Dzień wszystkiego

To krótka, ale naładowana emocjami książka. Tytułowy Bachor to młody chłopak, Arek, który postanawia znaleźć swojego ojca w tajemnicy przed matką, na podstawie starych listów i fotografii, które przechowuje kobieta. Plan nastolatka jest odważny- odnajduje adresy dwóch spośród trzech kandydatów, okłamuje rodzinę, że wybiera się nad morze z przyjacielem, i zaczyna swoją podróż w nieznane. Poznaje dwóch mężczyzn, z każdym z nich spędza jakiś czas. Jeden, Damian, nie może być jego ojcem, ale zajmuje się nim przez kilka dni i daje dobre rady na przyszłość, a także wsparcie i zapewnienie o przyjaźni. Drugi jest zupełnym przeciwieństwem przebojowego Damiana- Arek nadaje mu pseudonim Kurczak. Z obu spotkań chłopak wyciągnie naukę na przyszłość. Autorka świetnie oddała uczucia, które targały bohaterem- złość, nadzieja, a przede wszystkim niepohamowany żal do ojczyma za zrujnowane dzieciństwo.

Wpierw chciałam wam zakomunikować, że kupując tą książkę, wspieracie działania Polskiej Akcji Humanitarnej na rzecz uchodźców. Wchodząc w świat z książki musicie wiedzieć, że początek jest trochę smutny i przypominał mi sceny niczym z Titanica. Następnie przechodzimy do dalszego czasu i opowieści dwóch różnych chłopców. Jednym z nich jest Max, trzynastoletni chłopiec, który przeprowadził się wraz z rodziną do Brukseli. Podstępem ojciec przekonał go, że to krótkotrwałe rozwiązanie. Totalnie nie potrafi odnaleźć się w szkole, gdyż jakby nie interesuje nikogo to, że nie mówi w ich języku. Ten problem staje się być mocno dokuczliwy, gdyż dzieci z niego szydzą, robią mu głupie kawały i jedynie później może liczyć na pomoc pewnej dziewczynki. W drugiej opowieści poznajemy Ahmeda, którego losy odmieniła śmierć ojca. Zmuszony do ucieczki, padł ofiarą przemytników. Kiedy udało mu się uciec, wymęczony zachorował i ukrył się w pierwszym lepszym miejscu jaki odnalazł. Właśnie w piwnicy w której mieszkał Max z rodziną. To w jaki sposób pozyskuje jedzenie było bardzo wzruszające. ,,Może naprawdę mógłby wymyślić jakiś sposób, aby zapłacić tej rodzinie za jedzenie, które od nich wziął. Ale w głębi serca wiedział, że tylko szuka wymówek, aby zostać. Nie chciał już donikąd iść. Czuł się bezpieczniej, będąc nigdzie." Autorka pokazała nam też to miejsce od strony patroli. Zaglądali do wszystkich domów, kontrolowali mieszkańców, by tylko żaden uciekinier nie mógł się przed nimi schować. Tu w pewnym momencie Max odkryje nielegalnego lokatora i będzie chciał mu pomóc, ale sami zobaczymy, że nie będzie to takie proste. To, co się tam dzieje, jak traktują uchodźców przechodzi ludzkie pojęcie. Tak naprawdę nikt tam nie jest wolny. Cała historia pokazała, że ucieczka ze swojego kraju nie jest dla nikogo widzimisiem. Uciekają, bo życie ich do tego zmusza, tracąc po drodze wszystko i wszystkich, których znali i kochali. Ludzie z natury wolą oceniać innych nawet nie chcąc poznawać ich problemów. Autorka bardzo ładnie i wyraźnie pokazała każdą ze stron. Przejmującym piórem daje nam do myślenia. To moja pierwsza książka w takim temacie i powiem wam, że gorąco zachęcam dzieci od jedenastego roku życia, po tych starszych, nawet mających na koncie przeżycie połowy wieku, żeby przekonali się, czy warto myśleć tak jak wszyscy, czy może lepiej samemu wysuwać wnioski z własnych obserwacji.

Książka pod tytułem: "Klub fanek w.m -Oliwia" jest naprawdę ciekawą młodzieżówką, z nutą humoru z wieloma różnymi przygodami i problemami, które nasza bohaterka napotkała na swojej drodze. Na początku: Zaczęło się całkiem spokojnie, niewinnie, a potem... ? To było genialne, istna petarda, bomba, której nie można było odłożyć, aż do ostatniej strony! Bardzo szybko polubiłam się z głównymi bohaterkami i stałam się częścią tej niesamowitej i zwariowanej grupki! Polubiłam ich charakter i dawkę humoru, którą od siebie dawały! A fabuła? Najnormalniejsza historia z życia wzięta: młoda Dziewczyna zakochana w przystojnym chłopaku z jej ulubionego serialu! Końcówka doszczętnie mnie rozerwała na małe kawałki... zostawiła mnie również trochę z takim małym niedosytem, choć była tak zakończona, iż zostawia czytelnika w niepewności, a to akurat na plus! Co się stanie dalej? Czy ta sprawa zostanie wyjaśniona? Co będzie z naszą bohaterką? Te pytania nie dają mi spokoju! Na szczęście czeka na mnie drugi tom, więc dziewczyny: Oliwia, Alicja, Milka ! (główne bohaterki książki) Szykujcie się! Bo już niedługo do Was wracam! :😁

Piętnastoletni Witek opowiada o swoim życiu prosto, krótkimi zdaniami. Bez owijania w bawełnę, ale i bez roztkliwiania się nad swoim losem. Bardziej przejmuje się młodszą siostrą i babcią, niż sobą. Przejmuje się ojcem, zaginionym psem, koleżanką, nawet matką, która dokłada się do jego niewesołej sytuacji. Chłopak opowiada o swoim życiu tak zwyczajnie, jakby było ono zupełnie zwyczajne. Jest, jak jest. Trzeba żyć. I tyle... Witek to bohater i narrator książki Katarzyny Ryrych "Jasne dni, ciemne dni". Jasnymi nazywa te dni, w których babcia ma się lepiej. Babcia choruje na alzheimera i coraz częściej zdarzają jej się ciemne dni. A ponieważ nigdy nie wiadomo, kiedy przyjdzie zmiana, to trzeba zachować czujność: zamknąć drzwi, schować klucze, zakręcić gaz, wodę, schować noże, pełnić dyżury... Babcia pojawiła się w jego domu, by zaopiekować się nim i jego młodszą siostrą po wypadku samochodowym, w wyniku którego jego druga siostra straciła życie, ojciec został sparaliżowany, a matka pogrążyła się w żałobie. Wszystkie obowiązki spadły na Witka. Właściwie chłopak sam wziął je na swoje barki. Czy między wizytami u ojca w szpitalu, pilnowaniem babci i niańczeniem siostry, znajdzie czas na marzenia, przyjaźń, miłość i inne nastoletnie sprawy? Sprawdźcie sami! Polecam! https://bajdocja.blogspot.com/2021/04/jasne-dni-ciemne-dni.html

Jakiś miesiąc temu zaprezentowałem na blogu "Prawdziwe przyjaciółki. Komiks Shannon Hale, zilustrowany przez LeUyen Pham, która opisywała swoje dzieciństwo. A konkretniej pierwsze objawy depresji, rywalizację o bycie osobą zauważoną w szkole i należącą do popularnej grupy. Jej praca wywarła na mnie bardzo silne wrażenie i obudziła wspomnienia z tamtego okresu, które mnie po dziś dzień mnie dręczą. Wiecie, ja bardzo zazdrościłem Shannon tego co miała. Owszem, nie było jej lekko, co również pokazuje drugi komiks "Najlepsze przyjaciółki". Trafiła jednak na osoby wyrozumiałe, które pomogły jej się podnieść. Miała faktyczne koleżanki, a nie tylko papierowe, odwracające wzrok gdy tylko pojawi się najmniejszy problem. Ja tego nie miałem i stąd ta zazdrość. Ten tom tylko ją podsycił. "Najlepsze przyjaciółki" wydawnictwo Jaguar podesłało mi bardzo szybko, bo raptem kilka dni po opublikowaniu recenzji "Prawdziwych przyjaciółek". Jednak tym razem spodziewałem się tego, co czeka mnie podczas lektury, a dodatkowo nadal ciężko psychicznie znosiłem poprzedni komiks. Dlatego długo zwlekałem, aby przeczytać "Najlepsze przyjaciółki", co i tak zajęło mi blisko trzy dni, kosztowało mnie dwa ataki paniki i kilka bezsennych nocy. Wiem, ze osobie z zewnątrz może się to wydawać absurdalne, ale od 23 lat walczę z ciężką depresją, która mocno rzutuje na moje zdrowie zarówno psychiczne oraz fizyczne. Do tego część opisywanych przez autorkę scen jest mi wyjątkowo dobrze znana, z tą różnicą, że ona miała szczęście i nie zabrnęła w nich za daleko. Może dlatego, że była dziewczyną, a może dlatego, że faktycznie miała dwie prawdziwe przyjaciółki i grono koleżanek podnoszących ją na duchu. W moim wypadku było zupełnie inaczej. Komiks skupia się na szóstej klasie szkoły podstawowej, gdy młoda, już nastoletnia osoba, zaczyna zupełnie inaczej patrzeć na relacje damsko-męskie, czy w tym wypadku damsko-damskie. Dorasta się, hormony zaczynają buzować, nasze ciało nabiera nowych kształtów i nawyków. Innymi słowy - zasady się zmieniają. To właśnie o nich, nadążaniem za byciem modnym oraz tych relacjach pisze Shannon w swojej pracy. Zwraca tutaj uwagę, że pewne trendy społeczne i kulturowe, narzucające odgórnie pewne ramy ideologiczne, np. wychowanie w duchu religijnym, niekoniecznie są dobre. Do tego młoda osoba wstydzi się zwierzyć dorosłym ze swoich lęków, a ich bagatelizowanie może skończyć się tragicznie. Tak samo próba dopasowania się do grupy społecznej, aby tylko nie wypaść z obiegu. Aby być cool i lubianym. To może sprawić, że zniszczymy swoją prawdziwą tożsamość. Shannon ma bardzo bogatą wyobraźnię, chciała być pisarką, ale to było "mało interesujące" dla jej koleżanek. Zatem kryła się z tym. Miałem podobnie, gdyż w szóstej klasie szkoły podstawowej zacząłem pisać swoje pierwsze opowiadania oraz tworzyć uniwersum fantasy, które w 2000 roku nazwałem Dream Wars. Różnica pomiędzy mną a Shannon była taka, że ona nadal miała nadzieję i trafiła na ludzi, którzy pomogli jej rozwijać talent pisarski. U mnie nadzieja umarła, zaś moja polonistka i inni nauczyciele wyśmiali moje prace, bo gramatycznie były co najwyżej dostateczne. Dodawszy do tego znęcanie się fizyczne oraz psychiczne ze strony szkolnych kolegów, zaowocowało w jedyny możliwy sposób. Shannon opisuje jak również otarła się o depresję, gdyż kilka osób ja prześladowało, ale na jej szczęście udało jej się wydostać z tego nim było za późno. W komiksie autorka pięknie opisuje przygodę swej postaci w świecie fantasy. Chciałbym powiedzieć, że na tym polu widzę również między nami podobieństwo, ale byłoby to zwyczajne kłamstwo. Ona ciągle ma nadzieję, jej postać, mimo że nieraz smutna i przeżywająca niebezpieczne przygody oraz doświadczająca zdrady, ma siłę. Czerpie ją z prawdziwych przyjaciółek, z pasji z osób, które wspierają ją na jej drodze do celu. Cholernie jej tego zazdroszczę. Bowiem gdy jej literacka postać znalazła magiczny klejnot i przemierzała wraz z zaprzyjaźnionym lwem odległą krainę, moja była pogrążona w nienawiści i budowała z za pomocą magii Sanktuarium Cierni. Miejsce gdzie wszyscy jej wrogowie mieli cierpieć, a ich ból tylko napędzał mojego bohatera dodając mu siły. Oba komiksy Shannon Hale, świetnie zilustrowane przez LeUyen Pham i pokolorowane ręką Hilary Sycamore, są bardzo ważne. W bardzo dobitny sposób obrazują młodą osobę zmagającą się pierwszymi symptomami depresji. Nie tylko w postaci głównej bohaterki, ale szczególnie w osobach jej towarzyszących. Starszej siostrze, którą koleżanki nienawidziły, zazdrosnej koleżance z klasy, wyładowującej się na innych z powodu własnych problemów ignorowanych przez najbliższych, czy zazdrosnego chłopaka. Ten komiks jest ważny i niesie nadzieję. Bowiem wystarczy jedna dobra, ale przy tym szczera do pomocy, dusza, która może ocalić taką młodą osobę przed koszmarem. Cieszę się zatem, że takie dzieła powstają, zwracają uwagę na problem, podsuwają rozwiązanie go oraz dają nadzieję. Nadzieję, którą ja utraciłem lata temu.

Świetna choć trudna pozycja. Ciekawe zagłębienie się w świadomość w kryzysie psychicznym, tunelowe myślenie, często zgubne tu uchyla rąbka tajemnicy - czytając wciąga nas wir emocji. Polecam, szczególnie dla nastolatków, może być pomocna, jeśli temat zagubienia, odrzucenia i samotności gdzieś jest bliski.

Tom zaczyna uczęszczać na zajęcia z fotografii. Jako że jest początkujący przy pierwszym projekcie pomaga mu Skye, która jest nieuleczalnie chora. Z czasem między nimi rodzi się przyjaźń. Biorąc tę książkę do recenzji zastanawiałam się czy zaskoczy mnie ona czymś nowym. Do tego jeszcze, gdy zobaczyłam, że autorka jest w moim wieku, moje oczekiwania stały się większe że względu na to, że sama piszę. Powiem tak ani się nie zawiodłam, ani nie byłam nią oczarowana. Będąc szczerą historia zraziła mnie od pierwszego zdania, które zaczynało się słowami "Nazywam się..." i faktycznie pierwsze strony były ciężkie do przebrnięcia. Do tego oczekiwałam poruszenia ważnych problemów, które owszem były, bo był temat choroby oraz gnębienia w szkole, ale dla mnie były one za mało rozwinięte. W ogólnym jednak rozrachunku książka była dobra. Podobał mi się brak wątku miłości. Bohaterów łączyła przyjaźń i to była dla mnie jakaś nowość. Do tego oni jak i świat były dobrze wykreowane. Poleciłabym tę pozycję osobą młodszym, poniżej piętnastego roku życia, bo według mnie starszym może nie przypaść do gustu.

Komfortowa książka, szczególnie dobra na zastój czytelniczy. Nadaje się ona głównie dla młodszych czytelników, co nie znaczy, że starszym się nie spodoba. Styl pisania jest bardzo przyjemny, tak samo jak bohaterowie. Same zagadki i kartki były po prostu najlepszą częścią. Kim jest Greta O.? Przeczytaj by się dowiedzieć.

Początkowo bohaterka książki Ewy Nowak „Błahostka i kamyk” wydawała mi się taką dość płaską postacią. W opisach tejże bohaterki nie wyczuwałam żadnej głębi. Potem myślałam, że tak krótko i prosto trzeba pisać, bo to książka dla młodzieży a ja młodzieżą dawno nie jestem i zwykle czytam inny typ literatury. Jednak historia Marleny mnie zaciekawiła i tu inna refleksja- No jak pokazać zagubienie w okresie dojrzewania nastolatki, która cierpi, bo jest sierotą? No właśnie tak, jak uczyniła to autorka. Historia się rozwijała a do Marleny coś wreszcie zaczęło docierać….uff. Powieść a raczej powiastka niezła, i choć mnie zaintrygowała, to jednak nie porwała, jak to kiedyś, gdy byłam młodym dziewczęciem. Mimo to myślę, że jest to ciekawa pozycja dla 15-łatki.

Książkę poleciła mi córka - przeczytałem z ciekawością. To naprawdę dobrze skonstruowana i ciekawa opowieść o bohaterce, z którą łatwo mogą się zidentyfikować młodsze nastolatki. Ella ma na głowie mnóstwo spraw, przeżywa wiele rozterek i emocji. Właśnie się przeprowadziła z mamą i bratem do nowego domu, zmieniła szkołę (jest nowa w klasie), musiała opuścić ukochaną przyjaciółkę - bardzo za nią tęskni. Tęskni również za tatą, do którego pisze listy - jego tajemnicza nieobecność stanowi jeden z ciekawych motywów opowieści. Ella stara się dołączyć do grupy "cool dziewczyn", a jednocześnie nawiązuje relację z klasową outsiderką. W pewnym momencie stanie przed wyborem - wobec kogo powinna pozostać lojalna? Ella naprawdę dużo ma na głowie. No i ma jeszcze swój sekret...

„Królowa wody” Marcina Szczygielskiego to sprawnie napisana powieść przygodowa z elementami baśni i fantastyki, której największą zaletą jest tempo i klarowność narracji. Autor nie komplikuje fabuły ponad potrzebę: historia rozwija się liniowo, bez zbędnych dygresji, a kolejne wydarzenia wynikają logicznie jedne z drugich. Szczygielski dobrze czuje młodego czytelnika — wie, kiedy przyspieszyć akcję, a kiedy zwolnić i pozwolić wybrzmieć emocjom. Bohaterowie są czytelni, nieprzerysowani, a ich reakcje wiarygodne. Szczególnie dobrze wypada główna postać, która nie jest ani „wyjątkowa od pierwszej strony”, ani sztucznie heroizowana. To raczej zwykłe dziecko wrzucone w sytuację, z którą musi sobie jakoś poradzić. „Królowa wody” to solidna, dobrze skonstruowana literatura młodzieżowa: bez formalnych fajerwerków, ale też bez banału. Książka, która spełnia swoją funkcję — wciąga, nie nuży i zostawia po sobie poczucie sensownie spędzonego czasu. I to w tym przypadku w zupełności wystarcza.

"Listy do A. Mieszka z nami Alzheimer" to druga powieść Anny Sakowicz, po którą sięgnęłam i znów wpadłam jak śliwka w kompot, ponieważ od pierwszych stron przepadłam w świecie stworzonym przez autorkę. Tytułowe listy do A. pisze Anielka. Dziewczynka, w której bezpieczny do tej pory świat wkradło się zło w czystej postaci, a ona kompletnie tego nie rozumie. Nadszedł dzień, w którym jej ukochana i najmądrzejsza na świecie babcia zmieniła się nie do poznania. Starsza pani wprowadziła się do córki i jej rodziny, ponieważ przestała rozpoznawać najbliższych i swoje otoczenie, a także zaczęła coraz więcej zapominać. Nagle buty wylądowały w lodówce, a parkiet namókł od podlewania, natomiast babcia zaczęła mylić i przekręcać słowa. Jej życie jakby odwróciło swój bieg i z dorosłej osoby stała się dzieckiem, które wymaga nieustannej pomocy. Anielka próbuje na swój dziecięcy sposób zrozumieć nową sytuację i znaleźć rozwiązanie problemu, jakim jest nagła utrata babci. Chociaż starsza pani wciąż jest w życiu wnuczki, to jakby jej nie było. Wszystko psuje pan A., do którego Anielka zaczyna pisać listy. Początkowo są one pełne żalu i złości, dziewczynka wygania tajemniczego A. z ich domu i życia. Pragnie, aby babcia wróciła do zdrowia i znów była aktywną uczestniczką życia rodziny. Niestety wszyscy muszą zmierzyć się z tym, że ta choroba jest nieuleczalna i nie ma tu kompletnie znaczenia to, czy ktoś jest dorosłym człowiekiem, czy dzieckiem. Ponieważ Anielka potrzebuje sporo analiz związanych z nową sytuacją, kolejni członkowie rodziny próbują jej wyjaśnić, co się dzieje z babcią. Dzięki temu czytelnik również otrzymuje sporo informacji na temat tej choroby. Rodzice, starsza siostra, a w końcu dziadek Anielki rozmawiają z dziewczynką i, odpowiadając na jej dociekliwe pytania, starają się oswoić pojawiający się strach i bunt przeciwko nieubłaganej chorobie. Sposób, w jaki autorka opisała dramat rodziny dotkniętej chorobą Alzheimera, jest pełen delikatności i wyczucia. Ogromny takt, z jakim zmierzyła się z tym trudnym tematem, robi wrażenie i niesamowicie porusza. Niepozorna książeczka wywołuje cały wachlarz emocji, czarując zarówno tekstem, jak i pięknymi ilustracjami. Polecam, chociaż uprzedzam, że to nie jest łatwa lektura.

Ogólnie bardzo fajne zakończenie serii. W ogóle dobrze, że jakiekolwiek zakończenie powstało, biorąc pod uwagę jak zakończyła się "LO-teria", ale... czy tylko ja zauważyłam sporo nieścisłości? Głównie mieszanie imion. Na przykład ta sama osoba na jednej stronie ma na imię Mirek, a na następnej już Jasio - pamiętam, że to malutka postać była i tylko raz się pojawiła, ale właśnie przez tą pomyłkę zapamiętałam. Albo lokator Michała: raz jest Zygmunt, a chwile potem Bazyli. I jeszcze dopatrzyłam się takiego błędu w postaci małej Wioletki, bo raz została nazwana Weroniką. Może się czepiam, ale ja odebrałam to tak, jakby autorka napisała tą ostatnią część strasznie niechlujnie. To co też mnie leciutko irytowało i lekko motało mi w głowie to chronologia, ale zdaje sobie sprawę, że nie łatwo jest przedstawić bieg wydarzeń z perspektywy kilku bohaterów, z których każdy robi co innego i do tego jest w innym mieście. Czy Kamila przestała mnie irytować? Nie. Zdecydowanie jest to najmniej lubiana przeze mnie postać w całej serii. Za to moją ulubioną postacią jest Czarny Michał, a zaraz za nim Marcin z Maćkiem. Żeńskie postaci w całej serii mnie często irytowały ;) Reasumując: całą serie polecam nastoletniej młodzieży, jak i starszym czytelnikom, a nawet rodzicom. Przedstawione na stronach tej serii wydarzenia są wzięte z życia. I to, niestety, każde: choroba rodzica, utrata rodzica, utrata dziecka, krzywda wyrządzona dziecku, rozstanie rodziców, przemoc domowa, pierwsze miłości, zawody miłosne, dylematy szkolne, problemy finansowe - to wszystko tu jest. A czasami warto oderwać się od fantastyki czy romansu i nawet najlepszy reportaż zastąpić powieścią, którą napisało życie.

Zwykła, lekka opowieść młodzieżowa, do przeczytania ciągiem na jednym posiedzeniu. Dość nudna, opowiadająca o zwyczajnych problemach, ale w jakiś sposób potrafi dobrze zabić czas i wciąga na tyle, by ją dokończyć. Posiada wiele wad, ale ogółem to dość miła historia. Główni bohaterowie są dość słabi, ich osobowość niejednokrotnie wnerwia (zwłaszcza Clare), ale postacie poboczne kradną każdą scenę w książce. Momentami nie mogłam wkręcić się w przedstawione wydarzenia, zwłaszcza, że na stronie bez żadnego oddzielenia przeszłość miesza się z teraźniejszością. To mnie dezorientowało, bo dopiero po kilku zdaniach odkrywałam, że wracam do wydarzeń dziejących się przed rozpoczęciem całej książki i opisanego w niej problemu. Ogółem jest to bardzo krótka i niezwykle lekka historia, z ciekawymi bohaterami, każdy może znaleźć w nich coś dla siebie, jakąś wspólną cechę. Problemy opisywane przez autorkę zdają się być błahe i momentami są dość przerysowane i idealne, jednak w ogólnym rozrachunku aż tak to nie mierzwi. Na plus przedstawienie trudności związanych z rodzicami, ich niezrozumienie odnośnie wartości wyznawanych przez młodzież i niespełniona ambicja przeskakująca na dzieci, to ważny, potrzebny i do dziś aktualny koncept. Finał dość kiepski, wolałabym otrzymać otwarte zakończenie, ale ogółem nie jest źle. Oglądałam ekranizację i książka dobrze się obroniła, film strasznie ją spłycił (zmieniając baaardzo dużo) i jednak lepiej przeczytać pierwowzór zwłaszcza, że powieść jest bardzo krótka (wydana z wielką czcionką), napisana dość przystępnym językiem.

Nie dziwię się, że książkę tę przyrównuje się do "Zabić drozda". I słusznie. To napisana przepięknym językiem wzruszająca, mądra książka z wartościowym przekazem nie tylko dla dzieci. Spłakałam się na koniec. Na pewno zostanie ze mną na dłużej ta historia.

Dla dzieci w pewnym wieku najważniejsi są przyjaciele, a przede wszystkim akceptacja rówieśników. Czasem wystarczy tylko jedna przyjazna osoba, a czasem ma się całą paczkę! Pierwszą najlepszą przyjaciółką Sary była Adrianna. Pewnego dnia musiała się wyprowadzić, a kiedy wróciła, już nic nie było takie same. Ada stała się popularna i polubiła przebojową grupkę dziewczyn, którym przewodzi Aśka. Od tego czasu Sarze jest coraz trudniej. Świetna historia dla nastolatek, powiedziałabym, że pozycja obowiązkowa. Myślę, że może pomóc tym mniej popularnym dziewczynkom, pokaże, że nie są jedyne. Żałuję, że ja nie miałam w czasie dorastania takiej pomocy. Naprawdę mądry komiks o przyjaźni i dorastaniu, z całego serca polecam!

,,Ocenianie i krytyka innych to pójście na łatwiznę. Próba zrozumienia to wyższa szkoła jazdy." Opiszę to w krótkich trzech słowach: przygoda, słońce i przyjaźń. Cała ta opowieść niczym wyjęta z bajki dla małych dzieci i wrzucona do realiów codzienności nastolatków. Jest przeuroczym zjawiskiem pisarskim, tak lekka a zarazem śmieszna i wzruszająca, kocham to że umiliła mi trzy dni spędzone w podróży w nieznane. Bo tak czasem trudno zrozumieć najprostsze rzeczy które są dokoła nas.

Wydaje mi się, że polskie tłumaczenie może sprawiać że ta książka w odbiorze jest bardziej 'cringowa' niż w oryginale chociaż nie powiem, bo niektóre dialogi wywołały uśmiech. Bohaterki są zróżnicowane chociaż łączy je motyw kradzieży - przez książkę się płynie, a sposób narracji z trzech różnych perspektyw (zaznaczonych prozą/wierszem i nieco inną stylistyką) tylko urozmaica książkę.

Całkiem zgrabnie napisany kryminał ... adresowany do młodego odbiorcy ... Nic więc dziwnego, iż bohaterem jest tu przede wszystkim DWUNASTOLATEK ... Odnaleziony sam jeden w galerii ... a po krótkiej rozmowie zdiagnozowany jako ... posiadacz AMNEZJI ... bez wątpienia potrzebuje POMOCY. Swoim zagubieniem, ale i prawdomównością wzbudza zaufanie pewnej empatycznej i niezwykle kompetentnej policjantki (wyczulonej na kłamstwo i konfabulację)... Ale to jeszcze nie koniec. Ktoś tu przyszykował niezły przekręt? ... Jak zakończy się ta historia? Warto przeczytać, szczególnie, że akcja prowadzona jest w sposób niezwykle dynamiczny, a duża ilość dialogów i znacznej wielkości czcionka ułatwiają czytanie, zaś kody QR czynią lekturę jeszcze bardziej atrakcyjną. Pozycja warta uwagi.

Świetna. Wciągnęłam się. Ale dość szybko zrozumiałam co się wydarzyło. Ogólnie to bardzo taka prawdziwa? tzn, że nastolatki mogą przeżywać podobne sytuacje/myśli. Nie czułam oderwania od rzeczywistości. Jednak myślę, że to ,,15+", które jest na tylnej okładce to chyba trochę za wcześnie. Przez wzgląd na trudne tematy myślę, że nie każdy w wieku 15lat byłby w stanie się z nią zmierzyć.