Sto kwiatów

„Kuchnia książek” autorstwa Kim Jee Hye to książka, która od pierwszych stron wydaje się spokojna, wręcz powolna, ale właśnie w tym tkwi jej największy urok. Dla mnie była trochę jak literacki „ciepły koc”: historia, która nie pędzi do przodu, tylko pozwala się zatrzymać i na chwilę odetchnąć. Powieść opowiada o Yujin, która po sprzedaży swojego start-upu zostawia za sobą życie w Seulu i przenosi się do niewielkiej wsi Soyang-ri. Tam otwiera niezwykłe miejsce – księgarnię połączoną z kawiarnią i pensjonatem, „Soyang-ri Book’s Kitchen”. Trafiają do niej różni ludzie: zmęczeni, zagubieni, często stojący na życiowym rozdrożu. Każdy z nich przyjeżdża z własnym bagażem doświadczeń, a Yujin próbuje pomóc im odnaleźć spokój, dobierając książki dopasowane do ich sytuacji i emocji. Bardzo podobała mi się konstrukcja tej historii. Każdy rozdział skupia się na innej postaci i jej problemach, przez co książka przypomina trochę zbiór opowiadań połączonych jednym miejscem. Jedne historie czytało mi się bardzo płynnie, inne trochę wolniej, ale w wielu z nich odnajdywałam coś znajomego. Bohaterowie zmagają się z presją sukcesu, wypaleniem, zmęczeniem pracą czy poczuciem zagubienia – problemami, które w dzisiejszym świecie są niezwykle bliskie wielu ludziom. W tej książce nie ma dramatycznych zwrotów akcji ani bardzo pogłębionych analiz psychologicznych. Emocje bohaterów często pozostają między wierszami. Mam jednak wrażenie, że to częściowo wynika z koreańskiej wrażliwości i kultury, w której wiele uczuć zostaje niewypowiedzianych. Podczas lektury często myślałam o koreańskim pojęciu „Han” – tej trudnej do uchwycenia mieszance melancholii, tęsknoty i cichego smutku, który jednak nie odbiera nadziei. Właśnie taki nastrój unosi się nad wieloma historiami z tej książki. Jednocześnie całość jest bardzo ciepła i otulająca. Czytając, nie mogłam przestać myśleć o tym, jak cudownym miejscem musiałaby być taka księgarnio-kawiarnia. Myślę, że każdy bibliofil marzył kiedyś o przestrzeni pełnej książek, dobrej kawy i ludzi, którzy kochają czytanie tak samo jak on. Sama wielokrotnie łapałam się na myśli, że chciałabym choć na chwilę znaleźć się w takim miejscu – rzucić wszystko, uciec od codzienności i zaszyć się gdzieś wśród półek z książkami. Ta książka trafiła do mnie też dlatego, że wielu bohaterów jest mniej więcej w tym samym momencie życia, w okolicach trzydziestki. To czas, kiedy wiele osób zaczyna zadawać sobie pytania o sens pracy, o marzenia, o to, czy idziemy w dobrą stronę. Sama powoli zbliżam się do tej „magicznej” liczby i momentami miałam wrażenie, że rozumiem bohaterów trochę bardziej, niż bym chciała. „Kuchnia książek” nie jest historią spektakularną ani szczególnie zaskakującą. Ale jest spokojna, refleksyjna i pełna ciepła. To książka o zatrzymaniu się w biegu, o odnajdywaniu siebie i o tym, jak ogromną moc mogą mieć książki. A po jej przeczytaniu naprawdę trudno nie pomyśleć, że takie miejsce jak „Soyang-ri Book’s Kitchen” powinno istnieć gdzieś naprawdę.

Laura Imai Messina po raz kolejny udowadnia, że posiada niezwykły dar opowiadania o sprawach ostatecznych z lekkością, która nie odbiera im powagi, a wręcz dodaje im świetlistości. „Wyspa bijących serc” to literatura piękna w najczystszej postaci – subtelna, nieco oniryczna i głęboko zakorzeniona w japońskiej wrażliwości, choć napisana przez autorkę pochodzącą z Włoch. Akcja powieści koncentruje się wokół niezwykłego miejsca, które istnieje naprawdę – Archiwum Serc na wyspie Teshima. To właśnie tam Christian Boltanski zgromadził tysiące nagrań ludzkich uderzeń serca. Messina wykorzystuje tę scenerię, by spleść losy dwóch poranionych osób: Shūichiego, czterdziestoletniego ilustratora ściganego przez wspomnienia o zmarłej matce, oraz Kenty, ośmioletniego chłopca, który mierzy się z własnym poczuciem zagubienia. Moja ocena 8/10 wynika z balansu między literackim kunsztem a emocjonalnym ciężarem, który – mimo trudnej tematyki – nie przygniata czytelnika. Język i styl: Autorka pisze w sposób niezwykle plastyczny. Każde zdanie zdaje się być przemyślane, a opisy przyrody i mechanizmów ludzkiej pamięci są wręcz poetyckie. Symbolika: Serce w tej książce nie jest tylko organem. To metronom naszego życia, dowód na istnienie, który pozostaje nawet wtedy, gdy nas już nie ma. Messina pyta retorycznie: co po nas zostanie, gdy zamilkną słowa? Odpowiedzią jest ten rytmiczny, pierwotny dźwięk. Relacje: Więź rodząca się między Shūichim a Kentą jest rozpisana po mistrzowsku. To relacja pełna niedopowiedzeń, wspólnego milczenia i powolnego budowania zaufania na fundamentach wspólnej straty. Momentami tempo narracji bywa aż nazbyt kontemplacyjne. Dla czytelników przyzwyczajonych do wartkiej akcji, „Wyspa bijących serc” może wydać się zbyt statyczna. Autorka celebruje każdą chwilę, co jest piękne, ale niekiedy prowadzi do lekkiego rozmycia głównego wątku. Ponadto, pewne metafory mogą wydawać się dla niektórych zbyt abstrakcyjne. „Wyspa bijących serc” to lektura obowiązkowa dla fanów „Kawiarni pod Pełnią Księżyca” czy poprzedniej książki autorki, „O czym szumią cedry”. To opowieść o tym, że żałoba nie musi być końcem, a jedynie inną formą obecności. Messina uczy nas słuchać – nie tylko uszami, ale przede wszystkim empatią. To książka, która zostaje w czytelniku długo po odłożeniu jej na półkę. Przypomina, że każde uderzenie serca to krótka historia, którą warto docenić, póki wciąż wybrzmiewa. Jeśli szukasz literatury, która ukoi Twoje nerwy i zmusi do refleksji nad sensem przemijania, Teshima czeka na Ciebie.

Wszystkie wrażenia z lektury mogłabym zamknąć w jednym zdaniu: „Ta książka była milutka”. Milutka jak dobrze wychowany człowiek, z którym przyjemnie się rozmawia, ale do konwersacji dość szybko wkrada się nuda. Gadu gadu, jeden temat, drugi temat, a w międzyczasie dyskretnie zerkamy na zegarek. Ta książka była milutka, a ja przeczytałam ją z uprzejmości – jakbym wewnętrznie czuła, że porzucenie w trakcie sprawi jej przykrość. Nie pytajcie. „Wszystko, czego szukasz, znajdziesz w bibliotece” to jeden z tych tytułów skierowanych do miłośników książek o książkach – i o bibliotekach. Fabuła kręci się wokół konkretnej biblioteki, a pisarka po kolei wysyła tam bohaterów. Każdy poznaje pracującą tam kobietę o imponującej posturze, która jakby mimochodem daje mu radę. A może nie tyle radę, ile kierunkowskaz. Oraz ozdobę z włóczki, oczywiście pasującą do sytuacji życiowej danej osoby. Każdy bohater z czasem odnajduje własną drogę, zaczyna w siebie wierzyć i odkrywa, że jeszcze wiele może osiągnąć. Jeśli czytaliście już takie historie, ta kompletnie niczym Was nie zaskoczy. Jest przyjemna, choć niemiłosiernie przewidywalna, a jeśli czymś się wyróżnia, to dydaktyzmem. Tutaj czuję go najmocniej. Niektóre mądrości życiowe wybrzmiewają za bardzo, bo są zbyt łopatologicznie podane. Przyznam szczerze, że momentami mnie nużyły/męczyły. Doczytałam do końca głównie dlatego, żeby się przekonać, czy ostatni bohater adoptuje kraba. Żeby nie było, nie odradzam tego tytułu. Nie jest zły, kto wie, może znajdzie się ktoś, kogo lektura wprowadzi w błogi nastrój. Po prostu są lepsze książki z motywem „wizyta w bibliotece rozwiąże każdy problem”. O tej szybko zapomnę, bo nie skradła mi serca.

Dom. Powinien kojarzyć się z ciepłem, bezpieczeństwem i spokojem. Ale co, jeśli tak nie jest? Jeśli jego mury pamiętają więcej krzywd niż śmiechu — jeśli szepczą o bólu, który nigdy nie został wypowiedziany? 📖 „Kornik” Layli Martinez to opowieść o nawiedzonym domu — ale też o nawiedzonej pamięci. Rodzinna siedziba babki i wnuczki staje się miejscem, gdzie spod łóżka dobiega szept, na suficie pojawiają się święci, a cienie w szafach mają własne głosy. Babcia rozmawia z duchami przeszłości, a ściany starego domu wciąż pamiętają tajemnicze zaginięcia, których nikt nigdy nie wyjaśnił. 👁️ Wnuczka powraca do rodzinnego domu prosto z aresztu — oskarżona o związek z zaginięciem dziecka z najbogatszej rodziny we wsi. To wydarzenie zmusza obie kobiety do konfrontacji z bolesną prawdą ukrytą w murach, które milczały zbyt długo. 🕯️ „Kornik” to pełna grozy, gotycka opowieść o dziedziczeniu traumy — o rodzinie, którą jak tytułowy kornik toczy ból z pokolenia na pokolenie. To także portret Hiszpanii rozdartej wojną domową, naznaczonej przemocą klasową, upokorzeniem i patriarchalnym uciskiem kobiet. 📚 Gęsta, mroczna atmosfera tej książki sprawiła, że dreszcz strachu towarzyszył mi przez całą lekturę. To jedna z tych historii, które zostają w sercu na długo — jak echo, którego nie sposób uciszyć.

Izolacja. Niepewność. Dźwięki wody… Flo żyje w Tokio. Pewnego razy znajduje w metrze porzuconą książkę „Dźwięki wody”, którą postanawia przetłumaczyć. W ten sposób, razem z Flo, stałem się odkrywaczem historii Ayako i jej wnuka Kyo. Obie historie – Flo oraz Ayako i Kyo – zaczynają się przenikać, tworząc coś w rodzaju literackiej mozaiki dwóch światów. A ja, cóż mimochodem stałem się obserwatorem tych dwóch światów… ---------- Autor stworzył ciekawych bohaterów. Wszyscy oni mierzą się z własnymi lękami wywołanymi życiowymi niepowodzeniami. Każda i każdy z nich poszukuje… sensu życia po osobistym kryzysie, po niezdanych egzaminach, po latach powściągliwości i wycofania. Poprzez ich relacje, autor pokazuje, jak różne doświadczenia życiowe kształtują postrzeganie świata. ---------- To była ciekawa podróż czytelnicza. Niespiesznie smakowałem tej historii, pragnąc jak najdłużej z nią obcować. Dawkowałem sobie tej przyjemności. Mądrość bijąca z tej opowieści otulała mnie. Przy niej czułem się bezpiecznie. Tę książkę wyróżnia spokój, powolne i refleksyjne tempo oraz styl inspirowany japońską estetyką. I choć autor nie jest rodowitym Japończykiem, to jako fotograf i tłumacz wiele lat spędził w tym kraju, co wpłynęło na klimat tej powieści. ---------- Z szacunkiem do natury, z dbałością o szczegóły codzienności, autor pozwolił mi wsłuchać się w piękno pór roku i emocje bohaterek i bohaterów. To cudowna i bardzo dojrzałą opowieść, którą serdecznie polecam!

Wolno płynąca lektura obyczajowa, której bohaterką jest melancholijna, osamotniona, a momentami również zgorzkniała dwudziestoletnia Chizu. Dziewczyna pełna jest niewypowiedzianych napięć i z trudem angażuje się w bliskie relacje. Chizu wprowadza się do starszej od siebie o pięćdziesiąt lat kobiety — relacja ta staje się osią powieści. W przeciwieństwie do matki, właścicielka domu (i aktualnie dwóch kotów) przyjmuje Chizu taką, jaka jest - bez prób naprawiania, ocen czy presji zmiany. Nie reaguje na złośliwości, nie wchodzi w konflikty — spokojnie żyje po swojemu, ciesząc się z drobnych rzeczy. To właśnie ta konsekwentna, cicha obecność tworzy przestrzeń, w której może narodzić się więź. Dzieje się to powoli, niemal niezauważalnie. To książka o byciu „pomiędzy”: między dzieciństwem a dorosłością, samotnością a bliskością, potrzebą miłości a lękiem przed nią. Niewiele się tu „dzieje” w sensie fabularnym — ale sporo, choć nadal bardzo subtelnie i nie wprost, w warstwie emocjonalnej.

Książka "Kiedy byłyśmy ptakami" autorstwa Ayanny Lloyd Banwo to debiut, który uderza w czytelnika z siłą tropikalnego szkwału, a jednocześnie otula go gęstą, oniryczną atmosferą Trynidadu. Moja ocena to mocne 8/10. Autorka stworzyła dzieło wymykające się prostym klasyfikacjom gatunkowym – to jednocześnie saga rodzinna, mroczny romans i przejmująca opowieść z nurtu realizmu magicznego, w której granica między światem żywych a krainą przodków jest cienka niczym pajęczyna. Dziedzictwo śmierci i pieśń życia Fabuła splata losy dwóch poturbowanych przez życie postaci: Yejide i Darwina. Yejide dorasta w cieniu niezwykłego rodzinnego dziedzictwa – kobiety z jej rodu pełnią rolę przewodniczek dusz, pomagając zmarłym przejść na „drugą stronę”. Gdy umiera jej matka, Yejide musi przyjąć na siebie ten ciężar, co wiąże się z bolesną transformacją. Z kolei Darwin, wychowany w surowych religijnych rygorach, łamie najświętsze przykazanie swojej matki i podejmuje pracę jako grabarz na gigantycznym, labiryntowym cmentarzu Fidelis w Port-of-Spain. To właśnie tam, wśród nagrobków i szeptów przeszłości, ich ścieżki się przecinają. Głos wyspy i realizm magiczny Największym atutem powieści jest jej niesamowity, nasycony zmysłami język. Lloyd Banwo nie tylko opisuje Trynidad; ona pozwala go poczuć, usłyszeć i powąchać. Autorka genialnie wykorzystuje lokalny dialekt i rytm mowy, co nadaje narracji autentyczności i niemal hipnotycznej jakości. Realizm magiczny nie jest tu jedynie ozdobnikiem – to fundament świata przedstawionego. Ptaki, cienie i głosy zmarłych są tu tak samo realne jak bieda, kurz czy palące słońce. Autorka z ogromnym wyczuciem porusza tematy żałoby, traumy międzypokoleniowej i wyzwolenia spod wpływu dominujących matek. To opowieść o tym, jak odnaleźć własny głos w chórze przodków, który nieustannie domaga się uwagi. Ocena „osiem” wynika z odwagi, z jaką autorka podejmuje trudne tematy, oraz z niezwykłej plastyczności jej prozy. Banwo unika sentymentalizmu, serwując nam historię surową, a momentami wręcz brutalną, która jednak niesie w sobie potężny ładunek nadziei. Darwin i Yejide to bohaterowie z krwi i kości, których lęki i pragnienia są nam bliskie, mimo egzotycznego i metafizycznego sztafażu. Niewielki spadek punktowy bierze się jedynie z faktu, że tempo akcji w drugiej połowie książki bywa nieco nierówne, a niektóre wątki magiczne mogłyby zostać nieco szerzej wyjaśnione dla czytelnika spoza kręgu kulturowego Karaibów. Podsumowując, "Kiedy byłyśmy ptakami" to literacka perła, która udowadnia, że opowieści o duchach mogą być najgłębszymi historiami o życiu. To książka o przełamywaniu klątw, o sile miłości rodzącej się w cieniu śmierci i o tym, że każdy z nas musi kiedyś nauczyć się latać o własnych siłach. Ayanna Lloyd Banwo zadebiutowała z rozmachem, wprowadzając do współczesnej literatury powiew świeżości i magii, której tak bardzo potrzebujemy.

Sen o Jerozolimie "reklamowany" jest jako pamiętnik autora z podróży/wycieczki do Jerozolimy (a bardziej do Ziemi Świętej). Ja bym ten tekst nazwała inaczej: Sen o Jerozolimie to świadectwo. Książka jest wymagająca i trudna w odbiorze. Więcej w niej przemyśleń niż akcji i kronikarskiego opisu. Mamy tutaj wiele poziomów - mierzymy się z oczekiwaniami i wyobrażeniami o Jerozolimie, z tym, jak to faktycznie wyglądało (tutaj przypomina to faktycznie dziennik podróżniczy, ale jest tego na tyle mało, że osoby zainteresowane głównie tą warstwą poczują się rozczarowane), mamy opis przemysłu pielgrzymkowego, jest zwrot w kierunku trudnej historii regionu (duży ukłon w kierunku autora za oddanie jej w sposób jak najbardziej wyważony) i to co mnie osobiście najbardziej poruszyło, czyli opis przeżyć autora i przejścia od wiary do uwierzenia. Książka, przynajmniej dla mnie, im bliżej końca, tym bardziej prezentuje to, czym wiara chrześcijańska powinna być w XXI wieku. Ta pozycja, wraz z wcześniejszą Nocą ognia stanowi w moim odczuciu dyptyk autora na temat jego rozwoju duchowego - przejścia od ateizmu do pełnej, dojrzałej wiary (nie mylić z dewocją ni fanatyzmem).

RECENZA W 5 |ZDANIACH: Zaczynając czytać tę książkę musisz wiedzieć, za co sie zabierasz. Nazwałbym ten rodzaj literatury "książkami dobrego samopoczucia", a za podobną serią można uznać "nietuzinkowy sklep całodobowy". LEktura jest lekka, ale jednocześnie refleksyjna, bohaterowie to zwykli ludzie, którzy walczą z podobnymi problemami, jak my w Polsce: brakiem dobrej pracy po uczelni wyższej, wysokimi cenami mieszkań, rosnącymi kosztami życia, poczuciem bezsensu, porblemami ze związkami czy przepracowaniem... Każda postac musi sie z czymś zmierzyć, aby popchnąć swoje życie do przodu. I dlatego bardzo spodobałą mi się ta książka, bo jakos w polskiej literaturze takich tytułów nie znalazłem. A jeżeli są, proszę o polecajki ! :)

Mam wrażenie, że od kilku lat w świecie japońskiej literatury, przynajmniej tej tłumaczonej na polski, panuje moda na motywy kawiarni i cofania się w czasie, we wspomnieniach, czy też dosłownie. I wiem, że gatunek ten jest dość specyficzny i pewnie nie każdemu przypadnie do gustu. Ale są to zazwyczaj książki krótkie i lekkie, co może być plusem. Są przyjemne. Tutaj mamy kilka wątków i historii różnych ludzi, jednak wszystkie są ze sobą powiązane. Osobiście bardzo lubię ten zabieg. Jest tutaj też astrologia, nie typowo azjatycka, a zachodnia, czyli ta którą znamy z naszego europejskiego podwórka - raczej rzadki motyw w azjatyckiej literaturze, to nie tamtejszy folklor. Są też koty podające kawę i desery w znikającej kawiarni. Jeśli te motywy brzmią ciekawie i kusząco, to polecam sięgnąć po tę książkę. Na mnie już czeka na półce drugi tom, swoją drogą pięknie wydany.

Przepiękna, lekka książka, od której nie mogłam się oderwać. Czytało się ją z ogromną przyjemnością. Była ciepła, nastrojowa i napisana w bardzo przystępny sposób. To idealna lektura na relaks, która potrafi poprawić nastrój. Szczerze polecam każdemu, kto szuka czegoś przyjemnego i niewymagającego.

Czy chciał_byś powrócić do smaków dzieciństwa? Albo do jakiegoś dania związanego z pewnym miejscem lub ważną dla Ciebie osobą? W pewnej małej rodzinnej restauracji gdzieś w Kioto jest to możliwe😉 ☕☕W powieści Hisashi Kashiwai "Kamogawa. Tropiciele smaków. Drugie danie" @wydawnictworelacja Nagare Kamogawa, emerytowany policjant i kucharz wraz z córką prowadzącą biznes nie tylko zajmują się gotowaniem, ale też prowadzą kulinarne biuro detektywistyczne. Poszukują bowiem smaków z przeszłości. W tej części są to m.in.: bento z wodorostami przyrządzane przez ojca synowi do szkoły, smażony ryż przygotowywany przez mamę wziętej modelce, ryż z tempurą będący przysmakiem gwiazdy sceny muzycznej. Mimo że powieść jest dość schematyczna i przewidywalna, czyta się ją przyjemnie i szybko. Potrawy odtwarzane z przeszłości ożywiają wspomnienia, przypominają o osobach, które odeszły, są sposobem na rozliczenie z bolesną przeszłością, pogodzeniem z losem. Mnie ta książka ujęła bogactwem kuchni japońskiej wykorzystującej lokalne i sezonowe produkty oraz pomysłem potrawy pomagającej osiągnąć równowagę w życiu. ☕☕☕ I choć detektywi z sukcesem tropią smaki, to wydaje mi się, że w rzeczywistości nie jest łatwo odtworzyć smak zapamiętany z przeszłości. Do dziś wspominam z dzieciństwa tabliczkę miodową "Maja", nie znalazłam nic podobnego, ale wciąż mam nadzieję i nie poddaję się 😁. Moja mama i ciocia próbowały ugotować danie z dzieciństwa, które serwowała im ich mama. Jakąś wariację kaszy na mleku (biedna wielodzietna rodzina) i choć obie świetnie gotowały, poniosły klęskę. Brakło zapewne jednej przyprawy - troski i miłości nieżyjącej już mamy.

Kontynuując moją przygodę z literaturą koreańską, sięgnęłam po „Fiołki” Shin Kyung-sook. Znowu poczułam, jak bardzo różni się ona od tego, do czego przyzwyczaiła mnie literatura zachodnia. To nie są książki, które gonią za fabułą czy efektownymi zwrotami akcji. Tutaj liczy się cisza, niedopowiedzenie, drobne gesty i myśli bohaterów. To nie jest powieść, która prowadzi nas od punktu A do punktu B. To raczej powolne zanurzanie się w życie bohaterki, która od początku istnieje gdzieś obok - obok ludzi, świata, a czasem nawet samej siebie. San dorasta w cieniu odrzucenia i ten cień nie znika wraz z dorosłością. Wręcz przeciwnie, staje się jej naturalnym środowiskiem. Jako młoda kobieta próbuje funkcjonować „normalnie”: pracuje, poznaje ludzi, podejmuje kolejne próby odnalezienia swojego miejsca. Trafia do kwiaciarni - miejsca pełnego życia, kolorów i delikatności. I w tym kontraście jest coś bardzo znaczącego. Bo im więcej wokół niej piękna i harmonii, tym wyraźniej widać jej wewnętrzne rozdarcie. To książka o potrzebie bliskości, która jednocześnie przeraża. O pragnieniu bycia zauważonym i o lęku przed tym, co się stanie, kiedy ktoś naprawdę spojrzy głębiej. W życiu San pojawia się impuls ktoś lub coś, co budzi w niej nadzieję na zmianę. Ale zamiast prostego rozwoju wydarzeń dostajemy coś znacznie bardziej niepokojącego: powolne przesuwanie się granicy między rzeczywistością a tym, co dopowiedziane przez emocje i wyobraźnię. I właśnie to było dla mnie najbardziej poruszające, ta niejednoznaczność. Czy to, co widzimy, naprawdę się wydarza? A może to tylko sposób, w jaki bohaterka radzi sobie z tym, czego nie potrafi przeżyć inaczej? Czytając, wielokrotnie łapałam się na tym, że nie zgadzam się z San. Że jej decyzje wydają mi się nieracjonalne, że jej bierność frustruje. Ale im dłużej trwała ta historia, tym bardziej przesuwał się punkt ciężkości. Z oceniania, w stronę próby zrozumienia. Bo trudno wymagać od kogoś stabilności, jeśli nigdy jej nie doświadczył. „Fiołki” są opowieścią o samotności, ale nie tej oczywistej. To samotność, która nie zawsze oznacza brak ludzi, tylko brak więzi. Brak poczucia, że jest się dla kogoś ważnym. To także historia o tym, jak przeszłość nie kończy się wtedy, kiedy powinna. Ona trwa, przekształca się i wpływa na teraźniejszość w sposób często niezauważalny. Nie jest to książka dynamiczna. Wydarzenia nie gonią tu wydarzeń, napięcie nie wynika z akcji, lecz z emocji. Z ciszy. Z niedopowiedzeń. I właśnie ta cisza bywa najtrudniejsza. Nie da się jej po prostu „lubić”. To historia, którą się przeżywa, a jej emocje trudno odłożyć na bok. Jednocześnie zmusza do zatrzymania się i spojrzenia uważniej - nie tylko na bohaterkę, ale też na ludzi wokół nas. Bo może „fiołki” są wszędzie. I może mijamy je codziennie, nie zdając sobie z tego sprawy.

Sporządzając listę najlepszych tytułów, jakie przeczytałam w tym roku, przypomniałam sobie, że – poza klubem książki – nie podzieliłam się z wami wrażeniami na temat tego zbioru opowiadań. Moja opinia zdążyła już trochę odleżeć, ale gdy spojrzałam na ilość zapisanych cytatów, uznałam, że chociażby z tego powodu warto się będzie nią podzielić i zostawić ten ślad. Kolejny raz przekonuję się, że wiele dzieł autorek z Korei dotyka jakiegoś wydarzenia historycznego; choć proza może być nawet osadzona i we współczesności, echo przeszłości zdaje się przenikać do codziennego funkcjonowania bohaterów. W siedmiu historiach zapoznajemy się z różnymi perspektywami, z których każda jest wyjątkowa; jest w nich i staruszka, i matka, i siostra. Kobiece postacie odsłaniają przed nami cenne wspomnienia. Choć według mnie pierwsza część zbioru jest znacznie mocniejsza niż druga, bardzo doceniam całość i do tej pory jestem w stanie przywołać uczucia, które towarzyszyły mi podczas lektury. Jak pewnie zwróciliście uwagę, imię z tytułów jest japońskie – ten wątek też się tu pojawia, a wiadomo, że relacje obu narodów nie należą do najłatwiejszych. Jest to opowiadanie rozpoczynające i razem z drugim stoją na szczycie mojego podium. Oba dotykają problemu kontaktów międzykulturowych, a te poszukiwanie wspólnego języka i zrozumienia, wydaje się stanowić tło wielu motywów. To fascynujące jak autorka sięga po różne punkty geograficzne, symbolizują też może trudność w osadzeniu się bohaterek i ich poszukiwania. Znajdziemy tu nawet odniesienia do Polski, co zawsze wywołuje uśmiech na mojej twarzy; mimo odległości wielu tysięcy kilometrów jak widać zawsze da się znaleźć punkty wspólne. Spotkałam się ze stwierdzeniem, że styl jest oszczędny w środkach i mało ozdobny. Ja jakoś nie zwróciłam na to uwagi, gdyż wciąż i wciąż trafiałam na doskonałe akapity, które w precyzyjny sposób mnie poruszały. Co więcej, patrząc na popularne w bookmediach zbiory opowiadań z krajów Azji, ten podobał mi się znacznie bardziej niż „Grobowa cisza, żałobny zgiełk” Ogawy. A wydaje mi się, że słychać o nim mniej. Oczywiście najlepiej samemu to ocenić. I do tego was zachęcam. ig: @tylkotrocheczytam

Po lekturze tej książki mam mieszane uczucia. Temat ciekawy, ale potencjał trochę spalony jak dla mnie, zwłaszcza pod koniec, kiedy zamiast się rozwiązać, wątek się komplikuje, a czytelnik zostaje ze znakami zapytania i sam musi wymyślić o co w tej historii chodziło. Książka dzieli się na rozdziały odpowiadające tygodniom ciąży, ale nie wszystkim, niektóre są pominięte. Ja po skończeniu czytania zaczęłam się zastanawiać czy przypadkiem nie pominęłam jakiegoś fragmentu i dla tego może nie mogę załapać o co w tym wszystkim koniec końców chodziło. Mieszkająca w Tokio Shibata udaje ciążę (liczne opisy zabiegów, które bohaterka podejmuje, żeby wyglądać na ciężarną), potem okazuje się, że naprawdę jest w ciąży (co potwierdza USG), potem rodzi (opis rozpoczynającej się akcji porodowej), ale w końcu dziecka jednak nie ma (opis wykorzystywania multimediów z sieci jako własnych kiedy ktoś pyta jak się ma maluszek). I co czytelnik ma sobie pomyśleć? Gdyby jeszcze była to tylko relacja uczuć bohaterki, uznałabym, że wymyśliła ona kłamstwo, uwierzyła w nie i sama się w tym pogubiła. Ale ponieważ jest tu jeszcze świat zewnętrzny (koledzy z pracy, rodzina, koleżanki z aerobiku, lekarz i inni przypadkowi ludzie) jedyne co by wyjaśniało jakkolwiek sens tej historii, to chyba tylko to, że to wszystko to był sen głównej bohaterki, bo jak wiadomo w snach próżno czasem szukać logiki... zupełnie jak w tej książce. Opowieść zapowiadała się naprawdę dobrze, jednak zakończenie wygląda tak jakby autorka sama nie wiedziała jakie rozwiązanie powinna mieć tą historia, dlatego pozostawiła czytelnikowi wątek zagmatwany do samodzielnej interpretacji. Duży plus za kulturę japońską, o której można się mimochodem wiele z tej powieści dowiedzieć - od zwyczajów, przez kuchnię, po codzienny styl życia. Pod tym względem książki takie jak ta to naprawdę ciekawe pozycje.

Temat powieści „Kontratak” wydawał się bardzo interesujący. Problemy pokolenia trzydziestolatków w Korei ze słabymi szansami na zrobienie kariery czy choćby zdobycie satysfakcjonującej pracy. Rekrutacje do firm, w których wydaje się, że wszystko poszło świetnie, a jednak pracy się nie dostaje z niejasnych powodów. Odpowiedź typu „oddzwonimy” i nie oddzwaniają. Zołzowaci przełożeni, którzy już zapomnieli, jak to jest być młodym i niedoświadczonym. Powszechny mobbing, powszechne wykorzystywanie pozycji przełożonego, by obarczać stażystów pracą znacznie wykraczającą poza zakres obowiązków. Brak perspektyw. Chamstwo przełożonych wyższych rangą. Oceny pracownicze, kiedy to łatwo można wykończyć kogoś przy pomocy ukartowanych intryg. Podlizywanie się dyrekcji i zgoda na zachowanie nieetyczne, ale dobrze widziane przez „górę”. No i na końcu podłe koleżanki, które wykorzystując swoją przewagę psychiczną w jakimś sensie zmuszają te słabsze do nadstawiania głowy w trudnych sytuacjach. „Kontratak” opowiada o trzydziestolatkach koreańskich, ale problemy występują w wielu miejscach, także w Polsce. Lektura mediów społecznościowych czy reportaży socjologicznych, filmy i seriale, a nawet doświadczenia własne, własnych dzieci, kolegów czy znajomych dostarczają wielu przykładów na to, że zdobycie i utrzymanie pracy, szczególnie w korporacji, to niemal jak walka na froncie. Trzeba mieć w sobie dużo samozaparcia, a najlepiej dobre „plecy”. Twarde reguły świata kapitalistycznego w XXI wieku to nie jest sielanka. Powieść Sohn Won-Pyung wpisuje się w bardzo aktualny problem, a autorka po znakomitym „Almond” wydawała się predystynowana do zajęcia się tematem. Niestety, wyszło tak sobie. Głównie dlatego, że bohaterka powieści Ji-hye i jej przyjaciele, Gyu-ok, Sam Nam i Mu-in wydają się naprawdę jacyś amorficzni, nieogarnięci i niezdolni do walki o swoje. Szczególnie Ji-hye pozwala się wykorzystywać właściwie od zawsze, na każdym polu. Tymczasem w dzikim świecie stosunków kapitalistycznych są wygrani i są przegrani; nie podejmujesz walki, nie wykazujesz się twardością, odpornością, wystarczającą dawką egoizmu – to nie masz szans. W każdym razie nie masz szans na karierę. Bardzo dobitnie pokazuje to przykład utalentowanego scenarzysty Mu-in, który nie potrafi obronić prawa własności do swoich scenariuszy, notorycznie podkradanych przez wytwórnie filmowe i bardziej bezwzględnych kolegów. Tytułowy kontratak, który przyjaciele podejmują, by walczyć z niesprawiedliwością na rynku pracy, też jest jakiś nijaki, bez ikry, a przede wszystkim bez szans na osiągnięcie celu. Toteż ich próby kończą się bez sukcesu, nieciekawie. Myślę, że jak już kontratakować, to trzeba akcję dobrze przemyśleć i przede wszystkim mieć pomysł na skuteczny suspens i medialny rozgłos. Inaczej szkoda wysiłku. Ciekawe było umieszczenie po tekście wyjaśnień historycznej sytuacji w Korei Południowej, która była przecież państwem rządzonym przez dyktaturę wojskową, a jej sukces gospodarczy opierał się w dużej mierze na monopolizacji gospodarki przez słynne czebole, takie jak Samsung, LG czy Hyundai. Rzecz jasna, wiązało się to z wyzyskiem tysięcy zwykłych Koreańczyków, eksploatowanych ponad miarę. Tu jako dygresja: Koreańczycy są bardzo dobrze wykształconym i pracowitym narodem. Typowy gorzki dowcip mówi, że studenci koreańscy, którzy śpią codziennie aż 6 godzin, to straszne leniuchy, bo marnują na sen czas, który mogliby przeznaczyć na naukę czy pracę; porządny Koreańczyk nie sypia dłużej ni 5 godzin. Jednak rys historyczny wydał mi się dosyć zagmatwany i trudny do przyswojenia przez czytelników nie zorientowanych w temacie. W każdym razie polecam.

To moje drugie w niedługim czasie spotkanie z fińską pisarką Selją Ahava. Było to doświadczenie czytelnicze z gatunku dziwnych. Szczególnie to równoległe prowadzenie dwóch, zdawałoby się , bardzo odległych wątków. Jeden to opowieść początkowo zaskoczonej, a później rozczarowanej kobiety, której mąż postanowił zmienić się w kobietę. Musi ona pogodzić się z utratą człowieka, którego kochała i świata, jaki znała. Drugi to opowieść o trudach wyprawy Kolumba podczas zdobywania Ameryki. To bardzo nowatorskie i kontrowersyjne zestawienie tematów. Na pewno można tu znaleźć wiele powiązań pomiędzy trudnościami w znalezieniu się w nowej nieoczekiwanej i trudnej sytuacji. W tych z pozoru odległych opowieściach można się doszukać analogii. Proza ta pomimo swej niewielkiej objętości daje pole do wielu przemyśleń. Z początku mi się nie podobała, ale po pewnym upływie czasu stwierdziłam, że nadal o niej myślę. Dobrze jest napisać recenzję z małego oddalenia czasowego. Potrafię docenić taką prozę, choć nie mogłabym czytać wielu takich książek pod rząd, bo emocje w niej pokazane nie są z gatunku tych dobrych.

„Rozkład północy” to zbiór przeplatających się ze sobą opowiadań. Przechodząc przez te historie czytelnik powoli odrywa się od ziemi, by doświadczyć przedziwnych i niebezpiecznych wydarzeń. Jak mówi jedna z bohaterek, musimy spacerować nocą korytarzem i nie zwracać uwagi na to, co niezwykłe, taka nasza praca. Ach, na wypadek, gdyby pojawił się przed nami duch mężczyzny przypominający innego pracownika, ostrzegający, by gdzieś nie wchodzić, to lepiej go posłuchać. Opowiadania są czasem naprawdę niepokojące, ocierające się o szaleństwo, a w większości smutne. Autorce nie zależy na kreowaniu grozy dla samego dreszczyku, ale by w symboliczny sposób przedstawić takie pojęcia jak przeżywanie żałoby, chęć zemsty, nieprzepracowana trauma. Tutaj przedmioty i zwierzęta mają dusze, dźwigają emocjonalny bagaż. Bardzo podobała mi się ta książka, przeczytałam ją od deski do deski. Była jednocześnie osadzona we współczesności oraz w klimacie mityczno-baśniowym. We wszystkich tych dziwnościach i smutku dało się znaleźć pewnego rodzaju ukojenie. Do tego odczucia w dużej mierze przyczyniło się ostatnie opowiadanie, dlatego warto tomik doczytać do końca. Polecam.

Na początek po raz kolejny zarzut do wydawnictwa lub tłumacza: feminatywy. Naprawdę? "Świadkini"- co to w ogóle jest za słowo? Było jeszcze kilka podobnych potworków, ale lepiej o tym jak najszybciej zapomineć. Sada bardzo mi się spodobała. Była apatyczna, spokojna, jakby autystyczna. Zamknięta w swoim świecie fukuwarai. Dziękuję autorce za przybliżenie tej tradycji noworocznej. Było tu wiele komicznych sytuacji. Nie zawiedziecie się, jak lubicie japońskie powieści.

Drabina to książka pozornie cicha, a w istocie boleśnie głośna. Nie krzyczy, nie oskarża wprost, nie domaga się współczucia. Zamiast tego cierpliwie układa kolejne szczeble doświadczenia, po których czytelnik musi wspinać się sam, bez poręczy, bez gwarancji, że na górze czeka jakiekolwiek ocalenie. Niczym Tolik ( główny bohater )wchodzący do swojej sypialni po drabinie ... No właśnie. To proza o wojnie, ale pozbawiona wojennej retoryki, o uchodźstwie, ale bez sentymentalnych skrótów, o stracie, która nie potrzebuje wielkich słów, bo i tak wypełnia wszystko. Kuzniecowa pisze o świecie rozszczelnionym. O rzeczywistości, w której normalność przestała być stanem trwałym, a stała się chwilowym przywilejem. Drabina nie opowiada o heroizmie ani o wielkich gestach. Interesuje ją codzienność pęknięta na pół, życie „pomiędzy”: pomiędzy domem a obcym miejscem, pomiędzy językiem ojczystym a obcym, pomiędzy pamięcią a koniecznością zapomnienia, żeby w ogóle przetrwać. Tytułowa drabina nie jest tu obietnicą awansu ani drogi ku górze. To raczej konstrukcja prowizoryczna, chwiejna, zbita z doraźnych decyzji, kompromisów i strat. Niczym te pomidory w fontannie, które skradły moje serce. Każdy szczebel kosztuje tutaj: energię, godność, poczucie ciągłości własnego życia. Wspinaczka nie daje satysfakcji, nie prowadzi do triumfu, jest raczej ruchem wymuszonym, próbą utrzymania się nad przepaścią. Język autorki jest prosty, ale nie banalny. Zdania są klarowne, pozbawione ornamentów, a jednocześnie nasycone emocją, która nie potrzebuje podkreśleń. Autorka nie moralizuje, nie tłumaczy świata czytelnikowi, pokazuje go takim, jaki jest: nieuporządkowany, niesprawiedliwy, pełen drobnych okrucieństw i jeszcze drobniejszych aktów czułości. To właśnie ta powściągliwość sprawia, że Drabina działa tak silnie: dramat rozgrywa się w półtonach, w niedopowiedzeniach, w rzeczach, które „po prostu się dzieją”. Relacje międzyludzkie przedstawione w książce są kruche i niestabilne, jak wszystko, co powstaje w warunkach zagrożenia. Bliskość bywa chwilowa, pomoc niepewna, a solidarność często obciążona zmęczeniem i strachem. Kuzniecowa nie idealizuje ani ofiar, ani tych, którzy pomagają. Pokazuje ludzi zmęczonych, zagubionych, czasem egoistycznych, czasem zaskakująco dobrych, zawsze jednak prawdziwych. Szczególnie przejmujące jest to, jak Drabina opowiada o tożsamości. O tym, jak łatwo ją stracić, gdy trzeba porzucić miejsce, język, rytm życia. Bohaterowie noszą w sobie dawny świat jak ciężki bagaż: nie mogą go zostawić, ale też nie potrafią z nim iść dalej bez bólu. Pamięć nie daje ukojenia, raczej przeszkadza, potyka, ciągnie w dół. To książka pozbawiona łatwego finału. Nie oferuje katharsis, nie zamyka ran. Zostawia czytelnika w stanie zawieszenia, dokładnie tam, gdzie znajduje się jej świat. Drabina nie próbuje dawać nadziei na siłę. Jeśli jakaś nadzieja się tu pojawia, jest cicha, nieśmiała, związana z trwaniem, nie z wygraną. To jedna z tych książek, które czyta się z poczuciem, że literatura spełnia swoją najważniejszą funkcję: nie pozwala odwrócić wzroku. Bez patosu, bez oskarżeń, bez manifestu. Po prostu pokazuje, jak wygląda życie, gdy grunt usuwa się spod nóg, a człowiek mimo wszystko próbuje się wspinać. Dziękuję Wydawnictwu ZNAK za egzemplarz recenzencki z roku 2024 :)