Sny umarłych

Tym razem było odwrotnie niż lubię: najpierw film, potem książka. Przy mojej autentycznej miłości do kinematografii koreańskiej nie mogłem się oprzeć, wiedząc przecież, że książkę mam na liście. Wiem więc przez to, czego mogę się po książce spodziewać, no i nie będzie żadnych niespodziewanych twistów fabularnych… Historia stara jak świat (korporacji): jesteś branżową wyjadaczka i zęby zjadłaś na swym fachu, a tu już młode rekinki czekają na miejsce po tobie i cię podgryzają... A co, jeśli branża to morderstwa na zlecenie? A jeśli wykonuje się zawód na tyle długo, że chcieć cię dopaść próbuje przeszłość? Eliminatorka-kobieta to może i teoretycznie zaleta dla firmy (mniej budzi podejrzeń, a wśród ofiar - na chwilę przed śmiercią - może i mniej respektu), ale teraz - właśnie coraz bardziej się starzejąca? To już chyba dla firmy problem podwójny? Aspekt obrazu starości w azjatyckich społeczeństwach - nawet jeśli wykonuje się niecodzienną pracę killera - to ciekawe poznawczo rejony tej pozornie lekkiej i nawet ciut humorystycznie podanej opowieści. No właśnie, gdyby tylko nie ta starość… Ciekawy język i terminologia, zabawne pseudonimy bohaterów, a sądzę że i niezłe tłumaczenie. Koleżanka ucząca się koreańskiego wiedziałaby to pewniej. Świetnie mi się ta książka wkomponowała (Wyzwanie Czytelnicze: książka będąca pierwowzorem filmu) jako małe przepłukanie czytelniczych kubków smakowych między jednym ciężkim dziełem, a kolejnym mniej jeszcze wesołym… I podsumowanie: książka podobała mi się bardziej niż film, który obejrzałem jeszcze przed jej lekturą (a film wszak niezły, oceniłem 7/10); Koreańczycy robią świetne kino akcji, choć jest w książce jakaś trudno przekładalna warstwa społeczno-obyczajowa. Mam pretensje o okładkę: ta utrzymana w komiksowo-mangowej manierze sugeruje komedię kryminalną czy inny żart literacki, a tymczasem dostajemy poważne dzieło o wymowie społecznej, o którym można by co-nieco podyskutować… I właśnie uświadamiam sobie, że mam jeszcze jedną książkę autorki na liście “do przeczytania”, choć wciąż jeszcze czekam na dobrą cenę.

„Nauka chodzenia” to książka dziwadło – dziwne i straszliwe to. Koreańskie. Budzi obrzydzenie. Wielokrotnie chciałam ją szurnąć do kąta, bo to zdecydowanie literatura nie dla mnie, ale doczytałam. Ciekawość, mimo obrzydzenia, gnała mnie dalej. Zamieszkały na naszej planecie stwór ze zbójeckiej planety wiedzie normalne życie. Rano wstaje, komunikuje się przez internet z ziemianami, potem toaleta, buszuje w lodówce w poszukiwaniu czegoś pysznego, co sam wcześniej przyrządził, wreszcie wychodzi z domu, wsiada do metra, jedzie zdobyć coś pysznego i wraca do domu. I tak codziennie. Nuda, czyż nie? No nie. Bo mimo tej codziennej rutyny, mimo powtarzalności i obrzydliwości, coś w tym świecie wciąga. Ten dziwaczny rytuał, pełne niepokoju i groteski życie, w którym zwykłe czynności – jedzenie, podróż metrem, logowanie się do internetu – stają się dramatem i teatrem jednocześnie. Stwór absolutnie nie jest bohaterem sympatycznym, wręcz przeciwnie – irytuje, wkurza, obrzydza, ale nie można oderwać od niego oczu. Bo w tej dziwacznej codzienności kryje się coś przewrotnego, co zmusza do patrzenia na świat z zupełnie innej perspektywy. Na przykład to o ludziach: „Jak można coś, co różni się pod tak wieloma rozmaitymi względami, dzielić tylko na dwie kategorie” - kobiety i mężczyzn? Coś w tym jest, nieprawdaż? To literatura, która szokuje i odpycha, wcale nie bawi, nie jest łatwa, nie jest „przyjemna”, ale daje poczucie, że przeczytało się coś innego, choć szokującego i że autor był odważny. Czy zostanie w głowie długo po jej odłożeniu, to już inna sprawa. Tak, tak. „Nauka chodzenia” to dziwadło. I w dodatku fuj-fuj.

Nie każda książka potrafi jednocześnie obrzydzić i zachwycić – ta zrobiła to bez najmniejszego problemu. „Ten głód” to historia Dorothy Daniels, krytyczki kulinarnej, która prowadzi podwójne życie. Z jednej strony eleganckie restauracje, wino i wyrafinowane jedzenie, z drugiej – mroczna obsesja, która prowadzi ją do zbrodni. Całą historię poznajemy z jej perspektywy, gdy opowiada o swoich doświadczeniach, romansach i o tym, jak stopniowo przekracza kolejne granice. Najbardziej uderzył mnie styl tej książki. Narracja Dorothy jest cyniczna, inteligentna i momentami wręcz hipnotyzująca. Autorka bardzo odważnie łączy temat jedzenia, pożądania i przemocy, tworząc historię, która jest jednocześnie fascynująca i bardzo niepokojąca. Nie jest to jednak książka dla każdego. Bywa brutalna, momentami obrzydliwa i pełna czarnego humoru. Czasami miałam też wrażenie, że tempo trochę zwalnia przez długie opisy i monologi bohaterki. Mimo to trudno się od niej oderwać, bo Dorothy jest jedną z najbardziej nietypowych narratorek, jakie spotkałam w literaturze. „Ten głód” to dziwna, mroczna i bardzo oryginalna powieść o obsesji, władzy i pragnieniu przekraczania granic.

Na początek po raz kolejny zarzut do wydawnictwa lub tłumacza: feminatywy. Naprawdę? "Świadkini"- co to w ogóle jest za słowo? Było jeszcze kilka podobnych potworków, ale lepiej o tym jak najszybciej zapomineć. Sada bardzo mi się spodobała. Była apatyczna, spokojna, jakby autystyczna. Zamknięta w swoim świecie fukuwarai. Dziękuję autorce za przybliżenie tej tradycji noworocznej. Było tu wiele komicznych sytuacji. Nie zawiedziecie się, jak lubicie japońskie powieści.

Opowiadania bardzo wielorakie. Od emocjonujących na granicy pulpowego weird horroru, przez smutne parabole i refleksyjne opowieści z codzienności. Chociaż zabiegi Chung rzadko są zaskakujące, nie przekraczają nigdy granicy banału. Ostatnie opowiadanie rozerwało mi serce.

Sporządzając listę najlepszych tytułów, jakie przeczytałam w tym roku, przypomniałam sobie, że – poza klubem książki – nie podzieliłam się z wami wrażeniami na temat tego zbioru opowiadań. Moja opinia zdążyła już trochę odleżeć, ale gdy spojrzałam na ilość zapisanych cytatów, uznałam, że chociażby z tego powodu warto się będzie nią podzielić i zostawić ten ślad. Kolejny raz przekonuję się, że wiele dzieł autorek z Korei dotyka jakiegoś wydarzenia historycznego; choć proza może być nawet osadzona i we współczesności, echo przeszłości zdaje się przenikać do codziennego funkcjonowania bohaterów. W siedmiu historiach zapoznajemy się z różnymi perspektywami, z których każda jest wyjątkowa; jest w nich i staruszka, i matka, i siostra. Kobiece postacie odsłaniają przed nami cenne wspomnienia. Choć według mnie pierwsza część zbioru jest znacznie mocniejsza niż druga, bardzo doceniam całość i do tej pory jestem w stanie przywołać uczucia, które towarzyszyły mi podczas lektury. Jak pewnie zwróciliście uwagę, imię z tytułów jest japońskie – ten wątek też się tu pojawia, a wiadomo, że relacje obu narodów nie należą do najłatwiejszych. Jest to opowiadanie rozpoczynające i razem z drugim stoją na szczycie mojego podium. Oba dotykają problemu kontaktów międzykulturowych, a te poszukiwanie wspólnego języka i zrozumienia, wydaje się stanowić tło wielu motywów. To fascynujące jak autorka sięga po różne punkty geograficzne, symbolizują też może trudność w osadzeniu się bohaterek i ich poszukiwania. Znajdziemy tu nawet odniesienia do Polski, co zawsze wywołuje uśmiech na mojej twarzy; mimo odległości wielu tysięcy kilometrów jak widać zawsze da się znaleźć punkty wspólne. Spotkałam się ze stwierdzeniem, że styl jest oszczędny w środkach i mało ozdobny. Ja jakoś nie zwróciłam na to uwagi, gdyż wciąż i wciąż trafiałam na doskonałe akapity, które w precyzyjny sposób mnie poruszały. Co więcej, patrząc na popularne w bookmediach zbiory opowiadań z krajów Azji, ten podobał mi się znacznie bardziej niż „Grobowa cisza, żałobny zgiełk” Ogawy. A wydaje mi się, że słychać o nim mniej. Oczywiście najlepiej samemu to ocenić. I do tego was zachęcam. ig: @tylkotrocheczytam

„Rozkład północy” to zbiór przeplatających się ze sobą opowiadań. Przechodząc przez te historie czytelnik powoli odrywa się od ziemi, by doświadczyć przedziwnych i niebezpiecznych wydarzeń. Jak mówi jedna z bohaterek, musimy spacerować nocą korytarzem i nie zwracać uwagi na to, co niezwykłe, taka nasza praca. Ach, na wypadek, gdyby pojawił się przed nami duch mężczyzny przypominający innego pracownika, ostrzegający, by gdzieś nie wchodzić, to lepiej go posłuchać. Opowiadania są czasem naprawdę niepokojące, ocierające się o szaleństwo, a w większości smutne. Autorce nie zależy na kreowaniu grozy dla samego dreszczyku, ale by w symboliczny sposób przedstawić takie pojęcia jak przeżywanie żałoby, chęć zemsty, nieprzepracowana trauma. Tutaj przedmioty i zwierzęta mają dusze, dźwigają emocjonalny bagaż. Bardzo podobała mi się ta książka, przeczytałam ją od deski do deski. Była jednocześnie osadzona we współczesności oraz w klimacie mityczno-baśniowym. We wszystkich tych dziwnościach i smutku dało się znaleźć pewnego rodzaju ukojenie. Do tego odczucia w dużej mierze przyczyniło się ostatnie opowiadanie, dlatego warto tomik doczytać do końca. Polecam.

Temat powieści „Kontratak” wydawał się bardzo interesujący. Problemy pokolenia trzydziestolatków w Korei ze słabymi szansami na zrobienie kariery czy choćby zdobycie satysfakcjonującej pracy. Rekrutacje do firm, w których wydaje się, że wszystko poszło świetnie, a jednak pracy się nie dostaje z niejasnych powodów. Odpowiedź typu „oddzwonimy” i nie oddzwaniają. Zołzowaci przełożeni, którzy już zapomnieli, jak to jest być młodym i niedoświadczonym. Powszechny mobbing, powszechne wykorzystywanie pozycji przełożonego, by obarczać stażystów pracą znacznie wykraczającą poza zakres obowiązków. Brak perspektyw. Chamstwo przełożonych wyższych rangą. Oceny pracownicze, kiedy to łatwo można wykończyć kogoś przy pomocy ukartowanych intryg. Podlizywanie się dyrekcji i zgoda na zachowanie nieetyczne, ale dobrze widziane przez „górę”. No i na końcu podłe koleżanki, które wykorzystując swoją przewagę psychiczną w jakimś sensie zmuszają te słabsze do nadstawiania głowy w trudnych sytuacjach. „Kontratak” opowiada o trzydziestolatkach koreańskich, ale problemy występują w wielu miejscach, także w Polsce. Lektura mediów społecznościowych czy reportaży socjologicznych, filmy i seriale, a nawet doświadczenia własne, własnych dzieci, kolegów czy znajomych dostarczają wielu przykładów na to, że zdobycie i utrzymanie pracy, szczególnie w korporacji, to niemal jak walka na froncie. Trzeba mieć w sobie dużo samozaparcia, a najlepiej dobre „plecy”. Twarde reguły świata kapitalistycznego w XXI wieku to nie jest sielanka. Powieść Sohn Won-Pyung wpisuje się w bardzo aktualny problem, a autorka po znakomitym „Almond” wydawała się predystynowana do zajęcia się tematem. Niestety, wyszło tak sobie. Głównie dlatego, że bohaterka powieści Ji-hye i jej przyjaciele, Gyu-ok, Sam Nam i Mu-in wydają się naprawdę jacyś amorficzni, nieogarnięci i niezdolni do walki o swoje. Szczególnie Ji-hye pozwala się wykorzystywać właściwie od zawsze, na każdym polu. Tymczasem w dzikim świecie stosunków kapitalistycznych są wygrani i są przegrani; nie podejmujesz walki, nie wykazujesz się twardością, odpornością, wystarczającą dawką egoizmu – to nie masz szans. W każdym razie nie masz szans na karierę. Bardzo dobitnie pokazuje to przykład utalentowanego scenarzysty Mu-in, który nie potrafi obronić prawa własności do swoich scenariuszy, notorycznie podkradanych przez wytwórnie filmowe i bardziej bezwzględnych kolegów. Tytułowy kontratak, który przyjaciele podejmują, by walczyć z niesprawiedliwością na rynku pracy, też jest jakiś nijaki, bez ikry, a przede wszystkim bez szans na osiągnięcie celu. Toteż ich próby kończą się bez sukcesu, nieciekawie. Myślę, że jak już kontratakować, to trzeba akcję dobrze przemyśleć i przede wszystkim mieć pomysł na skuteczny suspens i medialny rozgłos. Inaczej szkoda wysiłku. Ciekawe było umieszczenie po tekście wyjaśnień historycznej sytuacji w Korei Południowej, która była przecież państwem rządzonym przez dyktaturę wojskową, a jej sukces gospodarczy opierał się w dużej mierze na monopolizacji gospodarki przez słynne czebole, takie jak Samsung, LG czy Hyundai. Rzecz jasna, wiązało się to z wyzyskiem tysięcy zwykłych Koreańczyków, eksploatowanych ponad miarę. Tu jako dygresja: Koreańczycy są bardzo dobrze wykształconym i pracowitym narodem. Typowy gorzki dowcip mówi, że studenci koreańscy, którzy śpią codziennie aż 6 godzin, to straszne leniuchy, bo marnują na sen czas, który mogliby przeznaczyć na naukę czy pracę; porządny Koreańczyk nie sypia dłużej ni 5 godzin. Jednak rys historyczny wydał mi się dosyć zagmatwany i trudny do przyswojenia przez czytelników nie zorientowanych w temacie. W każdym razie polecam.

Kontynuując moją przygodę z literaturą koreańską, sięgnęłam po „Fiołki” Shin Kyung-sook. Znowu poczułam, jak bardzo różni się ona od tego, do czego przyzwyczaiła mnie literatura zachodnia. To nie są książki, które gonią za fabułą czy efektownymi zwrotami akcji. Tutaj liczy się cisza, niedopowiedzenie, drobne gesty i myśli bohaterów. To nie jest powieść, która prowadzi nas od punktu A do punktu B. To raczej powolne zanurzanie się w życie bohaterki, która od początku istnieje gdzieś obok - obok ludzi, świata, a czasem nawet samej siebie. San dorasta w cieniu odrzucenia i ten cień nie znika wraz z dorosłością. Wręcz przeciwnie, staje się jej naturalnym środowiskiem. Jako młoda kobieta próbuje funkcjonować „normalnie”: pracuje, poznaje ludzi, podejmuje kolejne próby odnalezienia swojego miejsca. Trafia do kwiaciarni - miejsca pełnego życia, kolorów i delikatności. I w tym kontraście jest coś bardzo znaczącego. Bo im więcej wokół niej piękna i harmonii, tym wyraźniej widać jej wewnętrzne rozdarcie. To książka o potrzebie bliskości, która jednocześnie przeraża. O pragnieniu bycia zauważonym i o lęku przed tym, co się stanie, kiedy ktoś naprawdę spojrzy głębiej. W życiu San pojawia się impuls ktoś lub coś, co budzi w niej nadzieję na zmianę. Ale zamiast prostego rozwoju wydarzeń dostajemy coś znacznie bardziej niepokojącego: powolne przesuwanie się granicy między rzeczywistością a tym, co dopowiedziane przez emocje i wyobraźnię. I właśnie to było dla mnie najbardziej poruszające, ta niejednoznaczność. Czy to, co widzimy, naprawdę się wydarza? A może to tylko sposób, w jaki bohaterka radzi sobie z tym, czego nie potrafi przeżyć inaczej? Czytając, wielokrotnie łapałam się na tym, że nie zgadzam się z San. Że jej decyzje wydają mi się nieracjonalne, że jej bierność frustruje. Ale im dłużej trwała ta historia, tym bardziej przesuwał się punkt ciężkości. Z oceniania, w stronę próby zrozumienia. Bo trudno wymagać od kogoś stabilności, jeśli nigdy jej nie doświadczył. „Fiołki” są opowieścią o samotności, ale nie tej oczywistej. To samotność, która nie zawsze oznacza brak ludzi, tylko brak więzi. Brak poczucia, że jest się dla kogoś ważnym. To także historia o tym, jak przeszłość nie kończy się wtedy, kiedy powinna. Ona trwa, przekształca się i wpływa na teraźniejszość w sposób często niezauważalny. Nie jest to książka dynamiczna. Wydarzenia nie gonią tu wydarzeń, napięcie nie wynika z akcji, lecz z emocji. Z ciszy. Z niedopowiedzeń. I właśnie ta cisza bywa najtrudniejsza. Nie da się jej po prostu „lubić”. To historia, którą się przeżywa, a jej emocje trudno odłożyć na bok. Jednocześnie zmusza do zatrzymania się i spojrzenia uważniej - nie tylko na bohaterkę, ale też na ludzi wokół nas. Bo może „fiołki” są wszędzie. I może mijamy je codziennie, nie zdając sobie z tego sprawy.

Wyjątkowa książka z ciekawymi opowiadaniami. Niektóre z nich błyskotliwe, zabawne i bardzo w stylu autorki. Wszystkie opowieści są o przemijaniu, czuć perspektywę starszej, mądrej kobiety. Jestem fanką niesamowitych rozmów z Orwellem oraz opowiadaniu o przemianie w ślimaka.

RECENZA W 5 |ZDANIACH: Zaczynając czytać tę książkę musisz wiedzieć, za co sie zabierasz. Nazwałbym ten rodzaj literatury "książkami dobrego samopoczucia", a za podobną serią można uznać "nietuzinkowy sklep całodobowy". LEktura jest lekka, ale jednocześnie refleksyjna, bohaterowie to zwykli ludzie, którzy walczą z podobnymi problemami, jak my w Polsce: brakiem dobrej pracy po uczelni wyższej, wysokimi cenami mieszkań, rosnącymi kosztami życia, poczuciem bezsensu, porblemami ze związkami czy przepracowaniem... Każda postac musi sie z czymś zmierzyć, aby popchnąć swoje życie do przodu. I dlatego bardzo spodobałą mi się ta książka, bo jakos w polskiej literaturze takich tytułów nie znalazłem. A jeżeli są, proszę o polecajki ! :)

trudno mi ocenić tę książkę poniewaz rozumiem obydwie strony konfliktu bardzo dobrze, dlugo nie moglam się wciągnąć retellingi mitow czytam tylko na greckich wakacjach bo jakos latwiej mi sobie to wyobrazić. nie bede o niej za duzo myslec ale bohaterowie byli bardzo dobrze wykreowani i przejmowalam sie ich losami, przeczytana po angielsku w orginale

Wolno płynąca lektura obyczajowa, której bohaterką jest melancholijna, osamotniona, a momentami również zgorzkniała dwudziestoletnia Chizu. Dziewczyna pełna jest niewypowiedzianych napięć i z trudem angażuje się w bliskie relacje. Chizu wprowadza się do starszej od siebie o pięćdziesiąt lat kobiety — relacja ta staje się osią powieści. W przeciwieństwie do matki, właścicielka domu (i aktualnie dwóch kotów) przyjmuje Chizu taką, jaka jest - bez prób naprawiania, ocen czy presji zmiany. Nie reaguje na złośliwości, nie wchodzi w konflikty — spokojnie żyje po swojemu, ciesząc się z drobnych rzeczy. To właśnie ta konsekwentna, cicha obecność tworzy przestrzeń, w której może narodzić się więź. Dzieje się to powoli, niemal niezauważalnie. To książka o byciu „pomiędzy”: między dzieciństwem a dorosłością, samotnością a bliskością, potrzebą miłości a lękiem przed nią. Niewiele się tu „dzieje” w sensie fabularnym — ale sporo, choć nadal bardzo subtelnie i nie wprost, w warstwie emocjonalnej.

Jest dość grzeczną, prostą, komfortową pozycją. Nie wyróżnia się na tle podobnych historii. Mam też uczucie że była odrobinę surowa w odbiorze przez różnice kulturową. To dotyczy większości japońskich/ koreańskich powieści, które znam. Mają w sobie coś takiego zdystansowanego, co ciężko mi jest określić, a jednocześnie są miłe i (przytulne?). Może słowo GRZECZNE jest najbliższe, tego o czym myślę. Nie wywołują u mnie jednak prawie żadnych emocji. Motyw antykwariatu, literatury i szukania siebie w nowym miejscu był moim ulubionym. Byłabym szczęśliwsza, gdyby był jeszcze bardziej rozwinięty. Oprócz tego bohaterowie ciekawie wykreowani, choć ich zachowanie i myślenie było momentami odrobinę nieracjonalne. NIestety możliwe, że literatura dalekiego wschodu nie okaże się być moją ulubioną.

W tym tomie fantastyka robi się przydatniejsza. Bohaterowie, tak samo jak w poprzednim tomie, świetni. Fabuła mniej przewidywalna chodź zakończenie oczywiste. A dodatkowym plusem są genialne teksty do których wracałam – przez co lektura mi się nieco przedłużyła :)

Drugi tom historii o antykwariacie Morisaki porusza głębsze i trudniejsze tematy niż poprzednia część. Pojawiają się tu choroba, śmierć, żałoba, a także problemy z otwarciem się na innych czy zaufaniem nawet tym, którzy są nam bliscy. Te wątki nadają historii dodatkowej głębi i sprawiają, że staje się ona naturalną, dojrzałą kontynuacją. Warto czytać oba tomy w kolejności, ponieważ dopiero razem tworzą pełny obraz. Czytając, miałam w pamięci pytanie: „co dzieje się po i żyli długo i szczęśliwie?”. Pierwsza część: Moje dni w antykwariacie Morisaki - kończy się właśnie w takim tonie, wszystko zmierza ku dobremu. Jednak dopiero w Moim miejscu w antykwariacie Morisaki okazuje się, że klasyczny happy end to nie koniec historii. Jedne problemy można pokonać szybciej, inne wymagają czasu, a kolejne dopiero nadejdą. Podoba mi się ten sposób opowiadania - książka nie jest przygnębiająca, a jednak pokazuje prawdziwe życie, w którym trudności przeplatają się z radościami i wspomnieniami. Optymizm obecny w tej opowieści nie jest krzykliwy, lecz subtelny. To raczej jak pierwsze promienie słońca w mglisty dzień: delikatny, ale wystarczający, by poczuć ciepło i nadzieję. Jedynym minusem pozostaje dla mnie charakter Takako. W tej części było więcej sytuacji, które działały mi na nerwy. Nie zmienia to jednak faktu, że lektura upłynęła mi bardzo przyjemnie i jeśli kiedyś wyjdzie następna część, to chętnie do niej sięgnę :)

Skusił mnie tytuł książki. Nie żałuję że po nią sięgnęłam cześć gdzie mieliśmy stricte zapis z sesji terapeutycznych byl dla mnie ciekawszy niż końcówka. Ostatnie rozdziały i przemyślenia się dłużyły i nie wniosły nic odkrywczego, nie sprawiły ze chciałam nad nimi sie pochylić dłużej jak nad wcześniejszą częścią książki

Kojąca historia o… no właśnie, o czym tak naprawdę? To przede wszystkim opowieść o poszukiwaniu sensu, o potrzebach, o których zapominamy w pędzie codzienności, i o niezwykłej więzi między człowiekiem a robotem. Becky Chambers stworzyła coś, co można określić mianem literackiego uścisku. To utopijna wizja świata, która zostanie ze mną na dłużej. W zalewie mrocznych historii i postapokalipsy, ta książka oferuje coś zupełnie innego – spokój i nadzieję. Czyta się ją z poczuciem, że świat może być lepszym miejscem, a dialogi między siostratem Dex a robotem o imieniu Mszaczek są niezwykle mądre i ciepłe. Na pewno sięgnę po kolejny tom, bo liczę, że on też będzie plasterkiem miodu na serce. Jeśli potrzebujecie lektury, która pozwoli Wam odetchnąć i na chwilę zwolnić, ta seria jest dla Was stworzona. To prawdziwy „comfort book”, który otula czytelnika od pierwszej strony.

Z czułością i uważnością o starości. Niby nie dzieje się dużo, a nadal jest ciekawie. Dialekt do którego z upodobaniem powraca główna bohaterka, dodatkowo podkreśla ulotność i bezpowrotność jej lat młodości. Domyślam się że niełatwo było to oddać w tłumaczeniu. Polecam zwłaszcza audiobook :)

Fajnie mi się nałożyło w czasie słuchanie tego audiobooka na okres Konkursu Chopinowskiego, więc byłam w klimacie. Nie jest to łatwa lektura. Rozumiem, że Chiang-Sheng Kuo (tajwański pisarz) podporządkował narracyjny chaos nieuporządkowanym losom głównych bohaterów. Sprawiło to jednak, że odbiór tego, krótkiego nawiasem mówiąc utworu, jest utrudniony. Muzyka gra tu główną rolę i to odbierana z wielu perspektyw: muzyków, nauczycieli, uczniów, stroiciela fortepianów i ludzi, dla których muzyka klasyczna nie jest sensem i orbitą życia. Ciekawe fragmenty o aspektach pracy stroiciela fortepianów, delikatności tych instrumentów i wymagań muzyków co do ich brzmienia. W ogólnej wymowie smutna. To etiuda o nieodwzajemnionej miłości i zaprzepaszczonych szansach na karierę.