Córeczka tatusia

To moje pierwsze spotkanie z twórczością Pani Norman, ale jakże udane. Dość dawno nie czytałam kryminałów i na całe szczęście w momencie, kiedy postanowiłam odświeżyć sobie ten rodzaj literatury, wpadła mi w ręce własnie ta pozycja. Świetnie opisana akcja, zawiłe - godne Sherlocka - zagadki, bohaterowie, których losy się przeplatają, choć wydawać by się mogło, że to pozornie całkiem odrębne historie. Jednym minusikiem, dla którego nie dałam pełnej dziesiątki jest fakt, że patrząc na dziesiejsze czasy i to, że człowiek człowiekowi wilkiem, niestety już dawno straciłam wiarę w altruistów, a takim własnie wydaje się być nasz główny bohater. Cóż...dobrze, że choć czytając książkę mogę na chwilkę znów uwierzyć w to, że mimo wszystko jeszcze gdzieś istnieje bezinteresowność i rycerskość, która nie umarła wraz ze schyłkiem Średniowiecza.

Ciekawa fabuła, niezły pomysł na kolejną historię Pani Norman. Trzy pasierbice muszą zaakceptować wybór matki i tolerować nowego mieszkańca ich domu - ojczyma. Wydawało by się, że dla chcącego nic trudnego. Co zrobić kiedy jedna strona robi wszystko aby się zaprzyjaźnić i żyć z sobą w zgodzie, a druga strona wręcz przeciwnie? Sama byłam pasierbicą, ale nigdy nie wpadłabym na takie pomysły, takie zdarzenia aby "umilić" czas i życie mojemu ojczymowi.

Mieszane odczucia... minęło dopiero parę dni od zakończenia lektury, a już mi treść wylatuje z głowy. Zaczęło się ciekawie i obiecująco, a z czasem jakoś popsuła się ta opowieść... takie mam wrażenie. Historia sama w sobie niezła, ale trochę... niedorobiona. Rozterki głównej bohaterki momentami naciągane, niezrozumiałe. No i, na litość bogów, nie mogłam pojąć, dlaczego nie zdecydowała się wyciągnąć konsekwencji wobec dziadków dziewczynki (rodziców Adele), którzy ją maltretowali! Mogła chociaż spróbować, albo zaszantażować ich. Zdobyłaby pieniądze, których tak bardzo jej brakowało :) Oto temat na kolejny wątek i zmarnowany potencjał ;) Ogólnie może być - ot, kobieca literatura nie bardzo wysokich lotów, ale w miarę trzymająca poziom.

Książka, która daje do myślenia. Doskonale opisany temat odpowiedzialności, tęsknoty i wyborów moralnych, które mogą spotkać każdego. Polecam zarówno książkę, jak i film o tym samym tytule (co rzadko się zdarza, fabuła filmu praktycznie nie odbiega od książki).

Co bys zrobila jakby twoje kilkunasto -miesieczne dziecko odjechalo w metrze zanim ty zdazylsbys do niego wsiasc? Dla Emmy czas sie zatrzymal w tym momencie, ale na szczescie kobieta ktora byla w tym samym przedziale przekazala ze zaopiekuje sie jej synkiem. Kobiety spotkaly sie na nastepnej stacji, I majac nadzieje ze wszystko skonczy sie szczesliwie dzieje sie chyba jeden z najgorszych sceniariuszy z zycia matki - jej dziecko zostaje porwane. Najgorsze jest to ze nikt ci nie wierzy, nikt nic nie widzial , nikt nic nie wie. Probujac wmowic Emmie ze ma chorobe psychiczna, policjanci nie wierza w jej hostorie. Spotkany przypadkowo mezczyzna okazuje sie prawdziwa pomoca I jako jedyny wierzy Emmie. Czy uda im sie odnalezc malego Richiego, czy ktos im w koncu uwierzy? Ksiazka o samotnosci, o depresji,  o wychowaniu syna w pojedynke. Ale rowniez o tym , ze matka zawsze zrobi wszystko zeby pomoc swojemu dziecku. I ze znajdzie sie ktos kto ci pomoze. Bardzo fajna ksiazka, czytalo sie ja jednym tchem.

Fabuła była naprawdę ciekawa, choć z pewnością druga połowa książki bardziej przypadła mi do gustu, bo więcej się w niej działo. Poza tym w pierwszej połowie nie wiedziałam do końca, na co tak naprawdę czekamy, co jest zagadką tej książki. Niby pytaniem było "co się stało z Calli i Petrą?", ale przecież mamy rozdziały też z ich perspektywy, więc wiemy, co tak naprawdę się z nimi dzieje. Dopiero gdzieś w drugiej połowie dowiedziałam się, jakiego wyjaśnienia szukamy. Plusem jest to, że thriller ten szybko się czyta, a zawarte w nim wydarzenia są naprawdę ciekawe i wciągające. Jest w nim bardzo dużo perspektyw; często czyta się o tym samym wydarzeniu, ale właśnie z punktu widzenia różnych osób. Choć raczej mi to nie przeszkadzało. Za to zachowania niektórych bohaterów często potrafiły mnie zirytować, bo niekiedy zachowywali się po prostu absurdalnie. Z niezwykłym zniecierpliwieniem czytałam ostatnie kilkadziesiąt stron. Miałam nadzieję, że informacja o tym, kto za tym wszystkim stoi wprawi mnie w takie osłupienie, że podwyższę swoją ocenę. Och, jakże się myliłam. Informacja, która miała być chyba szokująca, głównie mnie zdenerwowała - i to mocno. Niby jest to thriller psychologiczny, więc typowałam dosłownie wszystkich bohaterów, kto może okazać się tym złym. Dosłownie wszystkich. A okazało się, że sprawcą jest osoba, której imię pojawiło się w tej książce dosłownie raz. Raz - i to jeszcze w pierwszej połowie. Później nie było nawet żadnych nawiązań do tej postaci, żeby któryś z czytelników sam doszedł do prawdy. Dawno żadne zakończenie książki mnie tak nie zdenerwowało. I jednocześnie jest mi strasznie przykro, bo to był ogromny, ogromny potencjał na absolutnie świetne zakończenie.

Jordan Glass wyspecjalizowała się w fotografii wojennej i – podobnie jak jej ojciec, który zginął w Kambodży fotografując swojego zabójcę – osiągała na tym polu znaczące sukcesy i zdobywała prestiżowe nagrody. Jednak specyfika tego zajęcia, nieustanny kontakt z brutalnymi scenami zagłady, śmiercią, ranami i ludzkim cierpieniem, spowodowały, że około czterdziestki czuła się już zmęczona i wypalona zawodowo. Jordan miała siostrę bliźniaczkę; Jane była identyczna fizycznie, ale zupełnie różna pod względem osobowości i psychiki. Około dwa lata wcześniej Jane została uprowadzona. Nikt nie domagał się okupu, nie pojawiły się żadne ślady czy poszlaki. Ostatecznie rodzina musiała pogodzić się z domniemaną śmiercią młodej kobiety. W Nowym Orleanie, w bardzo podobny sposób, to jest bez jakichkolwiek śladów, zniknęło ostatnio kilkanaście kobiet. W Hongkongu, w wyrafinowanej, modnej i snobistycznej galerii sztuki, Jordan Glass oglądała przyciągające uwagę i niezwykle kosztowne obrazy z serii „Śpiące kobiety”. Jej doświadczenia z pól bitewnych skłoniły ją do podejrzeń, że modelki przedstawione na obrazach wcale nie śpią – po prostu nie żyją. Jedną z nich okazała się jej siostra, Jane. Jordan Glass postanawia odszukać malarza, autora serii obrazów, ale natychmiast okazuje się to bardzo trudne, a nawet niebezpieczne. Marszand, który oferował te obrazy, szemrany typ, naturalizowany Serb, zginął w pożarze po spotkaniu z Jordan, która sama ledwie uszła z życiem z zamachu. Wtedy do poszukiwań włączyło się FBI, a śledztwo stało się wyjątkowo profesjonalne (np. poszukiwania pojedynczych włosów pędzla w farbie na obrazie). Śledczy trafiają na trop malarza-dziwaka, Rogera Wheatona i jego trojga uczniów. FBI wykorzystuje Jordan Glass jako przynętę. Pojawiają się wątpliwości i podejrzenia co do domniemanej śmierci Jane oraz ich ojca. Wreszcie ta najważniejsza: skoro siostry są identyczne, to skąd pewność, że ofiarą miała być Jane, a nie Jordan? Całkiem niezła powieść sensacyjna. Może nieco za długa, ale zdaje się, że to teraz norma. Kryminały Agathy Christie nie pasowałyby do współczesnego rynku, chyba że w jednym tomie zawarto by ich z pięć-siedem. Ciekawe jest to, że autor, mężczyzna, bohaterką i narratorką uczynił kobietę. Wprawdzie samotną, radzącą sobie na wojnach, ale jednak – to nie zdarza się często.

Peter Webster jest 21- letnim mężczyzną, z zawodu jest początkującym sanitariuszem. Pewniej nocy otrzymuje wezwanie. Wypadek samochodowy. Ofiara wypadku ma w sobie prawie 3 promile alkoholu, auto jest roztrzaskane na drzewie. Wraz ze swoim partnerem przybywają na miejsce zdarzenia. Oboje wykonują rutynowe kroki ratowania życia kobiety .. Tamtego dnia po raz pierwszy spotyka Shelię Arsenault. Mimo obaw, jakie żywi Peter, nie potrafi zapomnieć o długowłosej kobiecie. Odwiedza ją w szpitalu, później w wynajmowanym mieszkaniu. Tak nawiązuje się romans między dwojgiem. Spotykają się często. Na początku Sheila jest opryskliwa, nieprzyjemna i kąśliwa. Z czasem ulega uczuciu, angażuje się w związek kryjąc za sobą wydarzenia z przeszłości. Romans kwitnie, co prawda rodzice Petera nie przepadają za Sheilą, ale ten ryzykuje. Oświadcza się dziewczynie. Ona zachodzi w ciążę. Wydaje się, że oboje są szczęśliwi. Mimo,że finansowo nie wiedzie się im najlepiej - ona dorabia w sklepie, on zabiera dodatkowe zmiany na służbie, starają się silnie wiązać koniec z końcem, aby mieć wystarczająco pieniędzy na nowo przybyłego członka rodziny. Sheila wydaje się, że zmienia się najlepsze, częściej się uśmiecha, mówi, że będzie dobrą matką, ale niestety, coraz częściej nie stroni od alkoholu i szuka okazji, aby po niego sięgnąć. Zaczyna się od niewinnych kieliszków wina podczas kolacji u rodziców Petera. Początkowo mężczyzna przymyka na to oko. Nie chce zabraniać niczego swojej kobiecie, ale obawia się o przyszłe zdrowie dziecka. Niestety, ale Sheila jest sprytna i skrzętnie chowa kolejne butelki, które nawarstwiają się w mieszkaniu po kątach. Najpierw Peter ucieka się do lekkich wspominek, później zwraca uwagę, ale pewnego dnia Sheila ma wypadek. Ich dwuletnia córeczka wypada z auta. Całe szczęście, że była solidnie zapięta w foteliku samochodowym. Tego Peter już nie jest w stanie tolerować. Usprawiedliwiał dziewczynę, starał się ją chronić, zachęcał i odprowadzał ją na spotkania grupy alkoholików, a ona nic sobie z tego nie robiła. Wręcz wyśmiewała i nabijała się z ludzi, którzy uczestniczyli w dyskusjach. Skończyła się cierpliwość, zaufanie. Peter zrozumiał, że Sheila nie dorosła do roli matki ani żony. Zbyt nieodpowiedzialnie do wszystkiego podchodziła. Jak sama wyjaśniła, Peter był dla niej ostoją, przy której bezpiecznie się czuła, a więc mogła pozwolić sobie na dziecko. Peter świadomy biegu dalszych wydarzeń oraz tego co może spotkać Sheilę, oddaje jej swój wóz, daje trochę pieniędzy na drogę i zabrania jej powracać do miasta. Wypuszczając ją w daleki świat, dziewczyna unika postawienia jej zarzutów dwukrotnego już spowodowania wypadku. Rowan dorasta i zostaje wychowywana pod samotną ręką ojca. Poznajemy ją kiedy ma 17 lat i wkracza w okres buntu, który dotkliwie odczuwa Peter. Jest bezradny na jej zagrywki, które tak nie są mu obce. Doskonale wie, że poczucie humoru ma po matce. Dziewczyna coraz bardziej oddala się od ojca, już nie są tak zgrani jak do kilku lat wstecz. Ona pragnie iść własnymi ścieżkami, popełniając przy tym grom błędów. Opuszcza się w nauce, zdobywając coraz niższe oceny, wybiera towarzystwo, które świetnie się bawi przy alkoholu. Uderza jej adrenalina do głowy. Peter widzi co się dzieje z Rowan. Nie wie, w jaki sposób mógłby odzyskać swoją dawną Rowan, która na jego oczach staje się pewną siebie kobietą. Widzi, nie może też dowierzać, że dziewczyna wymyka się na imprezy, pije do nieprzytomności a do domu powraca ledwo trzymając się na nogach, wymiotując w progu mieszkania. Jako samotny ojciec Peter ma świadomość, że Rowan brakuje matki. Kiedy miała 12 lat, opowiedział jej jaka była jej matka. Tak mocno ją kochał, chronił ją wbrew złości, która z czasem nie ustępowała. Nie miał wyboru. Życie córki było dla niego najważniejsze, Pewnego wieczoru Rowan nie wraca do domu. Peter dowiaduje się, że dziewczyna miała poważny wypadek. Pod wpływem alkoholu postanowiła przysłowiowo zabawić się. Hormony uderzyły jej do głowy. Wraz z koleżanką wspięły się na drzewo. Koleżanka wpadła do wody, utonęła a ona mocno uderzyła głową o kamień. Wstrząs mózgu na miejscu. Próba ratowania nastolatki. Peter odchodzi od zmysłów. Postanowia los dziewczyny wziąć w swoje ręce. Spędza godzinami przy jej łóżku, opowiadając jej różne historie z jej dzieciństwa, przywołując postać jej matki. Wybiera się do niej w odwiedziny (do Sheili). Bez trudu znajduje jej adres zamieszkania. Po tylu latach .. ona nic się nie zmieniła. Przyznaje mu, że od 10 lat nie pije, ale czasem ją świerzbi, tak bardzo by chciała sięgnąć po symboliczną szklankę alkoholu. W wolnym czasie maluje. Na swoim obrazach przedstawia symboliczne urywki z życia z Peterem oraz Rowan. Skrzętnie i dokładnie przerzuca je na płótno. Peter opowiada swojej byłej partnerce o Rowan, która leży w ciężkim stanie na OIOM' ie i nie wiadomo, czy przebudzi się .. Najpierw Sheila okazuje lekkie zaskoczenie, ponieważ nie chce powracać do dawnego życia. Jest świadoma grzechów swojej młodości. Nie chce zaburzać rzeczywistości dziewczyny, którą porzuciła, bo nie potrafiła się nią zając i zwalczyć nałogu. Najwidoczniej córka była słabą motywacją do zawzięcia się w sobie. Alkoholizm wygrał. Jednakże w obliczu poważnych wydarzeń, Sheila po zastanowieniu się, przyjeżdża z niezapowiedzianą wizyta do Petera. Decyduje się poznać swoją córkę. Czuwa przy niej całymi dniami. Zaskakująco, Rowan wybudza się ze śpiączki. Nie walczy, nie wyzywa obcej kobiety, która przed nią stoi. Stopniowo się poznają, rozmawiają sporo, każda przedstawia swój punkt widzenia.. Są to trudne chwili dla całej trójki. Chwile przebaczenia, zderzenia z przeszłością, wspomnieniami. Matka z córką na nowo budują relację, choć wiedza, jak długa to będzie droga. 16 lat ot tak, pstryknięciem nie da się łatwo przywrócić. Całe szczęście, że dziewczyny mają jeszcze całą przyszłość przed sobą. Jestem dobrej myśli, że Peterowi i Sheili również uda się odbudować zdrowe, szczere stosunki a może nawet miłość wkradnie się w ich serca? Serdeczna, ciepła i prawdziwa? A kto to wie ..

Nie lubię zbyt długich wstępów, tutaj autor postanowił w ogóle z niego zrezygnować i przejść do akcji. Wydawało mi się to dziwne, od razu zarzuciłam książce że dalej też będzie napisana w dziwnym stylu, jednak później zmieniłam zdanie. Na początku nie wciągnęła, z czasem jednak zauważyłam że ciężko mi się oderwać. Historia wzruszyła mnie, myślę że fakt iż sama mam syna w podobnym wieku dodatkowo na to zadziałał. Czytałam z wielkim przejęciem współczuąc rodzicą małej Angeliny. Mimo że jeśli chodzi o samo funkcjonowanie dziecka o które mogłabym się przyczepić na przykład w sytulacji kiedy rodzina się wybrała w kilkunastoma godzinna podróż dla mnie było to nie do pomyślenia że wzięli ze sobą córkę. Do tego było opisane jak krzyczeli w środku nocy w aucie co wydaje mi się nie realne przy dziecku. Po za tą było jeszcze kilka sytulacji, które rzuciły mi się w oczy, do tego szeroki wachlarz postaci w których można było się pogubić, ale myślę że można na to przymknąć oko, bo sama książka jako dzieło jest dobra. Ma krótkie rozdziały, a w nich częste pauzy żeby się skupić dodatkowo niecodzienny pomysł i fajne wykonanie. Bardzo się cieszę że moglam ją kupić i przeczytać. :) Na koniec mogę dodać że bardzo polubiłam postać wujka Jereta i jego tekst: No więc zadzwoniłem i w słuchawce usłyszałem taką nagraną informację: "Język angielski, wciśnij jeden, espanol, wciśnij dwa". I to się działo w Helenie, w Montanie chłopcy! No więc wkurzyłem się jak cholera, pojechałem do nich i zlikwidowałem konto, a kiedy kierownik spytał mnie dlaczego, powiedziałem: "Język angielski, wciśnij jeden, espanol, wciśnij dwa, ty mały kutasie". PS: Nie uważam żeby autor podobnie pisał do Cobena. Bo książki Cobena są nudne.

Każde rodzina ma swoje tajemnice. Lecz pewne tajemnice wychodzą na jaw całkiem niechciane. Książkę przeczytałam w ramach wyzwania: https://3.bp.blogspot.com/-JXaaTbTK4PQ/WNTsTgcGdMI/AAAAAAAADig/ohFawVjtE7oBf64M4FQAaw_jZ_xzJdGagCLcB/s1600/olipiada2017.jpg

Nieznany mi dotąd autor sprawił,że książkę,którą trzymałam w ręku pochłonęłam jak żadną inną.Od dziś zapewne Ted Dekker będzie należał do moich ulubionych autorów.To jest ten rodzaj literatury ,który kocham najbardziej.Ted Dekker powoli wprowadza w historię,dokładnie opisuje sylwetki głównych bohaterów,tak rozwija akcję,że mogłam w łatwy sposób wyobrazić sobie to co dzieje się w książce.Oprócz policjantów, psychologów policyjnych i patologów poznajemy również samego mordercę. Jego również poznajemy bardzo dobrze. Znamy jego zachowanie, umysł, skłonności, plan dnia, podążamy z nim krok w krok, a mimo to w dalszym ciągu jest dla nas zagadką. Zaskakuje nas z minuty na minutę. Im bardziej zaznajamiamy się z jego pokrętnym umysłem tym bardziej wprowadza nas w tak zwane maliny. Trudno zorientować się gdzie jest, gdzie uderzy, kogo zaatakuje. Równie sprytnie wyślizguje się wymiarom ścigania jak i czytelnikowi. Bardzo chciałam rozwikłać zagadkę przed Bradem Rainesem, ale było to niezwykle trudne.Moje serce zdobyli pensjonariusze ośrodka dla umysłowo chorych. Zmieniają oni nasze wyobrażenia o ludziach borykających się z różnymi chorobami psychicznymi. Często są to jednostki wybitnie uzdolnione, ale zaszufladkowane przez swoją chorobę. Paradise, Roudy, Allison są dużą atrakcją „Mrocznej kolekcji”. Bawią, rozśmieszają, uczą tolerancji, zmieniają nasz sposób myślenia, zaczynamy ich szanować i podziwiać. Ich szalone pomysły wnoszą więcej do śledztwa niż burze mózgów urządzane przez agentów FBI.

„Niegrzeczna dziewczynka” Lisy Scottoline to taki lekki, łatwy kryminałek z wątkiem obyczajowym. Lekki język, trochę bardziej skomplikowana sprawa kryminalna, oczywiście policja nie rozwiązuje zbrodni, czyni to główna bohaterka, chociaż też przypadkiem. I tu jest właśnie wada książki- nie ma prawdziwego śledztwa, no może nie takiego do końca, rozwiązanie wyskakuje jak diabełek z pudełka. Ale „Niegrzeczną dziewczynkę” czyta się całkiem szybko i nieźle, jest łatwa, pewnie też szybko wypadnie z głowy. Początkowo nie do końca przekonywała mnie główna bohaterka, potem było już lepiej. Aha, jeszcze jedno, co mi lekko zgrzytało to zakończenie- mnie nie przekonało, chociaż nie mam mu do zarzucenia zbyt wiele to jednak było mało przekonujące dla mnie. Pomimo tych wad czytało mi się przyjemnie, byłam nawet zaciekawiona treścią, a lektura była relaksująca pomimo tematyki- nie angażowała mnie emocjonalnie (tylko czy to zaleta, czy wada?).

Jestem zaskoczona tą pozycją. Początek był dość dziwny. Miałam wrażenie, że dwunastoletnia Sara zachowuje się nieadekwatnie do swojego wieku. Była to dziwnie stworzona postać. Im dalej tym bardziej zastanawiałam się co jest nie tak z tą dziewuchą. Rodzina jest dysfunkcyjna co nadaje dobrego klimatu. W połowie książki znamy motyw bohaterki, która rzuca oskarżenia na wujka. To zdecydowanie nie przeszkadza w dalszym czytaniu, ponieważ, żona poszkodowanego postanawia stworzyć plan zemsty. Bardzo dobra pozycja.

Nawet gdybym nie wiedziała wcześniej że C.J. Box, czyli Charles James Box, autor powieści '' Droga ucieczki '', to pisarz amerykański, po przeczytaniu książki byłabym tego całkowicie pewna. Książka jest na wskroś amerykańska, przy tym bardzo filmowa . Zwłaszcza ostatnie zdarzenia kończące powieść. Mogłabym właściwie powiedzieć, czy powtórzyć za jedną z czytelniczek że jest to niemal gotowy scenariusz na film. Rzecz dzieje się w niewielkiej miejscowości, gdzieś pod kanadyjską granicą. Gdzieś gdzie ludzie mają swoje rancza od pokoleń i gdzie jak ktoś upoluje niedźwiedzia, to zgodnie zobowiązującą tradycją, stawia kolejkę wszystkim obecnym w okolicznym barze. Jednak i to miejsce nie jest odcięte od '' nowości ''. Nowością są emerytowani policjanci, ściągający tu niemal stadami, by w tym cichym, milutkim zakątku ich wielkiego kraju znaleźć spokój i w końcu czas na wszystko czego do tej pory z braku owego czasu, nie mogli robić. W tej to sielskiej i trochę sennej mieścinie, nagle znika dwoje dzieci. Dwunastoletnia Annie i jej młodszy brat William. Dzieci bez pozwolenia i wiedzy matki wybrały się na ryby i słuch po nich zaginął. Poza wędką zaczepioną o gałęzie drzew i jednym butem dziewczynki, na żaden inny ślad nie natrafiono, chociaż zakrojono poszukiwania na naprawdę wielką skalę . Na światło dzienne wychodzą coraz bardziej szokujące fakty i to dotyczące już zupełnie czegoś innego niż zaginięcia dzieci, przez co przez '' chwilę '', ta sprawa schodzi na dalszy plan. Zniknięcie dzieci okazuje się być li tylko iskrą zapalną dla wywołania naprawdę wielkiego pożaru. Powieść czyta się naprawdę dobrze, płynnie przechodzimy od zdarzenia do zdarzenia. Nic nie kuleje i wszystko jest poprawnie napisane. Poza pewną cukierkowatością na samym końcu i naiwnością pewnego człowieka który w moim odczucie, nie powinien taką naiwnością się wykazać, ciężko się czegoś doczepić . Dopracowane szczegóły niczego za mało i nic specjalnie nie przedobrzone. Książka ta zresztą, została uhonorowana przez Mystery Writers of America, '' Edgarem '', czyli Nagrodą im. Edgara Allana Poego. i uznana za '' Najlepszą Powieścią Kryminalną 2008 Roku ''. U mnie nie wywołała jakichś specjalnych okrzyków zachwytu, książka dobra i tylko tyle, ale nie uważam by czas poświęcony na jej przeczytanie miał być stracony.

Historię Lou i jej brata Oz czytałam na jednym wdechu. To mądra, pouczająca i skłaniająca do refleksji powieść o przyjaźni, wierności, odwadze, nadziei, ale i bezradności. Rodzeństwo po śmierci ojca w wypadku trafia pod opiekę pra babki. Niby nic niezwykłego, ale dzieci wychowane w Nowym Jorku jadą w góry, gdzie jest surowy klimat, bieda, brak elektryczności, a do tego ciężka fizyczna praca na farmie, a pra babka okazuje się potomkinią indian. Dzieci mają oczywiście jeszcze matkę, ale po wypadku i śmierci męża zapadła jakby w śpiączkę, fizycznie nic jej nie dolega, jednak nie rusza się i nie ma z nią kontaktu, wymaga opieki. Pra babka okazuje się dobrym człowiekiem. Przekazuje dzieciom zdobytą na farmie wiedzę. Muszą ciężko pracować w polu, w domu, zagrodzie i przy zwierzętach. I chodzic do szkoły, gdzie jako przyjezdni Jankesi nie mieli łatwego startu. Niestety w górach pojawia się inwestor, który za wszelką cenę chce odkupić od babki ziemię, by wydobywać gaz, i nie przebiera w tym celu w środkach. Czytajcie koniecznie‼️

„Ocal mnie” Lisy Scottoline to poruszająca opowieść o trudnych wyborach, przed jakimi stają rodzice, i o granicach matczynej miłości. Historia Rose, która z pozoru niewinną decyzją o pomocy w szkolnej stołówce zmienia bieg wydarzeń, uświadamia, jak skomplikowane bywają relacje między dziećmi i dorosłymi. Obserwując losy Melly, która musi mierzyć się z okrutnymi docinkami rówieśników, nie mogłam pozostać obojętna wobec dylematu, który dotyczy tak wielu rodziców: reagować, ryzykując, czy pozwolić dziecku radzić sobie samemu? To książka, która zmusza do refleksji i pozostaje w sercu na długo.

Jak pogodzić się ze śmiercią dziecka? Jak poradzić sobie ze świadomością że się kogoś zabiło? Jak stworzyć rodzinę po bolesnych przejściach? Tak wiele pytań i ból niedoukojenia a jednak życie toczy się dalej i przynosi nadzieję. Bohaterki tej książki dużo cierpiały ale warto poznać ich historie i przeczytać wspaniałą mądrą i wartościową literaturę.

Całkiem niezły thriller obyczajowy z tajemnicą rodzinną w tle. Rodzina Cartretów wygląda na zgodną i kochającą, ale w momencie śmierci najmłodszej córki Peny na jaw wychodzą głęboko skrywane tajemnice poszczególnych członków rodziny, także nieżyjącej już matki. Książka mnie wciągnęła, chciałam wiedzieć co będzie dalej, niechętnie ją odkładałam. Nie jest to może szczyt literackich osiągnięć, zwykła opowieść o pewnej rodzinie, ale dobrze się czytało i co najważniejsze książka była intrygująca i ciekawa.

Beth, żona znanego w mieście prawnika Gusa Wheatleya, pewnego dnia znika bez śladu. Zbiega to się w czasie ze śledztwem w sprawie serii brutalnych morderstw, które prowadzi miejscowa policja i FBI. Wszyscy uważają, że chodzi tu o tak zwane morderstwa parzyste, ponieważ morderca zdaje się zabijać parami, najpierw dwóch mężczyzn, potem dwie kobiety. Kiedy jednak znajdują następne zwłoki, wysuwają nową teorię, że albo Beth jest kolejną ofiarą wielokrotnego zabójcy, albo jego wspólniczką. A ofiar przybywa. Zniecierpliwiony Gus rozpoczyna śledztwo na własną rękę. Odkrywa szokującą tajemnicę i prawdę o swej żonie, której, jak się okazuje, wcale nie znał. Wierzy, że Beth żyje, ale mogła wplątać się w coś gorszego niż znajomość z wielokrotnym mordercą. A zło czai się blisko: w ich domu. Sekta to grupa społeczna stanowiąca odłam wśród wyznawców jakiejś ideologii. Sekta to organizacja która stoi za całym złem jakie wydarzyło się w rodzinie i małżeństwie Beth i Gusa. To sekta pozyskała Beth przy współudziale siostry Gusa Carli. Jak widać zło kryło się bardzo blisko. Było na wyciągnięcie ręki. Książka trzymająca do końca w napięciu. Fajnie się czyta szybko wciąga.

Takiej książki [chyba] szukałam. Pokazanie codzienności szpitala psychiatrycznego od wewnątrz. Bohaterka nie ma takich odchyłów jak jej znajomi, to trzeba przyznać, jednak codzienne funkcjonowanie jest trochę utrudnione... Tabletki, leczenie elektrowstrząsami, samobójstwo - wszystko zgrywa się w idealną całość. To są dowody, że gdy zniszczysz człowieka psychicznie - nie ma go. Książka pokazuje, że nawet gdy nie chcemy, pewne reakcje i tak weźmiemy do siebie. Że w zasadzie każde wydarzenie z naszego życia może działać na nas w mniej lub bardziej korzystny sposób. Widzicie jak to wsiąka?