Chłopaki z Dubaju

Lubię ten duet reporterski, bo zawsze potrafią pisać wprost, bez zbędnego moralizowania. W tej książce też to widać – dużo szczerości, odważne historie i spojrzenie na temat, o którym zazwyczaj mówi się szeptem. Nie jest to ich najmocniejsza pozycja, ale i tak czyta się z zainteresowaniem, bo mają ten styl, który sprawia, że czuję się jak podczas rozmowy ze znajomymi, a nie przy ciężkim reportażu. ⭐ Ocena: 7/10

Świetna książka, której brakowała w te wakacje. Mamy tutaj opowieści od pilotów wycieczek o tym jak Polacy zachowują się na wakacjach all-inclusive i ogólnie na wakacjach. Pełen przekrój psychologiczny typowego uczestnika oraz różne rodzaje turystów tych problematycznych (tutaj były śmieszne przykłady i porady jak siebie z nimi radzić) i tych mniej problematycznych, bardziej przyjaznych. Dowiadujemy się, jak wygląda praca rezydenta i pilota wycieczek od kulis i z pierwszej ręki. Bardzo ciekawa książka. Bardzo mnie zainspirowała. Porady cenniejsze niż nie jedna książka o psychologii. Mój ulubiony cytat: „Turcja czy Egipt to nie są już kierunki, którymi można się chwalić. Nie ma czym”. Polecam do Topki. Polecam

Na plus należy zaliczyć, że „Seksoholicy” Wiktora Krajewskiego to mocny, bezkompromisowy reportaż, oparty na autentycznych rozmowach z osobami dotkniętymi tym nałogiem. Moja ocena to rzetelne 6/10 – to dokument ważny społecznie, który rzuca światło na tabuizowane zjawisko, choć konstrukcyjnie bywa nieco zbyt powtarzalny. Krajewski jako reporter oddaje głos ludziom, którzy na co dzień funkcjonują wśród nas – to odnoszący sukcesy biznesmeni, przykładne matki, studenci czy pracownicy korporacji. Ich wspólny mianownik to niszczycielska siła popędu, który przestał być źródłem przyjemności, a stał się przymusem. Reportaż skupia się na demaskowaniu mechanizmu „podwójnego życia”. Autor prowadzi czytelnika przez mroczne zakamarki ludzkiej psychiki, gdzie seks jest traktowany jako środek znieczulający na ból istnienia, samotność czy niskie poczucie własnej wartości. Mocną stroną tego reportażu jest brak moralizatorstwa. Krajewski nie ocenia swoich rozmówców, nawet gdy ich zachowania budzą sprzeciw. Pozwala im mówić, dzięki czemu otrzymujemy surowy, nieprzefiltrowany obraz cierpienia ukrytego pod maską hedonizmu. Czytelnik dowiaduje się, jak łatwo w dobie aplikacji randkowych i powszechnej pornografii przekroczyć granicę, za którą kończy się wolność, a zaczyna niewola. Zamiast fabularnych zwrotów akcji, autor stawia na konfrontację z faktami. Napięcie w tekście wynika z brutalnej szczerości wyznań – często są to historie o utracie rodzin, majątków i godności. Styl Krajewskiego jest oszczędny, niemal suchy, co w przypadku reportażu o tak gorącej tematyce jest dobrym zabiegiem, bo chroni tekst przed popadnięciem w tanią pornografię. Niestety, w miarę czytania kolejne historie zaczynają powielać te same schematy, co sprawia, że narracja traci początkowy impet. Najważniejsze wnioski płynące z lektury to: Nałóg nie ma twarzy: Reportaż udowadnia, że seksoholizm dotyka każdą grupę społeczną, niezależnie od wieku czy statusu. Wstyd jest największą barierą: Najważniejszą radą, jaką można wyczytać między wierszami, jest konieczność profesjonalnej terapii – siła woli w starciu z nałogiem chemicznym mózgu często okazuje się niewystarczająca. Erozja bliskości: Krajewski pokazuje, że kompulsywny seks zabija zdolność do budowania autentycznych relacji, zastępując drugiego człowieka przedmiotem do rozładowania napięcia. Jako reportaż książka zasługuje na uznanie za odwagę i rzetelne zgłębienie tematu. Brakujące cztery punkty wynikają jednak z braku szerszego komentarza ekspertów (seksuologów, terapeutów), który nadałby historiom głębszy kontekst naukowy. Momentami ma się wrażenie, że to jedynie zbiór sensacyjnych wyznań, którym brakuje spójnej klamry analitycznej. Ponadto, niektóre rozdziały wydają się zbyt krótkie, by w pełni zrozumieć drogę bohatera do uzdrowienia. „Seksoholicy” to lustro postawione przed współczesnym społeczeństwem. Wiktor Krajewski stworzył reportaż, który jest ostrzeżeniem: w świecie, gdzie wszystko jest na sprzedaż, najłatwiej jest zgubić samego siebie.

W zasadzie niczego nowego z tej książki się nie dowiedziałem. Sam miałem w swoim życiu seminaryjny epizod i choć był on bardzo krótki, to podobnie jak u części bohaterów całkowicie zmienił moje postrzeganie kościoła. Warto przeczytać choćby po to, aby zrozumieć, dlaczego polski kościół wygląda tak, jak wygląda i dlaczego są tak niewielkie szanse na zmianę.

Naprawdę ciekawa. Gdy byłam młodsza często spotykałam się z takim obrazem, nawet wśród rodziny - alkoholików, patologii. Był straszny. Dopiero gdy byłam starsza zaczęłam się zastanawiać co doprowadziło tych ludzi do takiego stanu. Kojarzyłam panią Grażynę z gazet, filmu „Gwiazdor”. W tej książce opowiedziała jak to wyglądało od środka z jej perspektywy. Bardzo podziwiam ją, że udało jej się wyjść z uzależnienia na takim poziomie. Chyba nie znam nikogo, kto wyszedł z takiego stanu.

Na początku zaznaczę, że opisywana sceneria: diecezja legnicka czy świdnicka, leżące na przeciwległym końcu Polski, są mi kompletnie nieznane, podobnie jak opisywane osoby, nie mam więc możliwości konfrontacji doświadczeń Autora z doświadczeniami znajomych byłych kleryków czy wiernych, z którymi wspomniani kapłani też mają kontakt, ani tym bardziej z własnymi. Okładka pozwala się domyślić, czego możemy się spodziewać: sensacyjny, antyreligijny tytuł, "Wydawnictwo Krytyki Politycznej", "PATRONAT / MATRONAT"[SIC!]: Fundacja Wolność od Religii, Polska Laicka. Na wstępie otrzymujemy przedmowę autorstwa Adama Nowaka (kim on jest - nie podano), napisaną językiem rodem ze stalinowskich materiałów antyklerykalnych. Na szczęście potem jest już znacznie strawniej. Najlepiej się tę książkę czyta gdy autor po prostu relacjonuje swoje doświadczenia w seminarium duchownym wraz z jego specyficznymi zwyczajami, wadami wykładowców, dziwactwami i prozą życia w środowisku mocno koszarowym. Część uwag dotyczących braku przygotowania do pracy na parafii z wiernymi czy do towarzyszenia im w trudnych chwilach jest bardzo trafnych. Dobrze, że opisuje dalekie od ideału postawy, przytaczając konkretne sytuacje, konkretne zachowania przełożonych czy wykładowców (czasem również samych kleryków - vide smutny przykład ich śladowego zaangażowania w tak potrzebny pensjonariuszom wolontariat w Domu Pomocy Społecznej mimo początkowych szumnych deklaracji). Wydaje się, że wielu z opisywanych duchownych nie powinno nawet ukończyć seminarium, a co dopiero brać udział w przygotowaniu kleryków do kapłaństwa. Te relacje odbieram jako rzetelne i obiektywne - osoby decyzyjne powinny z takich doniesień wyciągnąć wnioski, a winnych na ciepłych posadkach powinny spotkać zasłużone konsekwencje. Reakcją na niektóre rewelacje może być tylko klasyczny facepalm: "Już w trakcie rekolekcji[przed święceniami diakonatu] stwierdziliśmy, że oto za niecały tydzień będziemy diakonami, a... nie mamy bladego pojęcia o tym, co diakon robi podczas mszy!" - no litości, nawet co bardziej ogarnięci ministranci takie rzeczy wiedzą. Część uwag negatywnych Autora uważam za zwyczajne czepianie się - jakby nie wiedział, dokąd trafił. Za dużo dla niego tomizmu - panie Robercie, to teologia katolicka, nie świeckie studia na kierunku "filozofia"! Że o innych religiach tylko krytycznie i apologetycznie - Autorze, to seminarium katolickie a nie studia religioznawcze! Ze typowo naukowe tematy potraktowane po macoszemu - przecież nie po to idzie się do seminarium! Samborski krytykuje nawet nazwę przedmiotu "Wprowadzenie do Pisma Świętego", "argumentując", że jakoś na akademii medycznej nie ma "Wprowadzenia do anatomii" a na chemii "Wprowadzenia do pierwiastków". A przecież wielu obszernych dziedzin nie da się przerobić na jednym kursie, stąd obecność nazw przedmiotów typu "Podstawy....", "Wprowadzenie do..." czy "Encyklopedia...." na wielu kierunkach studiów - to przedmioty, w ramach których studenci z założenia mają poznać tylko podstawy. Razi mnie to, że Autor jest bardzo mocno przekonany, że intelektualnie góruje nad innymi. Ba, on został ateistą, bo uważał na wykładach, a inni "ani nie potrafią, ani nie chce im się tego wszystkiego rozumieć". Nie wykluczam, że na jego roku mogły trafić się jednostki niezbyt lotne, ale odnieść można wrażenie, że wszyscy wierzący są głupi, tylko Robert Samborski jaśnie oświecony. No i dla niego liczy się tylko fizyka, biologia i chemia. Że całkiem wielu wiernych czy nawet duchownych dokonywało ważnych odkryć właśnie w tych dziedzinach jakoś Autor zapomina, przypisując chrześcijanom w ogólności, a katolikom szczególne intelektualne braki. Najgorzej dzieje się, gdy autor porzuca rolę osoby relacjonującej i zaczyna teoretyzować i filozofować. Bez tego książka byłaby znacznie lepsza. Pod koniec pojawia się więcej nacechowanych bardzo negatywnymi emocjami wynurzeń Autora, który ujawnia: jest homoseksualistą, homoseksualizm jest naturalny, a Kościół zbrodniczy bo go nie akceptuje. Choć historia wyrzucenia już diakona a prawie prezbitera Roberta z seminarium przedstawiona jest rzeczowo i bez niepotrzebnego emocjonowania się (w sumie mógł się spodziewać...), ostatni rozdział to znów wielkie negatywne emocje. W sumie to stanowisko dość częste u osób, które odeszły od dotychczas praktykowanej wiary czy to na rzecz innego wyznania, czy to ateizmu. Jestem świeżo po lekturze książki Tulii Topy, która odeszła od Świadków Jehowy i teraz tym bardziej doceniam podejście Autorki, która potrafiła pokazać negatywne strony swojej dawnej wspólnoty wyznaniowej i uzasadnić swoją decyzję bez popadania w niezdrowe emocje czy epatowania obraźliwymi epitetami. Podsumowując tę przydługawą opinię: książka jest bardzo ciekawa, ale ma słabsze fragmenty - te zbyt nacechowane emocjonalnie, no i patrzymy na Kościół oczami apostaty, co dla jednych będzie wadą, a dla innych zaletą.

Poprawnie napisana, gęsta od trzymających w napięciu historii. Ujawnia wiele nieznanych powszechnie faktów i kulis pracy policjantów pracujących pod przykryciem a z całą pewnością jest gotowym materiałem na świetny film. Dla osób zainteresowanych tematem to pozycja obowiązkowa.

Mam mieszane uczucia odnośnie tej książki. Podzielona jest na parę części, rozmowy z policjantami, pracownikami ZOŚK, ochraniającymi koronnych. No i wisienka na torcie, rozmowy z bandziorami, którzy zostali świadkami koronnymi. Po których to rozmowach chyba skłaniam się do Pani Piwnik, mającej zdecydowanie negatywne zdanie. Otóż, świadkiem koronnym (dużym) może zostać osoba, która nie zabiła ale oczywiście mogła współuczestniczyć w zabójstwie... Świadek dostaje nowe życie, nie pracuje, jest ochraniany, dostaje też pieniądze. Rozmówcy w książce, totalnie zdemoralizowani bez krzty skruchy, niestety przyzwyczaili się do znacznie większych sum uzyskanych z przestępstw, którymi parali się prawie całe swoje życie, i cztery tysiące złotych, jak to ujął jeden ze świadków, zdecydowanie nie wystarczają. Serio serio? Za siedzenie w domu, za udział w przestępstwach, za rozboje, za uczestnictwo w brutalnych wymuszeniach cztery tysiące złotych to jałmużna za którą nie da sie żyć bo pan gangster jest przyzwyczajony do "luksusowego życia", grubych milionów? Nie, ten program hoduje pasożytów i pozwala żyć ludziom, którzy dzięki statusowi świadka koronnego unikają słusznej kary. Nie, i jeszcze raz nie. Nawet, jeśli z drugiej strony pomógł wyłapać innych przestępców. Decyzja o zostaniu świadkiem nie zmienia tych ludzi, jest podyktowana czystym pragmatyzmem I wyrachowaniem. A książka w miarę dobrze napisana ze względu na kontrowersyjny temat choć nieco sucha, język zwłaszcza początkowo nieco odstręczał. Jednak polecam.

Fajnie się czytało, chociaż mam poczucie, że to bardziej historia zespołu Bajm niż samej Beaty, liczyłam na więcej „prywaty”. Kilka tematów z życia wokalistki trochę przemilczanych, rzucone jedynie krótko między wierszami. Rozumiem, że to może ochrona prywatności, ale pozostaje z poczuciem, że nie było to wszystko do końca szczere. Mimo wszystko, ja Beatę i jej twórczość uwielbiam :)

Bardzo dobra druga część, rozmowy z mężczyznami, osadzonymi, klawiszem etc. I mega żenująca pierwsza połowa książki z osadzonymi kobietami i sprawą Olgi, klawiszki, znęcającej się nad osadzonymi, pozwalającej na seks, upokarzającej seksualnie innych. Naprawdę czytało się to strasznie, miałam wrażenie że czytam zapiski z przedszkola lub szpitala psychiatrycznego gdzie bohaterkami są osoby o wątpliwym intelekcie. Mimo wszystko polecam. Rozmowy z mężczyznami: rzeczowe, konkretne, nawet jeśli rozmówcą był grypsujący bandzior.

Z książki dowiadujemy się jaką niebezpieczną zabawą jest kasyno, jak uzależniają młode umysły gry komputerowe czy już starsze - totolotek. Myślę, że większość z nas nie ma pojęcia jak niebezpieczne są to "rozrywki". Autorka zebrała historie ludzi, którzy zniszczyli życie swoje i swoich rodzin tym podstępnym nałogiem. Krupierka z kasyna zdradza mechanizmy jak kasyno "uprzejmie" obsługuje gości i łapie w sidła zadłużania się nic nie podejrzewającego gracza. W kasynie zawsze wygrywa bowiem kasyno. Inaczej by się ta działalność nie opłacała. Graczowi pozostają tylko rosnące długi. Ciekawostką dla mnie było to, iż uzależniony człowiek idzie się tam tak naprawdę spłukać. Siła nałogu jest bowiem niedopokonania. Regularnie grają nawet emeryci przeznaczając co miesiąc ustaloną sumę. Rodzice, aby dziecko się czymś zajęło dają mu komórkę, a to już pierwszy krok do tragedii. Potem dla uzależnionego dziecka ratunkiem jest tylko psycholog i terapia oraz wstrzemięźliwość do końca życia. Uzależnienie dotyka już nawet 11-letnie dzieci. Czy ktoś i tym wiedział choćby z telewizji? Raczej nie, bo to branża przynosząca ogromne zyski. Bardzo aktualna i wartościowa lektura dla każdego. Warto poznać tego wroga zanim wpadniemy w jego szpony idąc z nudów pograć w delegacji.

Wart przeczytania reportaż, poruszający wiele kwestii związanych z służbą kobiet w policji. Choć ta siódemka trochę naciągana. Zabrakło mi tu trochę obiektywności i kontaktu "z drugą stroną mocy". Rozumiem i szanuję przekaz książki - wyliczyć wyzwania i trudności, jakim stawiają czoła kobiety w policji, dać im głos. Ale nie chodzi chyba też o wystawianie laurki? Czy nie można było porozmawiać również ze stroną męską? Zapytać policjantów skąd ich sceptycyzm do służby kobiet w terenie? Może nie zawsze to seksizm, ale po prostu czysta niechęć do wyjazdu na interwencję z kobietą ważącą 50kg? Niechęć do zmiany klimatu rodem z męskiej szatni? Albo pisząc mocny rozdział o ustawie dezubekizacyjnej - podejść do tematu z troszkę większą subtelnością? Bo skoro ja mogę przyjąć, że wiele osób pracujących swego czasu w milicji nie było sługami systemu i zostało autentycznie pokrzywdzonych ustawą dezubekizacyjną, to czy autorka nie może z kolei napomknąć, że część policjantek niekoniecznie była bohaterskimi aniołami prowadzonymi poczuciem misji albo "tylko sekretarkami"? Wiem, że trudno pozostać zdystansowanym po odbyciu tylu rozmów i poznaniu tylu ludzkich historii. Niemniej w tych najlepszych reportażach furtka do interpretacji pozostawiona czytelnikom jest zawsze troszkę szersza. Aha, no i nie ma takiej miejscowości pod Poznaniem jak SwarzĄdz. Tak przynajmniej było w audiobooku...

Początek dosyć niemrawy, za dużo wątków biograficznych. Później nabiera tempa i czyta się już całkiem przyjemnie. Całość napisana językiem prostym a autor słusznie pomija zbędne technikalia, tak by przeciętny odbiorca nie miał problemów ze zrozumieniem tego trudnego zagadnienia. Kolejnictwo to niezwykła pasja, którą ta książka pomaga zrozumieć.

Szokująca dla mnie jest ta książka. Nie mieści mi się to w głowie że tak mogą się zachowywać osoby duchowne i ukrywać oraz tuszować tak straszne sprawy, powinni być bezwzględnie karani za swoje występki. Czytając książkę otwierałam oczy ze zdumienia dowiadując się o skandalach w kościele katolickim, czyli w miejscu gdzie każda osoba powinna się czuć bezpiecznie i ufać osobie do której przychodzi. Wysyłając dziecko do takiego miejsca powinniśmy mieć pewność że nic złego mu się tam nie stanie.

Książka dla mnie jako zupełnego laika i osoby z zewnątrz okazała się bardzo ciekawą lekturą. Dowiedziałam się wiele na temat tego jak działa wiezienie i jak wyglada praca w Służbie Więziennej. Bardzo interesujący jest początek bo autorka zaczynała służbę jeszcze w czasach PRLu. Następne rozdziały były niestety nierówne. Niektóre czytałam z dużym zainteresowaniem ale były też takie które mocno się dłużyły. Przeszkadzało mi szczególnie przeskakiwanie między różnymi okresami czasu i mieszanie wątków. Autorka przedstawia więźniów w bardzo pozytywnym świetle i niestety to również trochę mi przeszkadzało w czasie czytania. Ale poza tym książka bardzo mi podoba, ponieważ zawiera naprawdę wiele informacji niedostępnych dla zwykłego człowieka. I jest dobrze napisana. A autorka bardzo mi zaimponowała swoim uporem i tym jak potrafiła radzić sobie z różnymi przeszkodami.

Ciekawie napisana, porusza wiele wątków związanych ze sprawą Iwony Wieczorek i słuchało się tego z zapartym tchem, ale nie podobały mi się dwie rzeczy: 1. Za dużo wątków paranormalnych, wizji jasnowidzów, które koniec końców nic nie wnoszą, bo ciała nadal nie ma. Według mnie przez to książka trochę traci na rzetelności. 2. Bardzo mocne najeżdżanie na matkę Iwony. Rozumiem, że ktoś może uznać jej zachowanie za odbiegające od standardów, ale mimo to jakieś to takie nieetyczne żeby tak zjechać matkę zaginionej dziewczyny.

Treść ciekawa, wręcz wstrząsająca. Nie każdemu może jednak pasować fabularyzowany, nieco dziecinny styl wypowiedzi głównej bohaterki. Sporo ciekawych faktów etnograficznych i historycznych. Znalazłam jednak błąd: nie ma żadnych potwierdzenych danych na to, że Hitler zakazywał małżeństw z rudymi, autor niestety podał to jako fakt.

Książka „O chirurgii inaczej” to fascynująca podróż w głąb świata medycyny, ukazana z perspektywy człowieka, który nie boi się mówić o kulisach pracy chirurga — zarówno tych spektakularnych, jak i trudnych, często przemilczanych. Autor, lekarz z wieloletnim doświadczeniem, nie ogranicza się do opisywania przypadków klinicznych. Zamiast suchej naukowej relacji, proponuje czytelnikowi opowieść o emocjach, odpowiedzialności i cenie, jaką płaci się za ratowanie ludzkiego życia. To nie jest klasyczny podręcznik chirurgii. To raczej zbiór refleksji, anegdot i obserwacji, które pozwalają zrozumieć, że medycyna to nie tylko technika i precyzja, lecz także etyka, empatia i sztuka podejmowania decyzji w ułamku sekundy. Autor z wyczuciem balansuje między profesjonalizmem a ludzką wrażliwością — potrafi z jednej strony opisać szczegóły zabiegu, a z drugiej przyznać się do wątpliwości, lęku czy błędów, które są nieodłącznym elementem pracy w sali operacyjnej. Na szczególną uwagę zasługuje język — prosty, zrozumiały, ale niepozbawiony emocji. Dzięki temu książka trafia nie tylko do lekarzy czy studentów medycyny, ale też do szerokiego grona czytelników zainteresowanych tym, „jak to naprawdę wygląda” po drugiej stronie stołu operacyjnego. Warto też wspomnieć, że doktor Paweł Kabata od wielu lat prowadzi swój profil medyczny na Instagramie, gdzie publikował podobne teksty. Pomysł powstania książki "O chirurgii inaczej" zrodził się właśnie tam, wraz z rosnącą popularnością instalekarza chirurga Pawła. „O chirurgii inaczej” to lektura, która uczy pokory wobec życia i ludzkiego ciała. Skłania do refleksji nad granicami nauki, ale też nad granicami człowieczeństwa. Pokazuje, że chirurg to nie tylko człowiek z nożem, lecz przede wszystkim ktoś, kto codziennie zmaga się z odpowiedzialnością większą niż jakikolwiek inny zawód.

📝 Drugi tom policyjnej serii kontynuuje historię funkcjonariuszy, gdzie codzienność pracy operacyjnej zderza się z presją systemu, medialnym szumem i osobistymi konsekwencjami noszenia odznaki. Autor skupia się na realiach policyjnej roboty: procedurach, relacjach w zespole, napięciach między instynktem a regulaminem oraz cenie, jaką płaci się za bycie „na służbie” także po godzinach. 💭 Moja opinia: Trzyma poziom pierwszego tomu. Absolutnie kupuję to połączenie: polonistyczna elokwencja + policyjna bajera. Język to tu czysta przyjemność – można się w nim rozsmakowywać, łapać rytm dialogów, doceniać styl i sposób prowadzenia narracji. Czytałam głównie dla tego klimatu, bo fabularnie… no cóż, w tym gatunku naprawdę trudno mnie jeszcze czymkolwiek zaskoczyć ;) Co nie znaczy, że jest źle – po prostu wiem, dokąd to zmierza. Za warsztat, konsekwencję i język daję solidne punkty. Książka bardziej do smakowania niż do nerwowego przewracania kartek. ⭐ 7/10

Bardzo dobry reportaż śledczy, gdzie narracja autora książki przeplatana jest cytowanymi fragmentami zeznań w prokuraturze. Komentarz dziennikarza potrzebny jest by zrozumieć kontekst. Po przeczytaniu książki masz całkiem nową perspektywę na zdjęcia na portalu plotkarskim i na karierę i sławę pewnych pań. Książka niedostępna, z wiadomych przyczyn, lecz ja wypożyczyłam książkę w największej bibliotece w swoim mieście. 2 dni czytania nie były dla mnie straconym czasem. Dla prawników książka jest ciekawym kazusem pod względem strategii prowadzenia śledztwa nt sutenerstwa i prostytucji.