to, czy idziemy w dobrą stronę. Sama powoli zbliżam się do tej „magicznej” liczby i momentami miałam wrażenie, że rozumiem bohaterów trochę bardziej, niż bym chciała. „Kuchnia książek” nie jest historią spektakularną ani szczególnie zaskakującą. Ale jest spokojna, refleksyjna i pełna ciepła. To książka o zatrzymaniu się w biegu, o odnajdywaniu siebie i o tym, jak ogromną moc mogą mieć książki. A po jej przeczytaniu naprawdę trudno nie pomyśleć, że takie miejsce jak „Soyang-ri Book’s Kitchen” powinno istnieć gdzieś naprawdę.

Ciekawy pomysł na wykorzystanie książek i drinków w jednym miejscu. Wprowadza w melancholijny nastrój i choć nie podrzuca nam wielkich i wzniosłych przekazów to w prosty sposób zwraca uwagę na rzeczy ważne a jednocześnie zwyczajne. Baśniowe opowieści pomieszane z życiowymi sprawami. Wróżka, która zjada klejnoty to mój ulubiony epizod. Trafia

„Księgarnia w Paryżu” wskrzesza epokę, w której chętnie bym się osadziła. To czas ogromnego szacunku dla literatury i sztuki; czas, kiedy dyskusje wokół treści jednej książki rozgrzewały opinię publiczną do tego stopnia, że dochodziło nawet do procesów sądowych w sprawie obyczajności zawartych w niej scen i kłótni w środowisku literackim na temat jej wartości literackiej. I nie jest to świat wykreowany przez autorkę, ale powrót do początku XX wieku, kiedy to młoda Amerykanka Sylvia Beach otwiera w Paryżu księgarnię z literaturą anglojęzyczną, której nadaje nazwę Shakespeare & Company. Miejsce to staje się centrum kulturalnym stolicy Francji, wokół którego gromadzą się znani i początkujący w owym czasie pisarze, artyści, mecenasi i miłośnicy literatury. Bywał tu Scott Fitzgerald, Pound, Hemingway, czy Gertrude Stein. Najgłośniejszą gwiazdą był jednak James Joyce i to właśnie na nim koncentruje się uwaga właścicielki, która postanawia wydać pod szyldem swojej księgarni jego skandalizująca i zakazaną w USA powieść, czyli „Ulissesa”. Sylvia czyni z tego swoją misję, której podporządkuje kilka lat ze swojego życia i zaryzykuje spore pieniądze, a nawet własną opinię. Powieść Kerri Maher to nie tylko mała biografia kobiety, która stała się legendą literackiego świata Paryża dzięki zaangażowaniu w promowanie czytelnictwa i pomoc pisarzom w tworzeniu. To barwny obraz środowiska emigracyjnej bohemy, w którym toczą się intelektualne dysputy, dochodzi do kłótni, rozwiązuje się małżeńskie dramaty i finansowe kryzysy. Sporo tu anegdot o wybitnych osobistościach tamtych czasów, wydarzeniach na świecie i prywatnych dramatach samej Sylvii, która podporządkowała całe swoje życie literaturze i jej twórcom. Autorka bardzo dobrze oddała klimat Paryża w latach 1917- 1936 z jego artystowską atmosferą, snobizmem intelektualnym, elegancją i kultem literatury i sztuki. Tu zwykły rzeźnik czyta poezję, amerykańscy turyści przyjeżdżają, by na własne oczy zobaczyć sławnych pisarzy, a w obronie zakazanego dzieła Joyce'a pisze się list otwarty, pod którym podpisują się wielcy tego świata (np. Albert Einstein). Oprócz ciekawej treści książka zawiera też dwa smaczki dla miłośników literatury: wyklejkę na wewnętrznych okładkach, gdzie widnieją dwie fotografie przedstawiające Sylvię, właścicielkę księgarni przed jej witryną w towarzystwie Ernesta Hemingwaya oraz wnętrze, gdzie towarzyszy jej partnerka życiowa i James Joyce. Drugi smaczek to końcowa nota od autorki, w której zawiera ona dużo dodatkowych informacji o postaciach powieści i o losach Shakespeare & Company, która została reaktywowana po II wojnie i istnieje do dziś. Można tam pójść, zamówić herbatę i przyglądać się remontowanej po pożarze katedrze Notre Dame.

Bardzo mądra życiowo powieść o poszukiwaniu swojej tożsamości i miejsca w świecie. To niezwykle udany debiut literacki młodego Koreańczyka, którego przepiękne wydanie książki przez wydawnictwo Albatros kusi i zachęca do czytania. To powieść o poszukiwaniu szczęścia, uzdrowieniu i odwadze. Bohaterką jest młoda dziewczyna Serin, która słyszy w radiu wiadomość, że wraz z nadejściem pory deszczowej zostanie otwarty sklep, w którym można sprzedać swoje niepowodzenia. Zamieniając je na kryształy można odmienić swój los. Wspaniała literacka podróż z przewodnikiem , którym jest niezwykły kot Issha, który oprowadza Serin po magicznym świecie goblinów. To opowieść, która tworzy wokół czytelnika otoczkę ciepła i kojących uczuć, czyta się jak prostą historię przygodową z elementami magii i subtelnym humorem. To również ucieczka bohaterki od jej realiów życiowych nacechowanych ubóstwem i samotnością , brakiem pełnej rodziny i przyjaciół. Książka tworzy piękną filozoficzną przypowieść o poszukiwaniu szczęścia, które jest w zasięgu czytelnika, tuż obok, wystarczy jedynie rozejrzeć się i uważnie spojrzeć na świat.

Książę poleciła mi pani bibliotekarka, określając ją jako "mocna". Miała rację. Ta powieść naprawdę otwiera oczy. Główna bohaterka pomimo ciężkiego losu nie traci nadziei i nie rezygnuje z marzeń. Dzięki tej książce jeszcze bardziej doceniam to co mam.

Książka "Sto kwiatów" autorstwa Genkiego Kawamury to niezwykle subtelna, a zarazem druzgocąca emocjonalnie opowieść o zanikaniu pamięci, która zasługuje na mocne 8/10. Japoński autor, znany wcześniej z bestsellerowej powieści „A gdyby tak ze świata zniknęły koty”, tym razem rezygnuje z elementów fantastycznych na rzecz bolesnego realizmu. Tworzy historię, która niczym japoński ogród, pod płaszczem pozornego spokoju skrywa głębokie, egzystencjalne napięcia i niewyleczone rany z przeszłości. Głównym bohaterem jest Izumi, pracownik wytwórni muzycznej, który musi zmierzyć się z postępującą chorobą Alzheimera swojej matki, Yuriko. Kawamura z chirurgiczną precyzją opisuje proces degradacji umysłu – od drobnych zapomnień, przez gubienie się w znanych miejscach, aż po całkowitą utratę łączności z teraźniejszością. Jednak "Sto kwiatów" to nie tylko medyczny zapis choroby. To przede wszystkim próba rekonstrukcji relacji matki i syna, która została naznaczona traumatycznym wydarzeniem sprzed lat. Gdy Yuriko zaczyna „znikać”, Izumi paradoksalnie zaczyna ją odnajdywać, odkrywając fragmenty jej życia, o których nie miał pojęcia, i konfrontując się z własnym żalem za to, że kiedyś został przez nią porzucony. Metaforyka i japońska wrażliwość Tytułowe „sto kwiatów” to metafora wspomnień – pięknych, różnorodnych, ale też ulotnych i podatnych na więdnięcie. Kawamura operuje językiem bardzo oszczędnym, typowym dla literatury japońskiej, gdzie więcej mówi się poprzez milczenie i niedopowiedzenia niż przez wielkie słowa. Autor po mistrzowsku wykorzystuje motyw sztucznej inteligencji i muzyki, aby pokazać kontrast między cyfrową nieśmiertelnością danych a kruchą naturą ludzkiego mózgu. Obrazy, takie jak połowiczne fajerwerki czy żółte kwiaty, zapadają w pamięć i działają na czytelnika silniej niż najbardziej dosłowne opisy cierpienia. Ocena „osiem” wynika z niesamowitej empatii, z jaką autor podchodzi do tematu starości i opieki nad chorym rodzicem. Kawamura nie ocenia swoich bohaterów; pokazuje ich słabości, zniecierpliwienie i egoizm, co czyni tę historię boleśnie ludzką. Książka zmusza do refleksji nad tym, co definiuje naszą tożsamość: czy jesteśmy sumą naszych wspomnień, czy może czymś więcej, co pozostaje nawet wtedy, gdy pamięć zawodzi? Niewielki spadek punktowy bierze się jedynie z bardzo powolnego tempa narracji, które choć klimatyczne, w pewnych momentach może wydawać się zbyt monotonne dla czytelnika przyzwyczajonego do zachodniej dynamiki prozy. Podsumowując, "Sto kwiatów" to literacki majstersztyk o wybaczaniu i pożegnaniach. To lektura obowiązkowa dla każdego, kto szuka w literaturze prawdy o skomplikowanych więziach rodzinnych. Kawamura udowadnia, że choć kwiaty wspomnień mogą opadać, to ich zapach pozostaje w nas na zawsze, kształtując to, kim jesteśmy. To piękna, choć smutna lekcja pokory wobec czasu, która zostawia czytelnika z grubą warstwą wzruszenia pod skórą.

Można patrzeć, jak się widzi; nie można słyszeć, jak się słyszy. Można widzieć, jak się patrzy. Ale czy można słyszeć, jak się słucha ? Książka „Meduzy nie mają uszu” - Adele Rosenfeld, to historia młodej kobiety z niedosłuchem, która próbuje normalnie żyć w świecie osób słyszących, jednocześnie przechodzi szereg badań - testów, które to kwalifikują ją do inplantacji ucha. Kobieta jednak cały czas ma obawy i trudności ze zdecydowaniem się na operację, gdyż boi się utracić świat, który misternie zbudowała. Czy młoda kobieta podda się operacji ? Przeczytajcie sami, chociaż uważam, że mogła autorka bardziej pociągnąć ciekawiej temat, tym bardziej, że sama jest osobą z niedosłuchem.

Indonezyjka queerowa proza poetycka pełna symboliki chrześcijańskiej. Opis tej książki zapowiada wysoki próg wejścia i rzeczywiście tak jest. Niektóre elementy mocno chwytają za serce, niektóre mocno przeszarżowane. Mimo wszystko warto sięgnąć. Można się zetknąć z czymś , czego zazwyczaj na co dzień nie czytamy.