Ciekawostki z dworów królewskich : fakty, mity i plotki : wszystko, co chciałbyś wiedzieć o królach, ale nie masz odwagi o to zapytać

Lekka i zabawna lektura opatrzona świetnie przygotowanymi grafikami. Autorka bez skrępowania i prostolinijnie opowiada o higienie i potrzebach fizjologicznych każdego człowieka. Rozwiązana jest zagada spraw, które tak mocno weszły w naszą krew i przyzwyczajenia, że nie zastanawiamy się nad tym w jaki sposób radzili sobie nasi dziadkowie i pradziadkowie. Małgorzata Sokołowska w sposób ciekawy i z dozą humoru przekazuje nam informacje zupełnie niepotrzebne, zaliczające się do wiedzy zbytecznej, jednak dobrze jest wiedzieć, że higiena na przestrzeni lat ewoluowała wraz z rozwojem naukowym i ciągłym podnoszeniem standardów życiowych.

Chwała autorom za sążniste i ciekawe opracowanie. Nie obyło się jednak bez niedociągnięć: sporo tu chaosu, niektóre książki są aż nazbyt szczegółowo opisane pod kątem treści (sporo jest spojlerów), a skala zjawiska cenzury jest bardzo różna. Od książek, które palono (nie raz z ich autorami) na stosach po takie, które rady szkolne (często były to pojedyncze przypadki) nakazywały usuwać z list lektur. Prostuje to co nieco posłowie w wykonaniu Andrzeja Paczkowskiego, jednak w trakcie lektury nie raz ogarnia człowieka lekka irytacja. Nie mniej jednak to pozycja bardzo wartościowa, dająca szeroki obraz zjawiska cenzury. Pokazuje absurdalność wielu zarzutów stawianych wobec książek - kiedyś i dzisiaj. Bo przecież książki pali się cały czas. I choć nie ma oficjalnej cenzury - są treści, które niektórych nadal oburzają i gorszą...

Kocham antykwariaty. Szczególnie kocham je za to, że mogę znaleźć zupełnie nową książkę za niecałe 5 zł. Ponownie wyłowiłem książkę, która podchodziła pod moje upodobania. Czy tym razem okaże się ona dobrym wyborem? „Tajemnicza historia wampirów” jest książką, która stara się być naukową. Autor bada skąd wziął się pierwotny mit wampira, który dopiero Stoker przekuje na współczesny wizerunek. Książka ma 144 strony (z posłowiem 150), więc Ameryki raczej z nią nie odkryjemy. Jeśli już czytało się publikację na ten temat dostaniemy te same informacje o strzygach, upiorach, vrykołakach itp. Co jest być może bardziej interesujące to raporty na które się powołuje autor. Dość sporo raportów jest z terenów ówczesnej Polski: Wrocław, Poznań. W Aneksie znajdziemy dwa sprawozdania, jedno klasyczne o wampirach z Medvegii i drugi o wampirze z Bendschin. Oczywiście w książce są próby racjonalizowania zjawiska wampiryzmu w klasyczny sposób: wścieklizna (najczęściej) i ludzie byli głupi. Osobiście od jakiegoś już czasu mam problem z tym tłumaczeniem ponieważ ówczesny człowiek wiedział więcej o śmierci niż człowiek współczesny, natomiast wścieklizna była już znana w starożytnym Egipcie i nie chce mi się wierzyć by lekarze nie rozpoznawali w XVIII wścieklizny, ale to tylko ja. Jest to dobra książka dla każdego który rozpoczyna przygodę z wampiryzmem i chce jakieś źródło naukowe. Natomiast jeśli już przeczytałeś jakąś naukową pozycję na ten temat proponuję pominąć tą książkę. Podaje w większości rzeczy znane i raczej nie znajdzie się tutaj nic nowego.

Na wielki plus zaliczam to, że książka jest pięknie wydana i wspaniale zilustrowana - w każdym rozdziale jest kilka reprodukcji pokazujących albo bezpośrednio omawiane postaci albo dane wydarzenie. Na drugi plus - ciekawy język opowieści, które wciągają i absolutnie nie są "suchą historią z faktami". Na minus niestety - autor jest amerykańskim dziennikarzem, byłym korespondentem wojennym. Oznacza to (i to daje się odczuć), że chwilami ponosi go lekko wyobraźnia, gdyż raczej nie ma dowodów historycznych, co mówił Neron, gdy Rzym się palił, albo co myślał król Edward I lub Jessie James. Na końcu książki jest wprawdzie podana bibliografia, ale jakoże składająca się głównie z amerykańskich wydawnictw - podchodzę do niej z niejaką nieufnością. Tym niemniej książkę czytało się wyśmienicie - historie wciągały i były podane w sposób interesujący, również wizualnie. Po prostu nie należy tego traktować bardzo dosłownie :). Oczywiście niektóre rozdziały bardziej mnie zainteresowały, inne mniej, ale to na pewno zależy od tego, który okres historii światowej nas interesuje. Dla zainteresowanych podaję spis treści - widać, że zostały wybrane tematy i postaci bardzo ciekawe: SPIS TREŚCI: Wstęp CZĘŚĆ I KŁAMSTWO, Z KTÓRYM ZAPOZNALIŚMY SIĘ JUŻ W WIEKU SZKOLNYM ROZDZIAŁ I Czy cesarz Neron grał na skrzypcach podczas pożaru Rzymu? (64 n.e.) CZĘŚĆ II KŁAMSTWA STAROŻYTNYCH ROZDZIAŁ II Ramzes II: pierwszy mistrz mistyfikacji (1279-1213 p.n.e.) ROZDZIAŁ III Goci: barbarzyńcy tylko z nawy? (300-700 n.e.) CZĘŚĆ III KŁAMSTWA EPOKI RENESANSU ROZDZIAŁ IV Robert de Bruce: pajęczak i monarcha (1314) ROZDZIAŁ V Krwawa historia Hernana Cortesa ( XVI wiek) ROZDZIAŁ VI Sprawa Galileusza: historyczne zderzenie nauki, religii i ego (1633) CZĘŚĆ IV KLAMSTWA CZASÓW REWOLUCJI ROZDZIAŁ VII Paul Revere: nie do końca samotny jeździec (1775) ROZDZIAŁ VIII Bastylia: represyjne więzienie czy luksusowy hotel? (1789) CZĘŚĆ V KŁAMSTWA Z AMERYKAŃSKIEGO DZIKIEGO ZACHODU ROZDZIAŁ IX Jesse James: amerykański Robin Hood czy seryjny morderca? (druga połowa XIX wieku) ROZDZIAŁ X Wyatt Earp: przedstawiciel prawa czy szeryf szerzący bezprawie? (1881) CZĘŚĆ VI KŁAMSTWA W HISTORII NAJNOWSZEJ ROZDZIAŁ XI Powstanie na Filipinach: przeciw komu? (1898-1902) ROZDZIAŁ XII Protokoły Mędrców Syjonu: kłamstwo śmiertelne (wiek XIX i pierwsza połowa XX wieku) ROZDZIAŁ XIII Harold Lasseter: odkrywca żyły złota? (lata trzydzieste XX wieku) ROZDZIAŁ XIV John Dillinger: żywy czy martwy? (1934) ROZDZIAŁ XV Niepokonany Afganistan? CZĘŚĆ VII Materiały dodatkowe Bibliografia O autorze Źródła ilustracji Indeks

Nie spodziewałam się, że ta niepozorna książka, będzie tak interesująca. Tylko czy wszystkie opisane tu kobiety, były okrutne i niemoralne? A może musiały być takie, aby przeżyć i utrzymać się przy władzy. A że zdradzały swoich mężów? Wydawane za mąż wbrew swojej woli, niekochane i zdradzane. Warto przeczytać ich historie.

Płynne czytanie utrudnia częste przeskakiwanie pomiędzy krajami, wierzeniami i punktami na osi czasu. Łatwo się pogubić. Szczególnie gdy autor nie podaje wystarczająco czytelnie kiedy i gdzie coś miało miejsce. Najbardziej czytelnie przedstawiono historię pochówków w Angli acz jedynie w danym przedziale czasowym. Cała książka stanowi zbiór ciekawostek, czasami niestety dość powszechnie znanych. Zwraca uwagę na różnorodność pochówków i sposobu postrzegania śmierci jako takiej. Po lekturze czuć niedosyt wiedzy.

Patrząc na komentarze poprzedników, mam wrażenie, że nikt nie spojrzał na rok wydania książki. W Polsce to 2008, ale oryginał, a więc treść, sposób patrzenia na kota oraz ilustracje, pochodzą z 1985 roku. Natknęłam się na nią przez przypadek na zajęciach bibliotekarskich na studiach i pożyczyłam od prowadzącej, głównie z ciekawości. Ciekawości, jak wyglądały tego typu książki, patrzące na koty z przymrużeniem oka, dawniej. Mam za sobą już lekturę kilku takich pozycji, napisanych współcześnie: "Typowy kot", seria "Jak wytresować kota" D. Ratajczaka, "Kot. Instrukcja obsługi" D. Brunnera i S. Stalla... Niezadowolonych dzisiaj przeze mnie recenzowaną starocią odsyłam właśnie do nich, znajdziecie tam aktualną i nieco bardziej merytoryczną wiedzę, z dużą dawką humoru, ale nie oszukujmy się, to są książki pisane dla pośmiania się. Jeśli poszukujecie poradnika, to polecam "Rozmowę z kotem" behawiorystki M. Biegańskiej-Hendryk oraz dowolną książkę o kotach Jacksona Galaxy, znanego kociego behawiorysty, prowadzącego program TV "Kot z piekła rodem". Nie przedłużając, przejdźmy do meritum. Książka jest bardzo króciutka, czas czytania mocno zawyżony, ale wyznacza go algorytm na podstawie liczby stron i nie uwzględnia faktu, że chyba ze trzy czwarte stron to obrazki. Nie śmiałam się w głos, przyznaję, ale żarty mnie rozbawiły. Tak naprawdę niewiele różnią się od humoru kociarzy widocznego w nowych tego typu publikacjach. W odróżnieniu od tej tutaj nowsze książki pokazują jedynie, jak bardzo zmieniła się wiedza na temat zachowań kotów, oraz świadomość samych właścicieli. Autorzy są o wiele bardziej świadomi takich spraw, jak szkodliwość usuwania pazurków czy też rzeczywista przyczyna, dla której koty wydają się wredne. Powiedziałabym wręcz, że po tej pozycji spodziewałam się o wiele bardziej zaściankowego myślenia, a kot jest tutaj przedstawiony jako pan i władca właściciela - tak jak i w dzisiejszych satyrach. Drobne zgrzyty wynikają po prostu ze zmiany myślenia - wiele elementów życia już się zdezaktualizowało. Dzisiaj koty raczej zamiast namiętnie oglądać telewizję, uwalą się na ciepłej klawiaturze komputerowej, albo przejdą się po niej, odkrywając przed właścicielem niestworzone skróty klawiszowe. Nie będą usiłowały pisać listów na maszynie, ale w internecie krążą filmiki z kotami, które wysłały szefom właścicieli mejle z przypadkowo wciśniętymi znakami. Więc czy naprawdę jest się o co oburzać? Biorąc pod uwagę kontekst historyczny, książka jest dobra. Zapewnia godzinkę dobrego humoru oraz refleksję na temat tego, jak życie kociarzy pod wieloma względami pozostało niezmienne od lat, a pod innymi - uległo całkowitej transformacji. Zdecydowanie nie należy jej czytać bez świadomości, kiedy powstała treść - inaczej tej refleksji zabraknie, oraz można wziąć sobie do serca porady o żywieniu futrzaka oraz usuwaniu pazurków, które faktycznie są dzisiaj antynaukowe. Nie jest zła, po prostu trzeba być świadomym, co się czyta, i poddawać to krytycznemu myśleniu.

Czy można słownik bądź leksykon przeczytać od deski do deski? Sądziłam, że to niemożliwe, dopóki nie natrafiłam na pozycję "Leksykon. Wampir" Kamila Śmiałkowskiego. Książka obok krótkich, lekkich, pełnych humoru opisów słynnych wampirycznych bohaterów książek, komiksów, filmów i gier komputerowych oraz informacji o życiu i dziełach ich twórców zawiera ciekawe eseje z historii kina i komiksu napisane przez znanych polskich dziennikarzy. Nieszablonowy jest również kształt graficzny książki, na marginesach każdej strony piękne fotografie bądź ilustracje, zupełnie nie przeszkadza, że są czarno-białe. Ta kolorystyka wręcz pasuje do tematyki. Jedyne co mi zostaje, to wyrazić nadzieję, że powstanie drugi tom lub choćby aneks.

Bardzo wciągające opracowanie tematu, usystematyzowane według czasów i geografii, napisane lekkim piórem, z wieloma reprodukcjami obrazów z epok. Mimo wielu nazw i anegdot nie zgubiłam się, raczej czułam, że dostaję pełniejszy obraz wraz z ciągiem przyczynowo-skutkowym. Pod koniec widać zaangażowanie i emocje w opisie - rozumiem, z czego to wynika, ale przyznam, że nie interesowały mnie współczesne skandale i cieszę się, że zajmują tak mało miejsca.

Ciekawe opracowanie ukazujące życie metres > Jak się okazuje wcale nie było ono usłane różami , jakby się niektórym wydawało > Cóż.... ale to był wybór tych kobiet , a zapewne i jedyny sposób polepszenia swego losu w czasach w jakich było im dane żyć.....Z uwagi na obszerną tematykę i wielość postaci trochę ciężko było mi zapamiętać wszystkie fakty. Warto przeczytać !!!

Dawno już nie czytałam tak fajnie napisanej książki historycznej, pozycji która nie tylko potrafi wiele nauczyć i wyjaśnić ale także rozbawić. Świetne podejście - autorka nie ograniczyła się pod żadnym względem. Najpierw mamy prawdziwą historię Vlada Palownika zwanego Drakulą, jego ojca, jego braci i innych krewnych, włączając w to Macieja Korwina, króla Węgier, i Stefana III Mołdawskiego, wszystko na tle piętnastowiecznej Wołoszczyzny, Turcji i, generalnie, basenu Morza Czarnego z przyległościami. A do tego mamy skróconą historię mitu o Drakuli-wampirze, z odwołaniami do pop-kultury i Francisa Forda Coppoli. A także parę słów o Elżbiecie Bathory, zwanej krwawą Hrabiną z Čachtic. No i oczywiście o Bramie Stokerze i jego powieści. Jak dla mnie super - pani Czamańska to erudytka i historyk najwyższych lotów. Mój zachwyt był dodatkowo napędzany faktem że tej jesieni odwiedziłam Węgry i rumuński Siedmiogród więc widziałam większość wymienionych miejscowości na własne oczy. ETA: w książce można znaleźć kolorowe zdjęcia i mapy gdyby się ktoś pytał o obrazki ;p.

Książka z interesującą treścią, jednak czasami podana w mało przystępny sposób. Autorka ciągle mieszała epoki. Niektóre kwestie powtarzają się w tej książce dwa bądź nawet trzy razy w odstępach rozdziałowych, jakby trzeba było na siłę naprodukować konkretną liczbę stron dla wydawcy. Momentami korektor nieuważny i niektóre zdania nielogiczne. Książka ciekawa, ale przez to mieszanie okresów historycznych - mam mętlik w głowie. Może gdybym przeczytała to kilka razy, efekt byłby inny...

To już nie pierwsza pozycja Pani Agnieszki, którą czytam. Uwielbiam to w jak obrazowy i przystępny sposób opisuje życie ludzi minionych epok. Jak z perspektywy nas współczesnych wyglądała ich codzienność, w książce nie brakuje humoru, pikantnych i trafnych ciekawostek. Polecam!

- Jak ty się nazywasz? Jak mam do ciebie mówić? - Jak chcesz. Najlepiej: kochanie. Nie ma żadnej treści i można podłożyć pod każdą twarz. Możesz mówić kotku. Skarbie. Serce. Kurwo. Kurwiątko. Słoneczko. Marek Hłasko, Ósmy dzień tygodnia; Cmentarze; Następny do raju Początek listopada powitał mnie w końcu ukończeniem pozycji Pana Marka Karpińskiego Najstarszy zawód świata historia prostytucji. Po lekturze książki o pornografii musiałam zrobić sobie chwilę przerwy od tematu, ale muszę napisać, że zarówno ta, jak i publikacja o prostytucji są wręcz niesamowitym zakończeniem tego roku wydawniczego. O najstarszym zawodzie świata mówiono głośno już w czasach starożytnych, Babilon, Egipt, Mezopotamia, w Biblii także możemy spotkać wzmiankę o kobietach uprawiających nierząd. Dziś temat już nikogo nie bulwersuje, nie zastanawiamy się, czy prostytucja jest zła, ale czy kobietę, która robi to, za pieniądze należy nazywać kurwą. Najbardziej naturalnie zawsze podchodzili do tematu Chińczycy, którzy nie utożsamiali domów publicznych tylko ze sferą schadzek seksualnych. Świadomy i dojrzały Chińczyk mógł, to robić z kilkoma żonami, więc najczęściej po prostu do burdelu udawał się w celu odpoczynku. Mężczyźni uczęszczali do domów publicznych i mieszkań prostytutek przede wszystkim po to, by spędzić czas w towarzystwie wykwintnych, urodziwych kobiet, umiejących śpiewać, tańczyć, grać na jakimś instrumencie muzycznym, recytować wiersze i prowadzić interesującą rozmowę. Na przestrzeni wieków prostytucja, to coraz bardziej się kalała, po to, aby następnie wznosić się na wyżyny ekskluzywności. Rewolucja we Francji nadała nowy ton tematowi, lata sześćdziesiąte i tak zwana rewolucja seksualna, całkowicie wpłynęły na, to jak dziś postrzegamy kobiety tak zwane wyzwolone. Pan Marek Karpiński w swej książce o prostytutkach i wszystkim, co z nimi związane pisze, dzieląc nam swoją pozycję na okresy w historii świata. Znajdziemy tutaj odnośniki do Biblii, średniowiecza, poprzez ciemne czasy Inkwizycji, rozkwit w renesansie, czy moment wielkiego bumu przemysłowego, który wpłyną także na losy kobiet, a co za tym idzie prostytucji, aż do czasów na m współczesnych. Napisana żywym, barwnym językiem zabiera nas do świata uwarunkowanego nie tylko kulturowo, ale przede wszystkim psychologicznie. Jeśli spodziewacie się poczytać o sztuce uprawiania seksu, tutaj tego nie znajdziecie, publikacja, jest przedstawieniem tematu samej prostytucji, a nie opisem zabaw między kobietą a mężczyzną. Pisarz do tego zagadnienia podszedł poważnie, ale jednocześnie humorystycznie i przede wszystkim bez oceniania, co jest dużym atutem tej pozycji. Mam wrażenie, że o prostytucji można napisać o wiele grubsze dzieło. W książce Autora temat jest ledwie muśnięty, ponieważ chyba zabrakłoby papieru na szczegółowe opisywanie tego zjawiska. Z tą pozycją, jest jak z tą o pornografii, wszystkich ciekawi, ale nikt o tym głośno nie mówi. Uważam wznowienie Najstarszego zawodu świata za strzał w dziesiątkę, a wraz z książką Pana Lecha Nijakowskiego, tworzy duet doskonały, aby uzupełnić swoje braki w temacie. Moje końcowe przemyślenie, jest takie, że bardzo chętnie przeczytałabym jakieś grubsze uzupełnienie do publikacji o prostytucji, na tym samym poziomie. Może Autor pokusi się o ciąg dalszy… Bezsprzecznie polecam😊 zaczytanizkwa.blogspot.com

"Powrót do korzeni Odkąd pamiętam fascynują mnie starożytne cywilizacje, ich mitologie, obyczajowość. Jak dotąd koncentrowałam się głównie na mitach i zwyczajach dawnej kultury śródziemnomorskiej i azjatyckiej, gdyż dostęp do informacji na ich temat był stosunkowo łatwy, powszechnie dostępny i bardzo popularny. Dziedzictwo Słowian i ich wierzeń zainteresowały mnie, gdy skończyłam dziesięć lat - zaraz po przeczytaniu "Sagi o wiedźminie" A. Sapkowskiego. Stworzenia pojawiające się w historii zachęciły mnie do zapoznania się z rodzimą demonologią. Mimo wszystko do tej pary nie dane mi było spotkać się z książką podejmującą tematykę słowiańskich przodków szczegółowo i dlatego z wielką przyjemnością sięgnęłam po"Tajemnice Słowian", licząc na to, że pozycja ta w pełni zaspokoi moją ciekawość na temat zamieszkujących niegdyś terytorium Polski plemion. Czy publikacja Leszka Mateli spełniła moje oczekiwania? "Tajemnice Słowian" prezentują nam obszerne spojrzenie na kulturę Słowian zamieszkujących niegdyś Polskę, ale nie tylko. Zapewne większość z nas ma bardzo wąskie pojęcie na temat kultury słowiańskich przodków. A szkoda, bo sporo elementów naszego życia codziennego wiąże się z ich dawnymi obyczajami. Wiele przesądów i przysłów, z którymi zdarza nam się na co dzień zetknąć zaczerpnęliśmy właśnie z ich zwyczajów. Można powiedzieć, że mitologia słowiańskich plemion jest w dzisiejszych czasach nieco dyskryminowana, zarówno w toku szkolnej edukacji, jak i przez media, promujące greckie, rzymskie, egipskie, nordyckie mity. Leszek Matela ukazuje piękno rodzimych, polskich wierzeń - równie zróżnicowanych i interesujących, jak pierwotne kulty innych krajów. Wskazuje dawne miejsca ich obrządków, wspomina o powiązaniach z cywilizacją celtycką i nordycką, prezentuje rodzime bóstwa, słowiańskie święta, zwyczaje, podkreśla szacunek, jakim darzyli naturę, opisuje symbolikę ważnych dla nich roślin, miejsc. Jeśli chcesz się dowiedzieć, jak mocno polska obyczajowość jest związana ze Słowianami, pragniesz spojrzeć na rzecywistość z nowej, świeżej perspektywy, pełnej radości z otaczającej Cię przyrody... sięgnij po "Tajemnice Słowian". Książka dzieli się na opatrzone tytułami rozdziały, co jest dużym udogodnieniem, bo w każdej chwili można wrócić do tematu, który szczególnie nas zainteresował. Autor przystępnie przedstawił zarówno obrzędy, wiarę, jak i życie codzienne Słowian. Omówił ich historię, sposób celebracji świąt i przełomowych momentów w życiu - od narodzin Słowianina, przez jego małżeństwo - aż po śmierć. Nie zapomniał też o niezwykle interesującym aspekcie związanym z ich wierzeniami. Na kartach publikacji spotkamy się m. in. ze strzygą, krasnoludkami, wampirami, wilkołakami, topielcami - słowiańską demonologią, która zainspirowała wielu twórców polskiej fantastyki, nie zabraknie też odniesień do sztuki Słowian, sposobu żywienia, kultu, jakim otaczali drzewa, mające dla nich duże znaczenie zarówno ze względów religijnych, jak i terapeutycznych, opisu otoczenia, w którym się obracali - osad, domostw oraz ich sposobu ubierania się. Sporą część "Tajemnic Słowian" zajmują odniesienia do słowiańskich rytuałów, wróżb i magii. Znajdziemy tu krótki przewodnik po najważniejszych miejscach czci ich bóstw, które do dzisiaj przyciągają turystów swoją niezwykłością. Książka zawiera też informacje o innych, przydatnych w poznawaniu świata Słowian źródłach - literaturze i stronach internetowych oraz dokonaniach archeologicznych na terenach niegdyś przez nich zamieszkiwanych. Stanowi również mały przewodnik po uzdrawiających właściwościach rosnących w Polsce drzew. Język publikacji jest prosty i przystępny, poszczególne tematy zostały wyjaśnione dosyć dokładnie, nie ma tu przesytu informacji, czy też zbytniego przywiązania do drobnych szczegółów. Książkę czyta się przyjemnie, a omówione ciekawostki przyciągają uwagę odbiorcy, zachęcają do głębszego zapoznania się z tematem. Autor omówił większość zagadnień związanych ze Słowianami. Duży plus stanowią przedstawione w "Tajemnicach Słowian" przesądy i przysłowia, które przetrwały do dnia dzisiejszego. Dzięki nim możemy odczuć większą więź z naszymi przodkami. Pozycja powinna zadowolić wszystkich pragnących dowiedzieć się czegoś na temat kultury, obyczajów i wierzeń tej cywilizacji. "Tajemnice Słowian" całkowicie mnie pochłonęły, nie spodziewałam się, że świat Słowian tak bardzo mnie zaintryguje. Z przyjemnością pogłębie wiedzę zdobytą dzięki tej książce. Szkoda, że na rynku rzadko pojawiają się pozycje obejmujące tę tematykę. (...) CAŁA RECENZJA NA: http://florareadsbooks.blogspot.com/2013/04/recenzja-tajemnice-sowian.html

Mimo, iż nie jestem fanką historii, "Tyranki" zafascynowała mnie i przeczytałam ją w mgnieniu oka. Ciekawie opisane, zgodnie z porządkiem chronologicznym, okrutne kobiety, które zapisały się swoją bezwzględnością i brakiem serca na kartach historii. Szkoda tylko, że taka krótka. Świetna książka, polecam. :)

Autor prezentuje wybrane książki, które na przestrzeni wieków były objęte cenzurą. Nie jest to oczywiście antologia w pełni kompletna i zamknięta, z czego warto zdawać sobie sprawę. Cenzurę wymyślili starożytni Rzymianie i stosowali ją już w V w.p.n.e. W literaturze cenzura stosowana była od najdawniejszych czasów z różnych powodów – najczęściej politycznych, religijnych i obyczajowych. Twórcami takich zakazów były rządy poszczególnych krajów oraz kościoły, ale pojawiały także inicjatywy oddolne (mające zwykle na celu usunięcie jakiejś lektury ze szkół). Chęć kontrolowania ludzkich umysłów prowadziła często do absurdalnych sytuacji. Na przykład: "w Stanach Zjednoczonych w 1953 r. próbowano usunąć z listy lektur szkolnych "Robin Hooda", ponieważ uznano, że zabieranie bogatym i rozdawanie ubogim kojarzy się z "szerzeniem idei socjalistycznych"; w ZSRR zakazane zostały baśnie Andersena, gdyż "gloryfikowały książęta i księżniczki", co było przecież niezgodne z zasadami tamtejszego ustroju; z kolei w Chinach w 1911 r. zakazano rozpowszechniania "Alicji w krainie czarów" Lewisa Carrola, ponieważ zwierzęta nie powinny mówić ludzkim głosem." Skutki cenzurowania książek bywały jednak czasami tragiczne dla ich autorów. Na przykład w XVII w. William Prynne angielski autor sztuk teatralnych tak naraził się monarchii, że został skazany na grzywnę, więzienie i obcięcie uszu. Wyrok wykonano, ale autor był niepokorny i wkrótce ponownie skazano go na obcięcie uszu. W Polsce pierwszy znany przypadek zastosowania cenzury państwowej sięga czasów króla Zygmunta Starego, na rozkaz którego skonfiskowano pierwsze wydanie "Kroniki Polski" słynnego krakowskiego historyka i astrologa Macieja Miechowity. Co ciekawe, dzieła zakazywane w czasach swojego pierwszego wydania często stają się potem klasyką literatury, której wręcz nie wypada nie znać. To oraz fakt, że książki te, mimo represji czytano i kopiowano, pokazuje, że cenzura nie ma większego sensu. Na ogół informacja o zakazaniu danej publikacji staje się zachętą do sięgnięcia po taką lekturę. Autor tej antologii wykazał się erudycją i dobrą znajomością tematu. Z dużą dokładnością wskazuje przyczyny zakazywania poszczególnych książek w różnych epokach historycznych i w poszczególnych krajach. Interesującym zabiegiem było także zamieszczanie fragmentów tekstów omawianych dzieł literackich, jak również w przypadku dzieł z XX w. informacje o ich ekranizacjach.

Polecam! Dzięki tej książce dowiedziałam się, że moja biblioteka jest skrajnie uboga w arcydzieła literatury światowej... Oraz, że samobójcy to bardzo, ale to bardzo ciekawe istoty. Świetna pozycja dla osób, które interesują się tematem, ale również dla osób, które chcą uzupełnić bibliotekę wartościowymi książkami. Poza tym - niezła "zapchajdziura". Można odstawiać na bok i po czasie do niej wrócić, a i tak nie straci się wątku.

Mnie zainteresowało takie przedstawienie historii mody – w zasadzie głównie mody polskiej ale na tle przemian i zapożyczeń z innych krajów i kultur. Mimo, że z pewnością nie zapamiętam wszystkich przemian i nazw, pogłębiłam wiedzę z tej dziedziny historii sztuki. Duży plus na bogatą ilustrację, choć czasem trudno sobie wyobrazić konkretne fragmenty stroju. Czekam na pozycje, która przedstawi historię mody w rysunkach z objaśnieniami. Drugi plus za małe wstawki z materiałów archiwalnych, które są świetnym komentarzem i czasem oceną ówczesnych zwyczajów.