Ekstaza. Lata 90. Początek

Miałem trochę większe oczekiwania po tym zbiorze. Tymczasem jest bardzo nierówny. Niektóre można porównać do literackiego Monty Pythona, ale czasem byłem jako czytelnik po prostu zirytowany pretensjonalnością tekstów. Generalnie warto przeczytać, ale nie spodziewajcie się zbyt wiele.

Czy jest szansa na odwrócenie losów mniejszych miejscowości w Polsce? I tak i nie, zależy jakich włodarzy mają czy z jakimi wyzwaniami przyszło im się obecnie mierzyć. Konkretny zbiór rozmów i analizy przypadków z różnych stron Polski. Momentami niektóre wątki trochę zbyt rozwleczone i odbiegające od głównego tematu, jakby odnosiły się do historii niekoniecznie powiązanej z problemem przedstawionym w tytule.

Rozdziały, w których Polacy opowiadają swoje historie były ciekawe, ale te bardziej teoretyczno - historyczne okazały się dla mnie niestrawne, więc część z nich całkiem pominęłam. Warto przeczytać tę książkę, szczególnie teraz, kiedy w usa toczą się dramy związane z nielegalnymi imigrantami. Dzięki niej można lepiej zrozumieć ich sytuację i jak w ogóle doszło do tego, że przez tyle lat nie byli w stanie załatwić formalności.

Książka momentami biograficzna, jednak tego uniknąć się nie da, opowiadając o swoich przeżyciach dowiadujemy się od tej dwójki ważnych wydarzeń historycznych, które wydarzyły się w przeszłości. Dużo rozmów merytorycznych, na dany temat w jednym rozdziale. Główne skupienie w całej książce tyczy się oczywiście Polski, ale może przede wszystkim Unii Europejskiej i ochrony jej i uświadomienia innym jak ważna jest jedność i umacniane naszej więzi z Unią. Do tego przede wszystkim rozmowy o Węgrzech, Białorusi, Ukrainie. Opisy mocarstw, ich przekrętów i roli na planszy świata Rosji, Chin i USA. Mnie książka się podobała, łatwa do zrozumienia, nie było niepotrzebnego "lania wody politycznego" gdy polityk mówi dużo ale nic z tego na koniec nie wychodzi. Dzięki temu, że książka miała format dialogu czytało się to jeszcze lepiej. Polecam.

Autorka opisuje kilka komun, które powstały na świecie w poprzednim stuleciu i zdobyły dużą popularność wśród ludzi. Przede wszystkim autorka dobrze i logicznie podzieliła książkę. Poczynając od wytłumaczenia, czym dokładnie są komuny, by następnie przejść do opisu kilku przypadków. Autorka ma też przyjemny w odbiorze styl i potrafi dobitnie, ale subtelnie, podkreślać niektóre, szczególnie istotne fragmenty. Po przeczytaniu książki pojawia się oczywisty wniosek - nie da się stworzyć dużej wspólnoty, gdzie każdy miałby decydować o wszystkim, zaś komuny "dyktatorskie" prędzej, czy później upadną. Ponadto nie da się stworzyć społeczności odizolowanej od reszty świata, bo świat prędzej, czy później się o nią upomni. Przerażające w tej książce było to, jak bardzo można omamić ludzi - fragment, gdzie wyznawca Otto Muehla twiedzi, że "m o ż e rzeczywiście był złym człowiekiem" był szokujący. Książka warta przeczytania.

Książka pełna bólu. Autorka godziła słowami precyzyjnie jak nożem. Nie dało się ją przeczytać za jednym zamachem, czasami musiałam się przejść i odetchnąć od trudnej treści. Zdarzyło się, że nie zgadzałam się z poglądami autorki, niektóre twierdzenia wykrzywiały mi twarz, ale potrafiłam zrozumieć jej tok myślenia – smutny, ograniczony przez traumy z przeszłości. Jedyne, co mnie kłuło to to, że autorka nigdy, ale to nigdy nie wymieniła, ani nie pomyślała o pomocy psychologicznej/psychiatrycznej. Mimo że jej stan i symptomy wskazywały podręcznikowe objawy zaburzeń, które wymagają leczenia. Mam nadzieję, że autorka ma się teraz o wiele lepiej (minęło prawie dziesięć lat od publikacji książki). Nie zmienia to faktu, że przykro się to czytało. Polecam każdemu

Dobra robota, panie Górlikowski. Solidny reporterski wielogłos, pisany w trybie mrówczym. Autor dociera do dziesiątek osób powiązanych z głównymi zainteresowanymi (począwszy od tych, których obecność jest niejako obowiązkowa, na bohaterach epizodycznych kończąc), przez co wspomniane w stopce "śledztwo" zdecydowanie trzyma poziom. Co jakiś nawiedzały mnie echa kompozycyjnego chaosu (czy dało się lepiej ugryźć tak bogaty kawał historii?), wraz z kilkakrotnie powtarzanymi informacjami - a mimo to, wsiąkanie w kolejne anegdoty z życia zoo i nim zarządzających było prawdziwą przygodą. Nie zawsze przyjemną, ale wielce zajmującą. Być może zawartość "rąbnęłaby" mnie bardziej, gdybym wcześniej zetknęła się z tytułowym duetem (a nie - o zgrozo - myliła ich z Żabińskimi). Słysząc o kamerze wśród zwierząt, nie uświadczałam rozczulających migawek z czasu spędzonego przed teleodbiornikiem. Swoista ikona PRL-u, dla urodzonej w roku 2000 utrwaliła się wyłącznie w kategoriach językowych. Lekturę kończę z poczuciem dobrze spędzonego czasu i wieloma refleksjami. Trudno jest mi jednoznacznie ustosunkować się do ruchów państwa Gucwińskich - sprawy nie ułatwia portret malowany całą paletą szarości. Z ochotą jednak sięgnę do telewizyjnych archiwów i nadrobię zaległości w postaci jednego wybranego odcinka. Albo dwóch.

Autorka wgryza się wiertłem głębinowym w kolejne warstwy przeszłości swojego ojca, przez wspomnienia złe, gorsze i niekiedy (z rzadka) dobre, żeby przyszpilić moment i okoliczności jakie pchnęły były uczynnego, wysportowanego i oddanego rodzinie Mirka ku przeobrażeniu się w tak zwanego, cytat odautorski, menela. Bogata forma i brawurowe wykonanie nie pozwalają tej książki odłożyć. Są tu z wyczuciem zbeletryzowane wspomnienia, wątki biograficzne i autobiograficzne, kawał społecznej historii PRL, skomentowane z iskrą wyimki z tekstów naukowych, gorzki czarny humor. Jakkolwiek to nie zabrzmi, świetnie się to czytało mimo ciężaru tematu. Myślę, że autorka przekuła swoje doświadczenia w efekt naprawdę godny uwagi. To też niezmiernie potrzebny głos mówiący o tym, co uzależnienia robią dzieciom, rodzinom i społeczeństwu. Nagrody i nominacje w stu procentach zasłużone. Warto było to przeczytać.

Jest coś znajomego w tej opowieści. Któż z nas nie ma wujka, który wynosił z fabryki po kawałku blachę aż zrobił sobie nowy dach? Albo któż z nas nie wysłuchiwał głupot katechetki, nie plotkował ze Sklepową czy z Listonoszową. No i najważniejsze, każdy proboszcz jest dokładnie taki jak w tej historii, jego parafianie zresztą też. Dobrze się czyta książkę, która dobrze opisuje naszą mentalność. Naszą polską mentalność.

"Dom Gucci. Potęga mody, szaleństwo pieniędzy, gorycz upadku" autorstwa Sary Gay Forden to książka opowiadająca historię rodu Guccich, założycieli słynnego domu mody jakim jest właśnie tytułowy Gucci. Autorka dogłębnie zbadała 3 pokolenia, które zapoczątkowały a zarazem zakończyły panowanie członków rodziny w firmie z powodu błędów zarządzaniu, zuchwalstwie i nieumiejętności słuchania ludzi z zewnątrz. Forden przeprowadziła wiele wywiadów z członkami rodziny, jak i z osobami z bliskiego otoczenia rodu Guccich, dokładnie poznając całą chronologię wydarzeń, począwszy od założenia marki przez Guccia Gucciego. Książka jest z gatunku biograficznej ale czyta się ją jak powieść i czyta się ją dobrze, natomiast brakuje mi dalszej części historii, książka w pewnym momencie się urywa i zostawia czytelnika z niewiadomą dotyczącą dalszej historii marki - już w latach współczesnych, ale oczywiście dodatkowe informacje można znaleźć w sieci i ekranizacji filmowej. 7/10

Grecja miała, i zresztą nadal ma, swoje problemy z naziolami-narodowcami. W książce autor skupił się głównie na neofaszystowskim ugrupowani Złoty Świt, w 2020 roku uznanym za organizację przestępczą. Warto poczytać, by tak bezrefleksyjnie nie klaskać dzisiejszym marszom narodowym w Polsce.

Dość nierówna pozycja, niektóre reportaże niezwykle ciekawe, niektóre nudne, ale na pewno na plus przeważa to, że są to jedyne teksty autorów latynoamerykańskich, które można przeczytać w języku polskim z dodatkowym kontekstem. Warto się zapoznać chociażby dla wyrobienia własnej opinii.

Na początku zaznaczę, że opisywana sceneria: diecezja legnicka czy świdnicka, leżące na przeciwległym końcu Polski, są mi kompletnie nieznane, podobnie jak opisywane osoby, nie mam więc możliwości konfrontacji doświadczeń Autora z doświadczeniami znajomych byłych kleryków czy wiernych, z którymi wspomniani kapłani też mają kontakt, ani tym bardziej z własnymi. Okładka pozwala się domyślić, czego możemy się spodziewać: sensacyjny, antyreligijny tytuł, "Wydawnictwo Krytyki Politycznej", "PATRONAT / MATRONAT"[SIC!]: Fundacja Wolność od Religii, Polska Laicka. Na wstępie otrzymujemy przedmowę autorstwa Adama Nowaka (kim on jest - nie podano), napisaną językiem rodem ze stalinowskich materiałów antyklerykalnych. Na szczęście potem jest już znacznie strawniej. Najlepiej się tę książkę czyta gdy autor po prostu relacjonuje swoje doświadczenia w seminarium duchownym wraz z jego specyficznymi zwyczajami, wadami wykładowców, dziwactwami i prozą życia w środowisku mocno koszarowym. Część uwag dotyczących braku przygotowania do pracy na parafii z wiernymi czy do towarzyszenia im w trudnych chwilach jest bardzo trafnych. Dobrze, że opisuje dalekie od ideału postawy, przytaczając konkretne sytuacje, konkretne zachowania przełożonych czy wykładowców (czasem również samych kleryków - vide smutny przykład ich śladowego zaangażowania w tak potrzebny pensjonariuszom wolontariat w Domu Pomocy Społecznej mimo początkowych szumnych deklaracji). Wydaje się, że wielu z opisywanych duchownych nie powinno nawet ukończyć seminarium, a co dopiero brać udział w przygotowaniu kleryków do kapłaństwa. Te relacje odbieram jako rzetelne i obiektywne - osoby decyzyjne powinny z takich doniesień wyciągnąć wnioski, a winnych na ciepłych posadkach powinny spotkać zasłużone konsekwencje. Reakcją na niektóre rewelacje może być tylko klasyczny facepalm: "Już w trakcie rekolekcji[przed święceniami diakonatu] stwierdziliśmy, że oto za niecały tydzień będziemy diakonami, a... nie mamy bladego pojęcia o tym, co diakon robi podczas mszy!" - no litości, nawet co bardziej ogarnięci ministranci takie rzeczy wiedzą. Część uwag negatywnych Autora uważam za zwyczajne czepianie się - jakby nie wiedział, dokąd trafił. Za dużo dla niego tomizmu - panie Robercie, to teologia katolicka, nie świeckie studia na kierunku "filozofia"! Że o innych religiach tylko krytycznie i apologetycznie - Autorze, to seminarium katolickie a nie studia religioznawcze! Ze typowo naukowe tematy potraktowane po macoszemu - przecież nie po to idzie się do seminarium! Samborski krytykuje nawet nazwę przedmiotu "Wprowadzenie do Pisma Świętego", "argumentując", że jakoś na akademii medycznej nie ma "Wprowadzenia do anatomii" a na chemii "Wprowadzenia do pierwiastków". A przecież wielu obszernych dziedzin nie da się przerobić na jednym kursie, stąd obecność nazw przedmiotów typu "Podstawy....", "Wprowadzenie do..." czy "Encyklopedia...." na wielu kierunkach studiów - to przedmioty, w ramach których studenci z założenia mają poznać tylko podstawy. Razi mnie to, że Autor jest bardzo mocno przekonany, że intelektualnie góruje nad innymi. Ba, on został ateistą, bo uważał na wykładach, a inni "ani nie potrafią, ani nie chce im się tego wszystkiego rozumieć". Nie wykluczam, że na jego roku mogły trafić się jednostki niezbyt lotne, ale odnieść można wrażenie, że wszyscy wierzący są głupi, tylko Robert Samborski jaśnie oświecony. No i dla niego liczy się tylko fizyka, biologia i chemia. Że całkiem wielu wiernych czy nawet duchownych dokonywało ważnych odkryć właśnie w tych dziedzinach jakoś Autor zapomina, przypisując chrześcijanom w ogólności, a katolikom szczególne intelektualne braki. Najgorzej dzieje się, gdy autor porzuca rolę osoby relacjonującej i zaczyna teoretyzować i filozofować. Bez tego książka byłaby znacznie lepsza. Pod koniec pojawia się więcej nacechowanych bardzo negatywnymi emocjami wynurzeń Autora, który ujawnia: jest homoseksualistą, homoseksualizm jest naturalny, a Kościół zbrodniczy bo go nie akceptuje. Choć historia wyrzucenia już diakona a prawie prezbitera Roberta z seminarium przedstawiona jest rzeczowo i bez niepotrzebnego emocjonowania się (w sumie mógł się spodziewać...), ostatni rozdział to znów wielkie negatywne emocje. W sumie to stanowisko dość częste u osób, które odeszły od dotychczas praktykowanej wiary czy to na rzecz innego wyznania, czy to ateizmu. Jestem świeżo po lekturze książki Tulii Topy, która odeszła od Świadków Jehowy i teraz tym bardziej doceniam podejście Autorki, która potrafiła pokazać negatywne strony swojej dawnej wspólnoty wyznaniowej i uzasadnić swoją decyzję bez popadania w niezdrowe emocje czy epatowania obraźliwymi epitetami. Podsumowując tę przydługawą opinię: książka jest bardzo ciekawa, ale ma słabsze fragmenty - te zbyt nacechowane emocjonalnie, no i patrzymy na Kościół oczami apostaty, co dla jednych będzie wadą, a dla innych zaletą.

Kościół skrywa wiele tajemnic i nie zawsze są to tajemnice święte, trzeba pamiętać, że z tą instytucją są związani przede wszystkim ludzie, którzy tak jak każdy człowiek popełniają błędy i właśnie ta książka Artura Nowaka i Stanisława Obirka pokazują grzechy główne polskiego kościoła katolickiego.

Wszyscy powinniśmy czytać, żeby wiedzieć przed czym się ustrzec... To nie jest powieść na zabicie nudy a literatura faktu, która ma zmusić do refleksji. Przykre, że niektórzy szukają w tej książce rozrywki i oceniają nie rozumiejąc. Osoby szukające dobrej zabawy powinny sięgać po inne tytuły. Po prostu...

Autor przedstawia w swojej książce historię swojej rodziny w różnych okresach od cesarstwa po współczesność, co jest dla niego pretekstem by opowiedzieć jednocześnie o historii Śląska. Zręcznie wplata dzieje rodowe w wielkie wydarzenia które dotykały tego regionu, te dwa światy się wzajemnie przenikają i przez to ta niby osobista podróż autora staje się podróżą wspólną Ślązaków. Książka jest bardzo gorzka, pełna wielu trudnych tematów, tabu, przemilczanych historii Ślązaków. Zdecydowanie warto

Maciej Marcisz nadał swojej drugiej powieści bezpretensjonalny tytuł „Książka o przyjaźni”, ale ja mam wątpliwość, czy to rzeczywiście rzecz o przyjaźni prawdziwej, czy raczej o jakimś o niej wyobrażeniu. O ludziach, którzy lubują się samą myślą o tym, że są w relacji przyjacielskiej, ale tak naprawdę służy im ona tylko do kreowania takiego obrazu samych siebie, jaki chcieliby uzyskać, by wydawać się wyjątkowymi. Drugi człowiek, którego tak chętnie nazywają przyjacielem potrzebny jest, by przeglądać się w jego oczach i mieć poczucie, że stają się wymarzoną wersją siebie. Ta książka podobała mi się właśnie dlatego, że autor ujął temat przyjaźni w sposób nieoczywisty, a nawet niejako ją zdeprecjonował. Oto trójka bohaterów odnajduje siebie w trudnym dla nich momencie- kiedy zaczynają naukę w szkole średniej. Michała i Dorotę łączy swoisty snobizm czytelniczy, a Kasia dołącza do ich relacji niejako na przyczepkę. Wspólnie przeżywają pierwsze doświadczenia życiowe, szukają swojej tożsamości, spędzają ze sobą sporo czasu. Miałam jednak wrażenie, że ich związek podszyty jest rywalizacją o to, które jest bardziej interesujące, a jednocześnie dużo w im udawania i nieujawniania prawdy o sobie. Sam fakt, że moment rozpoczęcia dorosłego życia osłabia tę przyjaźń, a nawet pojawia się w nim chęć odizolowania się od dawnych znajomych stawia szczerość tej relacji pod znakiem zapytania. Marcisz stawia tu pytanie, które ja postawiłam sobie już dawno. Czy przyjaźń z lat szkolnych ma okres przydatności do spożycia, czy może się przeterminować? I czy da się reanimować marniejące uczucia? Kiedy drogi życiowe bohaterów zaczynają się rozjeżdżać, kiedy w ich życiu pojawiają się nowi ludzie, a marzenia z lat młodości więdną, bo nie udało się ich spełnić- może wtedy należy wkroczyć na inną ścieżkę i pozwolić wygasnąć relacjom z przeszłości? Przełomowym momentem w historii przyjaźni trojga bohaterów staje się krępująca sytuacja ujawnienia na grupowym czacie tajemnicy dotyczącej jednej z osób obecnych na spotkaniu po latach. Los ich i tak już nadwątlonej przyjaźni wisi na włosku, ale paradoksalnie będzie to punkt zwrotny w życiu całej trójki. Każde z nich będzie musiało wreszcie spojrzeć na siebie z dystansem i pogodzić się z myślą, że prawdziwe życie niewiele ma wspólnego z fantazjami i wyobrażeniami snutymi w wieku lat kilkunastu. To początek ich dorosłości, a co z przyjaźnią? Żeby się tego dowiedzieć, trzeba przeczytać „Książkę o przyjaźni” do samego końca.

Bardzo dobra! Temat schizofrenii jako takiej jest pogłębiony minimalnie (można co nieco dowiedzieć się z rozdziałów laboratoryjnych), jest też przywołanych całkiem sporo kolejnych "trendów" w psychiatrii - ale jest to przede wszystkim historia rodziny. Dużo tu moralnej szarości, czuć, że autor przeprowadził setki godzin wywiadów z rodziną. Dużo ludzkiej tragedii, jak też mówi tytuł. Historia rodziny z wielu stron, a pod koniec szczególnie z perspektywy zdrowych dzieci. Szczególnie pierwszą połowę czytało mi się szybko. Tam szczególnie historia rodziny była niemal niczym książka obyczajowa, mniej reporterska - ale czytało mi się to bardzo dobrze, bo świetnie potrafiłam zagłębić się w ten świat i wyobrazić sobie ich, a także ich dom. Potem niestety książka trochę zwalnia, chociaż jednocześnie robi się jakby chaotyczniejsza. Brakowało mi dłuższych opisów tego, kiedy dokładnie rodzina zorientowała się, że bracia są chorzy - ich podejrzeń, może jakiegoś wyparcia z racji czasów, może zauważania podejrzanych zachowań. W większości przypadków jednak bardzo szybko przeskakujemy ze stanu "uznawany za zdrowego" -> "chory", co jakoś nie zaspokoiło mojej ciekawości wystarczająco. Tym bardziej, że rodzina ewidentnie się ich "wstydziła", bazując po zachowaniu Mimi - ale nigdy nie wchodzimy do jej głowy, możemy tylko zastanawiać się co czuła na bazie opisów jej czynów.

Nie sądziłam, że można się jednocześnie tak z kimś utożsamiać i nie utożsamiać. Mery ma bardzo fajny sposób pisania, w którym jest szczera do bólu i jednocześnie lekka. Podczas czytania słyszałam jej głos i niemalże widziałam ją obok. Podoba mi się również zabawa formą, ponieważ książka nie ma tylko typowego tekstu na stronach, ale często przeplata je różnymi elementami czy kolorami, co nadaje książce wyjątkowego charakteru. Dobrze było jej posłuchać. Pomarzyć z nią. Pośmiać się. Zobaczyć, że w wielu przypadkach miałyśmy tak samo. Nie nazwałabym tego jednak lekką lekturą, ponieważ porusza trochę ciężkich tematów i wraca m.in. do czasów pandemii. Bardzo ciekawa lektura!

Daje 7 choć myślę że 6,5 to bardziej uczciwa ocena. Zawyżam, bo uważam że temat jest bardzo ważny i dlatego też fajnie żeby książka miała wysoką ocenę. Sporo wątków pokrywa się z hydrozagadka tego samego autora, nie mniej, książka jest nadal dobra. Porusza ważny temat, podaje konkretne przykłady z życia gmin, podaje propozycje rozwiązania problemów. Z wad - czasami jest chaotyczna, nie widziałem czasem związku pomiędzy wątkami, autor trochę skacze po tematach. Nie jest to ogromna wada, bo mimo wszystko da się zrozumieć czemu dany fragment się w niej znalazł. Polecam 🙂