Brzeg nieskończoności

Zamknięcie pierwotnego cyklu o Xeelee, gdzie zbiegają się nici z poprzednich trzech tomów. Pierścień (jak w sumie cały cykl) to hiper ultra hard kosmiczna SF. Nie wydaje mi się, by istniało w literaturze fantastycznej cokolwiek, co przebije ten cykl pod względem "twardości SF". Mamy tu w miarę przyzwoitą fabułę - samodzielną, ale też wieńczącą cały cykl - jednak z pewnością nie pełni ona pierwszoplanowej roli, jest stelażem na którym autor rozwija wizję fizyki wszechświata. Sednem cyklu jest fizyka, z naciskiem na astrofizykę. Standardem jest tu atakowanie cywilizacji poprzez ciskanie galaktykami, superstrunami, projekty których masa liczy się w milionach mas galaktyk, odległości w jakich się poruszamy to miliony lat świetlnych, kampanie wojenne skracające życie gwiazd w całym wszechświecie o miliardy lat, postludzkie byty żyjące wewnątrz gwiazdy przez miliony lat, bawimy się czasem i przestrzenią, itp. Wydaje się, że fizyka którą posługuje się autor, w pewnym momencie odbiega od rzeczywistej. Jest to jednak tak napisane, że podczas lektury, przeciętny czytelnik w żaden sposób nie znajdzie tu dziury w rozumowaniu. W warstwie literackiej nie jest to rzecz wyjątkowa, ale też trudno znaleźć jakieś specjalne niedociągnięcia. Poziom wprawnego rzemieślnika. Pozycja dla szczególnego czytelnika. 8/10

Dostałem to czego dokładnie oczekiwałem. Sprawnie napisana, lekka, rozrywkowa lektura. Akcja tworzy w miarę spójną całość i idzie równym tempem bez zbędnego smęcenia i nudzenia. Nie arcydzieło SF ale sprawne rzemiosło, które z przyjemnością choć oczywiście bez ekstazy można popełnić na jesień.

Boże, jakie to było fantastyczne! :D Timothy Zahn jest moim ulubionym pisarzem z gatunku Science Fiction. Ten gość czego by się nie tknął, zamienia to w złoto. Na ten moment posiadam wszystkie jego książki, jakie tylko zostały przetłumaczone na język polski. Teraz tylko dozuję sobie przyjemność i mniej więcej co dziesiątą książkę, "pochłaniam" coś z jego twórczości. Potem następuje przerwa, znowu koło dziesięciu książek i wytęskniony powrót do Zahna. Z powieściami Timothy'ego jest jak z dobrym obiadem. Zostawiasz kotleta i najpierw zjadasz wszystko co jest na talerzu (czytasz książki innych autorów), a na sam koniec zostawiasz najlepsze (kotleta) i pożerasz z przyjemnością :D 10/10!

No i pętla się zamyka, wracamy do początku bogatsi o lepsze zrozumienie świata Brina, jego zależności i konotacji, a jednocześnie poznajemy nowy świat równie odjechany, ktory wskakuje w układankę. Jak dla mnie z tego całego szerego cykli i pod cykli ta ksiazka jest najlepsza. Poprzednie bardziej próbują nas moralizować i uwrażliwiać, natomiast ta to czysty przygodowy sf. Bardzo dobrze napisany, dosyć skomplikowany ale do ogarnięcia. Oczywiście jak to u Brina, tutaj jest również czytelny przekaz, jednak trochę delikatniej pchany nam pid oczy. Ogólnie tomy się rozkręcają, już poprzedni był bardzo dobry ale ten jest trochę lepszy. Z niecierpliwością czekam co będzie dalej.

Straszliwie długo nie mogłam zabrać się do przeczytania tej książki. I pewnie gdyby nie fakt, że biblioteka coraz bardziej zaczęła się o książkę upominać, pewnie nadal leżałaby na półce i czekała na swój czas. Niemal od pierwszej strony zaciekawia. I choć wydaje się przynajmniej na początku, że pomysł stary jak świat, to czyta się bardzo przyjemnie i interesująco. Wyrosła na gruzach poprzedniej kolejna cywilizacja w poszukiwaniu wartości i użyteczności poprzedniej. Ale jest wolno. Przynajmniej na początku. Czytelnik nastawiony na typową powieść drogi może się rozczarować, bo ponad ¼ to przygotowania, wprowadzenie, zawiązanie fabuły. I kiedy już można mocno się zdenerwować, to na przestrzeni dwóch stron: zapada decyzja o wyjeździe, zbiera się ekipa i rusza w trasę. Szybko. Można się obudzić. Po potem znowu, jadą, jadą i jadą… Dużo czasu autor poświęca na wprowadzenie czytelnika w stworzony przez siebie świat. W sumie dobrze, bo to ułatwia zrozumienie, ale jak dla mnie i tak wielu informacji nie było. Niewiedza bohaterów dotycząca przeszłości świata pewnie pomaga autorowi, ale u mnie jako czytelnika pozostawiła wiele wątpliwości, nie dopowiedzeń. Bardzo podobało mi się początkowe „prowadzenie” bohaterów. I chyba mimo wszystko bardzo spokojny klimat całości. Na „nie” powiedziałabym jednakże: - było trochę za spokojnie, zbyt jednostajnie i niekiedy monotonnie; - śmierć uczestników wyprawy wpisała się w klimat – nic, nic, nic, a potem jedna linijka i nie ma człowieka, gdyby ktoś postanowił opuścić kilka linijek, mógłby nie zauważyć; - podobnie z końcówką – wyprawa, która zajęła całą książkę, zakończyła się odnalezieniem poszukiwanego miejsca i zajęła autorowi pewnie z 10 stron, potem bardzo nasycony informacjami i przyszłością bohaterów epilog i zanim się obejrzałam było po wszystkim - chyba nie do końca rozumiem miłość bohaterów i w sumie nie do końca wiem z jakiego powodu w pewnym momencie bohater postanowił oświadczyć się bohaterce; - uboga emocjonalnie, na tyle, że bohaterowie byli zbyt oddaleni ode mnie Do na „tak” dołożyłabym: - język; - klimat spokoju; - bohaterowie, a właściwie ich dobór, wprowadzenie; - pomysł. Przyznam, że mam ochotę sięgnąć po kolejną książkę tego pana, aby przekonać się co może być dla niego charakterystyczne, a co było wypadkiem/celowym działaniem przy pracy.

Ta książka jest bezpośrednio połączona z drugą częścią, akcja tych dwóch dzieje się praktycznie w tym samym czasie. To jest bardzo dobra część, myślę, że na równi z poprzednią. Akcja toczy się wartko , postacie są interesujące. Samo przesłanie i nota końcowa autora trzyma za serce i niesie pewną myśl. Serdecznie polecam

Wyobraźnia autora i swiatotwórstwo - 11/10 Jestem pod niesamowitym wrażeniem jak z pozoru prosta historia może być aż tak odrealniona. Niesamowicie pobudza kreatywność i osobiście, czułem się pod płaszczem Gwiazdy niesamowicie przytulnie. Postacie - ludzkie, wyraziste, fajnie rozwinięte, można się z nimi utożsamić. Mam wrażenie że zapamiętam je na długo, zdecydowany plus. Dlaczego tylko tyle skoro wymieniam same zalety? Przeczytałem Pływ jako 3 książkę, zaraz po tratwie i Czasoposobnej Nieskończoności. Będąc szczerym - nie zachęciła mnie do kontynuacji serii. Książka piekielnie mi się dłużyła, być może przez to, że czytam ostatnio tylko książki Baxtera. Jest w niej coś co sprawia, że już za nią tęsknię a skończyłem czytać 20 minut temu, ale za razem cieszę się że wreszcie przez nią przebrnąłem. Bardzo chcę wierzyć, że gdy wrócę do niej za jakiś czas zakocham się w pełni. Polecam zostawić tą część na koniec serii, jako że jest pomijalna w całej serii Xeelee. Uniwersum jest cały czas to samo ale Pływ wydaje się dodatkiem do głównej historii. Ja skłaniam się ku temu, że w moim przypadku wzięcie się za Pływ zaraz po drugiej części było błędem. Chciałem więcej odpowiedzi a dostałem spin-off

Pozycja przypadkowo odkryta w odmętach jednej z bibliotek. Wydawnictwo Zysk i s-ka potrafiło niegdyś wydawać dobrą, oryginalną s-f. Lektura sprawiła mi dużo nieoczekiwanej frajdy, przyjemny styl i spory ładunek świeżych pomysłów s-f. Orgia świata przedstawionego, wydarzeń i zaskakujących rozwiązań fabularnych sprawia, że akcja gna na złamanie karku, ale dzięki temu lektura pochłania i nie sposób się od niej oderwać. Przy czym zwroty akcji są naturalną konsekwencją wcześniejszych wydarzeń, za co duże brawa dla autorki. Odnosiłem wrażenie, że autorka ma tyle pomysłów, że musi je wszystkie kondensować w znośną dla standardowego czytelnika fabułę, na szczęście nie cierpi na tym spójność świata przedstawionego, wszystko ładnie się zazębia i trzyma kupy. W zasadzie jedyne, do czego bym się przyczepił to bohaterowie, zbyt jednowymiarowi i poprowadzeni linijką. Locus za powieść całkiem zasłużony, w czasach gdy nagrody literackie nie były jeszcze dotknięte raczyskiem karykaturalnej poprawności politycznej. "Struktor Bohra" jest jedną z siedmiu dotychczas wydanych powieści z cyklu "Nanotech succession", zasługującego na jego przybliżenie polskiemu czytelnikowi, może jakieś wydawnictwo jednak się skusi?

Fajna nie tuzinkowa książka. Warta przeczytania poziom o niebo wyższy niż zmierzch S. Meyer czy trylogia czasu K.Gier-czyli nasze współczesne nie wiadomo dlaczego bestselery. Ciekawy wątek alternatywnego wymiaru z porwanymi na przestrzeni czasu wybitnymi twórcami- Mozart. Raczej nie zapomnicie tej książki- historia nie tuzinkowa. :)

Książka nie dla każdego. Napisana w starym stylu, kojarzącym mi się z literaturą lat 60-80. Niezbyt wartko płynąca akcja plus, pseudo naukowe filozofowanie. To nie dzisiejszy trip kolejką górską, wiec jeśli szukasz ostrej jazdy to książka nie dla ciebie. Połączenie teraźniejszości (lata 80) poprzez parapsychologię z światem starych wierzeń w elfy i inne magiczne istoty. Książka notabene dedykowana Poulowi Andersonowi, a z nim kojarzy mi sie od razu "Zaklęty miecz". Więc stare wierzenia regionu skandynawi czy islandii. Odnajduje też tutaj nuty "Snu nocy letniej". Generalnie połączenie ziemskiej, akademickiej teraźniejszości z dawną magią (wierzenia prechrześcijańskie) i doprawione na koniec szczyptą zafascynowania Dangeon and Dragons. Szukając zajęcia na deszczowy wieczór, tę pozycje dopadłem na urlopie. Wypatrzyłem na półce w schronisku, w górach. Przeczytałem z przyjemnością, dawno nie miałem w łapkach nic bazującego na starych wierzeniach isladczyków w Alfarów. Może dzięki temu wrócę do wspominanego wcześniej Poula Andersona. Zobaczymy. W każdym razie miłej lektury.

Książka bardzo fajna, chociaż inspirowana sztuką Ubu Roi, to nie ma wielu nawiązań. Po części space opera, trochę cyberpunk, bardziej połaczenie powieści pierwszokontaktowej z powieścią marynistyczną (tu uwaga, Admirality court to Izba Morska, już od biedy może być Izba Kosmiczna/Żeglugi Kosmicznej, nie Sąd Admiralicji, innych błędów tłumaczeniowych nie wyłapałem, choć nie wymagam od tłumacza nie będącego prawnikiem znajomości instytucji marynistycznych, więc Luzik). Jak zwykle u Williamsa mamy sporo ciekawych spostrzeżeń dotyczących ludzi, kosmitowatości kosmitów, kosmos opiera się na handlu i przemyśle a ten jest pokazany bardziej realistycznie niż widzi się to zazwyczaj. Polecam, chociaż zalecam zapoznanie się ze sztuką Król Ubu oraz Okablowanymi Williamsa, zanim sięgniecie po tę pozycje.

Świetna narracja i głęboko przemyślany świat oraz zwyczaje obcej cywilizacji. Lubię akcję, a tu mimo, że nie ma jej dużo, to czytałem z rosnącym zainteresowaniem dzieje ludzi (a dokładnie jednego) wśród istot do nas podobnych, ale mających inne spojrzenie na świat i mających inne zasady. Z przyjemnością sięgnę po następny tom.

Po zaczytaniu się w Inwazję Opoponaksów sięgnąłem po następną książkę człowieka, który wyżej wymienioną pozycją na swój sposób mnie oczarował. Niestety z tym podejściem spotkało mnie rozczarowanie. Abstrahując jednak od poprzedniej książki można powiedzieć, że to całkiem ciekawa pozycja. Niestety nie udaje się jej uniknąć typowych problemów tego rodzaju literatury- główny bohater, w tym wypadku bohaterka zmienia się jak kameleon wraz z postępami książki tylko dlatego, że fabuła tego wymaga. Jest irytująco niestała w zachowaniu. Mamy w dużej mierze klasyczny wzorzec postapo i bohaterki, która próbuje się odnaleźć w tym, co zastaje. Pech chce, że niestety łatwiej byłoby mi polubić postać Milo niż samą główną bohaterkę, przez co odbiór tej książki możliwe, że mi się wykrzywił. Jednak to nadal całkiem sympatyczna pozycja przy której można spędzić spokojnie z dwa bądź trzy rozluźniające wieczory. Jednak należy przyzwyczaić się do charakterystycznej narracji, która mi działała niestety na nerwy- jest wyjątkowo szarpana, poszczególne rozdziały niejednokrotnie dzielą spore odstępy czasu.

Pierwszy raz książka czytana w latach 2000-cznych - pamiętam, że zrobiła na mnie ogromne wrażenie. Obecnie przeczytana ponownie po niemal dwóch dekadach, jest to nadal bardzo solidna pozycja sci-fi osadzona w czasach współczesnych, której głównym wątkiem jest wynalezienie urządzenia, które błyskawicznie detonuje wszystkie materiały wybuchowe bazujące na azotanach, który jest m.in. głównym składnikiem prochu strzelniczego. Trzeba jednak przyznać, że dla europejskiego czytelnika jest to trochę powieść egzotyczna, przedstawia ona bowiem przeciąganie liny pomiędzy frakcją, która chce Amerykę w ten sposób rozbroić, oraz frakcjami, które próbę pozbawienia amerykańskiego obywatela broni palnej uważają za zamach na konstytucję i prawa człowieka. Jednak w Polsce traktujemy Amerykanów i ich obsesję na punkcie posiadania broni trochę jak na fanaberię, Europa pokazuje bowiem, że bez broni da się żyć (co tez autor w książce wspomina, że na starym kontynencie Detonator przyjąłby się bez większych tarć). Ode mnie dla "Detonatora" ocena 7/10 - za ciekawe spojrzenie w amerykańskie społeczeństwo, uwzględniające argumenty za i przeciw posiadaniu broni.

Przeczytałem tę książkę po raz pierwszy będąc może w drugiej klasie podstawówki. Wraz z Ubikiem doprowadziła do tego, że bardzo szybko porzuciłem lektury szkolne na rzecz science fiction, a moje życie zostało odmienione - na zawsze zawładnęły nim kosmos i wizje przyszłości. Osiemnaście lat temu jej motywy wykorzystałem do napisania pracy maturalnej. Długo wstrzymywałem się z powrotem do niej, bo jako dojrzały czytelnik, miałem spore obawy, że spotka mnie zawód. Który już niejednokrotnie mnie dopadł, kiedy lektury młodości okazywały się trącić myszką, mieć w sobie sporo naiwności czy po prostu dziś były dla mnie słabe warsztatowo. A jednak i dziś potrafiła obudzić we mnie tę dziecięcą ciekawość, a Clarke potrafił pisać i nic mnie nie raziło. Nie będę się rozwodził, to prawdziwa klasyka SF i po prostu trzeba ją znać, a szkoda rzucać jakimiś mniejszymi spojlerami i psuć komuś samodzielne odkrywanie jej tajemnic. Ocenę może i zawyżam za nostalgię, ale tylko trochę. W dwa popołudnia ją wręcz przeleciałem, nie włączając nawet komputera, choć ostatnio czytanie idzie mi mozolnie. Niesamowita wizja, ciekawe zderzenie światów, tym większe wrażenie robi, kiedy się pomyśli, że ma to blisko 70 lat. Clark to był niesamowity wizjoner.

“A little while and I will be gone from among you, whither I cannot tell. From nowhere we came, into nowhere we go. What is life? It is a flash of a firefly in the night.” - Ostatnie słowa Crowfoot, Wodza Czarnych Stóp. Książka opowiada o naukowych badaniach nad doświadczeniami z pogranicza śmierci prowadzonych przez psychiatrę Joannę Lander oraz neurologa Richarda Wrighta. Jej lektura była dla mnie przeżyciem samym w sobie, pozostawiła niezmywalny ślad, który na dłużej będzie mi towarzyszył. Dokąd odchodzi nasza świadomość po śmierci i jaką funkcję z naukowego punktu widzenia przedstawia NDE (near-death experience)? Możliwe odpowiedzi odkryjecie na kartach tej powieści. Zacznijmy od oczywistego - tak, “Przejście” jest najbardziej przegadaną książką jaką w życiu przeczytałem, ale w tym szaleństwie zdecydowanie dostrzegam metodę. Było tu mnóstwo foreshadowing dotyczących przyszłych wydarzeń, informacji, które w rozdziałach końcowych mają fundamentalne znaczenie dla tego co obserwujemy, a charakterystyka bohaterów ukazana w ten gadatliwy sposób sprawiała, że zaczyna nam realnie zależeć na tych postaciach - ich przeżyciach, doświadczeniach - a ich determinacja i motywacje nabierają głębokiego, zrodzonego z uczucia i familiarności zrozumienia. Świat rzeczywisty przenika się z doświadczeniami “z pomiędzy” i metaforą sprawiając, że non-stop towarzyszy nam pytanie o sposób funkcjonowania ludzkiego mózgu, na ile możemy zaufać naszym przeczuciom oraz pamięci. Skoro już ten punkt mamy z głowy, pomówmy o zaletach. Na pewno nie spotkałem się z lepszym przedstawieniem metodologii naukowej i wyzwań jakie występują przy pracach badawczych w oparciu o wywiady personalne. Jesteśmy podatni na wiele błędów poznawczych, a jednym z nich i działającym najmocniej jest “efekt potwierdzenia”, o który bardzo łatwo gdy usiłujemy ustalić interesujący nas fakt. Samo cross-examination, porównywanie wielu pozornie niezależnych źródeł lub zmiennych na raz nosi ryzyko przypadkowego błędu wynikającego z naszej preferencji wobec określonych danych wyjściowych. Tak samo jest z korelacją i przyczynowością, wielokrotnie mylonych, bowiem potrafią wynikać z zupełnie niezależnej zmiennej. W “Przejściu” doświadczamy również innych przeszkód natury ludzkiej - czy osoba poddana badaniu może mieć powody by kłamać, czy może być ideologicznie zaprogramowana w celu ujrzenia określonych obrazów? Czy dopowiada sobie logiczny ciąg wydarzeń post factum? Czy wizje, których doświadczają pacjenci podczas NDE mogą wynikać z przenikania danych do naszego sensorium w sposób nieuświadomiony? Jaki wpływ może mieć sposób zadawania pytań na wynik obserwacji? I tak dalej i tak dalej. Mnóstwo było tego w pierwszej części tekstu (sama powieść dzieli się na 3 części) i zostało to pokazane perfekcyjnie. Nuda? Dla kogoś niezainteresowanego metodologią naukową i nauką sensu stricte na pewno, dla mnie to było coś naprawdę godnego uwagi, coś czemu się poświęca tak mało uwagi w powieściach science fiction (albo zbywa się jednym machnięciem ręki, jednym zdaniem, aby odhaczyć element wątpliwości), a tutaj opisano we wspaniały sposób to, jak możemy wielokrotnie błądzić na drodze naukowego poznania. Książkę powinny przeczytać wszystkie pseudonaukowe głąby chcące poprawiać naukowców siedząc na kibelku z telefonem w ręku. Drugą rzecz, za którą chciałbym pochwalić autorkę jest to, że podejmując się takiego tematu (który nie ukrywajmy, w społecznej świadomości ma dosyć religijne konotacje) do samego końca przedstawia naukę z należytym jej szacunkiem. Mam na myśli to, że autorka nie odlatuje w wishful thinking nawet w kulminacyjnych elementach powieści i choć wielokrotnie stawia czytelnika na tym rozdrożu między wiarą, a nauką, balansuje na granicy pomiędzy tym co wytłumaczalne, a tym co wymyka się naszej percepcji, to ani na chwilę nie odlatujemy w bełkot lecz obcujemy z wybitnie introspektywną, wielopoziomową, wysokich lotów realistyczną literaturą SF, która daje sporo do myślenia i zostawia nas w tym słodkim miejscu, w które celuje wielka proza - na pograniczu, na rozdrożu i zachęca nas do samodzielnej interpretacji wydarzeń. Trzecią rzecz, za którą muszę pochwalić “Przejście” jest finalny, trzeci akt powieści, który trzymał mnie w fotelu do późnych godzin nocnych. W drugim akcie autorka serwuje nam znakomity zwrot akcji, który wziął mnie całkowicie z zaskoczenia i sprawił, że nie potrafiłem odłożyć książki na bok, musiałem wiedzieć jak ta historia się skończy. I podoba mi się też jak autorka wybrnęła z tego ryzykownego manewru - nie po hollywoodzku, a z wielką dojrzałością i inteligencją. O postaciach już mówiłem, ale bardzo krótko: Maisie, mała dziewczynka o chorym sercu, która uwielbia historie o wielkich katastrofach i potrafi “grać na czas” by odwiedzający ją w szpitalu goście zostali z nią odrobinkę dłużej to najcudowniejszy dzieciak o jakim przyszło mi czytać w ostatnich latach. Rozkosznie dziecinna, bystra, pełna życia mimo poważnej choroby, zarażająca swoim humorem i osobowością wszystkich wokół siebie. No przesympatyczny dzieciak. Jest też staruszek, który ciągle konfabuluje opowieści z II wojny światowej i o ile już ten gagatek potrafi działać na nerwach czytelnika, to czasami muszę przyznać śmiałem się do siebie wyobrażając sobie jego i ludzi, którym nie daje spokoju. W ogóle w tej powieści jest dużo ciepła i humoru. Para naszych głównych bohaterów ma również przyjemne - tak bardzo nie-disneyowskie, niedzisiejsze, tylko prawdziwie zabawne - poczucie humoru, nie popadają jednak w karykaturę. Wcielanie się w ich umysły pozwala nam na eksploracje tematyki NDE pod wieloma kątami - od środka i od zewnątrz, poprzez oczy naukowca i poprzez oczy kogoś wybitnie spostrzegawczego i biegłego w interpretowaniu ludzkich zachowań. Wielka szkoda, że nie mogłem czytać tej książki w roku jej publikacji (2001), ponieważ byłaby ona jeszcze mocniej immersyjna. Dlaczego? Nie mogę wyjawić więcej oprócz tego, że pewien film odcisnął spore piętno w ludzkiej świadomości i w pewien sposób miał on pośredni związek z wydarzeniami rozgrywanymi w drugiej części “Przejścia”. Tak czy inaczej był to kolejny, interesujący zwrot akcji, który powoduje dodatkowe zainteresowanie. Co się dzieje ze świadomością gdy umieramy? Czy można opisać doświadczenie z pogranicza śmierci? Connie Willis robi wspaniałą robotę opisując te wszystkie wizje, próbując je objaśnić nauką tam, gdzie możliwe i wchodząc w dywagacje tam, gdy nasze zmysły każą nam sugerować, że te obrazy są bardziej rzeczywiste niż sny, że osoby doświadczające śmierci klinicznej mają wrażenie, że faktycznie gdzieś egzystowały podczas tych epizodów. Albo jak opisać wrażenie głębokiego przekonania o czymś, na co nie ma się żadnych dowodów? Przekonania tak pełnego, tak przeszywającego, nie dającego się opisać komuś, kto nie doświadczył tego samego. Jak opisać pewność bez zrozumienia źródła tej pewności? Connie Willis radzi sobie kapitalnie i z tym zadaniem. Chciałbym tutaj pochwalić również opisy z 3 aktu, ale musiałbym wejść w spoilery aby coś o nich powiedzieć merytorycznego - w każdym razie, były świetne! Każdy z 60 rozdziałów otwiera krótki cytat zawierający ostatnie słowa przed śmiercią różnych ludzi, którzy jakoś zapisali się w historii świata. Nie będę ukrywał, robi to wrażenie i dodatkowo podsyca klimat tej opowieści gdy się to czyta, gdy jesteśmy wciągnięci już w wir narracji i odkrywania tajemnic z pogranicza życia i śmierci. Dlatego postanowiłem zacząć tą opinię właśnie od przykładu, który dosyć dobrze to oddaje. Cała ta książka jest jednym wielkim doświadczeniem. Próbując ją przyporządkować do standardów literackich, rozczłonkowywać ją na czynniki pierwsze pisząc, że pewne fragmenty były niepotrzebne, a coś można by było skrócić tak naprawdę odbieramy tej powieści ten element, który nadaje jej realizmu. Bohaterowie natykają na ślepe uliczki, fałszywe tropy, błędy poznawcze, wyciągają fałszywe wnioski, podejmują złe decyzje, trafiają na niewłaściwy czas lub docierają w niewłaściwe miejsce. Wszechświat “ukrywa” przed nimi informacje, rzeczy martwe nie chcą współpracować, pamięć płata figle, nie wszystko idzie we właściwym kierunku - ale tak z perspektywy całości należy powiedzieć, że każda postać (nawet epizodyczna, może poza jedną) odegrała istotną rolę w zakończeniu, a wszystkie ślady prowadziły naszych odkrywców do poznania ostatecznej tajemnicy, jaką jest śmierć. Bo wiecie, w nauce nie uczymy się tylko z sukcesów, ale i porażek - i ta książka doskonale to ilustruje. Na poziomie metaforycznym pokazuje, ile przeszkód staje przed dokonaniem znaczącego progresu naszej wiedzy i jak istotne w tym wszystkim są porażki. Zakończenie jest świetne, sam bym lepiej tego nie wymyślił. Niezmiernie polecam lekturę osobom, którzy chcą mieć realistyczne podejście do tego tematu, a jednocześnie poczuć na swojej skórze ten dreszczyk związany z odkrywaniem czegoś ważnego i fantastycznego. Jest tu mnóstwo rzetelnej nauki i głębokiego researchu z dziedziny neurologii, są wyraziste postacie, są emocje, troska i cudowne objawienia na krawędzi niepoznawalnego. Jestem absolutnie pewny, że zamierzam przeczytać wszystkie pozostałe książki tej autorki (która to, jak dowiedziałem się przed kilkoma dniami, jest rekordzistką jeśli chodzi o główne nagrody literackie z gatunku fantastyki - Hugo (11 nagród), Locus (10), Nebula (7)). Polecam lekturę po angielsku - język jest bardzo prosty, a z autopsji wiem, że czytanie łatwo przyswajalnej prozy w języku obcym wzmaga naszą koncentrację i nie nudzimy się tak łatwo jak z tekstem w naszej ojczystej mowie.

Nie siadają mi takie, krótkie opowiadania, zaczynam się zaznajamiać z bohaterami, z realiami, w których się obracają, a tu nagle koniec. Nie powiem kilka opowiadań mi się spodobało: - "Wszystkie moje ukochane córki", za dołujące, ale nie mogące pozostać niezauważone przesłanie, - "Zaćmienie", za spojrzenie na dziwne sprawy z innej "zwyczajnej" strony, - "Sydon w Lustrzaku", nareszcie SF, ciekawy klimat, zagmatwana końcówka, - "Daisy w słońcu", mój numer jeden. No dobra zmieniam ocenę całej książki z 5 na 6, dziwny klimat, przywodzący na myśl Silnet Hill, nie wiem jak opisać dokładnie co mi się spodobało, - "Samaryt" niezwykła sprawa. Tak w sumie to te krótkie opowiadania nie są takie złe, po prostu nie wszystkie przypadły mi do gustu.