Diabły w biały dzień

Trudno ocenić tą książkę, bo jest to rodzaj przewodnika, bardziej dla ludzi, których interesują regiony Japonii. Dla mnie te opisy były nudne. Za to styl pisarza bardzo mi się podoba. Kiepski wybór na pierwszą książkę Osamu Dazaia, ale nie był to stracony czas i zamierzam przeczytać inną jego powieść, gdy wpadnie mi w ręce.

Piękno, w którego istotę wpisany jest smutek. Niespełniona miłość, która po latach nie zanika, ale ma bardzo gorzki smak. Pamięć idealizująca przeszłość, budująca częściowo fałszywą historię, tego, co było. Przemijanie, które przypomina o nietrwałości wszystkiego, kruchości nawet najtrwalszych konstrukcji. Tradycja, coś, na czym możemy się oprzeć, aby przetrwać w nietrwałym i zaskakującym świecie. Buddyjski dystans, który pozwala widzieć rzeczywistość mniej zniekształconą przez iluzje. Wreszcie sztuka umożliwiająca uchwycenia piękna i smutku zastygłych w jednym momencie.

Zbiór opowiadań wybranych przez tłumacza tak, by ukazywały jakiś temat - tutaj to sprawy stosunku kobiety/mężczyźni. To naprawdę Daleki Wschód i dalekie od naszego pojmowania tych relacji. To tłumaczenie z japońskiego, więc narracja i język wiele zależy od tłumacza, ale podziwiam łagodność z jaką opisuje życie twarde, surowe, nawet brutalne i jak wiele w tym empatii.

To, co zapamiętane, to, co zapomniane Kyoko Nakajimy to zbiór opowiadań, które świetnie sprawdzają się na spokojne, jesienno-zimowe wieczory. Autorka porusza się między przeszłością a teraźniejszością, pokazując, jak pamięć i zapominanie wpływają na to, kim jesteśmy. Bohaterowie są bardzo różni — młodsi, starsi, stojący przed zmianami albo mierzący się z dawnymi decyzjami. Jest nawet historia opowiedziana z perspektywy… maszyny do szycia, co wypada zaskakująco dobrze. Całość czyta się lekko, przyjemny, refleksyjny zbiór, który zostawia w głowie sporo przemyśleń. Idealny na długie wieczory.

Chiny okresu przełomu, czasy pierwszej Republiki. Jeszcze przed erą Mao (od 1949 r.), a już po obaleniu ostatniej cesarskiej dynastii Qing (1912 r.). W tych czterech dekadach osadzona jest akcja większości opowiadań Lao She, autora narodowości mandżurskiej, uznawanego za jednego z wybitniejszych twórców prozy Dalekiego Wschodu. Utwory zamieszczone w zbiorze to obrazki obyczajowe, sceny z życia zwykłych ludzi, którzy wikłają się w rozmaite kłopoty, zmagają się ze swoimi obsesjami albo miewają pomysły kończące się na ogół mniejszą lub większą katastrofą. Autor przygląda się im z ironicznym dystansem: niepozbawionym ciepła i zrozumienia dla ludzkich słabości. Uwagę przykuwają: 1) komiczny "Film z dźwiękiem" o rodzince wybierającej się do kina (po drodze ktoś się gubi, ktoś czegoś zapomina, trzeba zawracać itp.), 2) groteskowy "Stary romantyk" o wyprawie, podczas której bohater zamierzający wyrównać rachunki z całym światem, zostaje porwany przez wiatr, 3) melancholijny "Królik" (określenie homoseksualisty) o upadku młodego artysty operowego, zwiedzionego przez cynicznego impresario, 4) piękny i smutny "Sierp księżyca" o ubogiej dziewczynie, która rozpaczliwie poszukuje pracy, walcząc o swoje marzenia i cnotę (niestety bezskutecznie), 5) tytułowe opowiadanie o organizacji "Stowarzyszenie Kłamców" i chwiejnych granicach prawdomówności. W tle jest kultura konfucjańska (a w każdym razie jej ślady: mentalność i hierarchia), smak wszechobecnej herbaty oraz wojna chińska-japońska, która wstrząsnęła społeczeństwem Republiki, przyczyniając się do jej kresu. Wynotowane cytaty: 1) „Wiedzieć, co się wie i wiedzieć, czego się nie wie – oto prawdziwa mądrość” (sentencja z „Analektów” Konfucjusza). 2) „Ludzie zostawiają po sobie imię. Po dzikich gęsiach pozostaje tylko echo ich krzyków” (z qingowskiej „Opowieści o walecznych kobietach i mężczyznach”). 3) „Wyglądał jak ryba usiłująca nabrać powietrza w skrzela w wysuszonym jeziorze” („Sterczące kitki”). 4) „Słowa pocieszenia kierowane do samego siebie są polukrowane z wierzchu, ale w środku – gorzkie jak czarna herbata” („Stary romantyk”). 5) „W tym czasie nawet za dnia wypatrywałam na firmamencie mojego księżyca. Jeśli moje cierpienia dałoby się opisać za pomocą jakiegoś kształtu, z pewnością miałyby kształt sierpu księżyca, który – opuszczony i samotny – wisiał na poszarzałym niebie, emanując delikatnym blaskiem, lada chwila mogącym zniknąć w otchłani nocy” („Sierp księżyca”).

Chyba jedna z lepszych książek przeczytanych w tym roku. Wciągnęła mnie od początku do końca. Momentami trudna i brutalna, podejmująca tematy rozpadu więzi społecznych i rodzinnych, lecz całość zdominował bardzo subtelny nastrój magicznego realizmu. Lektura, od której nie mogłam się oderwać.

Ciekawa, krótka książka (dłuższe opowiadanie?), ale zdecydowanie nie dla każdego. To, rzecz jasna, nie jest wciągająca historia, nie oczekujcie intrygi, rozwiązania zagadki (której obecność może sugerować tytuł). „Tajemniczy pociąg” to strumień dziwności – bohaterowie niczym z koszmaru (ogromna kobieta z połową twarzy, policjant chrupiący kości kurczaka niczym chipsy, maltretujący psychicznie swoich pracowników dyrektor itd.), poczucie beznadziei, osaczenia, a zarazem osamotnienia, do tego antypatyczny bohater. Nie szukałbym tu sensu ani bawił w jakieś interpretacje (zostawiam to gadającym głowom) – ja po prostu delektowałem się tym nieprzyjemnym klimatem i skonsumowałem tę książkę niczym filmy Lyncha. Autorka powołuje się na Kafkę i to słuszny trop – można się uśmiechnąć, można obrzydzić, czuć podobny „flow”. Bardzo wyraźnie ostrzegam jednak, że to pozycja dla miłośników tego typu prozy – w przeciwnym wypadku idzie się rozminąć z oczekiwaniami i potem kończy się to wystawieniem oceny 2/10 na Lubimyczytac.pl 😝

🪰📖 Do boju! autorstwa Lu Xuna to zbiór opowiadań, który bez podnoszenia głosu potrafi uderzyć z ogromną siłą. Czytelnik od pierwszych stron ma poczucie obcowania z literaturą zaangażowaną, lecz nie propagandową, krytyczną, ale wolną od prostych osądów. Lu Xun nie tworzy wizji świata podzielonego na bohaterów i winnych, lecz pokazuje społeczeństwo uwikłane w strach, ignorancję i wielowiekowe schematy myślenia. Jego proza nie oferuje łatwego pocieszenia, zamiast tego stawia pytania o kondycję człowieka żyjącego w systemie opresji, niezależnie od epoki czy ideologii. ㅤ 🪰📖 Szczególnie istotne jest tło intelektualne autora, który świadomie porzucił medycynę, uznając, że prawdziwa choroba jego społeczeństwa nie dotyczy ciała, lecz umysłu. Lu Xun wierzył, że nawet najsilniejsze fizycznie jednostki pozostaną zniewolone, jeśli nie uwolnią się od lęku i podporządkowania. Ta myśl przenika niemal wszystkie opowiadania w tomie Do boju!, czyniąc z literatury narzędzie budzenia świadomości. Język jest prosty, potoczny i przystępny, lecz jednocześnie precyzyjny i celny, dzięki czemu przesłanie nie ginie w formalnych eksperymentach. 🪰📖 Jednym z najbardziej poruszających zabiegów narracyjnych jest oddanie głosu bohaterom marginalizowanym lub uznawanym za obłąkanych. Perspektywa szaleńca pozwala Lu Xunowi obnażyć mechanizmy społecznej przemocy, hipokryzji i zbiorowej obojętności. To właśnie ci wykluczeni widzą najwięcej, ponieważ stoją poza oficjalnym porządkiem i nie muszą udawać lojalności wobec panujących norm. Autor pokazuje, jak strach i bezrefleksyjne podporządkowanie mogą prowadzić do moralnego kanibalizmu, w którym ludzie symbolicznie pożerają się nawzajem, by przetrwać. 🪰📖 W wielu tekstach powraca obraz życia chińskiej wsi pod ciężarem feudalnych relacji, niewiedzy i bezsilności. Lu Xun opisuje codzienność chłopów bez idealizacji, ale też bez pogardy, skupiając się na ich wewnętrznych sprzecznościach i nieuświadomionym lęku. Jego krytyka nie dotyczy jedynie konkretnego ustroju czy dynastii, lecz samej natury autorytarnej władzy, która deformuje relacje międzyludzkie. Dzięki temu Do boju! zachowuje uniwersalny charakter i nie zamyka się w ramach jednego kontekstu historycznego. ㅤ 🪰📖 Warto podkreślić, że choć twórczość Lu Xuna bywała wykorzystywana politycznie, sam autor zachowywał niezależność intelektualną i dystans wobec wszelkich doktryn. Jego pisarstwo nie służyło legitymizowaniu władzy, lecz jej nieustannemu podważaniu. Niestety, część tego przesłania została z czasem uproszczona lub zniekształcona, sprowadzając autora do roli krytyka jednego systemu. Tymczasem Do boju! to opowieść o mechanizmach zniewolenia obecnych wszędzie tam, gdzie myślenie zostaje zastąpione posłuszeństwem. ㅤ 🪰📖 Zbiór czternastu opowiadań pozostawia silne wrażenie, choć pod koniec można odczuć pewne zmęczenie powtarzalnością motywów. Nie umniejsza to jednak wartości całości, która pozostaje ważnym świadectwem literackim i historycznym. Lu Xun stworzył prozę, która jednocześnie dokumentuje epokę i wykracza poza nią, zachęcając do krytycznego spojrzenia na własne społeczeństwo. Do boju! to książka wymagająca, ale potrzebna, bo przypomina, że prawdziwa walka zaczyna się w umyśle czytelnika.

Jedna z lepszych powieści tego roku. Z jednej strony realistyczna, wręcz makabrycznie brutalna, z drugiej pełna symboliki, alegoryczna i bardzo subtelna. Autorowi udało się połączyć ogień z wodą. Pisarz snuje opowieść o losach bohaterów, którym przyszło żyć w świecie niespokojnym, pełnym konfliktów. W podobnym uniwersum ludzkie wybory oczywiście mają znaczenie, lecz są niczym mała rybka tonąca w wielkim oceanie zdarzeń. Niewiele od jednostki zależy. Niełatwa to lektura, ale tak mnie wciągnęła, że w dwa dni przeczytałam. Polecam z czystym sumieniem.

"W 1906 roku Ludwig Pollak odnalazł prawe ramię Laokoona ze słynnej grupy rzeźbiarskiej, odkrytej czterysta lat wcześniej na Eskwilinie. Swoje znalezisko podarował Watykanowi. 16 października 1943 roku Pollak znalazł się wraz z rodziną wśród Żydów wywiezionych z Rzymu do Auschwitz." Gestapowiec, który przyjechał po niego, relacjonuje teraz Monsignorowi ostatnią rozmowę z aresztowanym. Rozmowa szybko przemienia się w swoisty wykład o historii sztuki, której całe życie Pollaka było podporządkowane.

gęsta, mroczna, niepokojąca historia którą wciąga od samego początku mimo pewnych niedociągnięć (sporo rzeczy i zjawisk nie mają żadnego kontekstowego tła - a szkoda, bo aż się proszą o sięgnięcie do koreańskiej mitologii czy wierzeń). nie do końca skumałam też, po co właściwie całe to śledztwo się w ogóle wydarzyło, ale i tak lektura przyniosła mi sporo satysfakcji.

Opowieść posiada specyficzny urok i dlatego ciekawie się ją czytało. Może nie do końca odkrywcza, choć posiada małą niespodziankę w finale. Czyta się dość specyficznie, przez używane słowa - ważne dla odbioru jest słowo od tłumacza (choć według mnie powinno być na początku książki).

„Dzika gęś” to ciekawa, melancholijna powieść napisana przez japońskiego klasyka Ōgaia Moriego, opowiadająca o wydarzeniach rozgrywających się w roku 1880. Narrator studiował wówczas w Tokio. Jego sąsiadem w bursie był Okada, spokojny, mający opinię porządnego. Młodzieniec ten podczas spacerów na Wzgórze Samotnych widywał piękną kobietę o imieniu Otama, która stopniowo opanowywała jego myśli, rzucała na niego coraz większy urok. Otama wcześnie straciła matkę i mieszkała tylko z ojcem, zarabiającym na życie sprzedawaniem słodyczy. Staruszek był dobrotliwy i kochający, ale niestety dość naiwny. Nie sprawdził więc, kim jest kandydat do ręki córki, i w rezultacie dziewczyna wpadła w sidła żonatego i dzieciatego oszusta. Kiedy zainteresował się nią inny mężczyzna, proponując już nie małżeństwo, lecz stanowisko utrzymanki, ojciec Otamy popełnił kolejny błąd – nie skontrolował, czy pan Suezō na pewno jest szanowanym kupcem, i potem się okazało, że to zwyczajny lichwiarz. Z powodu tej niedbałości czy też naiwności ojca młoda Japonka znowu bez swojej winy znalazła się w bardzo upokarzającym położeniu. Ale jako osoba łagodna z charakteru nie okazywała złości, z rezygnacją dźwigała swój krzyż. Aż któregoś dnia poczuła, że już dłużej nie zniesie cierpienia, że rodzi się w niej bunt, że chce kochać i być kochana. W powieści tej zaskoczyło mnie kilka rzeczy. Po pierwsze ówcześni Japończycy patrzyli na lichwiarzy z o wiele większą pogardą niż na utrzymanki. Otama nie wstydziła się, że ma sponsora, jej upokorzenie wynikało z faktu, że ów sponsor trudnił się lichwą! Po drugie zdumiewać może zachowanie handlarki, która wolała stracić klienta, niż sprzedać rybę osobom związanym z lichwiarzem. Honor był dla niej ważniejszy niż zarobek. Po trzecie wreszcie dochody pana Suezō były zaskakująco wysokie – mógł on kupić dom dla kochanki i wynająć drugi dla jej ojca, nie mówiąc już o tym, że utrzymywał własny, w którym mieszkał z żoną i dziećmi. Autor nie maluje bohaterów stereotypowo. Suezō nie jest ani w połowie tak podły i skąpy jak inni lichwiarze znani z literatury. Owszem, żałuje pieniędzy żonie, którą uważa za starą i brzydką, ale już dla kochanki potrafi się wykosztować, a i na sobie też nie oszczędza – kupuje eleganckie ubrania, jada w restauracji. Postacie żeńskie nie zawsze zachowują się tak potulnie, jak w naszych wyobrażeniach o kobietach epoki Meiji: żona Suezō potrafi wpaść w tak wielką złość, że ten musi się ratować ucieczką z domu. Ta żona często „była w takim stanie, jak koń ujeżdżany przez złego jeźdźca, leniwiący się i zatrzymujący, aby jeść trawę zamiast galopować” (s. 143). Niestety „leniwiący się koń” to nie jedyne potknięcie tłumaczki Izabeli Plesiewicz-Świerczyńskiej. Powieść jest pełna „perełek” translatorskich. Oto kilka z nich: „Nawet wtedy, sama i bez znajomych nawet pośród dziewcząt z sąsiedztwa, nuda nigdy jej nie dotknęła” (s.92), „osierocona po matce mieszkała sama ze swoim starym ojcem” (s.63), „Pewnego wieczoru, po powrocie z wizyty u Otamy do domu, Suezō zastał swoją żonę czuwającą, która po uśpieniu dzieci nadal nie spała” (s.121), „Aby dać logiczne wytłumaczenie emocji towarzyszącym Otamie, to było właśnie to, co gnębiło jej umysł w tym momencie” (s.101/102), „płaci bez zająknięcia pieniądze potrzebne na wszystkie te wydatki” (s.91), „Ale zamiast oszukiwać, jest się spokojniejszym, gdy się jest oszukiwanym” (s.115), „na widok ciemnych rysów Suezō, jego przenikliwego, ale ujmującego spojrzenia, ubranego z dyskretną elegancją, pomyślała, że jest bezpieczna” (s.85). A to tylko przykłady. Jak dobrze, że moim pierwszym spotkaniem z autorem był „Zarządca Sanshō”, przetłumaczony przez Katarzynę Sonnenberg-Musiał! Dzięki temu wiem, że Ōgai Mori dbał o piękno i precyzję języka. Podsumowując, „Dzika gęś” to historia o nieszczęściu kobiety, o cichej miłości, o rodzeniu się pragnienia, by zmienić swój los i uzyskać niezależność, a także o tym, że ciąg przypadkowych zdarzeń może zniszczyć czyjeś marzenia. Autor ukazuje obyczaje panujące w epoce Meiji, bardzo nieżyczliwej dla kobiet, od których oczekiwano, by potulnie słuchały mężczyzn i zawsze wyglądały elegancko, nawet wtedy, gdy czuły rozdzierający ból. Narrator opowiada o losach Otamy i Okady, sam zaś ukrywa się w cieniu, nie ujawnia o sobie niemal nic. Od czasu do czasu „wzbogaca” powieść spostrzeżeniami w rodzaju: „Kobiety żałośnie wahają się w swoich decyzjach, dopóki nie podejmą decyzji, a kiedy już to zrobią, pędzą naprzód jak konie z klapkami na oczach, nie patrząc ani w prawo, ani w lewo. A jeśli po drodze napotykają przeszkody, które mogłyby zaniepokoić człowieka o zdrowym rozsądku, biorą je pod uwagę mniej niż kurz na drodze” (s.194). --- Ōgai Mori, „Dzika gęś”, przeł. Izabela Plesiewicz-Świerczyńska, GlowBook, 2021 https://koczowniczkablog.blogspot.com/2025/06/dzika-ges-ogai-mori.html

Dziwne, mroczne opowiadania. Miałam wrażenie, że wysysają mi powietrze z płuc. Nie mogłam oddychać. Jeszcze czegoś takiego nie czytałam. Każde z nich dotyczy relacji między dorosłymi a dziećmi, jednak są przepełnione niepokojem. Uff, wreszcie mogę odetchnąć.

Zaskakująca, nietypowa, ale fantastyczna. Bardzo dowcipna i lekka, a jednocześnie poważna. Mam wrażenie, że ta powieść przeszła bez echa, a bardzo szkoda. Chyba najlepsza powieść o kolonializmie/postkolonializmie, jaką czytałam, bo nie sili się na jakąś wielką syntezę, jednoznacznie oskarżycielski ton, tylko pokazuje ludzi żyjących w świecie, który kiedyś dotknięty był przez kolonializm, co bezpowrotnie zmieniło kulturę tego miejsca. Krótko mówiąc: czy Filipińczycy mają prawo kochać Elvisa? Mają, a ponieważ dziś żyją w wolnym kraju, mają prawo go kochać i pamiętać tak, jak chcą (czyli inaczej niż Amerykanie). Na pewno też super lektura dla miłośników klasyki kina i Francisa Forda Coppoli, który kręcił "Czas apokalipsy" na Filipinach i jest niebezpośrednio bohaterem tej książki.

To moja druga styczność z twórczością Dazai'a. Po "Zatraceniu", które wyrzuciło mnie z butów mieszaniną frustracji, złości i żalu jednocześnie, muszę przyznać, że Osamu Dazai miał wyjątkowy talent do zarówno solidnego wpieniania czytelnika, ale także budowania w nim wzruszenia, poczucia melancholii, choć przede wszystkim też znużenia. Być może nawet w niektórych z jego opowiadań dotarłam do granic swojej wrażliwości. A może to kwestia tego, że w życiu też nie miałam łatwo i obserwowanie kajania się narratora, którym bądź co bądź jest jakimś mniej lub bardziej podkręconym lutrem dla postaci autora, w którymś momencie przekroczyło znaną mi definicje wyrozumiałości. Nie mniej, szczerze uwielbiam za to Dazaia. Uwielbiam jego twórczość za kalejdoskop emocji, jakie jego utwory wywołują. I tak, są monotonne, traktują większości o tym samym, ale dzięki temu; dzięki tej intymności emocjonalnej, pozwalają dostrzec nas, ludzi, jako między innymi bardzo krnąbrne jednostki z zapędami do wpadania wciąż w te same bolączki, pomimo świadomości działań, jakich się podejmujemy. Osamu Dazai miał po prostu niebywały talent do obrazowania tego, co wszystkich nas w sobie denerwuje, załamuje i doprowadza nieraz do łez. Nie powiem jednak, że wszystkie opowiadania z tego zbioru przypadły mi do gustu. Moimi faworytem na pewni jest: "Sto widoków Fuji", które w moim odczuciu kreuje obraz narratora, jako człowieka innego niż wszyscy, bo analizującego krajobraz sławnej góry z kątów niekorzystnych. Trawionego poczuciem wyższości względem tych, który dostrzegają w niej piękno widziane tylko z tych kilku szczególnych miejsc. Hipokryzja płynąca z tego tytułu rozczula mnie do głębi. Chociaż nie wiem czy będzie dostrzegana w pełni przy jednorazowym zanurzeniu się tylko w to opowiadanie. Ostatni utwór natomiast, który z przyczyn zdecydowanie tragicznych nie został ukończony jest tym szczególnie ciekawy, że w zasadzie wyłamywał się już z ram poprzednich koncepcji. I chyba właśnie dlatego tak bardzo zapadł mi w pamięć. Nie tyle, że był ostatni, ale że przekazywał wizję zmiany nastawienia narratora. Cóż, fakt, że nie został nigdy ukończony w jeszcze bardziej dojmujący sposób przedstawia nieprostoliniową i niepłaską emocjonalność każdego z nas. Pewnie wrócę do tego zbioru, a wtedy też ta opinia wzbogaci się w kolejne, może trochę zbyt pompatyczne linijki tekstu. :)

Tokio nie śpi między 1:00 a 4:30. I dobrze – bo właśnie wtedy dzieją się tam rzeczy naprawdę dziwne. To zbiór opowiadań, które układają się w jedną, oniryczną powieść. Taksówkarz, złodziej, rekwizytorka filmowa, pracownica call center, detektyw z ekranu – ich ścieżki przecinają się w nocnym mieście, gdzie granice między rzeczywistością a snem powoli się zacierają. Wszystko doprawione nutką romantyzmu i subtelnych relacji między bohaterami. Nie jest to łatwa lektura – wiele postaci, podobnie brzmiące imiona, urywane wątki. Czytając, czułam się jak wspomniany nocny taksówkarz – pojawiający się i znikający z życia bohaterów. Czasem odgrywa kluczową rolę, innym razem tylko kogoś podwozi. Czasem gubi się w uliczkach miasta, by ostatecznie odnaleźć właściwą drogę i spotkać znajomą twarz. To debiut Yoshidy na polskim rynku, choć w Japonii to już uznane nazwisko. Mam nadzieję, że nie ostatni.

Świetna, wciągająca książka dla młodzieży. Mimo, że tego typu książki przestały być tym, co czytam na co dzień, nie ukrywam, że świetnie spędziłam przy niej czas. Napięcie i ciekawość rosły z każdą stroną. Według mnie to dobra pozycja dla początkujących, młodych czytelników, bo duża ilość dialogów i tematyka sprawiają, że książkę czyta się szybko i przyjemnie. Zakończenie, choć obawiałam się, że będzie przewidywalne, całkowicie mnie zaskoczyło. Jedyne, do czego mogę się przyczepić, to sposób, w jaki ta książka została zredagowana – korektor albo spał przy pracy, albo nigdy nie istniał, bo ilość błędów, literówek, pominiętych lub dodatkowych słów jest zatrważająca. Nigdy dotąd nie widziałam tylu błędów w druku.

🚆🐺 Uśmiechnięty Wilk autorstwa Yūko Tsushimy to powieść wymagająca, ale niezwykle poruszająca, jedna z tych książek, które czyta się powoli, z narastającym poczuciem niepokoju i zachwytu jednocześnie. Autorka zabiera czytelnika do powojennej Japonii, kraju zrujnowanego nie tylko fizycznie, lecz także moralnie i emocjonalnie. Już od pierwszych stron widać, że nie będzie to klasyczna narracja o odbudowie i nadziei, lecz opowieść o przetrwaniu w świecie, który stracił dawne reguły i poczucie bezpieczeństwa. 🚆🐺 Centralnym motywem powieści jest podróż dwójki młodych bohaterów przemierzających kraj pociągami, uciekających od Tokio i od własnych historii. Yūko Tsushima z niezwykłą wrażliwością pokazuje ich relację, opartą bardziej na wspólnym doświadczeniu straty niż na słowach. Każdy kolejny przystanek odsłania nowe oblicze powojennej rzeczywistości, pełnej biedy, przemocy i chaosu. To droga przez krajobraz, który momentami przypomina apokaliptyczne rumowisko, a momentami przestrzeń dziecięcej wyobraźni. 🚆🐺 Niezwykle istotnym elementem Uśmiechniętego Wilka jest motyw wilka jako symbolu istoty wypchniętej poza margines świata ludzi. Tsushima Yūko splata historię wymarcia japońskich wilków z losem bohaterów, sugerując, że okrucieństwo historii dotyka zarówno natury, jak i człowieka. Wilk staje się figurą samotności, niezrozumienia i prześladowania, a jednocześnie siły pozwalającej przetrwać w najbardziej niesprzyjających warunkach. 🚆🐺 Autorka eksperymentuje z formą, wplatając w narrację fragmenty prasowe opisujące autentyczne tragedie, zbrodnie i katastrofy. Ten zabieg burzy płynność lektury, ale właśnie w tym tkwi jego siła. Zderzenie fikcyjnej historii bohaterów z brutalną faktografią zmusza do refleksji nad granicą między jednostkowym losem a zbiorową traumą. Powieść staje się dzięki temu hybrydą literatury pięknej i dokumentu, która nie pozwala czytelnikowi pozostać obojętnym. ㅤ 🚆🐺 Szczególnie poruszające jest to, w jaki sposób Yūko Tsushima ukazuje dziecięcą perspektywę wobec śmierci, głodu i przemocy. Wspomnienia wojny i utraty bliskich pojawiają się fragmentarycznie, jak obrazy wyłaniające się z mgły. Autorka unika patosu, stawiając na prostotę i surowość języka. Dzięki temu emocje wybrzmiewają mocniej, a czytelnik odczuwa ciężar historii niemal fizycznie. ㅤ 🚆🐺 Uśmiechnięty Wilk to powieść o dojrzewaniu w świecie bez przewodników i jasnych zasad, o przyjaźni, która daje chwilowe schronienie, oraz o wyobraźni jako strategii przetrwania. Tsushima Yūko stworzyła dzieło nieoczywiste, wymagające skupienia, ale niezwykle nagradzające uważną lekturę. To książka, która rozsadza ramy tradycyjnej powieści historycznej i pozostawia czytelnika z pytaniami o cenę wojny, pamięć i granice człowieczeństwa. Tak oto kochani trafiłam na pierwszą pozycję z mojej topki tego roku. Oh musicie ją przeczytać.

Indonezyjka queerowa proza poetycka pełna symboliki chrześcijańskiej. Opis tej książki zapowiada wysoki próg wejścia i rzeczywiście tak jest. Niektóre elementy mocno chwytają za serce, niektóre mocno przeszarżowane. Mimo wszystko warto sięgnąć. Można się zetknąć z czymś , czego zazwyczaj na co dzień nie czytamy.