Tyranki. Najokrutniejsze kobiety w historii

Ciekawe opracowanie ukazujące życie metres > Jak się okazuje wcale nie było ono usłane różami , jakby się niektórym wydawało > Cóż.... ale to był wybór tych kobiet , a zapewne i jedyny sposób polepszenia swego losu w czasach w jakich było im dane żyć.....Z uwagi na obszerną tematykę i wielość postaci trochę ciężko było mi zapamiętać wszystkie fakty. Warto przeczytać !!!

Mnie zainteresowało takie przedstawienie historii mody – w zasadzie głównie mody polskiej ale na tle przemian i zapożyczeń z innych krajów i kultur. Mimo, że z pewnością nie zapamiętam wszystkich przemian i nazw, pogłębiłam wiedzę z tej dziedziny historii sztuki. Duży plus na bogatą ilustrację, choć czasem trudno sobie wyobrazić konkretne fragmenty stroju. Czekam na pozycje, która przedstawi historię mody w rysunkach z objaśnieniami. Drugi plus za małe wstawki z materiałów archiwalnych, które są świetnym komentarzem i czasem oceną ówczesnych zwyczajów.

Chwała autorom za sążniste i ciekawe opracowanie. Nie obyło się jednak bez niedociągnięć: sporo tu chaosu, niektóre książki są aż nazbyt szczegółowo opisane pod kątem treści (sporo jest spojlerów), a skala zjawiska cenzury jest bardzo różna. Od książek, które palono (nie raz z ich autorami) na stosach po takie, które rady szkolne (często były to pojedyncze przypadki) nakazywały usuwać z list lektur. Prostuje to co nieco posłowie w wykonaniu Andrzeja Paczkowskiego, jednak w trakcie lektury nie raz ogarnia człowieka lekka irytacja. Nie mniej jednak to pozycja bardzo wartościowa, dająca szeroki obraz zjawiska cenzury. Pokazuje absurdalność wielu zarzutów stawianych wobec książek - kiedyś i dzisiaj. Bo przecież książki pali się cały czas. I choć nie ma oficjalnej cenzury - są treści, które niektórych nadal oburzają i gorszą...

Burzliwe dzieje dynastii Tudorów należą do najczęściej przedstawianych, czy to w pracach ściśle historycznych, popularnonaukowych, powieściach albo filmach. Można zaryzykować twierdzenie, że to najlepiej znany przeciętnemu „zjadaczowi chleba” ród królewski w historii świata. W tych okolicznościach porywanie się na kolejną książkę popularno-naukową, poruszającą ten temat, wydaje się przedsięwzięciem raczej śmiałym. A jednak D. Starkey radzi sobie zadziwiająco dobrze. Po pierwsze, dzięki autentycznemu talentowi literackiemu - pisze barwnie, zajmująco, potrafi wciągnąć czytelnika, książkę pochłania się niczym powieść. Po drugie, ma coś do powiedzenia. Nie ogranicza się do relacjonowania ogólnie znanych wydarzeń oraz powtarzania dotychczasowych opinii. Na podstawie źródeł i literatury wyciąga oraz przedstawia własne wnioski. Nie ze wszystkimi można się zgodzić, np. z tezą, że to śmiertelnie chory, piętnastoletni Edward VI, kierując się względami religijnymi, samodzielnie ułożył w 1553 r. plan odsunięcia od sukcesji obydwu sióstr - Marii oraz Elżbiety i przekazania tronu kuzynce – lady Jane Grey (własnoręcznie spisany projekt nowego porządku sukcesji to zbyt słaby dowód, choremu, małoletniemu monarsze ktoś mógł go podyktować). Za tym wszystkim stał raczej sprawujący faktyczne rządy regencyjne książę Northumberland, który zdążył już ożenić własnego syna z nową kandydatką do tronu, a następnie odegrał główną rolę w nieudanej ostatecznie próbie uzurpacji po śmierci Edwarda. Za co zapłacił zresztą głową, ścięty za zdradę. Inne wnioski D. Starkey'a wydają się bardziej uzasadnione. Wykazuje np., iż Elżbieta oraz jej otoczenie nieustannie spiskowali przeciwko rządom Marii Tudor, na co władze zebrały w końcu obciążające dowody. Elżbietę uratowała interwencja króla Hiszpanii Filipa II Habsburga (a zarazem męża Marii, na którą posiadał wielki wpływ). W razie upadku i śmierci Elżbiety, zgodnie z prawem dynastycznym tron przypadłby wówczas królowej Szkocji, Marii Stuart, żonie delfina Francji. Wobec fiaska nadziei na narodziny potomka niemłodej już i słabego zdrowia Marii Tudor, Filip wolał widzieć na tronie angielskim podejrzaną nawet o herezję (udawała wówczas nawrócenie na katolicyzm) Elżbietę, niż żarliwą katoliczkę Marię Stuart, powiązaną z Francją, głównym, politycznym wrogiem Habsburgów. W konflikcie religii oraz interesów politycznych wygrały u Filipa te drugie. D. Starkey trafnie to podkreśla, odrzucając przy okazji „kanoniczną” wersję tradycyjnej historiografii angielskiej, iż „niewinna i niczego nieświadoma” Elżbieta dochowywała pełnej lojalności usiłującej ją zgubić i szukającej tylko pretekstu do wysłania siostry na szafot Marii. W tych warunkach ocalenie i ostateczne wstąpienie na tron Elżbiety (znakomicie zresztą przez nią przygotowane wobec pogłębiającej się choroby oraz niepopularności Marii) zakrawałyby na istny cud. I tak też tradycyjnie to przedstawiano. Ciekawa jest też teza, iż dorastającej, szesnastoletniej Elżbiecie wcale nie były niemiłe nachalne i dość prymitywne zaloty ojczyma, lorda admirała Thomasa Seymoura, mężczyzny o bardzo atrakcyjnej powierzchowności i wesołym ogólnie usposobieniu. Tradycyjnie uważa się, iż ta forma molestowania młodej dziewczyny zrodziła następnie wstręt Elżbiety do życia erotycznego. Tutaj trudno już ocenić trafność odmiennych przypuszczeń Autora, wkracza bowiem w sferę intymnych przeżyć osobistych, nie oświetlonych źródłowo. Wysoką ogólnie ocenę pracy obniżają rozdziały końcowe. Wyzbywając się jakiegokolwiek krytycyzmu wobec Elżbiety (o dziwo, wykazywanego wcześniej), D. Starkey przedstawia po prostu panegiryk na cześć jej osoby i panowania jako królowej. Czyli, jako księżniczka i pretendentka do tronu mogła popełniać błędy, spiskować oraz nie była wolna od wad, po nałożeniu korony stała się jednak władczynią idealną. W szczególności Autor podkreśla wielokrotnie jej humanitaryzm i okazywane miłosierdzie (co kłóci się jednak z realnymi wydarzeniami panowania Elżbiety). Wbrew faktom posuwa się nawet do stwierdzenia, iż za jej panowania panował pokój wewnętrzny w kraju. Przypomniawszy sobie o krwawo stłumionym powstaniu na Północy (w 1569 r.) czy o powstaniu irlandzkim pod koniec panowania, kwituje to wygodnym stwierdzeniem, iż całą winę ponosili wrogowie Elżbiety oraz Anglii, zwłaszcza zewnętrzni. W sumie, te końcowe rozdziały D. Starkey mógłby sobie darować. Cóż, uległ tu tradycyjnej wizji Królowej Gloriany.

Fascynująca lektura, choć chyba nie dla każdego. To nie lekka, rozrywkowa książka, ale dzieło naukowe (popularnonaukowe?), które zainteresuje przede wszystkim wielbicieli kotów i miłośników historii. Podziwiam autorkę za ogrom pracy, którą wykonała tropiąc kocie ślady w kulturze, sztuce, nauce, wierzeniach i codzienności ludzi żyjących przed wiekami. Trochę szkoda, że najwięcej uwagi poświęciła średniowieczu, ale wydaje mi się, że ze starożytności zachowało się za mało materiałów, natomiast te z czasów nowożytnych są zbyt obszerne. Mimo, iż autorka korzystała głównie z zachodnioeuropejskich źródeł, znalazłam kilka "polskich kotów". W sumie rewelacyjna pozycja, ale było kilka zgrzytów dotyczących polskiego wydania. Po pierwsze trochę kiepskie tłumaczenie. Były zdania, w których mimo kilkukrotnego przeczytania nie mogłam się połapać o co chodzi. Po drugie przypisy. Jest ich mnóstwo, po kilka na każdej stronie. Zawierają głównie źródła, czasem doprecyzowanie podanej informacji, a ja wolałabym objaśnienia użytych terminów naukowych. Po trzecie ilustracje. Nie ma ich, za to jest spis ilustracji... Jeśli wydawca z nich zrezygnował, po co zamieszczać spis?

Jeżeli ktoś szuka dokładnych i wyczerpujących wiadomości na temat danej historii czy legendy to tutaj niestety tego nie znajdzie. Wszystkie wymienione w książce "zjawiska" są jedynie z grubsza nakreślone, co nie znaczy, że sięgając po nią marnujemy czas :) o ponad połowie opisanych rzeczy nigdy nie słyszałam, a są na prawdę ciekawe. Do tego miło się czyta, więc czego chcieć więcej... poza błędami gramatycznymi, które czasami raziły w oczy, ale umówmy się... To nie wina samego Shukera ;) Muszę na koniec wspomnieć o oprawie graficznej, która jest co najmniej świetna!

Ciekawa książka... Podpowiem, że przynajmniej pierwsza połowa nie nadaje się do czytania po zmroku, kiedy wszyscy śpią, zwłaszcza jak ma się tak dużą wyobraźnię jak ja... ;) Natomiast na pewno daje do myślenia. Autorzy rzucają temat, przedstawiają kilka historii różnych nieprawdopodobnych zjawisk z jednej i drugiej strony, a potem zostawiają czytelnika samego... Trochę szkoda, że autorzy nie podjęli się zgłębienia mniejszej ilości przypadków, ale dokładniej. W tym momencie są to historie przedstawione mniej więcej tak: ktoś zobaczył ducha, ale w sumie mógł to być sąsiad, który szedł za oknem... Szkoda...

Temat naprawdę ciekawy, ale nie jest to zbyt udana książka. Autor chciał chyba napisać zbyt wiele i miejscami nie panuje już nad tekstem. Zbyt mało skupia się na właściwym temacie, czyli kobietach, a są to postaci znane i intrygujące, m. in. św. Katarzyna ze Sieny, Lukrecja Borgia, Krystyna, Aleksandra - królowa Szwedów, Gotów i Wandalów, Marysieńka Sobieska czy w końcu matka Pasqualina Lehnert. Wydawca jest poza wszelką oceną. Chyba jeszcze nie spotkałam aż tak niechlujnie wydanej książki (pod względem edytorskim). Wstyd...

Płynne czytanie utrudnia częste przeskakiwanie pomiędzy krajami, wierzeniami i punktami na osi czasu. Łatwo się pogubić. Szczególnie gdy autor nie podaje wystarczająco czytelnie kiedy i gdzie coś miało miejsce. Najbardziej czytelnie przedstawiono historię pochówków w Angli acz jedynie w danym przedziale czasowym. Cała książka stanowi zbiór ciekawostek, czasami niestety dość powszechnie znanych. Zwraca uwagę na różnorodność pochówków i sposobu postrzegania śmierci jako takiej. Po lekturze czuć niedosyt wiedzy.

,,Rejs wyklętych '' opowiada historię uchodźców, którzy w obawie przed nasilającym się antysemityzmem zdecydowali się opuścić Niemcy. Chodzi tu oczywiście o Żydów, a rzecz wydarzyła się tuż przed rozpoczęciem II Wojny Światowej, w maju 1939 roku. Żydzi wypłynęli z Hamburga a docelowym miejscem ich podróży była Kuba. Niestety transatlantyk st Louis musiał zawrócić do Europy, ponieważ ani Kuba, ani Stany Zjednoczone i Kanada nie chciały przyjąć uchodźców. To wydarzenie jest prawdziwe, prawdziwi są bohaterowie książki, więc o fabule nie ma co dyskutować, mogę ocenić jedynie sposób jej prezentacji. Cóż, liczyłam że książka będzie trochę ciekawsza, nie jest zła, ale też nie porywa tak jak powinna. Czegoś mi tu zabrakło,może za mało napięcia i dramaturgii, w końcu tam musiały być ekstremalne emocje , dla tych ludzi powrót do Niemiec oznaczał pewną śmierć. Nie znałam tej historii, więc mimo wszystko dobrze że przeczytałam,, Rejs wyklętych '' , oceniam książkę na 7 gwiazdek.

Nie spodziewałam się, że ta niepozorna książka, będzie tak interesująca. Tylko czy wszystkie opisane tu kobiety, były okrutne i niemoralne? A może musiały być takie, aby przeżyć i utrzymać się przy władzy. A że zdradzały swoich mężów? Wydawane za mąż wbrew swojej woli, niekochane i zdradzane. Warto przeczytać ich historie.

To co jest opisane w książce nie jest żadnym odkryciem. Kler - jedna wielka siatka pedalsko-pedofilska. Mnie najbardziej w*****a to, że nasze Państwo (organy ścigania) mało robią w kwestii doprowadzania przed wymiar sprawiedliwości i wymierzania surowych kar tym klechom. Drugie co mnie w*****a czytając opisane wydarzenia to ci durni ludzie którzy mimo dowodów bronią swoich księżulków. Po prostu masakra. Ciekawe i oczywiste jest też to, że najwyżsi rangą księżulkowie wiedzą o wszystkim co się dzieje wśród ich podwładnych (sami też nie są lepsi), i kryją się nawzajem, przenoszą na inne parafie itd. To samo tyczy się JPII który jest tak uwielbiany przez większość rodaków. Przecież jasne jest że taki klecha JPII który jest góru musiał wiedzieć o pedofilii. Także jest tak samo winnien jak jego pieski. Moje osobiste zdanie na temat tych gości w czarnych kiecach - zapakować wszystkich do rakiet w*****ć w kosmos bez możliwości powrotu.

Kocham antykwariaty. Szczególnie kocham je za to, że mogę znaleźć zupełnie nową książkę za niecałe 5 zł. Ponownie wyłowiłem książkę, która podchodziła pod moje upodobania. Czy tym razem okaże się ona dobrym wyborem? „Tajemnicza historia wampirów” jest książką, która stara się być naukową. Autor bada skąd wziął się pierwotny mit wampira, który dopiero Stoker przekuje na współczesny wizerunek. Książka ma 144 strony (z posłowiem 150), więc Ameryki raczej z nią nie odkryjemy. Jeśli już czytało się publikację na ten temat dostaniemy te same informacje o strzygach, upiorach, vrykołakach itp. Co jest być może bardziej interesujące to raporty na które się powołuje autor. Dość sporo raportów jest z terenów ówczesnej Polski: Wrocław, Poznań. W Aneksie znajdziemy dwa sprawozdania, jedno klasyczne o wampirach z Medvegii i drugi o wampirze z Bendschin. Oczywiście w książce są próby racjonalizowania zjawiska wampiryzmu w klasyczny sposób: wścieklizna (najczęściej) i ludzie byli głupi. Osobiście od jakiegoś już czasu mam problem z tym tłumaczeniem ponieważ ówczesny człowiek wiedział więcej o śmierci niż człowiek współczesny, natomiast wścieklizna była już znana w starożytnym Egipcie i nie chce mi się wierzyć by lekarze nie rozpoznawali w XVIII wścieklizny, ale to tylko ja. Jest to dobra książka dla każdego który rozpoczyna przygodę z wampiryzmem i chce jakieś źródło naukowe. Natomiast jeśli już przeczytałeś jakąś naukową pozycję na ten temat proponuję pominąć tą książkę. Podaje w większości rzeczy znane i raczej nie znajdzie się tutaj nic nowego.

"Idealna książka dla wszystkich miłośników historii, będąca doskonałym uzupełnieniem wiedzy oraz inspiracją dla uczniów, studentów i nauczycieli." W odróżnieniu od podobnych, dostępnych na rynku książek, publikacja ta jest w stanie zaskoczyć nas zabawną anegdotą, nieznanym faktem, ciekawą historią, legendą czy interesującym cytatem. Ale najważniejsze jest chyba to, że autorka tak przedstawia opowiadane przez siebie historie, że czytelnik po skończeniu lektury sam chce zgłębiać fascynujące dzieje Europy i poszukiwać pełniejszych informacji na tematy przedstawione w książce. A takie zarażenie pozytywnym, naukowym "wirusem" jest zawsze w cenie i bardzo mi się podoba. Nie byłabym sobą gdybym nie napisała o przepięknych rysunkach, reprodukcjach obrazów i zdjęciach.Niesamowicie ubolewam nad tym, że zdjęcia w książce są czarno-białe, bo naprawdę nie mogę się na nie napatrzeć. Dla wszystkich zainteresowanych historią to lektura bardzo dobra (grafika wręcz wspaniała), takie mocne 8/10. Przyznam, że dzięki niej rzeczywiście odświeżyłam sobie znajomość historii Europy, a także dowiedziałam się o wielu faktach, o których nie miałam do tej pory pojęcia.

Cóż mogę powiedzieć? Tytuł od razu przykuł moją uwagę z racji tego, że zawsze miło jest się zapoznać z dwulicowością gniazda hipokryzji jakim jest kościół katolicki. Książka rewelacyjna nie jest, aczkolwiek nie można jej zarzucić przystępnego języka i dużej ilości informacji o praktykach, nie tylko seksualnych, papieży, wysokich kardynałów i całej tej sitwy wokół Piotrowego Tronu. Duża ilość informacji jest jednakże również minusem, a to z tego powodu, że papieży było wielu, jeden drugiego w zboczeniach, hipokryzji i okrucieństwie przeganiał i duża część książki to swego rodzaju... kalendarium, gdzie konkretną postać opisują 2 - 3 zdania. Niemniej lektura książki radowała moje serce, gdy dowiadywałem się o kolejnych uczynkach ludzi, którzy mieli i nadal mają śmiałość nazywać siebie autorytetami w dziedzinach moralności, etyki, czy dobrych obyczajów. Kolejna pozycja utwierdzająca mnie, iż kościół katolicki to hipokryzja przez takie duże H, że aż mam problemy sobie to wyobrazić.

Bardzo dobry przegląd historii o wampirach i wilkołakach z różnych części Europy. Nie miałam wcześniej pojęcia, że było to tak powrzechne. Tylko jedna rzecz w książce mi przeszkadzała. Było w niej sporo nazw, czy tytułów po łacinie, włosku, francusku lub grecku, których tłumaczenie nie zostało podane (w przypadku greckich nazw, nie było nawet transkrypcji na alfabet łaciński).

Dobra książka, warta uwagi jeśli ktoś lubi historie o zjawiskach paranormalnych lub chce się zajmować "polowaniem na duchy" czy też "wychodzić po za ciało". Tak, takie skrypty również tam znajdziemy, chociaż ja podchodziłam do nich dosyć sceptycznie. Poczytać można, ale nie bawiłabym się raczej w takie rzeczy w praktyce.