Chuligania

Bardzo fajna książka dla młodzieży. Chłopak dla którego ważna jest astronomia i obserwowanie gwiazd. Dziewczyna, która nosi w sobie pewną traumę. Obydwoje razem sobie pomogą. Pani Barbara pisze piękne książki dla młodzieży. Polecam !!! Dla mnie ta książka jest ważna z powodu jednego imienia, które jest bardzo rzadkie (imię pewnego Pana od psa).

Napisana wolnym wierszem historia Kasieńki, która przeprowadza się z mamą z Gdańska do Wielkiej Brytanii, żeby szukać ojca który zniknął a ostatnie ślady wskazują na miejsce pobytu wskazują Coventry. Fabuła kręci się wobec emocji i przeżyć 13 latki która musi dostosować się do egzystencji w obcym kraju. Jej problemy i pierwsza miłość oraz stan emocjonalny matki mają dość mocny wpływ na życie Kasi. Krótka historia która pozwala poczuć emocje jakie towarzyszą dziewczynce. Możnaby trochę rozbudować fabułę i jest to dość sielankowa historia mimo wszytsko ale może i dobrze, a ja troche marudzę. Jedno jest pewne, warto przeczytać.

Rodzice nie rozumieją swoich nastoletnich dzieci. To nie jest okrągłe zdanko, od którego wygodnie zacząć recenzję. Ba, szczerze chciałbym, żeby była to mądrość z działu psychologicznego w kolorowej gazecie albo chwytliwa uwaga rzucona w telewizji śniadaniowej. Niestety, to szczera prawda. Międzygeneracyjne antagonizmy to cecha procesu zastępowania jednego pokolenia przez inne. A jednak dziś młody człowiek jest szczególnie narażony na poczucie odrzucenia i bagatelizowanie własnych problemów. Roksana Jędrzejewska-Wróbel stawia pytania o powody takiego stanu rzeczy, odpowiedź zaś, której udziela książka Stan splątania, są z gruntu rzeczy oczywiste. Ale ujrzane oczami samych głównych zainteresowanych zyskują nagle wyraźności i doniosłości. Jest ich troje – wszyscy chodzą do ósmej klasy. Maria to perfekcjonistka i kujonka, która pogoń za sukcesem przypłaca zaburzeniami odżywiania i koniecznością uczęszczania na psychoterapię. Lena chce odciąć się od świata, by nikt już nie zwracał na nią uwagi. Miłosz realizuje się w szkole muzycznej, coraz częściej jednak czuje, że wiolonczela to nie jego wybór. Uwikłani w szarą, cokolwiek opresyjną codzienność, szukają siebie. Bo w rzeczy samej środowisko, w którym ci młodzi ludzie wzrastają, jest bardziej opresyjne niż niejeden zakład karny. Ich przestrzenią życiową jest nowo wzniesione osiedle, grodzone szlabanami i bramami na kod, gdzie każdy człowiek ma wydzieloną parumetrową enklawę zielonej trawy, pilnie strzeżoną przed oczami jemu podobnych „ludzi sukcesu”. Szkoła – oczywiście prywatna – stawia przede wszystkim na dyscyplinę, spełniając tym samym oczekiwania rodziców, by kształcić przyszłych geniuszy, a także mając na uwadze czysto merkantylny cel odnoszenia sukcesu w kolejnych rankingach. Wreszcie rodzice: ostatnie ogniwo systemu całodobowej przemocy psychicznej. Bezrefleksyjni, zafiksowani na własnych problemach, bagatelizujący trudności, z jakimi mierzą się ich dzieci, niewidzący świata poza ciasnymi normami i zasadami, które narzucili sobie sami. Reguły gry są proste: najpierw szalony bieg z pracy i do pracy, a potem „film, crossfit, domowa fauna, Netflix”, jak zwykł melorecytować Adam Zieliński. Dla dorosłych z twardym kośćcem jest to prawda równie niekwestionowana jak dla naszych przodków wieczorny pacierz, a nocny płacz do poduszki czy marnowanie każdej chwili z telefonem przy uchu to po prostu cena, jaką bezdyskusyjnie należy zapłacić. Nic zatem dziwnego, że chcą oni, by ich dzieci wpisywali się w ten sam schemat – w to samo wyobrażenie sukcesu okupionego szczęściem i zdrowiem psychicznym. Młodzi tymczasem jeszcze myślą, szukają, pytają i wątpią, choć nie potrafią do końca powiedzieć, co w tak prowadzonym życiu jest nie tak. W tym musi im pomóc ktoś z zewnątrz. Cała recenzja na stronie: https://www.zapiskizkultury.pl/roksana-jedrzejewska-wrobel-stan-splatania-zaplatani-w-doroslosc/

Nie dziwię się, że książkę tę przyrównuje się do "Zabić drozda". I słusznie. To napisana przepięknym językiem wzruszająca, mądra książka z wartościowym przekazem nie tylko dla dzieci. Spłakałam się na koniec. Na pewno zostanie ze mną na dłużej ta historia.

To była piękna i taka ciepła opowieść! O przyjaźni, rodzinie, odwadze. Bardzo słoneczna i pozytywna, mimo że momentami się wzruszałam. Historia krótka, ale tak dobrze napisana, bez patosu i infantylności, że jak zaczęłam czytać to nie zauważyłam, kiedy skończyłam. Jedyny minus jest taki, że krótka. Ale może i w tym też tkwi jej urok. Taka prosta, a bardzo emocjonalna i opowiada o tym co najważniejsze w taki normalny, zwykły sposób, a porusza przy tym moje najczulsze struny, dotyka mnie gdzieś głęboko w środku. Świetna książka dla każdego.

Daję 7,5.Na początku nie jest to książka łatwa ale w miarę czytania robi się coraz cięższa.Bohaterowie sa bardzo prawdziwi-nie są idealni jak w niektórych książkach popularnych w tych czasach.Książka porusza ciężkie tematy-przemoc fizyczną i domową,utratę dziecka,demencję i ucieczkę.Po tej książce nie można ot tak o niej zapomnieć,bo zostaje w pamięci na bardzo długo.Odrazu po preczytaniu moja ocena była taka:Cieszę się że już skończyłam.Ale w miare czasu uważam że ta książka pokazuje prawdziwą stronę ludzkiego życia.Mówiąc:Ta książka to must have,mam na myśli że jest to książka którą każdy powinien przeczytać.

Krótka, ale pełna emocji. Tytuł sugeruje wszystko... Ale wybaczam autorce ten spoiler. Klasa maturalna dla każdego młodego człowieka jest wyzwaniem i okresem pełnym stresu oraz zmagań z oczekiwaniami innych, odnajdywaniem siebie, swojego miejsca w świecie... Gdy do tego dochodzi śmiertelna choroba, to można sobie wyobrazić, jak bardzo zagęszcza się atmosfera. Nie mogłam jej odłożyć. Zaczęłam i skończyłam. Warto po nią sięgnąć.

Jako młode dziewczę rozczytywałam się w Siesickiej i książka ta jest swego rodzaju powrotem do mojej młodości, tyle, że czasy przedstawia współczesne. Jest to ciepła, sympatyczna książka, gdzie uśmiechnęłam się nieraz. Ot taka książka, nieociekająca seksem, przemocą pato-czym-tam-chcecie. Normalność piękna normalność. I oczywiście nie oczekujcie intelektualnych wzlotów, ale ciepłego uśmiechu.

“Czerwone Chustki,, Roberta Marasco Absolutnie chyba jedna z najlepszych pozycji tego roku! Jestem tak dumna że ta książka powstała i może uczyć i nieść w sobie wiedzę i siłę dla młodych dziewczyn. Jestem tak szaleńczo w niej zakochana że na pewno dam tą pozycję wszystkim moim bliskim do przeczytania. Zaczynając od młodszej siostry a kończąc na babci hah Historia niby banalnie prosta ponieważ skupia się na perypetiach i problemach nastolatek a takich książek jest mnóstwo na półkach w księgarniach. Mimo tej stereotypowej fabuły w książkach młodzieżowych ta wyróżnia się na tle innych. Uczy młode kobiety akceptacji swojego ciała czy łamie tematy tabu jakimi są np rozmowy o miesiączkowaniu. "Czerwone chustki" to potrzebna,mądra i prosto napisana historia która podejmuje tematy naturalne czasami ciężkie ale i jednocześnie ludzkie.Przedstawia z czym zmagają się dojrzewające dziewczynki i nie tylko bo miesiączkowanie dotyczy każdej z nas! Książka na pewno pomoże w akceptacji nowych dla ciebie sytuacji a przede wszystkim dostarczy wsparcie które nie zawsze każdy może dostać na przykład od strony rodzica. Bardzo żałuje żę nie przeczytałam tej książki wcześniej dlatego też bardzo wam ją polecam ! PS: A teraz lecę dać tą lekturę mojej siostrze!! Recenzja z mojego ig @zuziawydro

Jak dla mnie, jedynym minusem tej książki jest to, że jest za krótka. Świetnie napisana powieść obyczajowa (nie tylko) dla młodzieży. Prosty, codzienny język bez zbędnych upiększeń pozwala czytelnikowi lepiej współodczuwać problemy głównej bohaterki. Głęboki przekaz o tym, co w życiu ważne sprawia, że jest to wartościowa lektura. Główna bohaterka, 16-letnia uczennica cierpi na stany lękowe. Diagnoza była zaskoczeniem tak samo dla niej, jak i dla jej otoczenia. Choroba, której nie widać jest trudna do zdefiniowania, a jednak jest i wpływa na całe życie. Wspaniale podjęty temat zaburzeń psychicznych – ciekawie opisany z lekkością i autentycznością. Serdecznie polecam.

Wpierw chciałam wam zakomunikować, że kupując tą książkę, wspieracie działania Polskiej Akcji Humanitarnej na rzecz uchodźców. Wchodząc w świat z książki musicie wiedzieć, że początek jest trochę smutny i przypominał mi sceny niczym z Titanica. Następnie przechodzimy do dalszego czasu i opowieści dwóch różnych chłopców. Jednym z nich jest Max, trzynastoletni chłopiec, który przeprowadził się wraz z rodziną do Brukseli. Podstępem ojciec przekonał go, że to krótkotrwałe rozwiązanie. Totalnie nie potrafi odnaleźć się w szkole, gdyż jakby nie interesuje nikogo to, że nie mówi w ich języku. Ten problem staje się być mocno dokuczliwy, gdyż dzieci z niego szydzą, robią mu głupie kawały i jedynie później może liczyć na pomoc pewnej dziewczynki. W drugiej opowieści poznajemy Ahmeda, którego losy odmieniła śmierć ojca. Zmuszony do ucieczki, padł ofiarą przemytników. Kiedy udało mu się uciec, wymęczony zachorował i ukrył się w pierwszym lepszym miejscu jaki odnalazł. Właśnie w piwnicy w której mieszkał Max z rodziną. To w jaki sposób pozyskuje jedzenie było bardzo wzruszające. ,,Może naprawdę mógłby wymyślić jakiś sposób, aby zapłacić tej rodzinie za jedzenie, które od nich wziął. Ale w głębi serca wiedział, że tylko szuka wymówek, aby zostać. Nie chciał już donikąd iść. Czuł się bezpieczniej, będąc nigdzie." Autorka pokazała nam też to miejsce od strony patroli. Zaglądali do wszystkich domów, kontrolowali mieszkańców, by tylko żaden uciekinier nie mógł się przed nimi schować. Tu w pewnym momencie Max odkryje nielegalnego lokatora i będzie chciał mu pomóc, ale sami zobaczymy, że nie będzie to takie proste. To, co się tam dzieje, jak traktują uchodźców przechodzi ludzkie pojęcie. Tak naprawdę nikt tam nie jest wolny. Cała historia pokazała, że ucieczka ze swojego kraju nie jest dla nikogo widzimisiem. Uciekają, bo życie ich do tego zmusza, tracąc po drodze wszystko i wszystkich, których znali i kochali. Ludzie z natury wolą oceniać innych nawet nie chcąc poznawać ich problemów. Autorka bardzo ładnie i wyraźnie pokazała każdą ze stron. Przejmującym piórem daje nam do myślenia. To moja pierwsza książka w takim temacie i powiem wam, że gorąco zachęcam dzieci od jedenastego roku życia, po tych starszych, nawet mających na koncie przeżycie połowy wieku, żeby przekonali się, czy warto myśleć tak jak wszyscy, czy może lepiej samemu wysuwać wnioski z własnych obserwacji.

Marcin Kozioł jest jednym z tych pisarzy, których książki towarzyszą nam już od kilku lat i zawsze wypatrujemy nowości. Nasza przygoda z jego bohaterami zaczęła się właśnie od serii „Detektywów na kółkach”, do których należy również „Gwiazda Blachonosego”. Nim pojawił się trzeci tom zdążyłyśmy wejść w świat napisanej z Katarzyną Dowbor „Stajnię pod tęczą”. Były też stworzone z Bartkiem Jędrzejakiem opowieści o sowach („Pogoda dla puchaczy”). Do tego ciekawe czytanki o komputerach, matematyce. Pisarz znany jest nam (mi i córce) również z „Szalonej historii komputerów”, książek o wombacie Maksymilianie. Szczególnym sentymentem jednak darzymy opowieści z serii „Detektywi na kółkach”, ponieważ bohaterka porusza się na wózku i robi wszystko, aby niepełnosprawność nie ograniczała jej. W książkach poruszono temat bliski nastolatkom: pierwsza miłość. Jednak to nie wokół młodzieńczego uczucia toczy się akcja poszczególnych tomów. Ono jest jedynie tłem dodającym pikanterii. Głównym motywem zawsze jest intryga związana z zabytkami, bogactwem, władzą, zaszczytami, nauką. W „Skrzyni władcy piorunów” otwierającym serię wszystko zaczynało się od dziwnego porwanie ojca Toma, kolegi Julii poruszającej się na wózku i mającej niezwykłego psa asystenta Spike’a nazywanego Biszkoptem. Nastolatka straciła pełnosprawność w czasie wypadku samochodowego, w czasie którego zginął jej tata. Pies pomaga jej nie tylko na sporą samodzielność, ale sprawia, że nie czuje się tak samotna. Labrador o interesujących korzeniach i pamiętający swoje poprzednie wcielenia jest niezwykle inteligentnym psem czuwającym nie tylko nad bezpieczeństwem swojej pani, ale i potrafiącym zorganizować akcję ratunkową, przestraszyć porywaczy, namówić psa z sąsiedztwa, aby pomógł w akcji ratowania zakładników. Ponad to pamięta jak był psem różnych ważnych ludzi i czego się wówczas nauczył (to pomaga przemycić nieco historii). Akcja toczy się wokół tajemniczej skrzyni, o której istnieniu dowiadujemy się już na pierwszej stronie. Do czego zdolna jest banda opryszków poszukujących tego cennego przedmiotu przekonacie się sami czytając książkę. Poszukiwana skrzynia władcy piorunów staje się pretekstem do opowiedzenia historii niezwykłego chłopca, Nicola Tesli postrzegającego świat nieco inaczej niż zwykli ludzie. Dzięki temu stał się wynalazcą wielu ważnych rzeczy. Skrzynia jest ważna ze względu na dziecięce rysunki i plany odkrywcy. Wszyscy podejrzewają, że znajduje się w niej maszyna pozwalająca jednemu człowiekowi podporządkować umysły wszystkich ludzi na świecie. Taki wynalazek w rękach szaleńca to bardzo niebezpieczne narzędzie, dlatego tata Toma stara się kryć tę cenną rzecz, która trafiła do niego przez przypadek: chciał lepiej zbadać osobowość wielkiego wynalazcy, zrozumieć jego sposób postrzegania w czasie, kiedy on był jeszcze dzieckiem. W kolejnym tomie pt. „Tajemnica przeklętej harfy” Marcin Kozioł zabiera nas na wakacje do Egiptu. Problemy zaczynają się już na lotnisku, kiedy okazuje się, że czterokołowiec Julii nie mieści się wśród siedzeń pasażerów i musi lecieć w luku bagażowym. Jakby tego było mało również jej pies nie może jej towarzyszyć tyko zostaje zamknięty w klatce i spakowany razem z… bagażami. Do tego dziewczyna siedzi tuż obok marudnej panny Lotty Vandenberg, której kot także zostaje upchany razem z bagażami. W czasie turbulencji i roztrzaskania transportera okazuje się, że gruby zwierzak na wakacjach to tylko pretekst dla sprytnej przemytniczki przewożącej stare mapy. Czworonogi w ramach zemsty ukrywają mapę i tym sposobem trafia ona do Julii i Toma, co rozpoczyna ich przygodę, jako poszukiwaczy skarbów. Rozwiązanie zagadki nie będzie takie łatwe, ponieważ mapę wzbogacono o hieroglify oraz dziwne wskazówki. Jednak stopniowe odkrywanie poszczególnych elementów pozwala na gromadzenie kolejnych wskazówek. W całej przygodzie nie zabraknie zabawnych pościgów, zaskakujących zwrotów akcji, nieprzypadkowych spotkań oraz sporej dawki wiedzy o Omm Seti i starożytnym Egipcie. Teraźniejszość przeplata się z dwoma wątkami z przeszłości: Bentreszyt, Setiego Pierwszego oraz Dorothy Eady. Czytelnicy dzięki niezwykłej miłosnej historii sprzed wieków mają okazję dowiedzieć się wielu ważnych informacji o Egipcie i świątyni w Abydos. „Gwiazdę Blachonosego” otwiera wyjazd bohaterów na konferencję. Dzięki wcześniejszym dokonaniom, wielkiej sławie związanej z rozwiązaniem zagadek stają się gośćmi honorowymi. Młodzi bohaterzy z wielkim zainteresowaniem wchodzą w świat splendoru międzynarodowych konferencji organizowanych z rozmachem i wieloma atrakcjami dla gości. Zapowiada się ciekawie. Sprawy zaczynają się komplikować, kiedy Julia tuż przed inauguracyjnym wykładem zostaje poproszona o zgłoszenie się do recepcji. Ze względu na to, że czasu jest mało rusza sama i zostaje zwabiona do czegoś w rodzaju „escape room”. Na poszukiwania poddawanej testom dziewczynie rusza jej pies asystujący, ale i on zostaje zaskoczony, otumaniony i budzi się w dziwnym, obcym ciemnym pomieszczeniu. Bohaterzy muszą odnaleźć się i ruszyć na poszukiwania zaginionego psa. Wskazówki prowadzą do Tychona Brahe, o którego życiu dowiadujemy się z równolegle toczącej się akcji. Dzięki temu mamy okazję poznać sławnego astronoma, zobaczyć jak dawniej wyglądał światek naukowy, poznać takie wybitne osoby jak Johannesa Keplera, zrozumieć, w jaki sposób utrudniano kobietom dostęp do wiedzy, jak wiele zależało od otwartości umysłów lub chęci zabłyśnięcia władców. Pisarz wprowadza nas w świat pojedynków, rozstrzygania racji za pomocą miecza lub szpady. Światek naukowy jest niebezpieczny, a sporo osób w głupich pojedynkach zostaje oszpeconych. Marcin Kozioł po raz kolejny udowodnił, że jest świetnym pisarzem. Trzeci tom nie tylko trzyma w napięciu, przekazuje sporą dawkę wiedzy, zachęca do sięgania po kolejne książki, poznawania życiorysów wynalazców, naukowców, ludzi posiadających niezwykłe życiorysy. Wszystkie tomy serii „Detektywi na kółkach” zawierają dużo ciekawostek i jednocześnie są napisane prostym językiem, poruszają problemy bliskie nastolatkom oraz pokazują, jak ekscytujące może być życie, kiedy ma się ciągły głód wiedzy. Trudniejsze słowa pojawiające się w dialogach sami bohaterzy wyjaśniają. Lekturę bardzo przyjemnie czyta się na głos. „Skrzynia władcy piorunów”, „Tajemnica przeklętej harfy” oraz „Gwiazda Blachonosego” to książki, przy których nie znudzi się też dorosły czytelnik. Nie zabraknie tam śmiesznych i groźnych sytuacji oraz sporej dawki wiedzy, ale podanej w taki sposób, że ma się ochotę pobiec do biblioteki i poszperać w literaturze specjalistycznej. Dużym plusem jest również poruszenie tematu inności. Tom jest synestetykiem, czyli całkowicie inaczej niż inni ludzie odbiera świat. Julia natomiast jest niepełnosprawna. Do tego urodziła się sprawna, przez co pozwala zrozumieć czytelnikom, że problemy jakie mają osoby niepełnosprawne powinny być im bliskie, ponieważ oni również mogą stracić swoją sprawność. Także poboczni bohaterzy są osobami niezwykłymi, ponieważ z powodu różnych okoliczności w dzieciństwie lub młodości mają taki, a nie inny charakter, zyskują dziwne umiejętności oraz zachowują się inaczej niż jej rówieśnicy. Pisarz przełamuje w serii tabu separowania osób niepełnosprawnych i przez to niewidocznych w społeczeństwie. Julia stara się żyć tak jak do tej pory. Do tego przeżywa swoje pierwsze uczucia, a dla Toma nie jest ważny jej wygląd i sprawność, ale osobowość. Książki polecam wszystkim uczniom szkoły podstawowej. Na pewno nie będziecie się przy niej nudzić. Mnie pozostaje cierpliwie czekać na kolejne tomy.

Kiedy umiera ktoś z najbliższych, ciężko pogodzić się ze stratą. Zwłaszcza kiedy jest to dziecko… Ból obezwładnia i nie zawsze potrafimy go okiełznać, podejmując wówczas nietrafione decyzje, lub zachowując się irracjonalnie w porównaniu z naszym postępowaniem sprzed straty. Śmierć zmienia wszystko. Odtąd codzienność już nie jest taka sama. Pozostaje wyzierająca rozpaczą pustka, której nic nie jest w stanie zapełnić… „Czas po Iris” to opowieść o rodzinie, która musiała stawić czoła śmierci ukochanej córki i siostry. Główną bohaterką jest trzynastoletnia Bluebell, która rejestruje codzienność najbliższych w formie pamiętnika. Dziewczynka, patrząc przez swój własny pryzmat, dokumentuje wszystko, co dzieje się wokół niej. To opowieść, która, choć skierowana do nastoletniego odbiorcy, zapada w pamięć i porusza serce także dorosłego czytelnika, bowiem snuta przez bohaterkę historia ma w sobie tak wiele prawdy, często gorzkiej, że nie sposób nie uronić łzy. Wydaje się zatem, że lektura zawiera w sobie wiele smutku, bowiem autorka kreśli wnikliwy obraz rodziny, która ewidentnie pogubiła się po śmierci Iris. Każdy z jej członków na swój sposób zmaga się z bólem. Rodzice rzucają się w wir pracy, stając się wielkimi nieobecnymi w codzienności swoich pociech, którymi zajmuje się student Zoran, który niekoniecznie stworzony jest do roli opiekuna, mimo dobrych chęci. Emocjonalna wiwisekcja rodziny po stracie niesie bardzo realistyczny wydźwięk, a mimo to jej przekaz jest zrozumiały dla młodego czytelnika. Myślę, że ma na to wpływ bezpośredniość głównej bohaterki, która pokazuje swoje uczucia i świat wokół niej tak po prostu, czasem „po dziecięcemu” nie rozumiejąc pewnych zjawisk i ludzkich zachowań. Mimo że u fundamentów opowieści leży żałoba, to w książce nie brakuje beztroskich i humorystycznych momentów. Nie sposób bowiem nie odnaleźć ich w codziennym ferworze z gromadką dzieci na pokładzie, w tym m.in. z dorastającą nastolatką i dwójką ciekawych świata maluchów. „Czas po Iris” to niezwykle życiowa, mądra i ważna powieść o bolesnych ranach, które często trudno się bliźnią. Jednak jest to możliwe, tylko wymaga czasu. I choć bywają momenty, że wydaje nam się, że nasz świat rozpadł się na wiele kawałków i nic nie jest w stanie go posklejać, to warto dać sobie szansę, by się odnaleźć i podnieść po tragedii, wyrwać z chwilowego impasu. Opowieść, która z jednej strony wzrusza, a z drugiej otula niczym ciepły kocyk w zimny wieczór. To jedna z takich pozycji, po przeczytaniu której, chciałoby się ją przytulić do serca. Tak po prostu

Książka "Nie wiesz o mnie wszystkiego" Joanny Jagiełło to kolejna pozycja, którą chciałbym Was zainteresować. Z góry jednak mówię, że należy się do niej odpowiednio przygotować i nie traktować w kategorii leku na podły nastrój. Bo tak nie będzie. Głównymi bohaterami są Adam (nastoletni gej) i jego przyjaciółka Magda, próbująca wyrwać się z toksycznego związku. Ale nie mamy tu do czynienia z ckliwym romansem i przepełnioną nadzieją bajką. Oj, nie... Tak naprawdę jest to książka o... samotności. Jest to trudna pozycja, nawet ciężka. I żeby nie było - to nic złego. Zresztą, opisywałem tu cięższe pozycje, jak choćby "Most Ikara", dając im przecież wysokie noty. Problem w tym, że w tej książce nagromadzenie traumy, problemów i trudnych spraw jest tak duże, że w pewnym momencie zaczyna to uwierać, wręcz dusić. Homofobia, kłamstwa, depresja, przemoc, hejt, agresja, samotność, toksyczne relacje, gwałt, próba samobójcza... Wygląda to tak, jakby autorka chciała zmieścić w jednej powieści cały syf tego świata. I OK, chwała jej za to, że stara się temu przeciwstawić, ale... po prostu mam wrażenie, że jest tego za dużo i przez to książka chwilami zwyczajnie męczy, niczego przy tym nie rozwiązując. Nawet mimo tego, że pióro autorki jest naprawdę dobre. Jasne, wiecie jakie jest moje podejście do hurraoptymistycznych czytadeł spod znaku YA, ale tu (moim zdaniem) mamy pewne przegięcie w drugą stronę. Nie jest to lekka lub chociaż uspokajająca lektura do poduszki albo wyciszenia się. Pozostawia w czytelniku ślad na długo, tyle że to ciężki, brudny ślad. Czy warto tę książkę przeczytać? Tak, ale z zachowaniem pewnej ostrożności i wiedząc, na co się piszemy. Bo to nie jest bajka, tylko rzeczywistość, nawet jeśli chwilami nie do końca realna i logiczna.

Niektóre z tych opowiadań były lepsze, inne były gorsze, niektóre przerysowane, wszystkie miały na celu moralizować. Fajne były dla mnie opowiadania "Włoskie wakacje" i "Pierwsze skrzypce". Tylko te nieszczęsne opinie psychologów na koniec... One miały zapychać miejsce czy jak? Jako przedstawicielka młodzieży (12 lat) zauważam, że psycholodzy w tych wywiadach, zamiast zwracać uwagę na sens opowiadań, narzekają na: smartfony, głupią młodzież, która ich zdaniem jest zapatrzona w celebrytów i niezdolna do myślenia, oraz nieodpowiedzialnych rodziców. No i te nastolatki takie trochę… nienastolatkowe były. 14-łatki to też ludzie, a nie jakieś bezmózgie jednostki. Ta książka miała to udowadniać, udowodniła coś innego.

Ból, strach, głód, niemoc. Życie odarte z człowieczeństwa, opierające się na instynktach, zamglonej tęsknocie za bliskimi i normalnością, tak odległą, że wręcz nierealną. Życie Parvany było naznaczone wojną, pętane kolejnymi ograniczeniami, tak smutne i przerażające, że aż trudno uwierzyć, że jest codziennością milionów dzieci każdego dnia… „Żywicielka” to poruszająca do głębi, pozostawiająca trwałe ślady w czytelniczej pamięci powieść o losach afgańskich dziewcząt próbujących przetrwać w owładniętym wojną kraju. Parvana wciąż jest dzieckiem, więc z powodzeniem może przywdziać chłopięcy strój nieżyjącego brata i wyjść na ulice miasta, aby ciężką pracą zarabiać na jedzenie dla uwięzionych w murach mikrego mieszkanka matki, sióstr i małego braciszka. Jej losy przyprawiają o dreszcze przerażenia, ciche jęki niedowierzania i przepełniające serce współczucie. To zbiorcze wydanie trzech tomów opisujących losy Parvany i jej przyjaciółki Shauzii, których losy krzyżują się na ulicy, gdzie obie udają chłopców, by potem rozdzielić się i wieść dwoma, równie dramatycznymi ścieżkami. Na kartach tych powieści skrywa się cała ludzka niemoc wobec grozy wojny, jej bestialstwa i odczłowieczenia, a to wciąż nie wszystko, co może ona ze sobą nieść, a mimo to, o wiele za dużo jak na barki dzieci. Chociaż książkę czyta się szybko, to wymaga ona pozostawiania przestrzeni na złapanie dystansu, bo chociaż autorka nie epatuje nadmiernie brutalnością, to sam los dziewcząt jest tak trudny, że niełatwo się z nim pogodzić. To opowieść przez którą przewija się strach, ból, miażdżąca serce tęsknota, niepewność i zobojętnienie, ale w której gdzieś bardzo głęboko wciąż tli się iskierka nadziei i chęci przeżycia. To mocna, głęboka i niełatwa opowieść, lecz bardzo ważna i warta uwagi.

Takiej książki autorstwa Ewy Nowak jeszcze nie czytałam. Standardowo mamy do czynienia z główną bohaterką - Majką, którą trudno mi było na początku polubić. Jednak splot okoliczności sprawił, że cały świat Majki wywrócił się do góry nogami. Możemy być świadkami nie tylko standardowej przemiany wewnętrznej głównej bohaterki, ale również jesteśmy wpuszczeni na zaplecze fascynującego miejsca i poznajemy nietuzinkowych ludzi. Gorąco polecam zatopić się w tej - jednej z najdłuższych - pozycji!

Całkiem zgrabnie napisany kryminał ... adresowany do młodego odbiorcy ... Nic więc dziwnego, iż bohaterem jest tu przede wszystkim DWUNASTOLATEK ... Odnaleziony sam jeden w galerii ... a po krótkiej rozmowie zdiagnozowany jako ... posiadacz AMNEZJI ... bez wątpienia potrzebuje POMOCY. Swoim zagubieniem, ale i prawdomównością wzbudza zaufanie pewnej empatycznej i niezwykle kompetentnej policjantki (wyczulonej na kłamstwo i konfabulację)... Ale to jeszcze nie koniec. Ktoś tu przyszykował niezły przekręt? ... Jak zakończy się ta historia? Warto przeczytać, szczególnie, że akcja prowadzona jest w sposób niezwykle dynamiczny, a duża ilość dialogów i znacznej wielkości czcionka ułatwiają czytanie, zaś kody QR czynią lekturę jeszcze bardziej atrakcyjną. Pozycja warta uwagi.

Główna bohaterka to dziewczynka, która przeżywa rozwód rodziców. Nie jest jej łatwo i nie ma od kogo uzyskać wsparcia, bo jej tata ma teraz miesiąc miodowy a mama udaje, że jest super, pomimo że sama wie, iż tak nie jest. Cudowna książka zarówno dla młodszych jak i dla starszych, a szczególnie dla tych co kochają konie. Wzruszające przemyślenia bohaterki i inne cytaty zmuszają do refleksji. Jestem bardzo zadowolona z tej pozycji i polecam ją każdemu. Łzy gwarantowane!

Recenzja książki dla młodzieży z anarchizującego pisma „Chaos w mojej głowie” nr 16 (2017 grudzień): To książka dla wszystkich, niby dla młodzieży, ale wszyscy powinni docenić jej zajebistość bez względu na wiek. Bardzo żałuję, że nie przeczytałam jej, kiedy byłam nastolatką, ale teraz, kiedy już powstała, przeczytajcie i polecajcie ją wszystkim. Fabuła zaczyna się od tego, że trzy nastolatki wygrywają plebiscyt na złotego, srebrnego i brązowego paszteta, czyli po prostu oficjalnie zostają okrzyknięte najbrzydszymi dziewczynami w szkole. Ale to tylko wzmocniło dziewczyny i skłoniło do zemsty. Dziewczyny wyruszają w podróż na rowerach, jadą do Paryża w ściśle tajnym celu. Reszty dowiecie się czytając, gwarantuję, że łykniecie tę książkę jednym tchem. Jest świetnie i dynamicznie napisana, dotyka wielu problemów, nie tylko kobiecego ciała, ale także niepełnosprawności, hejtu i innych niesprawiedliwości. Wszystkie złe rzeczy zostają w uroczy sposób obśmiane i w ten sposób obezwładnione. Brawa należą się też tłumaczce, Bożenie Sęk, za złapanie młodzieżowego języka w bardzo naturalny sposób. Wisienką na torcie jest piękna okładka. Warto mieć tę książkę. [Iza] zapraszam na blog: tesinblog.wordpress.com