Historia burdeli : dzieje domów rozkoszy od starożytności do czasów współczesnych

Płynne czytanie utrudnia częste przeskakiwanie pomiędzy krajami, wierzeniami i punktami na osi czasu. Łatwo się pogubić. Szczególnie gdy autor nie podaje wystarczająco czytelnie kiedy i gdzie coś miało miejsce. Najbardziej czytelnie przedstawiono historię pochówków w Angli acz jedynie w danym przedziale czasowym. Cała książka stanowi zbiór ciekawostek, czasami niestety dość powszechnie znanych. Zwraca uwagę na różnorodność pochówków i sposobu postrzegania śmierci jako takiej. Po lekturze czuć niedosyt wiedzy.

Religia nie odnosi sie tylko do kwestii wiary, ale dyktuje zasady dotyczące życia codziennego, zatem obejmuje swoim zasięgiem również czynniki seksualne. Religijne reguły określają praktycznie każdą dziedzinę życia wierzącego, jej religijny aspekt też jest dość rozbudowany, dlatego autor skupił się tu zaledwie na najbardziej istotnych i charakterystycznych powiązaniach przedstawiając najważniejsze wzorce seksualne panujące w głównych wyznaniach. Tekst został podzielony na rozdziały tematyczne.Zagadnienia oczywiście odnoszą się do relacji na linii religia-seks, w stosunku do jednostki, jak i w konsekwencji do całego społeczeństwa. Autor przytacza argumenty, pokazuje daną kwestię w różnym wymiarze, pod kątem podejścia do danego zagadnienia z punktu różnych religii. Stara się być przy tym obiektywny, nie ocenia, a jedynie dostarcza czytelnikowi pełnego obrazu by zwiększyć naszą świadomość. Czym w ogóle jest seks, które działania są temu przypisane, a które mogą co najwyżej uchodzić za pieszczotę i to tą dozwoloną? Praktycznie w chrześcijaństwie i buddyzmie seksualność jest zakazana, bo oddala człowieka od spełnienia w wymiarze duchowym, tak samo jak rodzina. Dlatego wszelka wstrzemięźliwość, oddanie się medytacjom, pójscie do zakonu jest cenione najwyżej, bo wznosi takiego człowieka ponad innych w dążeniu do doskonałości. Chyba mało kto zdaje sobie sprawę z tego, że wiara chrześcijańska nawet seks małżeński uznaje jako grzech. To co dotyczy ciała, a zatem jest materialne, nie przysłuży się naszej duchowości. Inne spojrzenie będzie mieć islam, który nie upatruje niczego wzniosłego we wstrzemięźliwości, a wręcz dostrzega marnotrawstwo na tym polu. Tak samo zresztą jak hinduizm i judaizm. Wspominam jedynie o drobnym wycinku tego, co oferuje nam ta publikacja na początek. Poza tym temat jest tak szeroki, że jest oczywistością, iż nie sposób zgłębić go w jednej książce, na tyle, by omówić wszystko co wiąże się z seksualnością postrzeganą w duchu religii. Ale z pewnością jest dobrym wyjściem do przyjrzenia się tematowi, wszelkim ograniczeniom nakładanym człowiekowi przez religie.

- Jak ty się nazywasz? Jak mam do ciebie mówić? - Jak chcesz. Najlepiej: kochanie. Nie ma żadnej treści i można podłożyć pod każdą twarz. Możesz mówić kotku. Skarbie. Serce. Kurwo. Kurwiątko. Słoneczko. Marek Hłasko, Ósmy dzień tygodnia; Cmentarze; Następny do raju Początek listopada powitał mnie w końcu ukończeniem pozycji Pana Marka Karpińskiego Najstarszy zawód świata historia prostytucji. Po lekturze książki o pornografii musiałam zrobić sobie chwilę przerwy od tematu, ale muszę napisać, że zarówno ta, jak i publikacja o prostytucji są wręcz niesamowitym zakończeniem tego roku wydawniczego. O najstarszym zawodzie świata mówiono głośno już w czasach starożytnych, Babilon, Egipt, Mezopotamia, w Biblii także możemy spotkać wzmiankę o kobietach uprawiających nierząd. Dziś temat już nikogo nie bulwersuje, nie zastanawiamy się, czy prostytucja jest zła, ale czy kobietę, która robi to, za pieniądze należy nazywać kurwą. Najbardziej naturalnie zawsze podchodzili do tematu Chińczycy, którzy nie utożsamiali domów publicznych tylko ze sferą schadzek seksualnych. Świadomy i dojrzały Chińczyk mógł, to robić z kilkoma żonami, więc najczęściej po prostu do burdelu udawał się w celu odpoczynku. Mężczyźni uczęszczali do domów publicznych i mieszkań prostytutek przede wszystkim po to, by spędzić czas w towarzystwie wykwintnych, urodziwych kobiet, umiejących śpiewać, tańczyć, grać na jakimś instrumencie muzycznym, recytować wiersze i prowadzić interesującą rozmowę. Na przestrzeni wieków prostytucja, to coraz bardziej się kalała, po to, aby następnie wznosić się na wyżyny ekskluzywności. Rewolucja we Francji nadała nowy ton tematowi, lata sześćdziesiąte i tak zwana rewolucja seksualna, całkowicie wpłynęły na, to jak dziś postrzegamy kobiety tak zwane wyzwolone. Pan Marek Karpiński w swej książce o prostytutkach i wszystkim, co z nimi związane pisze, dzieląc nam swoją pozycję na okresy w historii świata. Znajdziemy tutaj odnośniki do Biblii, średniowiecza, poprzez ciemne czasy Inkwizycji, rozkwit w renesansie, czy moment wielkiego bumu przemysłowego, który wpłyną także na losy kobiet, a co za tym idzie prostytucji, aż do czasów na m współczesnych. Napisana żywym, barwnym językiem zabiera nas do świata uwarunkowanego nie tylko kulturowo, ale przede wszystkim psychologicznie. Jeśli spodziewacie się poczytać o sztuce uprawiania seksu, tutaj tego nie znajdziecie, publikacja, jest przedstawieniem tematu samej prostytucji, a nie opisem zabaw między kobietą a mężczyzną. Pisarz do tego zagadnienia podszedł poważnie, ale jednocześnie humorystycznie i przede wszystkim bez oceniania, co jest dużym atutem tej pozycji. Mam wrażenie, że o prostytucji można napisać o wiele grubsze dzieło. W książce Autora temat jest ledwie muśnięty, ponieważ chyba zabrakłoby papieru na szczegółowe opisywanie tego zjawiska. Z tą pozycją, jest jak z tą o pornografii, wszystkich ciekawi, ale nikt o tym głośno nie mówi. Uważam wznowienie Najstarszego zawodu świata za strzał w dziesiątkę, a wraz z książką Pana Lecha Nijakowskiego, tworzy duet doskonały, aby uzupełnić swoje braki w temacie. Moje końcowe przemyślenie, jest takie, że bardzo chętnie przeczytałabym jakieś grubsze uzupełnienie do publikacji o prostytucji, na tym samym poziomie. Może Autor pokusi się o ciąg dalszy… Bezsprzecznie polecam😊 zaczytanizkwa.blogspot.com

Tematyka tak ciężka, że aż trudna do wyobrażenia. Tym bardziej, że nie mówimy tu o jakichś zamierzchłych czasach, a bezkarnych morderstwach, które działy się niemal na naszych oczach. Ciężko się tę książkę czytało jednak nie tylko z uwagi na wstrząsające zabójstwa, ale także z uwagi na styl, w jakim reportaż został napisany. Choć doceniam ogrom pracy, jaką włożyli autorzy, ilość rozmów, jakie odbyli, to jednak miałam poczucie, że książka jest tylko streszczeniem innego, pełniejszego reportażu. Moim zdaniem z powodzeniem mogła być dłuższa, być może więcej czasu udałoby się wówczas poświęcić ofiarom, temu kim były, a nie sprowadzić je tylko (niestety) do liczb w statystykach i czasem kilku linijek opisu. Jednak bez względu na moje obiekcje, książka zdecydowanie mocna - pozostawia z refleksją o brutalności i braku sprawiedliwości na świecie.

Może nie najłatwiejsza w odbiorze, ale wartościowe spojrzenie na epidemie nękające nas od wieków oraz te najnowsze. Zgadzam się z niektórymi czytelnikami, że czasem nudnawa. Niektóre rozdziały czytało mi się lepiej jak np. ten o ospie i grypie, inne trochę zbyt rozwlekle analizujące "zarazy". Niemniej jednak była to dla mnie pożyteczna lektura.

Wyobraź sobie ludek symbiotycznie zżytych z rytmem natury, zaradnych i samodzielnych ponad możliwość pojęcia wygodnickiej reszty świata; skrytych i małomównych, a przy tym przyjaźnie nastawionych do świata elfów. Krainę, gdzie pojęcie posiadania, tak zrośniętego z zachodnim konsumpcjonizmem, jest do tego stopnia nieistotne, że aż pozbawione językowego odpowiednika. Gdzie nie istnieje czas przyszły, bo dane słowo jest równoznaczne ze spełnieniem tego zobowiązania, gdzie zamiast mówić i planować, po prostu się coś robi. I gdzie kocha się nie górnolotnym peanem, a codziennym trwaniem mimo trudów surowej fińskiej egzystencji.

Bardzo dobra, bo obiektywna Więcej w niej filozofii niż samej historii, ale wegetarianizm, bądź co bądź, jest pewną filozofią. Pozycja daje do myślenia, ale jest przeznaczona bardziej dla zafascynowanych historią (i to głównie Anglii) niż samym wegetarianizmem.

Choć nie lubię relacji,w których wrzuca siędo jednego wora rózne podróże,tu moge wybaczyć autorom nonszalanckośc. Przede wszystkim odkupiają winę prezentując cudowne zdjęcia, które budzą naszą tęsknotę za opisywanymi miejscami. Przedmiotem wypraw są Portugalia ,Irlandia i Turcja, aautorzy skupiają się na pogoni za mitycznymi istotami. W Portugalii podążają śladami templariuszy i św. Graala, bazując na teorii,że nazwa Portugalia to Porto Graale,czyli port/miejsce schronienie św. Graala. samych teorii, czym ów Graal jest naliczyli 12. Spacerujemy z nimi po Lizbonie,odwiedzamy KlaSZTOR Hieronimitów w Belem, widzimy Alfamę,słuchamy fado, podziwiamy pomnik Pessoi, zahaczamy o Fatimę, GUimares, piękny zamek Tomar, Batalhę. Dostępujemy z Edim zaszczytu rozmowy z Jamesem Manganem, przywódcą związku templariuszy i Wielkim Mistrzem Zakonu Don Fernandem del Toro Garland,który wertuje legendarną szmaragdową tablicę. Pozdóż niespodziewanie prowadzi nas nawet do symboliki masonów, Loży Masońskiej i wiary Hitlera w ezoterykę i jest to najmocniejsza strona całej ksiązki. W Irlandii szykują nobliwych szlachetnych elfów typie Legolasa,a nie złośliwych chochlików. Po drodze Dublin i MOlly Mallone, Oscar Wilde wparku przy Trinity College. Christ Church, pomnik Joyce'a. Cork,Rock of Cashel,Moher Cliffs,ciekawe ule-chatki anachoretów, dolmeny,okrągłe wieże, Kilfenora. A w Turcji podążają śladem św.Mikołaja,więc Stambuł, Haga Sophia,Błękitny Meczet, osławiona myra, Pamukkale,Didyma i zachwycający Efez. Obrazki z wyprawy oczarowują.

Pierwsze trzy- cztery rozdziały wywodu socjologiczno-kulturowo-historycznego jeszcze z rozpędu przeczytałam. Akurat trafiło na interesujące mnie aspekty,aluzyjnie odwołujące się do Andersena, Ibsena, Mucha, Nobla czy Sibeliusa. Nawet ciekawie omówiony proces kształtowania się tożsamości narodowej i powstawania największych zabytków kultury literackiej/sztuki. Interesująco przedstawione sylwetki najznamienitszych Skandynawów XIX wieku. niestety w miarę zagłębiania się w politykę i socjologię mój zapał osłabł, jak i strawność dostarczonych treści. Bardzo drobiazgowo, z natłokiem faktów, z których część wydaje się kompletnie nieprzydatna. poza tym zbyt zawile przedstawione i dosyć pogmatwane. Skomplikowane stosunki Finlandii z Rosją, ale autor rekomenduje te zabiegi dyplomatyczne. Może lepiej byłoby dla Polaków pod zaborami pozornie zasymilować się z Rosjanami i jednocześnie korzystać z rozwoju infrastruktury czy powoli wywalczyć sobie poszczególne swobody.

Wspaniała książka. Niezmiernie się cieszę, że znalazłam jej pozytywne recenzje, które skłoniły mnie, aby jej poszukać na bibliotecznych półkach. Nie żałuję ani chwili spędzonej w jej towarzystwie. Przede wszystkim wiedza. Wydawałoby się, że o papryce, kawie albo ziemniakach wiem prawie wszystko. Jem je przecież niemalże każdego dnia. Tymczasem zalety kulinarne tych roślin to nie wszystko. Dużo ciekawsza jest informacja, jak to się stało, że trafiły na nasze stoły. Przecież zarówno ziemniaki, jak i papryka oraz pomidory należą do rodziny roślin psiankowatych, których przedstawiciele są trujący. Lecz autor dzieli się z czytelnikiem nie tylko swoją wiedzą. Pokazuje też ludzi związanych z konkretnymi roślinami, ot chociażby Cebulowego Johnny’ego czy też członka rodziny, która od lat produkuje sos Tabasco. I robi to w wyjątkowo przyjemny dla czytelnika sposób – lekkim, żartobliwym stylem, który sprawia, że tak trudno jest odłożyć książkę na półkę, pomimo tego, że wzywają nas inne obowiązki. Co więcej historie przedstawione przez pisarza na długo pozostają w pamięci. No i nie zapominajmy o przepisach. Każdy rozdział zawiera recepturę potrawy charakterystycznej dla historii warzywa lub rośliny, o których opowiada. Polecam.

Baśnie Arabskie 1. Historie z domów z włosia. Opowieści Beduinów. 2. Dżinny, ghule, ifryty. Opowieści o magii i rzeczach nadprzyrodzonych. 3. Magiczne małżeństwa i mezalianse. 4. Stworzenia na ziemi i ptaki latające na skrzydłach. 5. Słynni głupcy i łotrzykowie. 6. Dobrzy ludzie i dobre rady. Opowieści religijne i historie z morałem. 7. Przebiegłe kobiety i sprytni mężczyźni. Opowieści o mądrości i przemyślności. To tytuły rozdziałów. Prawda, że od razu chce się czytać ? :-) Kto z nas nie lubi bajek? Zapewniam jednak, że nie są to bajki dla dzieci :-) Cudowny zbiór krótkich baśni i opowieści z morałem. Dobro zawsze zwycięża a zło jest ukarane.Czasami straszne i niezrozumiałe w naszej kulturze ale dzięki temu ciekawe i intrygujące. Czyta się lekko, przyjemnie i z refleksją. Mocno polecam dla odmiany jeśli jesteście już znużeni kryminałami :-) Mój Instagram : kamila.nieskonczona kobiety.o.kobietach www.kobietyokobietach.pl

Możesz mi powiedzieć po co kupowałem te książki ? No tak, możesz mieć rację. Agresywna szata graficzna, jeszcze bardziej agresywne tytuły i opis ich treści. Marketing zrobił swoje. Może nie byłoby tak żle, gdyby autorka pomieściła treść w 2/3 tomach. Niestety w kolejnych tomach zboczeńcy, nimfomanki, sodomici itp. zaczęli się ze sobą pokrywać. Negatywnym efektem ubocznym były niekończące się powtórzenia. 6 gwiazdek z szacunku dla czasu, który STRACIŁEM na czytanie. Sam/a decyduj, czy czytać. Za Twój wybór odpowiedzialności nie biorę.

Ciekawa lektura. Dużo ciekawostek o ludziach, ich ideach, wysiłku jaki włożyli by osiągnąć zamierzony cel.  Momentami można się zaśmiać z tych ekscentrycznych pomysłów, np. ubranko-mop dla dziecka bądź kościół Jedi, który o dziwo w Anglii ma o wiele więcej wiernych niż buddyzm czy judaizm. Przyjemnie się czyta. Polecam :)

Nie spodziewałam się, że ta niepozorna książka, będzie tak interesująca. Tylko czy wszystkie opisane tu kobiety, były okrutne i niemoralne? A może musiały być takie, aby przeżyć i utrzymać się przy władzy. A że zdradzały swoich mężów? Wydawane za mąż wbrew swojej woli, niekochane i zdradzane. Warto przeczytać ich historie.

rzetelna biografia "księcia Hollywood". Opisuje dzieciństwo, młodość, ambicje młodego Disneya. Liczne anegdoty np. jak z królika powstała Myszka Mickey itp. Historia pełnometrażowych filmów animowanych to także wyraz obsesji które nękały młodego twórcę. Biografia tłumaczy jego artystyczne decyzje i fabuły takich filmów jak Dumbo pokręconą psychiką samego Walta, szuka w psychoanalizie odpowiedzi na nurtujące czytelnika/widza pytania odnośnie motywów działania niepokornego Walta. zasłynął także jako zasłużony współpracownik tajnych służb, które inwigilowały Hollywood pod kątem sympatii komunistycznych, wielu rysowników czy aktorów, którzy zaleźli mu za skórę miało potem nieprzyjemności. Walt Disney był bezwzględnym zwierzchnikiem, który eksploatował swoich utalentowanych rysowników, i tę mroczną stronę jego postaci ujawnia Marc Eliot. Teoretycznie jego kreskówki miały być uroczą rozrywką dla całej rodziny, pozbawiona kontrowersyjnych momentów. Tymczasem w historii Dumbo czy Pinokia odnajdujemy pewne echa przeszłości Disneya. Nie wiedział, kto naprawdę jest jego ojcem, czuł się nie na miejscu w swojej rodzinie (przecież Dumbo wcześnie rozstał się z matką, a jak drewniany pajacyk mógłby być synem człowieka, starego Gepetta? Interesujące jest jak wielkie wytwórnie filmowe walczyły z tworzącymi się związkami zawodowymi, które miały za zadanie bronić interesów filmowców i wielkich gwiazd. Liczne strajki były bezwzględnie łamane, wielu artystów zniknęło bezpowrotnie i złamano im kariery bo ośmielili się sprzeciwić nielegalnym praktykom gigantów tego przemysłu.

Morawiecki ściąga na ziemię. Wejście w "świat" tych reportaży to uderzenie obuchem w głowę, wiadro zimnej wody. Bo Polska to nie warszawskie słoiki, kariery modelek i castingi do "Mam talent". To nie wspaniała wizja polityków w wyprasowanych krawatach, ani dom Perfekcyjniej Pani Domu. Polska to zaniedbane podwórka młodych ludzi bez perspektyw, dla których jedyną szansą jest wyjazd do Wrocławia "za chlebem". Przy czym na miejscu okazuje się, że chleba nie ma, że są za wolni, za bardzo zapyziali, że miasto nie jest wygodne. Polska to też kraj starych zardzewiałych zwad i pretensji, które jednak da się zakopać. To kraj zbrodni, o której się pamięta, ale którą się wybacza. Polska to kraj pracy na czarno, dorywczo, przy składaniu kanapek, przerzucaniu żwiru i wykładaniu towarów w markecie. Można "złapać doła", czytając teksty Morawieckiego. To są reportaże czarne, ciemne, surowe... Ale prawdziwe. I tę prawdę trzeba zobaczyć, poznać. W "Uwadze" jej nie pokażą, bo jest za bardzo zwyczajna...

Ciekawy przegląd historyczny ludzkiego podejścia do higieny, pełen anegdotek i cytatów, ale też prób zrozumienia przyczyn zmian. Książka skoncentrowana głównie na Francji i Anglii oraz Ameryce, trochę jest też odniesień do Niemiec czy Włoch, a o Polsce czy też szerzej Europie środkowo-wschodniej prawie nic. Ciekawe, czy nie ma źródeł, czy po prostu nikt tu o tym nie pisze, czy może nic nie było przetłumaczone na angielski i dla autorki nie zaistniało.

jestem pod wrażeniem! ta książka to genialne ponad 700 stronicowe tomiszcze złożone z artykułów, raportów, wykresów dotyczących sytuacji kobiet na całym świecie. nie brakuje również osobnego rozdziału poświęconego polskim realiom. cała publikacja kończy się dodatkowo aktami prawnymi. bardzo rzetelne źródło wiedzy. ze smutkiem jedną gwiazdkę odejmuje za brak użycia feminatywów w przekładzie książki

Książka lekka, łatwa i przyjemna w odbiorze mimo pozornie niełatwego tematu, jakim jest śmierć i to, co może czekać po niej. Na kolejnych stronach poznajemy zagadnienie reinkarnacji i historię poszukiwań duszy za pomocą skalpela i mikroskopu, odwiedzamy medium i staramy się rozwikłać tajemnicę ektoplazmy, dowiadujemy się jaki jest związek duchów z elektromagnetyzmem oraz przyglądamy się zagadnieniu EVP, w końcu trafiamy do laboratoriów naukowców, którzy wywołują doświadczenia śmierci sztucznie lub chcą badać doświadczenie wyjścia z ciała (OOBE). Ilość zebranego przez autorkę materiału, wywiadów, faktów i anegdot robi wrażenie, a lekki styl i przewijający się przez całość humor sprawia, że nie czujemy się tym wszystkim przytłoczeni. Dodatkowo, jeżeli ktoś interesuje się zagadnieniami "okołośmiertnymi" czy ogólnie paranormalnymi i zgłębił nieco temat, "Duch" pozwala poznać niektóre historie z innego punktu widzenia (Chociażby opowieść o bucie, przytoczona przez Iana Wilsona w 'Życiu po śmierci", u Mary Roach okazuje się dwiema podobnymi historiami z obuwiem w roli głównej, ale jest tego więcej, więc spokojnie, nie zdradziłem wszystkiego). Z przykrością muszę jednak zauważyć, że zarówno niektóre ciekawostki, jak i żarty, zwłaszcza te umieszczone w przypisach, wydają się dodane na siłę, przez co mocno odstają od reszty. Innym mankamentem - chociaż pewnie jest to sprawa indywidualna - jest rozwleczenie niektórych wątków i wkradająca się przez to nuda. Tak jest chociażby z przydługim, moim zdaniem, rozdziałem o sztuczkach spirytystycznych mediów oraz historią pewnego testamentu. Zmierzając do końca, jest to najbardziej przyziemna książka dotykająca tak metafizycznego tematu jakim jest życie po śmierci. Autorka w sposób jasny i przejrzysty (i nie zapominajmy - zabawny) przedstawia nam różne sposoby, w jakie ludzie starali i starają się nadal ugryźć problem śmierci i życia pozagrobowego. Nie spekuluje i nie konfabuluje, ale też nie stara się na siłę obalić wszystkiego, na co współczesna nauka nie potrafi znaleźć odpowiedzi. Tkwi w pewnego rodzaju zawieszeniu, balansując między sceptycyzmem a wiarą, pchana to w jedną, to w drugą stronę dowodami o różnej sile rażenia, nigdy jednak do końca nie wybierając żadnej ze stron - a wraz z nią to samo robi czytelnik. Może czasami zbytnio się rozwleka, czasami zbytnio popada w dygresje, mimo wszystko sprawia naprawdę przyjemne wrażenie i daje rozrywkę na godnym poziomie na kilka dobrych godzin.