Chore śfirusy

“Poza czasem” “Świat był zgnilizną… tak jak i wszyscy bez wyjątku zamieszkujący go ludzie.” Gdy szachownica wjedzie na stół. Gdy każdy, najmniejszy ruch musi zostać zaplanowany. Gdy czeka cię najpoważniejsza rozgrywka… “Za mocno cię kochałem, by kontynuować tę grę.” To, co w “Dziewięć minut” było zaledwie początkiem, wejściem w bramy piekielne, tak w “Poza czasem” stało się piekłem. Podważyło większość tego, co myślałam o pierwszym tomie… i już nic nie było takie samo. Ona to zrobiła. Zasiała ziarno wątpliwości… Warstwa bólu, zachwytu, dezorientacji. Grizzowy rollercoaster, na który nie byłam przygotowana. Zwłaszcza na samym końcu. Głębiej. Mocniej. W ukryte zakamarki. Zostałam cofnięta do wydarzeń sprzed lat. Do przeszłości postaci i poznania ich tajemnic. To, co wcześniej wydawało się nieprecyzyjne, tak teraz nabrało kształtu i dodało jej barw, rodząc więcej pytań. Grizz, Kit i Grunt. Obnażeni z tajemnic. Odkryci z bólu, poczucia winy, cierpienia. Kit. Królowa piekła, która (mimo sytuacji, jaka ją spotkała) emanuje ogromną siłą i nie boi się wyjść naprzeciw. Zadbać o siebie, przemyśleć to, co się wydarzyło, wyciągnąć pewne wnioski. To kobieta, która staje naprzeciw demonom. Grizz… z sercem na dłoni. Potrafiący zrobić dla niej dosłownie wszystko. Z rozdzierającą historią. Z ranami, które wyjaśniają tak wiele… Grunt… To postać, którą trzeba poznać bliżej. To postać, która pragnęła zupełnie innego życia. To postać, która również nie miała lekkiego życia. To postać, która zaskakuje, a gdy tylko odpuścisz go bliżej, pokazuje wydarzenia i motywy z zupełnie innej strony. Kwestia psychologiczna? Majstersztyk. Nie wiem, jak robi to Flynn, ale narracje, przeskoki czasowe, punkty widzenia, retrospekcje… JEJ MÓZG - to nie przypadek. To talent. To plan. To misterna układanka, w której każdy jeden element jest niezwykle WAŻNY, by zrozumieć całość. Emocje? Ja się pytam: gdzie mój system nerwowy? Niepokoiłam się przy tej książce. Bardzo się niepokoiłam. I cały czas zastanawiałam się, co z tego wszystkiego wyniknie. Jakie karty zostaną odkryte… Bo… “Poza czasem” to historia, która osadza się na dnie serca i umysłu. To historia, która zrywa zasłonę iluzji, ukazując brud i piękno. To historia o przetrwaniu, o miłości… i o tym, ile ona może znieść… Ile potrafi zrozumieć z tego, co wcześniej było niedostrzegalne bądź niezrozumiałe. Jedno jest pewne… “Kiedy cały czas powtarzasz samemu sobie, że wszystko, co robisz, jest dla dobra osoby, którą kochasz, najpaskudniejsze rzeczy przestają wydawać się takie złe.” Bo jedyną pewną była miłość. “Potrzebuję cię.”

Dobra, ja mam niezliczone pokłady cierpliwości do romansów i wybaczam wiele, ale to było zwyczajnie męczące i już trochę na siłę. Zwłaszcza pod koniec, kiedy już już miałam wrażenie, że będzie happy end, ale nie - ona jeszcze musi iść rozróbę zrobić i tak z dwa razy. Gdyby utrzymało klimat pierwszego tomu - byłoby idealnie, ale nie oczarowała mnie ta część i dla mnie ta seria ma raczej tendencje spadkową. Lubię wielkie gesty i piękne słowa, ale tutaj już prawie wpadałam w tej nastrój, kiedy miałam ochotę walić głową w ścianę.

Jak z lekkiego kryminału z elementami psychologicznego thriller'a historia zmieniła się w słodko pierdzący romans z melodramatem w roli głównej? Co za zmarnowane zakończenie genialnie napisanej serii, żeby tylko doprowadzić do cudownie szczęśliwego zakończenia, że niby taka była wola Boga. Jestem rozczarowana tym jak przebiegła cała historia i co autorka zrobiła z bohaterami. Początek był bardzo ciekawy, nadal dowiadywaliśmy się kolejnych faktów z przeszłości, które zaskakiwały czytelnika. Doceniam bardzo styl autorki i to jak buduje sceny, bo robi to po mistrzowsku. Czyta się płynnie, z zaangażowaniem. Postacie ciekawe, ale do pewnego czasu tej książki. W pewnym momencie jakby główne postacie zmieniły swoje cele, nastawienie, cechy charakteru tylko po to aby doprowadzić to happy endu. Bardzo mi to nie leżało i ostatnie 100 stron po prostu przeleciałam rozdziałami po akapitach. Uwierzcie mi, że nie ominęło mnie nic czego bym nie przewidziała. A te smut sceny kompletnie niepotrzebne. Ogromna szkoda, że tak to się musiało skończyć uważam, że druga połowa tej książki była zdecydowanie nie potrzebna nikomu. Wygląda to na spełnienie mokrych snów czytelników przez autorkę.

Książka tak mroczna, że czasami zastanawiałam skąd autorki czerpały pomysły.😱 Finałowy tom serii laleczki trzyma poziom i nie pozwala oderwać się nawet na moment! Pan i Potwór, Potwór i Pan i ...laleczka, kiedy cała trójka psychopatów w końcu na siebie trafiła okazało się, że są ulepieni z tej samej gliny. Jednak Bethany (lalka) zostaje uprowadzona, a mroczny duet zrobi wszystko by odzyskać swoją upragnioną zabaweczkę. Dodatkowo żądny wsadzenia ich za kratki i odpokutowania win za swoje czyny detektyw Dillon Scott depcze im po piętach. Czy dobro zapanuje nad złem czy raczej będzie odwrotnie? Czytajcie!

Trudny temat, trudna książka. Momentami ciężko zrozumieć co autorka chciała przekazać. Generalnie bardzo ciekawa historia, tylko wolałabym żeby była napisana z perspektywy bohaterów, tak żeby łatwiej było wszystko zrozumieć, narracja jest tutaj całkowicie zbędna.

Swoją przygodę z serią Pam Godwin zaczęłam nietypowo, bo od tomu trzeciego. Mimo że tamta historia wywołała we mnie sporo sprzecznych emocji i uznałam ją za dość kontrowersyjną, to jednak coś w tej opowieści nie pozwoliło mi przejść obojętnie. Postanowiłam więc sięgnąć po wcześniejsze części i przekonać się, skąd to wszystko się zaczęło. Autorka od pierwszych stron wrzuca czytelnika w świat, w którym nie ma miejsca na niewinność. Bohaterka jest dostarczycielką – wabi mężczyzn, podporządkowuje ich sobie, a następnie wystawia na sprzedaż. Jej życie to nieustanny układ: dopóki dostarcza towar, dopóty chroniona jest jej rodzina. To praca, która budzi sprzeciw i szok, a jednocześnie fascynuje, bo Pam Godwin nie boi się tematów trudnych i moralnie niejednoznacznych. Kiedy na jej drodze staje Joshua Carter, wszystko się zmienia. On nie chce się poddać. Nie godzi się na bycie kolejnym towarem, kolejnym przedmiotem transakcji. Zamiast tego próbuje zburzyć jej mur obojętności i dotrzeć do człowieczeństwa, które gdzieś głęboko w niej zostało. Ta relacja jest pełna napięcia, gry emocji i pytań o to, kto tak naprawdę trzyma władzę? „Dostawa” to powieść, która zaskakuje intensywnością i emocjonalną huśtawką. Raz budzi oburzenie, innym razem porusza i zmusza do refleksji. To historia o wolności i zniewoleniu, o bólu i władzy, ale także o nieoczekiwanej nadziei na coś więcej. Jeśli macie odwagę sięgnąć po romans, który wychodzi poza schematy i stawia trudne pytania, „Dostawa” na pewno was nie zawiedzie. Polecam😊

Na początku było świetnie, pod koniec było świetnie, ale w środku napięcie kompletnie umarło i nie wynagrodziły mi tego sceny seksu, bo jednak wolę akcję. Ten środek sprawił, że zmieniłam pozycję jakieś trzy tysiące razy, zjadłam kanapkę, wypiłam kawę i prawie zrobiłam zakupy online w Rossmanie i wciąż było to ciekawsze niż to, co działo się w książce. Nie wiem, czy ta seria to jest debiut autorki, nie sprawdzałam, ale cieszę się, że jestem czytelnikiem kretem, bo ilość dziur fabularnych jest zatrważająca. Ale znowu mamy TĄ końcówkę i obstawiam, że trzeci tom wleci za maksymalnie dwa dni, bo nie wytrzymam :D.

Sam pomysł na książkę ciekawy. Jednak niesmak budzi we mnie tylko to, że akcja rozgrywa się wśród osiemnastolatków. Ich wypowiedzi, sceny seksu trochę nie pasują do tak młodych ludzi. Pewnie gdybym czytała serie z dziesięć lat temu to może byłabym zafascynowana.

Po odłożeniu tej książki zostało mi w głowie jedno mocne wrażenie: to lektura, która przyspiesza oddech i nie pozwala przejść obok siebie obojętnie. Styl autorki jest bezpośredni — momentami surowy, ale dzięki temu prawdziwy. Nie maskuje emocji ładnymi zdaniami, tylko pokazuje, co się dzieje, kiedy granice ulegają zatarciu, a decyzje mają swoją cenę. Podoba mi się, jak autorka potrafi lawirować między napięciem a chwilami ciszy — to sprawia, że czyta się szybko, ale odczuwa się dłużej. Bohaterowie nie są idealni; ich lęki, błędy i wewnętrzne sprzeczności są pokazane w sposób, który łatwo przyciąga uwagę i wzbudza sympatię, choć nie zawsze zgadzam się z ich wyborami. Momentami tekst działał na mnie jak głośniejsza nuta w spokojnej playliście — wyrywa z obojętności i zmusza do refleksji nad własnymi granicami, żalami i tym, co jesteśmy w stanie zaakceptować. Nie jest to lekka lektura „do odprężenia po pracy”, ale raczej taka, która zostawia ślad i jeszcze przez chwilę pobudza myśli po zamknięciu ostatniej strony. Podsumowując: intensywna w odbiorze, z charakterem — taka, która potrafi wywołać uśmiech, zmarszczenie brwi i egzaltowane westchnienie w jednym akapicie.

Troy Alexander to rozgrywający drużyny Buntownicy z Rushmore, uosobienie seksu i marzenie każdej dziewczyny. A także największy koszmar Charlie Fontaine. Ci dwoje zostają wrogami już od pierwszego spotkania. Podczas wywiadu dla uniwersyteckiej gazety sportowiec nazywa dziennikarkę kujonką, a ona wyrzuca mu kiepskie wyniki na boisku. Po opublikowaniu przez Charlie zjadliwego artykułu na temat Troya , który ochlapuje ją za to wodą w czasie jazdy samochodem, obydwoje pałają żądzą zemsty. Właśnie wtedy muszą razem zamieszkać . Gdy zostają współlokatorami, odkrywają jednak z zaskoczeniem, że przyprawiają się wzajemnie o szybsze bicie serca. Przeciwieństwa się przyciągają, ale czy dwie osoby z tak różnych światów może połączyć prawdziwe uczucie?

Cała seria jest pełna emocji, powiedziałabym ze nawet trochę brutalna i ciężka. Wciągnęłam się bardzo , chociaż miałam różne refleksje czytając. Bohaterowie przeżyli ciężkie i traumatyczne chwile w swoim życiu , ale spotkało ich tez coś dobrego . Polecam.

🖤"Nie każ­de­mu pi­sa­ne jest życie w słoń­cu, po­śród róż. Nie­któ­rzy ska­za­ni są na eg­zy­sten­cję w ciem­nych miej­scach po­zba­wio­nych cie­pła i na­je­żo­nych kol­ca­mi. Co nie ozna­cza, że nie mogą ko­chać". . . Nasączona mrokiem, krwią, śmiercią, bólem, brutalnością; chwilami wywołująca niesmak oraz oburzenie. Utrzymana w dusznej, ciężkiej, napiętej atmosferze. Nieprzewidywalna, pokręcona, przerażająca, chaotyczna, pozbawiona realności historia wprost idealna dla wielbicieli mocniejszych wrażeń. Snuta dynamicznie, obfitująca w zaskakujące zwroty akcji, intrygi, sekrety, tajemnice opowieść obrazująca jak trudno pogodzić się ze stratą najbliższych nam osób. . “Władca Londynu” to tekst, który dosyć ciężko mi się śledziło. Tak naprawdę trudno mi określić, czy podobała mi się ta lektura, czy wręcz przeciwnie. W moim odczuciu Tillie Cole lekko ją przekombinowała, a także pozbawiła kluczowych emocji. Zresztą myślę, że losy Cheski i Arthura o wiele bardziej przypadłyby mi do gustu, gdybym sięgnęła po nie jakieś dwa lata temu. Wtedy lubiłam takie pokręcone, surowe, wypełnione erotyzmem tytuły, natomiast teraz w mojej biblioteczce królują już głównie lekkie romanse. Momentami męczyła mnie ta książka, przerażała swoją brutalnością, a chwilami ciągnęła mi się niczym flaki z olejem. Ogromnym minusem okazał się dla mnie fakt, iż nie zdołałam poczuć więzi z bohaterami. Nie polubiłam ich zbytnio, ale może właśnie taki był zamysł autorki na te postacie? . Arthur Adley to sadystyczny, uparty, opętany złem, mający mroczną, tajemniczą, skomplikowaną osobowość mężczyzna. To bezwzględny morderca, brutal, władca całego Londynu. W wieku trzynastu lat przeżył swój chrzest bojowy – tym samym stał się prawdziwym Adleyem, pełnoprawnym członkiem firmy zajmującej się przemytem narkotyków, handlem bronią, a także różnymi przekrętami. W wyniku dziwnego zbiegu okoliczności tego samego dnia zginęła jego mama i siostra. Pozostały po nich tylko zęby, gdyż ogień pożarł ich ciała jak demon z piekła rodem. Arthur pragnął dowiedzieć się, kto był odpowiedzialny za tę tragedię, a następnie zamierzał go zamordować. Strażnicy twierdzili, że wybuchł pożar instalacji elektrycznej, ale jego to nie obchodziło. Ktoś po prostu musiał zapłacić za to, iż stracił dwie najważniejsze w jego życiu kobiety. Wszystko jedno kto. Potrzebował kozła ofiarnego, ale jednocześnie nie potrafił uwierzyć w przypadek. Od tej chwili chłopak został sam z ojcem oraz nowymi braćmi, którzy będą mu towarzyszyć przez całe życie. Musieli w końcu egzystować dalej bez rozpamiętywania przeszłości. Mieli biznes do poprowadzenia, dlatego nie mogli pozwolić, żeby coś ich osłabiło. Tata uczył Arthura od dziecka, by nie okazywał emocji, by w każdej sytuacji zachowywał obojętność. Teraz dwudziestotrzylatek zabijając nie czuł kompletnie nic. Wszystkie jego uczucia zniknęły w dniu, w którym jego mama i siostra zmarły w płomieniach. Był pusty w środku, zostało w nim tylko pragnienie zabijania, zadawania bólu. Aczkolwiek wiele zmieniło się w momencie, gdy poznał Cheskę – dziewczynę z Chelsea. Jedyną osobę, która potrafiła przedrzeć się przez mrok spowijający jego martwe serce. . Cheska Harlow–Wright to osoba krucha, delikatna, inteligentna, ale i ciut naiwna. To bohaterka, która nie bała się mroku, która zrezygnowała z poprzedniego życia, by dzielnie trwać przy Władcy Londynu. Dla mnie jej postać była jakaś taka nijaka, sztuczna, pozbawiona charakteru. Nagle ze słodkiej, niewinnej dziewczyny stała się twardą babką stojącą u boku króla. Szczerze mówiąc w ogóle nie kupiłam jej przemiany. . “Diabeł to dobre słowo na określenie Arthura. Większość ludzi się go bała, ale miał w sobie niebezpieczny powab. Wokół niego koncentrowały się grzechy i pokusy. Pobudzał w niej pragnienia, których nigdy wcześniej nie odczuwała. A jeśli plotki mówiły prawdę był niczym Szatan – zły do szpiku kości”. . Główni bohaterowie spotkali się po raz pierwszy w wieku trzynastu lat. Od tego momentu Cheska myślała o Arthurze częściej niż o kimkolwiek innym. Nie znała go. Widziała go tylko raz, lecz tamte kilka chwil już na zawsze wyryło się w jej pamięci. Po pięciu latach Adley pojawił się w jej rzeczywistości ponownie i całkowicie niespodziewanie ocalił jej życie. Oddychała wyłącznie dzięki niemu, dzięki człowiekowi, którego wszyscy kazali jej unikać. Panna Harlow–Wright nabawiła się obsesji na punkcie Arthura, ale on również w głębi serca o niej pamiętał. Była dla niego niczym heroina, uzależnił się od niej. Od lat nic go nie ruszało, uodpornił się na cierpienie. Jedyne, co jeszcze potrafił odczuwać to gniew oraz żądza zemsty, ale losem Cheski naprawdę się przejmował. Siedziała mu w głowie, odkąd po raz pierwszy ją zobaczył. Stała się jego największą słabością. Przez nią wylewały się z niego uczucia, które należało trzymać zamknięte. Ta dziewczyna okazała się jedyną na całym świecie osobą zdolną tak namieszać mu w głowie. Za jej sprawą w jego granitowym sercu pojawiło się pęknięcie na tyle duże, żeby do środka wpadało trochę światła. Natomiast Cheska czuła się przy Adleyu bezpieczna. Wiedziała, że przy nim nic jej nie groziło, mimo iż zabił on na jej oczach wielu ludzi. Pragnęła przedostać się przez wysoki mur, który ten mężczyzna wzniósł wokół siebie. Bez wątpienia Arthur ściągał ją w dół, do tego piekła, w którym sam rezydował. Chciał ją upodlić, zniszczyć, złamać, ale ona w głębi serca też tego chciała. . “Pragnęłam smoka, który spali każdego innego zalotnika i weźmie mnie jako swoją własność. Królowa chciała smoka. Chciała ognia i ostrych pazurków. Chciała wiecznego mroku. Chciała zasiąść obok króla na jego tronie z kości”. . Cheska i Arthur to osoby złożone, nieprzewidywalne, skomplikowane. To duet tworzony przez skrajnie różne osobowości, które mimo wszystko idealnie do siebie pasowały. Ona była światłem, a on mrokiem. Ona była naiwna, delikatna, a on szorstki, brutalny. Oboje w wyniku pewnych wydarzeń przeszli przemianę, zmienili się pod wieloma względami, ale czy ich metamorfoza okazała się w moich oczach wiarygodna? Nie powiedziałabym. Relacja protagonistów z romantyzmem nie miała nic wspólnego. Jawiła mi się jako pokręcona, intensywna, a także obfitująca w mnogie ilości odważnych, erotycznych zbliżeń. . Nie ukrywam, że w pewnym momencie tej lektury czułam przesyt brutalnymi, wręcz makabrycznymi scenami. Opisy dotyczące obcinania przyrodzenia, patroszenia człowieka, palenia ludzi żywcem to było dla mnie zbyt wiele. Niezwykle zniesmaczyły mnie te obrazy i wywołały mdłości. . Czytając książkę zawsze robię z niej notatki. Zapisuję sobie też interesujące cytaty, aby potem użyć ich w recenzji. Z tego względu dostrzegam teraz gołym okiem, jak wiele opisów, dialogów czy myśli bohaterów zostało niepotrzebnie w treści powtórzonych. Gdyby się ich pozbyć ta historia odchudziłaby się o co najmniej pięćdziesiąt stron. . “Władca Londynu” to dzieło, które z pewnością przypadnie do gustu fanom mrocznych romansów z wątkiem mafijnym. Niestety osobiście czuję się nim ciut rozczarowana, aczkolwiek pomimo tego zachęcam Was do sięgnięcia po ten tytuł. Mam nadzieję, iż spodoba się on Wam o wiele bardziej niż mnie!

Książka miała swoje dobre i złe momenty. Taka troche sinusoida. Na początku było nawet ciekawie, po czym w miarę jak się rozwijała to nie zachęcała jakoś zbytnio. Jednak później znów nabierała tempa i tak w kółko. Były elementy napięcia i wzruszające. Gorących scen też nie zabrakło. Jednak było też wiele takich troche niesmacznych i przykrych, więc tu nie koniecznie chciało się czytać. W całej książce poruszany jest motyw niestety przykry i to jaki miał on wpływ na głównego bohatera. To, że był dość niedostępny i prawie pozbawiony emocji to nie bez powodu. Ona z kolei też doświadczyła przykrości, ale przede wszystkim straty i to ją zmieniło. W ich zachowaniu widać trochę niedojrzałość, jednak pod koniec książki to się zmienia i ma się wrażenie że bohaterowie są dużo starsi niż jest napisane. Cała ta seria ogólnie jest nietypowa i poruszane są w niej niezbyt przyjemne tematy. Niestety czasem we współczesnym świecie niezbyt ludzie sobie z nimi radzą i nie do końca są to działania z którymi sie w dużym stopniu walczy.

10/2024 Ta książka jak rzadko która wzbudziła we mnie bardzo ale to bardzo ambiwalentne uczucia. Wymęczyła mnie okropnie. Wynudziła, momentami zniesmaczyła, może lekko gdzieniegdzie rozczarowała. Niezliczoną ilość razy ją porzucałam i niezliczoną ilość razy wracałam do niej, a jednak przez cały ten czas widziałam w niej jakiś potencjał. A więc po kolei. Pierwsza połowa książki nudna. Monologi głównej bohaterki powtarzające się, nudne, zbyty długie. Można było to spokojnie skrócić o połowę i też człowiek dowiedziałaby się wszystkiego. Druga połowa miała w sobie więcej wydarzeń. Chyba od tego sylwestra (nie chce spoilerować) coś się zaczęło dziać i w zasadzie do samego końca były już jakieś ciekawe wydarzenia, aczkolwiek moim zarzutem w opisie tych wydarzeń jest - za mało emocji dla mnie, za mało wczucia się w emocje bohaterów, za dużo scen erotycznych dosłownie opisywanych. Ja jestem z tych czytelników, którzy wolą sceny erotyczne opisane subtelnie i ze smakiem, te tutaj niestety takie nie są. Autorka opisuje wszystkie dosłownie, krok po kroku i w sumie wszystkie są do siebie podobne. Więc ode mnie minus. Zakończenie niby okej, ale znów za mało rozmów, za mało emocji. Nie wyobrażam sobie, żeby po takich wydarzeniach jakkolwiek tego nie przegadać z partnerem. Wydarzenia same w sobie, od początku do końca są naprawdę pomysłowe. Fabuła nie jest oklepana, bo jest nastolatka z patologicznego domu, relacja z tatą, znajomość z dużo starszym facetem. To wszystko naprawdę można było fajnie zgłębić, dodać więcej emocji, więcej przemyśleń, więcej historii. Szkoda, że nie było części z punktu widzenia głównego bohatera. Były momenty, które mnie wzruszyły, które wycisnęły ze mnie łzę wzruszenia, były momenty, które czytałam z wypiekami na twarzy (i nie były to sceny erotyczne). Tak więc nie mogę powiedzieć, że wszystko było źle i bez sensu. Myślę, że koronnym argumentem w mojej ocenie, działającym na korzyść autorki jest fakt, że ta książka to jej debiut. Kiedyś przez chwilę miałam przyjemność robić korektę opowiadań osób początkujących. I te osoby, które miały jakiś pomysł, pisały dokładnie tak samo jak autorka napisała tę książkę. Chaotycznie, z błędami, zbyt prosto, tam gdzie powinny być zawiłości, styl pisania pozostawiał wiele do życzenia, ale później widziałam ich prace po korekcie, po jakimś czasie ćwiczeń i zbierania doświadczenia i naprawdę było widać różnicę, w budowaniu zdań, w opisach, w stylu pisania, w ogóle w całokształcie. Tak więc myślę, że może autorka po napisaniu innych książek (jeszcze ich nie czytałam) nabrała nieco wprawy, doświadczenia i dziś poradziłaby sobie z tym lepiej. Wiem, że jest wznowienie tej książki pod innym tytułem, może kiedyś po nie sięgnę, ale teraz mam nadzieję, że autorka nieco wyszlifowała swój styl pisania. I będzie tylko lepiej, bo wyobraźnia jest, ale warsztat kuleje. Jeśli chodzi o głównych bohaterów, to nie polubiłam ani jednego ani drugiego. Choć dla Chrisa miałam więcej ciepłych uczuć. Głównej bohaterce współczuję, tego życiowego bałaganu, okropnych relacji z matką, cierpienia z powodu taty (znów nie chce spoilerować), tych wszystkich emocji jakie później wzbudził w niej Chris. Współczuję jej ale nie wzbudziła we mnie sympatii. Jej zachowanie czy na początku czy na końcu książki jest typowe dla nastolatki. A główny bohater, niby okej ale za mało zdecydowany, za mało stanowczy. Tak, więc podsumowując ta książka nie jest zła. Ona jest dobra, pomysł naprawdę fajny, tylko realizacja trochę leży. Więc mam nadzieję, że kilka lat później, po napisaniu kilku książek, autorka miałaby do powiedzenia nam trochę więcej. A na koniec wielki plus za wplatanie wątków muzyki rockowej. Dzięki tej książce poznałam kilka nowych zespołów. Brawo! Dla otuchy i motywacji oceniam na 7/10.

Aly Martinez ponownie mnie nie zawiodła. Uwielbiam jej książki, bo za każdym razem dostaję znacznie więcej niż klasyczny romans – zawsze pojawia się mocny, zaskakujący plot twist, który totalnie wywraca całą historię do góry nogami. I właśnie to sprawia, że nie mogę oderwać się od jej twórczości. „Pisane z żalem” to emocjonalna, głęboka i poruszająca historia o dwójce ludzi naznaczonych trudną przeszłością. Hadley i Caven mają wspólną historię, która zaczęła się dramatycznie i nie miała szansy rozkwitnąć. Gdy po latach ich drogi znów się krzyżują, wszystko wraca – uczucia, lęki, niewypowiedziane słowa. Martinez doskonale buduje napięcie. Od samego początku czujesz, że pod powierzchnią tej opowieści kryje się coś więcej. Czytasz, czekasz… i wtedy BUM – plot twist, który wbija w fotel. To historia o przebaczeniu, żalu i próbie odzyskania tego, co kiedyś było najcenniejsze. Mocna, emocjonalna i zupełnie nieprzewidywalna. Bohaterowie są skomplikowani, realistyczni, a ich relacja budzi całą gamę emocji – od bólu po nadzieję. Jeśli szukasz książki, która zostanie z Tobą na długo – to właśnie ta 🧡

„Kiedy kogoś naprawdę kochasz, nie możesz tak po prostu odejść. Bez względu na to, co ta osoba czyni.” „Do niej należy każda cząstka mojego ciała i duszy. Jej bezwarunkowa miłość przywróciła mnie do życia, wyrwała z suchej, samotnej egzystencji i ocaliła – całkiem dosłownie – przede mną samym.” Na pierwszym planie powieści Alessandry Torre stoją trzy wyraziste postacie: Layana Fairmont, Brant Sharp oraz Lee. Layana to kobieta po przejściach – emocjonalnie poraniona, rozdarta między potrzebą bezpieczeństwa a pragnieniem namiętności. Brant reprezentuje opanowanie, stabilność oraz świat uporządkowanych zasad, natomiast Lee jest jego przeciwieństwem: impulsywny, nieprzewidywalny, niosący ze sobą chaos, ale też intensywne emocje. Ta trójka tworzy napiętą, momentami duszną relację, w której nic nie jest oczywiste, a każda decyzja niesie konsekwencje. Pierwszym elementem, który zwraca uwagę, jest wyjątkowo eleganckie pióro autorki. Styl narracji pozostaje dopasowany do środowiska, z którego wywodzą się bohaterowie – wyższe szczeble socjety zostały oddane poprzez starannie dobrane słownictwo, wyważone dialogi oraz subtelną manierę wypowiedzi. Dzięki temu czytelnik łatwiej zanurza się w świecie powieści, mając poczucie obcowania z historią dopracowaną na poziomie językowym. Sceny erotyczne pojawiają się często, jednak utrzymane są w dobrym guście. Zamiast wulgarności czy przesady, autorka stawia na zmysłowość oraz emocjonalne napięcie. Brakuje tu mechaniczności znanej z wielu powieści tego gatunku, a intymność bohaterów pełni funkcję narracyjną, nie będąc jedynie pustym dodatkiem. Na szczególne uznanie zasługuje także kultura języka – przekleństwa pojawiają się sporadycznie, co tylko potwierdza, że siła przekazu tkwi w konstrukcji zdań, a nie w dosadności słów. Istotnym atutem książki pozostaje sposób budowania napięcia wokół tytułowych kłamstw. Autorka konsekwentnie prowadzi czytelnika przez meandry niedopowiedzeń, cofnięć do przeszłości oraz pozornie nieuzasadnionych ostrzeżeń. Końcówki rozdziałów często pozostawiają więcej pytań niż odpowiedzi, a rozrzucone fragmenty informacji długo nie składają się w całość. Ta narracyjna dezorientacja bywa wymagająca, lecz ostatecznie okazuje się celowa oraz satysfakcjonująca. Wraz z rozwojem fabuły kontrast między Brantem a Lee staje się coraz wyraźniejszy. Każdy z mężczyzn oferuje Layanie coś, czego drugi nie jest w stanie dać. Jej dylemat emocjonalny wydaje się w pełni zrozumiały, ponieważ idealnym rozwiązaniem byłaby dla niej ich niemożliwa do osiągnięcia synteza. Kłamstwa narastają, zamiast się wyjaśniać, a nawet na zaawansowanym etapie lektury czytelnik nadal porusza się po omacku, karmiony jedynie strzępami prawdy. Seks często maskuje niewygodne fakty, natomiast każda kolejna scena jedynie uchyla rąbek tajemnicy. Kulminacyjny zwrot akcji uderza z ogromną siłą. Rozwiązanie okazuje się całkowicie nieprzewidywalne, burząc wcześniejsze założenia oraz pozostawiając czytelnika w stanie autentycznego szoku. To moment, który redefiniuje całą dotychczasową historię, zmuszając do ponownego przeanalizowania motywów bohaterów oraz sensu ich decyzji. Na uwagę zasługuje również wątek walki o nowe życie. Proces odbudowy, stopniowego porządkowania rzeczywistości oraz konfrontacji ze stratą został przedstawiony w sposób wiarygodny. Choć momentami trudno nie odczuwać złości wobec Layany, jej emocje pozostają zrozumiałe, a reakcje – ludzkie. Zakończenie przynosi wyraźną zmianę tonu, oferując czytelnikowi wytchnienie po intensywnej, mrocznej podróży. Epilog domyka ostatni wątek w sposób spójny oraz satysfakcjonujący. „Mroczne kłamstwa” to powieść, która wyróżnia się nie tylko śmiałością fabularną, lecz także warsztatową dojrzałością. To historia wymagająca uwagi, cierpliwości oraz otwartości na narracyjne manipulacje. Z całego serca polecam ją czytelnikom poszukującym czegoś więcej niż schematycznego romansu – książki, która zaskakuje, prowokuje oraz długo nie pozwala o sobie zapomnieć.

Bardzo dobrze napisana książka, spójna od początku do końca w temacie trzymająca w napięciu i wciągająca. Takiej historii mafijnej jeszcze nie czytałam. I oczywiście autorki w ogóle nie znałam więc kolejna pozycja którą wzięłam w ciemno bez czytania opinii i się nie zawiodłam. Świetna pozycja na dwa wieczory bo powieść ta ma ponad 600 stron :)i nie będziecie się nudzić.

"Chcę być dla niej wszystkim: obrońcą i dręczycielem, radością i cierpieniem". Przyszła pora na drugi tom "Jej porywacza". W tej części Julian zabiera Norę do Kolumbii gdzie się wychował. W domu rodzinnym nie był od śmierci rodziców. Oczywiście wyjazd dla Nory jest ogromnym zaskoczeniem. Dziewczyna w trakcie podróży zostaje zmuszona do poślubienia Juliana. Waha się między tym co do niego czuje, jednak uczucia odgrywają tu ważną rolę. Mężczyzna mimo iż nie przyznaje się do uczuć, to na pierwszy rzut oka widać, że on ją bardzo kocha. Zrobi dla dziewczyny wszystko, ona należy do niego i nikt mu jej nie odbierze. Nora od poprzedniej części nie jest już tą samą osobą. Stąpa twardo i jest stanowcza. Potrafi powiedzieć "nie" i się przeciwstawić. Za to Julian nadal nosi mrok w sobie. Ta część w większości jest pisana z perspektywy mężczyzny, który daje się lepiej poznać. Bohaterowie mimo gorących scen nie mają lekko, niebezpieczeństwo czai się i czeka w ukryciu. Muszą stawić czoła sobie i swoim uczuciom oraz wrogowi, który zniszczył Norę. Zakończenie to sama akcja. Jest krew, są emocje, jest miłość, są gorące sceny i uczucie, które gra pierwsze skrzypce. Mimo tego ta historia nie jest słodka i kolorowa.

Takie przyjemne czytadło na jeden wieczór. Być może zaczynanie od części czwartej serii nie jest dobrym pomysłem, ale wszystko jest tak poprowadzone, że i tak można się wciągnąć. Kilka ciekawszych wątków pobocznych też jest, no i napięcie między bohaterami, a to tu najważniejsze!

Beat to młoda kobieta, która po śmierci swojego dziadka przeprowadza się do Nowego Orleanu i pracuje jako kelnerka w jednym z barów. Pewnej nocy, kiedy dziewczyna wychodzi wcześniej z pracy trafia na Manika i jego przyjaciół, którzy dopuścili się okropnej zbrodni. Doskonale wiedziała kto przed nią stoi. Manika zna każdy. Znany raper i syn bossa rosyjskiej mafii. Ta jedna sytuacja rozpoczęła ciąg zdarzeń, które zmieniły życie zarówno Beat jak i Aeron'a. Dziewczyna zostaje porwana przez Manika i jest uwięziona w jego domu. Beat nie może zaprzeczyć, że Aeron jest przystojny, a jego uśmiech sprawia, że uginają się pod nią kolana. Nie rozumie tego, jak facet, który ją porwał i przetrzymuje siłą może wzbudzać w niej tak mieszane uczucia. Sytuacja zmienia się diametralnie, kiedy ojciec Manika - Vlad, każę synowi wypuścić dziewczynę i zakazuje zbliżania się do niej. Aeron wykonuje polecenie ojca, ale Beat ciągle ma u boku Kat - siostrę Areon'a, która ma jej pilnować. Na jaw wychodzą nowe informacje na temat Beat, w które nie może uwierzyć. Jej przeszłość nie jest taka, w jaką do tej pory wierzyła. Jej rodzina okazała się powiązana z włoską mafią, która nadal jest skonfliktowana z rodziną Manika. Rodzice Beat dopuścili się zbrodni, która była początkiem wojny między dwoma rodzinami. Aeron, który do tej pory nie dopuszczał do siebie żadnych emocji i twierdził, że nie jest zdolny do żadnych uczuć, przyznaje przed samym sobą, że zaczął czuć coś do Beat. Chce ją chronić przed zemstą ze strony swojego ojca. Kiedy wszystko wydaje się już wyjaśnione, a Beat jest bezpieczna, Manik prosi ojca o pozwolenie na odejście z bratwy. Chce rozpocząć nowe życie bez mafii i skupić się na tworzeniu nowych kawałków i koncertowaniu. Problem jest w tym, że z bratwy nie da się odejść. Jeśli ktoś chce odejść, zostaje zabity. W momencie kiedy Vlad wyciąga broń i kieruje ją w stronę syna, Beat osłania go własnym ciałem, a kula trafia ją prosto w klatkę piersiową. Książkę czyta się bardzo szybko, wszystko jest ze sobą spójne. Mamy tutaj zarówno przedstawioną perspektywę Manika jak i Beat. Jesteśmy więc na bieżąco z emocjami jakimi się kierują.