Chodząc w Tatry

Nie rozumiem, skąd takie oceny. Książka naprawdę dobra. Po niej polecam przeczytać Welewetkę Stasi Budzisz i Sagę Darii Kaszubowskiej. Są też kryminały/thrillery w których kaszubska tożsamość się pojawia (Profilerka: Jastre Molskiej i "Jo" Szymona Grota). A książka Słomczyńskiego jest naprawdę ciekawa dla kogoś, kto się Kaszubami i kaszubskimi traumami nie interesował.

Wspaniała książka, biografia totalna, pełnowymiarowy portret Kotańskiego, postaci jakiej w historii Polski nie było, niezwykła opowieść nie tylko o nim samym, ale też jego podopiecznych i o Polsce. Książka cegła, ale pochłania się szybko, to jest wielka biografia.

Ogólnie dowiedziałem się sporo ciekawych rzeczy o funkcjonowaniu firmy Wedli na przestrzeni lat i o nich samych, acz z drugiej strony miałem poczucie, że nie jest to najbardziej intrygująco napisania książka historyczna, ani jakoś mocno zilustrowana. Moja ciekawość odnośnie pochodzenia najbardziej znanej polskiej marki czekolady została na pewno zaspokojona.

FASCYNUJĄCE TO BYŁO, chociaż mam świadomość, że wynika to w jakimś stopniu z mojego zainteresowania lasem.
Tak czy siak. Mnóstwo informacji o wilkach, dużo w kontekście działalności człowieka - fotografów, myśliwych, mieszczuchów, hodowców owiec. Książka pokazująca, że wilk nie czycha na człowieka celem pożarcia go, a problemy, które ewentualnie powoduje często wynikają z naszej działalności.
Momentami zabrakło mi potępienia niektórych zachowań - rozumiem, że autorka chciała ukazać obie strony i pozwolić nam wyciągnąć wnioski, ale w przypadku niektórych przekonań nie powinno się zostawiać pola do własnej interpretacji i oceny.

Świetna książka opowiadająca losy Bytomia, wydobyciu węgla i o tym, jak owo wydobycie Bytom zrujnowało. Książka miejscami bardzo szczegółowa, miejscami ogólnikowa i chaotyczna. To mi się akurat w niej nie podobało, skakanie po różnych dziejach niczym w Pulp Fiction u Tarantino. Poza tym, jeśli ktoś się Bytomiem interesuje - gorąco polecam!

Ta książka jest dokładnie tym, co obiecuje autor. Pokazuje Bieszczady od nieoczywistej strony, daje możliwość wyznaczenia nowych ścieżek i sygnalizuje, że poznanie tej krainy bez choćby minimalnej znajomości historii jest niepełne. Nie jest to na pewno pozycja dla kogoś, kto w Bieszczady jedzie pierwszy raz. Ten, kto odwiedził już tę przepiękną krainę, może znaleźć tu mnóstwo inspiracji do odkrywania jej na nowo, choć czytanie z mapą na pewno ułatwia zorientowanie się w tym, co autor opowiada.

Autor przedstawia w swojej książce historię swojej rodziny w różnych okresach od cesarstwa po współczesność, co jest dla niego pretekstem by opowiedzieć jednocześnie o historii Śląska. Zręcznie wplata dzieje rodowe w wielkie wydarzenia które dotykały tego regionu, te dwa światy się wzajemnie przenikają i przez to ta niby osobista podróż autora staje się podróżą wspólną Ślązaków. Książka jest bardzo gorzka, pełna wielu trudnych tematów, tabu, przemilczanych historii Ślązaków. Zdecydowanie warto

Bardzo przyjemny reportaż o historii i kulturze słowackiej. Po trochu o wszystkim, taki skompresowany podręcznik. Ciekawy właśnie dlatego, że niezbyt długi, nie wydłużający na siłę tematów, które można opowiedzieć szybko i treściwie. Dobry wstęp, dla tych którzy chcieliby dowiedzieć się więcej o tych naszych sąsiadach, którzy może i mówią trochę jak my, ale zupełnie różnią się od nas mentalnością. Polecam, również jako przewodnik po tym 5 milionowym państwie - co warto tam zobaczyć i dlaczego.

Bardzo ciekawa, ale pozostaje niedosyt: trochę brakuje mapek o rejonach opisywanych (już nie pamiętam wszystkiego ze szkoły;). Rozmowy z epspertami cenne: można przestać się bać zalania Bałtykiem wybrzeża, ale równocześnie zacząć sie obawiać sytuacji, gdy znane miejsca przestaną istnieć w wyniku sztormów i wymywania plaż. Zdecydowanie za malo zdjęć, omawiane gatunki roslin sa pokazane na rycinach, kub może bardziej grafikach, bardzo ładnych ale nie ma mowy by rozpoznać jakiś gatunek ptaka czy rośliny, zwłaszcza jak sie nie jest specjalistą. Lubię pana Kruszewcza a jego gawędziarski ton przebrzmiewa w całości. Książka warta czasu i uwagi.

Jakiś czas temu czytałam pierwszą część tej książki i nie spodziewałam się takich emocji. Pierwsza była poświęcona ogólnie pracy Tatrzańskiego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego, co daje nam ogólny obraz ich działalności. Ta część jest o 2 tragicznych wypadkach w Tatrach w 2019 roku, którymi żyła cała Polska, a internet wrzał od komentarzy "znawców". Dwóch grotołazów utknęło w Jaskini Wielkiej Śnieżnej, trwa akcja ratunkowa, niesamowicie trudna. Z czasem to już akcja, aby wydobyć ciała. Nomen omen jak grom z jasnego nieba piorun uderza w Giewont, ginie 4 ludzi, w tym 2 dzieci, ale ponad 150 zostaje rannych. To była jedna z największych tragedii w Tatrach od bardzo wielu lat. Burza nie ustaje uniemożliwiając ratownikom poderwać helikopter. Akcja ratunkowa jest dramatyczna, ciągle uderzają pioruny rażąc kolejne osoby. I podczas gdy hejterzy szumieli w necie nie mając pojęcia o dramacie jaki się tam rozgrywa, chłopaki z TOPR-u walczyli o każde życie, o swoje własne również. A po drugiej stronie barykady żony, matki, siostry, córki czekały na wiadomości, czy ich mężowie, bracia, synowie są cali. W książce są wypowiedzi ratowników, lekarzy, wszelakich specjalistów, a także samych poszkodowanych na Giewoncie. Można poznać tę historię od podszewki. Mnie ta książka sponiewierała strasznie. Łzy miałam w oczach, gdy ranni opowiadali co się działo. Wyobrażacie sobie, że jedną osobę, księdza piorun raził wtedy 3 razy? On przeżył! A nawet wrócił na Giewont, żeby zawalczyć z demonami w psychice. Przejmujący obraz odwagi, bohaterstwa, determinacji w walce o ludzkie życie, by ratować, a przy tym samemu nie zginąć. Wszyscy, absolutnie wszyscy, którzy wybierają się w góry powinni tę książkę przeczytać.

Piotr Trybalski jest w mojej ocenie najlepszym obecnie autorem piszącym o "złotej erze". Dzięki niemu nareszcie mamy biografię Andrzeja Zawady, a nie hagiografię. Osoba autora gwarantuje wysoki poziom literacki, szczegółowe zestawienie faktów i co najważniejsze - obiektywne spojrzenie na postać bohatera. Dla miłośników książki górskiej - lektura obowiązkowa. Jedyny minus to uwaga do wydawcy odnośnie podpisów do zdjęć - są bardzo nieczytelne. Wydawnictwu tej klasy takie błędy naprawdę nie przystoją.

Odrobinę mylący tytuł i opis, bo książka w jakichś 80% skupia się tylko na fenomenie grunge’u i osób z nim powiązanych, a nie ogólnie latach 90. w kulturze. Poza paroma powtórzeniami, nie mam zastrzeżeń do sposobu prowadzenia narracji. Nie zawsze jest chronologiczna, ale jeśli ktoś nie zna historii Cobain’a, trzyma w napięciu.

Bohaterkami tej książki są pierwsze polskie taterniczki, eksplorujące Tatry na początku XX wieku. Napisana została w sposób szczególny - autorka, poza szperaniem w archiwach, w poszukiwaniu dokumentów, zapisów i fotografii, wyruszyła w góry - by powtórzyć ich wspinaczkowe drogi. To rzecz o odważnych kobietach, które potrafiły iść pod prąd i wbrew wszystkim i wszystkiemu - przebić kamienny sufit tradycji, schematów i niechęci. Polecam!

Czy jest szansa na odwrócenie losów mniejszych miejscowości w Polsce? I tak i nie, zależy jakich włodarzy mają czy z jakimi wyzwaniami przyszło im się obecnie mierzyć. Konkretny zbiór rozmów i analizy przypadków z różnych stron Polski. Momentami niektóre wątki trochę zbyt rozwleczone i odbiegające od głównego tematu, jakby odnosiły się do historii niekoniecznie powiązanej z problemem przedstawionym w tytule.

No trochę nie doczytałem, że to o południowych Włoszech, a nie samym Rzymie, to mnie pół książki niezbyt interesowało. Zbiór dość randomowych artykułów o różnych problemach południowych Włoch. Te o Rzymie całkiem ciekawe, o różnych brudach, problemach, zaniedbaniach miasta, mieszkańców, polityków.

Dzieje Kaliningradu to jedna z najbardziej zdumiewających opowieści w powojennej panoramie Europy. Paulina Siegień w swojej książce „Miasto Bajka. Wiele historii Kaliningradu” podejmuje się zadania niemal niemożliwego: próbuje zrekonstruować tożsamość miejsca, które zostało brutalnie wymazane, a następnie nadpisane radzieckim pismem. Moja ocena to mocne 7/10 – to reportaż erudycyjny, pełen czułości dla detalu, choć momentami pozostawiający niedosyt w kwestii twardej analizy politycznej. Historia obiektu badań Siegień to opowieść o radykalnym zerwaniu. Przez wieki był to pruski Królewiec (Königsberg) – miasto Kanta, hanzeatycka perła i serce niemieckiego Wschodu. Rok 1945 przyniósł jednak totalną anihilację: naloty dywanowe, krwawy szturm Armii Czerwonej i ostateczną decyzję Stalina o stworzeniu tu najbardziej wysuniętej na zachód placówki ZSRR. Niemieccy mieszkańcy zostali wysiedleni, a na ich miejsce przyjechali ludzie z najdalszych zakątków imperium, zasiedlając ruiny, których początkowo nie potrafili, a wręcz nie chcieli pokochać. Podejście Pauliny Siegień do Kaliningradu jest unikalne – autorka nie patrzy na miasto jak turystka czy chłodny analityk. Jako wieloletnia obserwatorka regionu, traktuje Kaliningrad jak żywy organizm, pełen blizn i fantomowych bólów. Jej metoda to „archeologia pamięci”: Siegień skrupulatnie grzebie w warstwach tynku, szuka pruskich cegieł pod radzieckim betonem i podsłuchuje rozmowy mieszkańców, którzy sami często nie wiedzą, czy czują się bardziej Rosjanami, czy specyficzną kastą „Kaliningradczyków”. Autorka prowadzi nas przez labirynt paradoksów. Poznajemy historię Domu Sowietów – betonowego potwora zbudowanego na ruinach zamku, który nigdy nie został ukończony, stając się trwałym symbolem porażki systemu. Czytamy o „poszukiwaczach bursztynu”, o kulcie Kanta, który stał się paradoksalnym patronem rosyjskiej enklawy, oraz o młodych ludziach marzących o Europie, a żyjących w zmilitaryzowanej strefie. Najważniejsze wnioski płynące z tej lektury to: Tożsamość nie znosi próżni: Nawet najbardziej brutalna próba wymazania przeszłości sprawia, że wraca ona jako legenda, „bajka” lub kicz. Architektura to polityka: Siegień pokazuje, jak budynki, wśród których żyjemy, kształtują naszą lojalność i poczucie przynależności. Pamięć jest wyborem: Mieszkańcy selektywnie wybierają elementy pruskiej historii, by nadać swojej codzienności głębię, której nie oferuje postradziecka szarość. Duszna atmosfera enklawy Recenzję dopełnia opis dusznej atmosfery, którą Siegień oddaje po mistrzowsku. Kaliningrad to miasto-wyspa, otoczone granicami NATO, przesiąknięte lękiem przed izolacją i jednoczesną dumą z bycia „specyficznym”. Ta duszność to zapach mokrego betonu, dymu z kominów i morskiej soli, ale też psychiczna klaustrofobia życia w miejscu, które dla Rosji jest „dalekim Zachodem”, a dla Zachodu – „groźnym Wschodem”. Książka zachwyca stylem i głębią dokonanych badań. Siegień ma rzadki dar pisania o wielkiej historii przez pryzmat prozy życia. Brakujące punkty wynikają jednak z pewnego niedosytu w analizie współczesnej sytuacji geopolitycznej – autorka skupia się na „bajkowości” i nostalgii, czasem nieco uciekając od brutalnej roli Kaliningradu jako militarnego „pistoletu” przystawionego do skroni Europy. Mimo to, jest to bez wątpienia najlepszy polski portret tego niezwykłego miasta. „Miasto Bajka” to zaproszenie do świata, który teoretycznie nie powinien istnieć, a jednak trwa w najlepsze. Paulina Siegień udowadnia, że Kaliningrad to nie tylko kropka na mapie, ale fascynujący eksperyment na żywej tkance historii.

Książek w formie encyklopiedii czy katalogów pstasich jest pod dostatkiem, ale ta to zupełnie inny format. Widać, że autor jest zafasycnowany ptasim światem i tę fasynację przenosi do swojej ksiażki, a tym samym na czytelnika. Czego mozemy się spodziewać po tej książce? Otóż wielu, wielu informacji dotyczących tych małych i ciut większych ptaków otaczajacych nas dookoła. Ale żeby nie było, ze sa to zwykłe suche informacje, które oczywiście też są, lecz odniesienia zaówno do legend o danym ptaku, mitów czy wszelkiego rodzaju podań ludowych. To bardzo zaciekawia i uzupełnia naszą wiedzę. Są też przedstawione gatunki, które wyginęły. Jako znakomite uzupełnienie cennej wiedzy przepiękne akwarele, naprawdę cudo.

Dałam się porwać tej opowieści potężnie - bo bardzo przemawia do mnie jej motyw przewodni, mianowicie: że trzeba wierzyć w siebie, dążyć do celu i myśleć przy tym pozytywnie. Pewnym zaskoczeniem jest jednak dla mnie fakt, iż bardziej jest to książka motywacyjna niż opowieść o himalaizmie. Autor dużo uwagi poświęca swoim motywacjom i pragnieniom, dużo opowiada o swoim wojskowym przygotowaniu i często sprawia wrażenie jakby koniecznie musiał pochwalić się każdą swoją najmniejszą akcją. Jeśli coś idzie nie tak - znajduje dla tego usprawiedliwienie i przeskakuje do następnego wątku, co z pewnością będzie wodą na młyn dla jego przeciwników. A że tych nie brakuje - tego jestem pewna, bo tacy ludzie często wywołują kontrowersje swoimi wypowiedziami, sposobem bycia i poglądami. Mimo tego uważam, że lektura „Poza możliwe” może być bardzo inspirująca i sporo wyciągną z niej dla siebie nie tylko fani Nimsa czy gór, ale nawet… marketingowcy czy ludzie, którym brakuje motywacji do jakiegokolwiek działania.

Dobra robota, panie Górlikowski. Solidny reporterski wielogłos, pisany w trybie mrówczym. Autor dociera do dziesiątek osób powiązanych z głównymi zainteresowanymi (począwszy od tych, których obecność jest niejako obowiązkowa, na bohaterach epizodycznych kończąc), przez co wspomniane w stopce "śledztwo" zdecydowanie trzyma poziom. Co jakiś nawiedzały mnie echa kompozycyjnego chaosu (czy dało się lepiej ugryźć tak bogaty kawał historii?), wraz z kilkakrotnie powtarzanymi informacjami - a mimo to, wsiąkanie w kolejne anegdoty z życia zoo i nim zarządzających było prawdziwą przygodą. Nie zawsze przyjemną, ale wielce zajmującą. Być może zawartość "rąbnęłaby" mnie bardziej, gdybym wcześniej zetknęła się z tytułowym duetem (a nie - o zgrozo - myliła ich z Żabińskimi). Słysząc o kamerze wśród zwierząt, nie uświadczałam rozczulających migawek z czasu spędzonego przed teleodbiornikiem. Swoista ikona PRL-u, dla urodzonej w roku 2000 utrwaliła się wyłącznie w kategoriach językowych. Lekturę kończę z poczuciem dobrze spędzonego czasu i wieloma refleksjami. Trudno jest mi jednoznacznie ustosunkować się do ruchów państwa Gucwińskich - sprawy nie ułatwia portret malowany całą paletą szarości. Z ochotą jednak sięgnę do telewizyjnych archiwów i nadrobię zaległości w postaci jednego wybranego odcinka. Albo dwóch.

Książka Adama Robińskiego, „Pałace na wodzie. Tropem polskich bobrów”, to pozycja, która obiecuje czytelnikowi niszową, niemal mistyczną podróż do świata jednych z najbardziej fascynujących inżynierów polskiej przyrody. Moja ocena to rzetelne 6/10 – to lektura estetyczna i pełna pasji, jednak momentami zbyt mocno dryfująca w stronę osobistych dygresji kosztem konkretnej wiedzy o tytuleowych bohaterach. Zawartość: Bóbr jako lustro człowieka Robiński nie pisze klasycznego atlasu przyrodniczego. Zamiast tego, serwuje nam esej podróżniczy, w którym bóbr staje się pretekstem do rozważań nad polskim krajobrazem, historią i naszą skomplikowaną relacją z naturą. Autor wędruje wzdłuż rzek, zagląda w rozlewiska i analizuje, jak te zwierzęta modelują przestrzeń, w której żyjemy. Najważniejsze rady i wnioski płynące z tej lektury to: Pokora wobec inżynierii natury: Robiński uczy nas, że bobry to jedyne stworzenia (poza ludźmi), które potrafią świadomie zmieniać ekosystem na tak ogromną skalę. Ich „pałace” to lekcja zrównoważonego budownictwa. Uważność na detale: Najważniejszą radą dla czytelnika jest zmiana optyki – autor zachęca, by podczas spaceru nad rzeką szukać śladów zgryzów i tam, bo to one opowiadają historię o kondycji naszej wody. Akceptacja dzikości: Książka przypomina, że konflikt człowiek-bóbr jest nieunikniony, ale to my musimy nauczyć się koegzystencji, a nie tylko eksploatacji. Recenzję muszę zacząć od przytłaczającej atmosfery, którą Robiński kreśli po mistrzowsku. To duszność parujących bagien, gęstych trzcinowisk i wilgotnego mroku, w którym słychać jedynie plusk ogona o lustro wody. Czytelnik niemal fizycznie czuje lepkość błota i ciężar wilgotnego powietrza nad Narwią czy Biebrzą. Ta duszność ma w sobie coś pierwotnego – to klimat świata, który istniał przed nami i który przetrwa w zakolach rzek, o ile pozwolimy bobrom budować ich „pałace”. Autor świetnie oddaje ten klaustrofobiczny, a jednocześnie kojący spokój dziczy. Dlaczego 6/10? To dobra książka, ale niepozbawiona wad. Robiński pisze pięknym, niemal poetyckim językiem, co jest ogromną zaletą, ale bywa też pułapką. Momentami narracja staje się zbyt rozmyta – autor poświęca wiele stron na własne przemyślenia, spotkania z ludźmi i opisy wędrówek, przez co sam bóbr schodzi na dalszy plan. Brakujące punkty wynikają z pewnego chaosu kompozycyjnego. Czytelnik spodziewający się głębokiej analizy biologicznej lub ekologicznej może poczuć się zawiedziony przewagą formy nad treścią. To raczej literacki reportaż o „szukaniu bobra” niż o „samym bobrze”. Jeśli szukasz nastrojowej prozy o polskiej przyrodzie, będziesz zachwycony, ale jeśli liczysz na konkretne, nowe fakty naukowe, możesz odnieść wrażenie, że autor ślizga się po powierzchni wody, zamiast zanurkować do żeremia. „Pałace na wodzie” to książka dla marzycieli i wędrowców, którzy cenią klimat bardziej niż twarde dane. Adam Robiński stworzył literacki hołd dla polskiej wody, choć sam główny bohater mógłby być w tej opowieści nieco wyraźniejszy.