Wszechmogący. Andrzej Zawada. Człowiek, który wymyślił Himalaje

Jest to książka pisana w formie dziennika, co zresztą sama autorka przyznała, że jest to de facto zredagowany blog. Mamy zachowaną chronologię wyprawy z rozbudowanymi dygresjami na temat zjawisk, spotykanych miejsc i ludzi (to ostatnie z czasem zaczęło być nieco nużące). Już na pierwszy rzut oka można zauważyć, że autorka to podróżnik a nie „zawodowy” alpinista. I nie jest to nic złego, bo pozwala spojrzeć na himalaizm z całkowicie innej strony. Zwłaszcza że Monika Witkowska nasyca swoją relację wieloma przydatnymi, z pozoru prozaicznymi informacjami, na które zawodowiec w ogóle nie zwraca uwagi. Zresztą największym plusem tej książki jest zaskakujące nasycenie podstawowymi informacjami, których często brakuje w górskich opowieściach. Z drugiej strony sama przedstawiona relacja wejścia na Lhotse, skupiona jest na autorce i jej emocjach, co nie do końca mnie porwało. Sporo było także odniesień do poprzednich książek autorki, co bez ich znajomości nie zawsze mogłem uchwycić kontekst wypowiedzi. Pomimo tego, uważam że warto było przeczytać „Lhotse…”, zwłaszcza że dotyczyła ona wejścia na mniej popularny ośmiotysięcznik.

Szybko i przyjemnie się to czyta. Rzadko kiedy autor książki górskiej potrafi tak dobrze zachować proporcje pomiędzy przeżyciami wewnętrznymi, relacjami panującymi w zespole i czysto technicznym opisem akcji górskiej. Dla amatorów gatunku lektura godna uwagi, ale i dla osób na co dzień nie interesujących się literaturą górską, może być ciekawa po prostu jako książka przygodowa.

Bohaterkami tej książki są pierwsze polskie taterniczki, eksplorujące Tatry na początku XX wieku. Napisana została w sposób szczególny - autorka, poza szperaniem w archiwach, w poszukiwaniu dokumentów, zapisów i fotografii, wyruszyła w góry - by powtórzyć ich wspinaczkowe drogi. To rzecz o odważnych kobietach, które potrafiły iść pod prąd i wbrew wszystkim i wszystkiemu - przebić kamienny sufit tradycji, schematów i niechęci. Polecam!

Książka szczególna. Jej zbiorowym bohaterem są polskie taterniczki na przestrzeni lat, od pierwszych kobiet zdobywających tatrzańskie szczyty (Beata Łaska w XVI w.!) poprzez pionierki kobiecego wspinania w pierwszej połowie XX aż po współczesne wspinaczki i ratowniczki TOPR. Znajdziemy tu portrety wspinających się kobiet, także wywiady oraz mnóstwo fantastycznych zdjęć. Mój przyjaciel na widok jednego z nich krzyknął z radością: "O, moja Mama!". :)

Świetny reportaż opisujący chronologicznie pierwsze zimowe wejścia na ośmiotysięczniki. Dużą część książki stanowią nasi Lodowi Wojownicy, czyli rodzimi himalaiści. To właśnie oni zapoczątkowali zdobywanie najwyższych szczytów w najokrutniejszego porze roku. Książka pokazuje ich walkę, ciężką pracę, sukcesy i radości, ale także porażki, smutek i niestety śmierć. A także cierpienie bliskich, po stracie członka rodziny. Polecam każdemu, kto choć trochę kocha góry. A może właśnie dzięki tej książce, ktoś się nimi zafascynuje?

Bardzo dobrze słuchało mi się tej książki – jest zajmująca, logicznie poukładana i przepełniona ciekawymi faktami, które nie wywołują znużenia, tylko rzeczywiście wzbudzają zainteresowanie. Perspektywa autora przypomina spojrzenie bardziej faktograficzne niż przepełnione głęboką fascynacją, tak charakterystyczną dla miłośników himalaizmu, ale nie jest to zarzut – widocznie Mick Conefrey taki miał właśnie plan na tę publikację. Ja dałam się temu wciągnąć i dzięki „Ostatniemu takiemu szczytowi” poznałam wiele interesujących faktów z historii wypraw na Kanczendzongę. Myślę, że osoby zainteresowane tematem nie będą zawiedzione. Uprzedzam jednak, że mimo iż Polacy mają na swoim koncie pierwsze wejście na ów ośmiotysięcznik zimą - pojawia się o tym jedynie krótka wzmianka, bowiem całość skupia się na paru nieudanych oraz pierwszej udanej ekspedycji na Kanczendzongę. Znów: to nie jest zarzut, ale warto o tym wiedzieć przed lekturą, na wypadek gdyby ktoś liczył na więcej informacji o polskim udziale w tej pięknej, acz bolesnej historii.

To moja pierwsza pozycja związana z podobnym tematem, ogólnie sportów ekstremalnych i precyzyjnie o zdobywcach Everestu, co do których mam ambiwalentne odczucia, więc nie spodziewałam się, że będzie dla mnie intersująca. Jednak chyba to nietypowe podejście, opisanie nie samego trudu i wysiłku zdobywania szczytu (chociaż elementy tego też są), ale tej bardziej zwyczajnej strony: bazy, agencji, pracowników, a nie wyłącznie samych wspinaczy, których historie także są bardzo różnorodne, sprawia, że ta pozycja jest dla mnie ciekawa.

Dałam się porwać tej opowieści potężnie - bo bardzo przemawia do mnie jej motyw przewodni, mianowicie: że trzeba wierzyć w siebie, dążyć do celu i myśleć przy tym pozytywnie. Pewnym zaskoczeniem jest jednak dla mnie fakt, iż bardziej jest to książka motywacyjna niż opowieść o himalaizmie. Autor dużo uwagi poświęca swoim motywacjom i pragnieniom, dużo opowiada o swoim wojskowym przygotowaniu i często sprawia wrażenie jakby koniecznie musiał pochwalić się każdą swoją najmniejszą akcją. Jeśli coś idzie nie tak - znajduje dla tego usprawiedliwienie i przeskakuje do następnego wątku, co z pewnością będzie wodą na młyn dla jego przeciwników. A że tych nie brakuje - tego jestem pewna, bo tacy ludzie często wywołują kontrowersje swoimi wypowiedziami, sposobem bycia i poglądami. Mimo tego uważam, że lektura „Poza możliwe” może być bardzo inspirująca i sporo wyciągną z niej dla siebie nie tylko fani Nimsa czy gór, ale nawet… marketingowcy czy ludzie, którym brakuje motywacji do jakiegokolwiek działania.

Liczyłem na więcej. Jeśli ktoś tak jak ja, nie zna realiów takiego życia, to jest to pozycja warta przeczytania. Jednakże oczekiwałem na więcej szczegółów oraz nowych wątków. W trakcie czytania czułem, jakbym czytał na zmianę to samo, lecz zmieniały się pojedyncze wątki czy nazwy. Jednakże na koniec jeśli ktoś spyta czy żałuje przeczytania, ani trochę.

Dobra robota, panie Górlikowski. Solidny reporterski wielogłos, pisany w trybie mrówczym. Autor dociera do dziesiątek osób powiązanych z głównymi zainteresowanymi (począwszy od tych, których obecność jest niejako obowiązkowa, na bohaterach epizodycznych kończąc), przez co wspomniane w stopce "śledztwo" zdecydowanie trzyma poziom. Co jakiś nawiedzały mnie echa kompozycyjnego chaosu (czy dało się lepiej ugryźć tak bogaty kawał historii?), wraz z kilkakrotnie powtarzanymi informacjami - a mimo to, wsiąkanie w kolejne anegdoty z życia zoo i nim zarządzających było prawdziwą przygodą. Nie zawsze przyjemną, ale wielce zajmującą. Być może zawartość "rąbnęłaby" mnie bardziej, gdybym wcześniej zetknęła się z tytułowym duetem (a nie - o zgrozo - myliła ich z Żabińskimi). Słysząc o kamerze wśród zwierząt, nie uświadczałam rozczulających migawek z czasu spędzonego przed teleodbiornikiem. Swoista ikona PRL-u, dla urodzonej w roku 2000 utrwaliła się wyłącznie w kategoriach językowych. Lekturę kończę z poczuciem dobrze spędzonego czasu i wieloma refleksjami. Trudno jest mi jednoznacznie ustosunkować się do ruchów państwa Gucwińskich - sprawy nie ułatwia portret malowany całą paletą szarości. Z ochotą jednak sięgnę do telewizyjnych archiwów i nadrobię zaległości w postaci jednego wybranego odcinka. Albo dwóch.

Dzieło francuskiego podróżnika Cédrica Grasa to przejmująca kronika losów radzieckich pionierów górskich, którzy w latach 30. XX wieku rzucili wyzwanie najwyższym szczytom Pamiru. Autor wykracza jednak poza ramy czysto sportowej relacji, kreśląc skomplikowany portret jednostki uwikłanej w tryby stalinowskiego reżimu. To opowieść o dramatycznych próbach zachowania wierności własnej pasji w świecie zdominowanym przez polityczny przymus. Centralnymi postaciami są bracia Jewgienij i Witalij Abałakowowie – legendy alpinizmu, których brawurowe wyprawy w góry Azji Środkowej na zawsze zmieniły oblicze wspinaczki. Ich dziedzictwo to nie tylko pierwsze wejścia i nowe drogi, ale także słynny punkt asekuracyjny („abałakow”), będący hołdem dla ich technicznego geniuszu.

Kolejna rewelacyjna książka tej autorki. W tym przypadku o słynnym schronisku. Choć nigdy w nim nie byłem to dowiedziałem się o nim wielu ciekawych informacji wraz z jego historią włącznie. Minusem audiobooka jest niestety brak zdjęć, które z pewnością uzupełniają fabułę książki.

Nazwać sezon wspinaczkowy roku 1986 pod K2 "dziwnym" byłoby eufemizmem, niemniej trudno znaleźć adekwatniejsze wyrażenie na określenie tamtych dramatycznych wydarzeń. Pod względem czysto sportowym był to sezon udany, i godny zapamiętania, przede wszystkim z uwagi na wielki sukces Wandy Rutkiewicz, która jako pierwsza kobieta i zarazem pierwszy Polak, zdobyła ten najwyższy szczyt Karakorum. Jednak na sukcesie naszej wspinaczki cieniem kładą się dramatyczne wydarzenia, jakie miały miejsce podczas ataku szczytowego. Właśnie między innymi o tym tragicznym ataku szczytowym opowiada w "Grozie wokół K2" Anna Czerwińska, alpinistka, naoczny świadek tamtych wypadków. Pierwsze wydanie "Grozy wokół K2" ukazało się w roku 1990, książka, którą przeczytałem jest "wydaniem drugim, zmienionym, poprawionym", opatrzonym nowym wstępem i dodatkowym epilogiem. Czy zmiany były konieczne? Ciężko stwierdzić, według mnie nie; jedyną wartą wzmianki informacją z nowego wstępu jest to, że tekst zasadniczy został we wznowieniu praktycznie niezmieniony, naniesiono jedynie poprawki stylistyczne. Dałbym sobie również rękę uciąć, że żadne zmiany nie dotknęły warstwy graficznej książki, ale nie: okłada i fonty (czcionki) są nowe, jeśli celem wydawnictwa było osiągnięcie retro klimatu, to efekt został osiągnięty ponad miarę, bo książka choć nowa, wygląda jak wygrzebana w antykwariacie. Całe szczęście w środku jest lepiej: kartki są bialutkie, a reprodukcje zdjęć i mapek sytuacyjnych kolorowe i wydrukowane na śliskim papierze, co uprzyjemnia lekturę, a jak się czyta ten klasyk literatury górskiej? Dość o formie, przejdźmy do treści. Sięgając po "Grozę wokół K2" liczyłem, na książkę podobną do wyśmienitego "Wszystko za Everest" Krakauera, ale szybko okazało się, dzieło Anny Czerwińskiej to zupełnie inna bajka, nie jest to reportaż w dosłownym sensie, bardziej wspomnienia lub dziennik naszej himalaistki, która, co trzeba zaznaczyć, ma dobre pióro. Książka potrafi wciągnąć, a opisy codziennego życia bazy, opisy sprzętu wspinaczkowego, dynamika grupy panująca w zespole Czerwińskiej, czy relacje panujące na linii wspinacze - tragarze, były niezwykle ciekawe. Problem w tym, że co za dużo, to niezdrowo, i kiedy po raz kolejny czytałem o tym, że "plecak był ciężki, podejście strome, a chłopaki poszli do obozu przed nami", odczuwałem takie znużenie, jakbym to ja, a nie autorka, musiał mozolnie topić śnieg na maszynce, żeby herbata była gotowa, gdy koledzy wrócą z poręczowania kolejnego odcinka szlaku - za dużo tego znoju dnia codziennego. Jednak im bliżej feralnego ataku szczytowego tym robi się ciekawiej. Jak już wspomniałem, Anna Czerwińska, oprócz tego, że doświadczoną himalaistką, jest również dobrą pisarką, ale co najważniejsze, była naocznym świadkiem opisywanych w "Grozie" dramatycznych dni. Te trzy elementy sprawiają, że autorka nie tylko sprawnie zrelacjonowała przebieg dramatycznych wypadków, ale też potrafiła sprawić, że czytelnik, który góry wysokie miał okazję oglądać tylko w książkach i w internecie, potrafił po części zrozumieć emocje jakich doświadczyli bohaterowie książki. "Groza wokół K2" pomimo pewnych mankamentów, jest wartością pozycją. Anna Czerwińska, nie tylko daje świadectwo dramatycznym zdarzeniom jakie miały miejsce w 1986 roku pod K2, ale też dzięki lekkiemu napisała po prostu ciekawą książkę, zasługującą na miano klasyka literatury górskiej. Za książkę dziękuję klubowi recenzenta portalu nakanapie.pl

Świetna książka myślałem że będzie to książka biograficzna Leszka Cichego a to głównie jest opis zimowej wyprawy na Everest 79/80 ale nie zmienia to faktu że jest to bardzo dobra książka świetnie się ją czyta w końcu napisał ją Piotr Trybalski więc nie ma co się dziwić. Polecam

Nowy rok rozpoczęłam od „wspinaczki”. Razem z Krzysztofem Wielickim, autorem książki „Solo. Moje samotne wspinaczki”, zdobywałam ośmiotysięczniki. Z małym plecakiem, w rakach i z czekanem w ręku, brnęłam w wyobraźni przez śnieg i mróz na najwyższe szczyty, by ostatecznie sięgnąć po Koronę Himalajów i Karakorum. Skompletowanie tego trofeum wymaga wejścia na czternaście różnych wierzchołków. Sama nigdy nie sięgnęłabym po literaturę górską. Kiedy otrzymałam tę książkę w prezencie, pomyślałam, że będzie to wyzwanie wymagające wyjścia ze strefy komfortu. Okazało się jednak, że lektura całkowicie mnie pochłonęła i sprawiła mi prawdziwą przyjemność. Dzięki niej poszerzyłam swoją wiedzę o polskich alpinistach, których autor przywołuje na kartach swojej opowieści. W trakcie czytania narodził się pomysł, że my, czytelnicy, możemy zdobywać własną „Koronę Czytelnictwa”, jeśli przeczytamy 14 książek liczących ponad 800 stron. Sprawdziłam, jakie pozycje mogłyby trafić na taką listę. 🗻 Moja Korona do zdobycia: 1. Margaret Mitchell, Przeminęło z wiatrem (1136 str.) – Lhotse (8516 m) 2. Victor Hugo, Nędznicy (1216 str.) – Mount Everest (8848 m) 3. Hanya Yanagihara, Małe życie (816 str.) – Broad Peak (8051 m) 4. Elżbieta Cherezińska, Odrodzone królestwo (808 str.) – Gaszerbrum II (8035 m) 5. Katarzyna Bonda, Okularnik (918 str.) – Gaszerbrum I (8080 m) 6. Maria Dąbrowska, Noce i dnie (1088 str.) – Kanczendzonga (8586 m) ⛏️ 7. Donna Tartt, Szczygieł (848 str.) – Annapurna I (8091 m) 8. Gregory David Roberts, Shantaram (800 str.) – Nanga Parbat (8126 m) 9. Aleksander Dumas, Hrabia Monte Christo (1248 str.) – K2 (8611 m) 10. Władysław Reymont, Chłopi (920 str.) – Cho Oyu (8188 m) ⛏️ 11. Ken Follett, Filary Ziemi (816 str.) – Dhaulagiri (8167 m) 12. John Steinbeck, Na wschód od Edenu (832 str.) – Manaslu (8163 m) 13. Bolesław Prus, Lalka (832 str.) – Makalu (8485 m) 14. Abraham Verghese, Przymierze wody (816 str.) – Sziszapangma (8027 m) Wspomnienia Krzysztofa Wielickiego to lekcja pokory wobec natury, która motywuje do zdobywania własnych, życiowych ośmiotysięczników. Podejmiecie wyzwanie i ruszycie na literacką wspinaczkę? Ciekawa jestem, jakie tytuły znalazłyby się w Waszej „Koronie Czytelnictwa”? Które już zdobyliście?

Ta książka jest dokładnie tym, co obiecuje autor. Pokazuje Bieszczady od nieoczywistej strony, daje możliwość wyznaczenia nowych ścieżek i sygnalizuje, że poznanie tej krainy bez choćby minimalnej znajomości historii jest niepełne. Nie jest to na pewno pozycja dla kogoś, kto w Bieszczady jedzie pierwszy raz. Ten, kto odwiedził już tę przepiękną krainę, może znaleźć tu mnóstwo inspiracji do odkrywania jej na nowo, choć czytanie z mapą na pewno ułatwia zorientowanie się w tym, co autor opowiada.

Rozdziały, w których Polacy opowiadają swoje historie były ciekawe, ale te bardziej teoretyczno - historyczne okazały się dla mnie niestrawne, więc część z nich całkiem pominęłam. Warto przeczytać tę książkę, szczególnie teraz, kiedy w usa toczą się dramy związane z nielegalnymi imigrantami. Dzięki niej można lepiej zrozumieć ich sytuację i jak w ogóle doszło do tego, że przez tyle lat nie byli w stanie załatwić formalności.

Książka zaczyna się, jak powieść, ale szybko przechodzi w reportaż z wieloma faktami i historiami z przeszłości. Jest sporo o szerpach, ale jest także wiele o wspinaczach/klientach, więc pod-tytuł jest nieco mylący. Kziążka jest podobna do innych w tym temacie.

„Droga krajowa numer 106 …” jest jednym z bardziej wymagających reportaży jakie przeczytałem w ostatnim czasie. Kalabria jest malowniczym regionem na południu Włoch. Mieszkańcom się żyłoby się dobrze gdyby nie ‘ndrangheta’ – tajna organizacja, która z biegiem lat stała się jedną z najpotężniejszych grup mafijnych w Europie. Z początku ograniczała się jedynie do terenu Włoch jednak z biegiem czasu jej wpływy zaczęły rozszerzać się na cały świat. Tam gdzie pojawia się mafia tam pojawiają się morderstwa i wymuszenia. W samej książce mamy po krótce przedstawione wydarzenia z różnych części świata gdzie swoje palce maczała ta organizacja. Mediolan, Duisburg, Toronto, Malbourne, Montevideo czy Hongkong. Sam autor podejmuje się niebezpiecznego zadania aby udać się do źródła tej spirali przemocy. W tym celu rusza drogą krajową numer 106 i każdy z rozdziałów poświęca miejscowości, związanej z ‘ndrangheta’ Pośród malowniczych miasteczek i urzekających widoków Autor stara się znaleźć odpowiedź na pytanie w jaki sposób powstała ta okrutna i bezwzględna organizacja. Razem z nim Czytelnik przenosi się w podróż do kultury męskości i tajemniczych miejsc gdzie osmalone na brzegach obrazki z Matka Boską nie są jedynie legendą. Tak jak napisałem na wstępie ten reportaż jest wymagający. Autor w sposób wyczerpujący przedstawia wydarzenia, które miały miejsce w poszczególnych miasteczkach oraz rodziny, które w nich rządzą. Co istotne autor przedstawia powiązania między mieszkańcami Kalabrii a organizacjami przestępczymi na całym świecie. Ilość informacji, które otrzymujemy jest momentami naprawdę przytłaczająca i nie ukrywam, że można się zgubić. Niemniej reportaż ten jest naprawdę bardzo dobry.

Na początek zaznaczę, że nie należę do fanatyków gór, zdobywanie szczytów interesuje mnie jedynie rekreacyjnie. Książka zainteresowała mnie obiecując historie kobiet, które zajmują się domem, podczas gdy ich mężczyźni realizują pasję. Bardzo niebezpieczną pasję. Spodziewałam się trudnych i emocjonalnych opowieści. Znałam tylko część nazwisk przedstawionych przez autorkę i może dlatego często się gubiłam. Każdy z rozdziałów poświęcony jest innej parze, a jest ich sporo. Życie bohaterów zostało przedstawione dość biograficznie i sucho. Może jakby autorka skupiła się tylko na kilku, wyszłoby lepiej? Całość wydaje mi się zbyt taśmowa. Czytelnik nie zdąży poczuć dobrze tych często smutnych historii, a już lecimy do następnej. Słuchając tego audiobooka nie czułam tego co powinnam przy tego typu reportażu. A przecież to taki materiał! Czegoś mi w tej książce po prostu brakuje.