Bogowie i wojownicy

Ostatnia część przeczytana. Otwarte zakończenie wskazuje jednak na to, że nie jest to koniec historii. Mam nadzieję, że autor pisze bądź napisał już kolejną część. Książkę przeczytałam w ramach wyzwania: https://3.bp.blogspot.com/-JXaaTbTK4PQ/WNTsTgcGdMI/AAAAAAAADig/ohFawVjtE7oBf64M4FQAaw_jZ_xzJdGagCLcB/s1600/olipiada2017.jpg

Może nie czytałam tego w dobrym momencie. Trochę mam na głowie i odrywałam się od lektury. Myślę, że dlatego łapałam się na tym, że nie wiem co właściwie czytam. Tylko ta cała intryga głównej czarnej postaci jakoś taka naciągana mi się wydawała i generalnie to jak poradzili sobie główni bohaterowie też jakoś grubymi nićmi szyte. Lubię starożytność i fajnie autor pokazał igrzyska w starożytnym Rzymie ale czegoś mi brakowało. Jest to młodzieżówka i do tego napisana, żeby dać rozrywkę czytelnikowi i na pewno spełnia powyższą rolę.. Mi jednak brakowało , że autor umieszcza akcję w bardzo dawnych czasach a czytając i tak czułam, że jakby wszystko działo się współcześnie.

Ta książka jest bardzo, bardzo dobra. Dawno nie trafiłam na lekturę,która miałaby tak dobrze zbudowane postacie. Każdy z bohaterów ma innych charakter, inne wady i zalety, inne problemy. Jest przygoda, jest mitologia nordycka, są super moce. Książka ma oznaczenia 9+, a ja mam 30+ i bardzo mi się podoba.

Końcowo książka bardzo przypadła mi do gustu pomimo faktu, że zwykle nie czytam tego gatunku. Jednakże pierwsze sto stron było dla mnie istną katorgą. Przez to jak bardzo świat jest skomplikowany, ilu poznajemy bohaterów na start i skaczemy pomiędzy ich perspektywami chciałam ją odłożyć. Cieszę się jednak, że tego nie zrobiłam bo było ciekawe przeżycie, bycie non stop pod nalięciem co będzie dalej.

Narobił Serb bigosu Tytuł wskazuje na naukowy charakter książki lub na tematykę krążącą wokół nauki i tak właśnie jest. Może sam Tesla nie jest obecny na kartach powieści ciałem, ale duchem już tak, bo strych, o którym mowa należał nie do kogo innego jak do samego wynalazcy. Część domu, którą chłopak zapragnął przeznaczyć na swój pokój, skrywała ogromną ilość sprzętów mniej lub bardziej przydatnych. Jeden z nich uszkodził głowę chłopakowi w niefortunnej sytuacji i ten postanowił sprzedać przedmioty na wyprzedaży garażowej, które są tak  popularne w Ameryce. Chętnych nie zabrakło, a raczej ci, którzy dowiedzieli się o akcji chłopaka, z całych sił zapragnęli kupić ten czy inny przedmiot. Wniebowzięty chłopak liczył pieniądze i pozbywał się sprzętu. Wydawało się to zbyt piękne, aby było prawdziwe, ale było. Sprzęty znalazły nowych właścicieli, a Nicka znaleźli pewni panowie.  Intratny biznes sprowadził na nastolatka kłopoty, choć na początek wystarczyłoby stwierdzenie, że sprowadził na siebie natrętów. Wszystko za sprawą gratów, których już nie posiadał. Tak pokrótce rozpoczyna się fabuła tej młodzieżówki, która w żadnym momencie nie zwalnia tempa i cały czas coś nowego się dzieje. Ciągłość sprawia, że czyta się szybko, bo nie ma chwili, w której jest zmiana miejsca na zupełnie inne niezwiązane z tym co się dzieje lub czasu, lub bohatera. Tym samym lektura przypomina trochę taką wakacyjną przygodę, podczas której poznajemy nowych ludzi i w ich towarzystwie spędzamy czas, aczkolwiek "wakacyjna" to tylko porównanie, bo fabuła rozgrywa się w trakcie roku szkolnego.   Myśląc o "Strychu Tesli" chciałabym powiedzieć, że to pomysłowa powieść przygodowa, ale z tym ostatnim to nie jest tak do końca, bo nie ma tu zdarzeń rozgrywających się w tajemniczych miejscach, nieznanych krainach czy takich zarejestrowanych podczas podróży o bardziej lub mniej określonej destynacji. Są natomiast elementy odkrywania tego, co staje na drodze bohaterów. Fabuła zawiera wiele momentów zaskoczenia i niebezpieczeństwa, które dostarczają czytelnikowi rozrywkę, a obecny humor i mieszanka science-fiction z  detektywistycznym gatunkiem tworzą powieść raczej dla młodzieży niż dla dorosłego miłośnika na przykład literatury pięknej, ale dorosły lubujący się we wspomnianych gatunkach odnajdzie w niej wszystko, na co liczy: zabawną historię, przygodę, morał, tajemnicę. Historia Nicka jest bardzo realistyczna, bo nowa rzeczywistość, w jakiej chłopak musi się odnaleźć, zdawać by się mogła niczym  relacja przeciętnego gimnazjalisty, nieistotne czy w Polsce, czy gdzieś za granicą. I u nas i tam życie nowego ucznia w szkole jest podobne i początki w nowej szkole czy w klasie nie różnią się zbytnio. Autorzy przedstawiają historię nastolatków, nie znaczy to wcale, że używają jakiegoś infantylnego języka czy slangu. Jest tak jak być powinno jeśli chodzi o styl i treść.  Granica wieku nie zostaje ustawiona na 15 czy 16 lat. Rodzinna tragedia będąca motorem późniejszej akcji stanowi doskonały balans do części humorystycznej. Do tego dochodzi całkiem inteligentny przebieg kolejnych zdarzeń i dobrze skrojeni bohaterowie. Nick jest spokojnym rozważnym nastolatkiem, który musi poradzić sobie z rodziną tragedią na swój sposób. Ma młodszego brata i tak razem w trójkę z ojcem muszą się wreszcie posunąć choćby  o krok do przodu i zamieszkanie w nowym domu to dla nich ten pierwszy ważny i konkretny krok ku lepszemu.  Nowy dom to tak naprawdę dom po krewniaczce, której chłopak nawet nie znał. Żeby było ciekawiej, wśród bohaterów jest i pewien  samotnik, z którym Nick nawiązuje interesującą relację. Chłopcy, chłopcy, chłopcy... i dziewczyna. No musi być, bo chłopak ma  przecież swoje uczucia, które wreszcie ma okazję do kogo adresować.  Nastoletnia miłość to takie przyjemne niewinne zjawisko, które pięknie wrysowuje się w naukowo-odkrywczą intrygę. Jest jeszcze jedna dziewczyna, Petula. To imię nie może zwiastować niczego dobrego. Potrzebna jest taka dziwaczka, manipulantka i krejzolka, ale chyba nie do końca w pozytywnym tego ostatniego słowa znaczeniu. Ponadto zwyczajności życia szkolnego dodaję obecność Panny Planck, która serwuje posiłki, ale tak całkiem zwyczajna to ona nie jest.  Myśląc o niej, wiem, że warto doczytać powieść do końca. Pozytywnie odbieram interakcje między młodzieżą, relacje synów z ojcem i pomysł z gratami ze strychu. To takie niepospolite, żeby nadać zwykłym przedmiotom nowe funkcje. Funkcje niebanalne i zabawne, a czasem przerażające w skutkach. Jedynym elementem, który ciężko mi się trawiło była  obecność mężczyzn w garniturach, którzy jak tylko się zwiedzieli o przedmiotach, tak długo nie odpuszczali. No ale nie ma chyba historii, którą kupujemy i uwielbiamy w całości, w stu procentach. Choć często tak się wyrażamy, to zawsze znajdzie się jakaś część, jakieś ogniwo lekko nadrdzewiałe, które z jednej strony spaja powieść, a z drugiej staje kością w gardle. Ale to dobrze, bo tym lepiej taka historia wrzyna się potem w pamięć.

Tad Williams jest znanym autorem kilkunastu powieści fantasy i science fiction dla dorosłych. Jego powieści zostały przetłumaczone na 23 języki. Sama jak na razie przeczytałam jedną jego powieść i mam zamiar sięgnąć po inne. Z ciekawością sięgnęłam po jego powieść skierowaną do młodego czytelnika. Przeczytałam sympatyczną, pełną humoru i niezwykłych przygód powieść dziejącą się w ciekawym miejscu. Tyler i Lucinda są dziećmi zapracowanej samotnej matki i typowymi nastolatkami. Kiedy przychodzi zaproszenie od zapomnianego dalekiego krewnego, aby dzieci spędziły u niego wakacje jest zachwycona. Dzięki temu będzie mogła spędzić miły urlop. Pomimo oporów rodzeństwa, wysyła je do wuja na farmę, która zwie się „Zwyczajna farma”. Jednak oprócz Wuja nikt nie ucieszył się z ich przybycia. Już pierwszej nocy odkrywają, że nie jest to zwyczajna farma. W jednym z budynków spotykają smoczycę. Gdy składają przysięgę, że nikomu nie zdradzą tajemnic farmy, poznają innych mieszkańców farmy, jak jednorożce, bazyliszki i inne mityczne stwory. Tyler pragnie dowiedzieć się, jak te zwierzęta trafiły na farmę. Dzięki pomocy sprytnej małpki odkrywa tajemnicę swojego pradziadka. Okazuje się, że rodzeństwo przejęło po swoim pradziadku pewne umiejętności. Niestety nad farmą zawisają czarne chmury i grozi ujawnienie tajemnic farmy. Tyler i Lucina pomogą uratować farmę. Pomysł na „Zwyczajną Farmę” jest ciekawy. Akcja przenosi nas płynnie od jednej przygody do następnej bez zbędnych opisów i komplikacji. Język dostosowany do dzieci bez trudnych terminów, miejscami dość naiwny. Fantastyczni są bohaterowie tej powieści. Autorzy stworzyli ciekawe i zróżnicowane postacie. Każda z nich ma inną historię, inne pochodzenie oraz inną rolę. Oczywiście pojawiają się też czarne charaktery i zdrajcy, ale nasi bohaterowie są sprytniejsi. Mnie podobała się zmiana relacji między rodzeństwem, a także z innymi mieszkańcami farmy. Szczególnie podobała mi się pomysłowość i otwartość Tylera..Ja czytając tę powieść, dobrze się bawiłam, zdając sobie sprawę, że to powieść dla dzieci. Myślę, że młodzi czytelnicy mogą się identyfikować z bohaterami tej powieści.

Michael Vey kontynuuje swoją przygodę w odnalezieniu swojej matki. Okazuje się, że jej odnalezienie oraz uwolnienie nie będzie tak prostym zadaniem, zwłaszcza kiedy kobieta została umieszczona w najbardziej strzeżonym ośrodku Elgen w Peru. Nastolatkowi wciąż towarzyszą przyjaciele oraz kilku Lśniących. Jest więc ogromna szansa na wspólne wykonanie zadania oraz powodzenie misji. I kiedy wydaje się pomimo wielu perturbacji, że wszystko idzie zgodnie z planem, Micheal trafia do plemienia w dżungli. Tajemniczy głos przekazuje mu wiadomość.. Druga część przygód jest troszkę mniej elektryzująca, ponieważ wiadomo co, jest celem przewodnim przygód bohaterów. Niemniej, akcja wciąż trzyma w napięciu, jest na dobrym poziomie. Mam tylko wrażenie, że bohaterowie absolutnie nie zachowują się i nie są opisywani na swój nastoletni wiek, czyli 15 lat. Sama spokojnie mogłabym dać im po 19 i więcej. Bohaterowie trzymają się zespołowo, podejmują ogrom trudnych decyzji, a mimo to wciąż stanowią drużynę, chociaż bywa niebezpiecznie. Po raz kolejny nie tylko moce Lśniących, ale przede wszystkim niezwykła wiedza Qstina okazują się kluczowi do powodzenia misji. Najbardziej oszałamiającym fragmentem fabuły jest poszerzona wizja naprawdę szalonego Hatcha, która przyprawia o ciarki i chociażby z tego powodu już bym nie dedykowała tej literatury dla młodych ludzi.

[łączona recenzja całej trylogii] Dzisiaj na tapet trafia “Grim”, czyli trylogia sprzed nieco ponad dekady, w której wraz z bohaterami możemy zwiedzić Paryż, Dublin czy Pragę. Gargulec, magiczne postaci, w ogóle: sama magia. Ale jednak nie do końca. Ostrzegam, że to będzie długa recenzja 😂 Jak tak o tym myślę, to czytając, przez większość część czasu nie miałam 100% pewności, co się dzieje 🙊 Pozwoliłam sobie wpaść w ten świat i przeżywałam przygody bohaterów na tyle mocno, że rozmyślałam o nich prawie przez cały czas. A przynajmniej w pierwszym tomie, bo potem… Opisy potrafią być męczące. Niektóre strony mnie przytłaczały, bo były jednym wielkim ciągiem tekstu. Zdania na 5 linijek nie były rzadkością. Różne wierzenia, mity i legendy w dużych ilościach – takich, że chyba nie dałoby się sprawdzić “wiarygodności” ich wszystkich w rozsądnym czasie – łączą się w jedną całość, tworząc magiczne rozwiązania lub problemy. W pewnym momencie “Grim” zaczął mi przypominać jezioro przy prawie bezwietrznej pogodzie: ogrom niemal nieporuszonej zawartości. Ciągle coś się działo, cały czas toczyły się jakieś walki, ktoś uciekał, ktoś czegoś szukał, ale i tak miałam poczucie stagnacji. Nie zliczę, ile razy przyłapałam się na tym, że nie wiem, o czym był przeczytany przed chwilą fragment. To też przedłużało mi lekturę tych 700-stronicowych kolosów – bo przecież musiałam się wrócić i przeczytać ten nieprzyswojony fragment raz jeszcze. Dialogi nie wprowadzają dynamiki, bo w większości również są opisem – wyjaśnieniami, opowiedzeniem kolejnej mitycznej historii legendarnej postaci XYZ, której pomoc jest z jakiegoś powodu potrzebna. Lżejsze wstawki trafiają się rzadko, w większości za sprawą najjaśniejszej postaci tej trylogii: Remiego. Ten zielony kobold stał się moim ulubionym bohaterem “Grima”. Dodał tej historii porcji chaosu, humoru i potrzebnego szaleństwa. Od początku wiadomo, że między Grimem i Mią, czyli dwojgiem głównych bohaterów, coś kliknie, ale jest to bardzo subtelne, wtrącane zaledwie w pojedynczych zdaniach – a to z kolei sprawia, że całość wątku romantycznego jest nawet bardziej urokliwa. Choć wyznanie Mii, jak dla mnie padło zbyt nagle, zbyt wcześnie, i mimo że wiem, że jest istotne dla fabuły i samego Grima, nie do końca potrafiłam wziąć je na poważnie. Jednak później niewiele się zmienia, także to się trochę wyrównuje. Autorka pewne rzeczy pozostawia w domyśle czytelnika, za zamkniętymi drzwiami i pomiędzy wersami. Z łatwością możemy dostrzec jedynie subtelne gesty. Ten wątek mimo wszystko nie opiewa w tonę romantyzmu, pozostaje w tle, ale i nie jest bez wpływu na niektóre decyzje bohaterów. Podczas lektury trzeba być przygotowanym na maksymalne skupienie i przyjmowanie dużych ilości informacji – albo na to, że co jakiś czas przyśniecie lub Wasze myśli powędrują gdzieś indziej i ominiecie kilka linijek. Moje zaangażowanie w akcję wyglądało, jakby ktoś bawił się włącznikiem światła, a to odbiło się też na odczuwanych w czasie lektury emocjach. Przy pierwszym tomie się mnie trzymały, ale potem sytuacja się pogorszyła. Poza tym w którymś momencie rozwiązania problemów bohaterów nabrały dla mnie schematyczności. Jednak były też momenty zaskoczeń. Fabuła każdego tomu jest ze sobą w ten czy inny sposób powiązana. Plusem jest to, że nie ma tu cliffhangerów. Inny plus za opisy walk i przestrzeni, są dokładne i wprowadzają dobry nastrój – ale to dość oczywiste, patrząc na to, że to opisy, a te są tutaj wyniesione na perfekcyjnie opisowy poziom. Muszę też przyznać, że bohaterowie są całkiem fajnie wykreowani. Ekipa Grima jest bardzo kolorowa i każda z postaci, która pojawia się na dłużej niż 10 stron, ma w sobie coś charakterystycznego. Nie polecam czytać tej trylogii ciągiem. Jest ciężka; z jednej strony hipnotyzująca, a z drugiej nużąca. Pewnie nawet lepiej będzie rozłożyć lekturę pojedynczych tomów na dłuższy czas i przepleść ją z innymi książkami. Choć nie gwarantuję, że jeśli ją odłożycie, to jeszcze będziecie mieli chęć do niej wrócić. Ja byłam podekscytowana tą historią, bo zapowiadała się bardzo ciekawie i tajemniczo (no i główny bohater ma skrzydła, a wiadomo, że uwielbiam takie sytuacje). Skończyło się tym, że moja uwaga niemal z każdym rozdziałem coraz bardziej ulatywała. “Grim” z całą pewnością ma swoje plusy i da się go polubić, ale trzeba podejść do niego sposobem. Ocena: 3/5 🥃 – Magda

Podobało mi się. Fakt, książka jest trochę dziwna, nigdy wcześniej nie spotkałam się z taką formą. Jest Plemię, którego członkowie to elfy, ale nie takie o jakich można przeczytać w innych książkach. To elfy, które rywalizują ze sobą o pożywienie i tereny łowieckie, gotowe zabijać się nawzajem i zabijające wszystko, co da się zjeść i co są w stanie zabić. Bo mimo pewnego rodzaju potęgi, nie każdy jest w stanie zabić człowieka. Jest też główny bohater, Franz. Zwyczajny człowiek. Chłopiec, którego rodzice przyjechali z nim do Anglii z nazistowskich Niemiec "na wakacje". To drugi wątek powieści- Franz jest przekonany, że jego rodzice należą do nazistowskiej partii i czuje do nich głęboką niechęć, wręcz nienawiść. Mieszkańcy miasteczka, do którego się sprowadzili, mają ich za szpiegów. Okazuje się, że prawda jest bardziej złożona, a chłopiec bardzo się myli co do własnych rodziców. Losy Franza i jednej z dziewcząt z Plemienia splotą się ze sobą. Krwiożerczą, przerażającą Lodową Panią i samotnego człowieka połączy coś dziwnego, zostaną związani pnączami... Szybka, krótka, łatwa i wciągająca, choć specyficzna lektura. Polecam wielbicielom książkowych dziwolągów.

Początkowo nie wiedziałem czy opwieść mi się spodoba , wszystko co mogło iść źle szło źle i nie do końca odpowiadała mi niesprawiedliwość jaka spotykła główną bohaterkę, za to bardzo podobała mi się jej niewzruszona postawa sama przeciw światu i to jak potrafiła wytrwać w swoich przekonaniach. Zakończenie to swoisty happy end wszystko wróciło na dobre tory.

Fajna. Choć nabyłam ją będąc jeszcze nastolatką, przeczytałam ją dopiero teraz mając 22 lata. Jest przyjemna, szybko się ją czyta, treść nie męczy. Ale! tak jak już ktoś tutaj napisał - nie angażuje zbytnio ta książka w żaden sposób. Z drugiej jednak strony - czy książka dla młodzieży koniecznie musi angażować emocjonalnie czytelnika? Trochę dostrzegam tu schematów, choćby że główny bohater ma przyjaciela geniusza. Oczywiście, takich schematycznych zagrań jest w tej książce więcej. Mnie osobiście to nie przeszkadza. Jeśli mogę się poskarżyć, to coś z tłumaczeniem jest nie tak. To z kolei nieco mi przeszkadzało :) Książkę przeczytałam ekspresowo, i tak po prostu, by zaczerpnąć trochę przyjemności z książki, a i może oddać się nieco nostalgii lat nastoletnich - polecam tę książkę!

Książka okazała się miłym zaskoczeniem, którego się nie spodziewałem. Autor w bardzo ciekawy sposób przedstawił świat, w którym dominują wampiry, a ludzie są gatunkiem niemalże wymarłym. Główny bohater ukrywa swoją prawdziwą tożsamość, trzymając się sztywnych zasad, ktoch nauczył go ojciec. Historia naprawdę wciąga, jednak nie brakuje tu logicznych luk. Skoro wampiry nie mają krwi, to nie pracuje ich serce, a co za tym idzie, powinni chyba zauważyć lub wyczuć pracujące serce u głównego bohatera? Takich przykładów jest kilka. Trochę rozczarował mnie wątek przygotowań do Wielkich Łowów. Wiele elementów wskazywało na dużo większą tajemnicę dziwnego traktowania głównego bohatera i jego przywilejów. Autor świadomie lub nieświadomie budował fundamenty to ciekawej intrygi, która prowadziła do niczego.

Drogi wydawco, tak się nie robi! :-( Po rewelacyjnym pierwszym tomie wydanym 10 lat temu, powinno się jak najszybciej wydać kolejne części cyklu. No bo co ja teraz zrobię, gdy moja ciekawość została podkręcona? Gdy polubiłam bohaterów? Gdy im kibicowałam, trzymałam kciuki? Gdy ich świat jest zagrożony, a ja nie wiem, co dalej? Czy uratują świat? Zniszczą potężnego maga? Czy odnajdą pozostałe Księgi? Czy odnajdą rodziców? Drogi wydawco, od dzisiaj czekam na zapowiedź kolejnego tomu trylogii Johna Stephensa o Księgach Początku :-) Tom pierwszy "Szmaragdowy Atlas" mnie uwiódł i pozbawił trzech spokojnych nocy. Żądam więcej przygód Kate, Michaela i Emmy! Czteroletnia Kate zostaje zobowiązana przez matkę do opieki nad dwójką młodszego rodzeństwa! Czy to nie za wiele dla 4-letniej dziewczynki? Przez 10 lat dzieci tułały się po różnych nieprzyjaznych sierocińcach. A potem trafiają do domu doktora Pyma, gdzie są jedynymi dziećmi. Dlaczego rodzice ich opuścili? Czy jeszcze żyją? A potem dzieci znajdują Księgę i trafiają do przeszłości. I do magicznej krainy. I mają niebezpieczne przygody. Książka napisana jest wybornie! Wciąga od pierwszej strony! I nie puszcza do końca! Rodzeństwo trzyma się razem, ale ich relacje podlegają emocjom! Czy Michael jest tchórzem i zdrajcą? Czy Emma zawsze był zadziorna? Czy Kate ma do rodziców żal? Czy można ufać doktorowi Pymowi? Wszystko dzieje się tak szybko! Postaci są świetnie nakreślone! Czyta się to wybornie! Wydawco, czekam na kolejne tomy! BARDZO! ;-) https://bajdocja.blogspot.com/2021/12/szmaragdowy-atlas-ksiegi-poczatku.html

Kupiłam tę książkę lata temu, gdzieś w jakimś supermarkecie na przecenie. Potem leżała kilka, może nawet kilkanaście lat na półce. Ostatnio przy porządkch wpadła mi w ręcę i w końcu ją przeczytałam. Oczywiście, mając na uwadze, że jest to młodzieżówka. Myślę, że mając tych lat trzynaście, zdecydowanie by mi się podobała. Trochę tajemnicy, trachę fantasy, wielkie sekrety i romans do tego. Śmieszy mnie, że chociaż sama teraz przewracałam oczami na Narcissusa... to będąc nastolatką zdecydowanie by mi się podobał. Toteż nie mogę oceniać Violi. Te 10 lat temu chętnie sięgnęłabym po kolejny tom.

Kupiłem z ciekawości, nie wiedząc o tej książce nic oprócz tego, że chodzi o jakiś podwodny świat. Nie zawiodłem się. Świetna historia, prosta i szybka w czytaniu. Polcam każdemu, kto chce wypocząć nad książką, spędzając czas w podowdnym świecie. Sięgam po drugi tom :)

Książkę czyta się szybko i przyjemnie. Główni bohaterowie dają się lubić i dopingujemy ich w walce z "tymi złymi". Ciekawą opcją jest wprowadzenie wielu nieludzkich sprzymierzeńców - wilkołaki, wampiry, śnieżne tygrysy. Nie jest to wymagająca literatura, ale bardzo fajnie zajmuje czas i napisana jest lekkim językiem. Do poczytania w każdym wieku.

Rzeczywista to baśń, o jakiej nawet się nie śniło ponurym braciom Grimm, ani matkom, ani piastunkom, ani nikomu prócz was. My znamy esencję, kto zna esencję, ten zna całą tajemnicę esencji, tajemnicą jest radość ( . . . ). - Jerzy Krzysztoń Dawno, dawno temu, w dalekiej krainie Rocagris żył rycerz który napotkał przypadkiem bardzo brzydką staruszkę. Ta poprosiła go o strawę i nocleg, kiedy ten litościwie się zgodził, następnego dnia ujrzał cudowną dziewczynę która emanowała w piękno i dobro. Kiedy powiedziała mu kim jest, ten postanowił iść z nią i służyć jej wiernie. A była to wróżka która wcześniej straszyła swą urodą staruszki. Rycerz udał się w raz nią do Tajemniczego Wielkiego lasu o którym głosiła legenda że nikt z niego nie wyszedł by opowiedzieć o czym śpiewają drzewa. W tej cudownej opowieści poznajemy piękną Vianę która w raz z nadejściem wiosny miała poślubić swego narzeczonego Robiana z Castalmara. Jednak podczas święta przesilenia zimowego, niespodziewanie odwiedził królestwo rycerz z gór, ostrzegając króla Nortii o zbliżającej się Inwazji Stepowych Barbarzyńców. Robian w raz z rycerzami zmuszony był do ratowania królestwa i ziem, Viana w raz z pozostałymi przy życiu rebeliantami postanowiła uwolnić królestwo spod panowania nieśmiertelnego króla Haraka który zasiadł na tronie królestwa Nortii. Aby zwyciężyć muszą poznać tajemnicę Wielkiego Lasu i przede wszystkim dotrzeć tam gdzie śpiewają drzewa...Kto z nich zginie, kto wróci, jedno wiem na pewno że powieść ta powinna doczekać się ekranizacji, zakończenie cudowne, pełne magii, inspiracji. I żyli długo aż do śmierci, ale czy szczęśliwie? Zmysłowa, epicka opowieść o tajemniczym Lesie z głównymi bohaterami. Jak to w bajce bywa, muszą znajdować się dobre postacie, niosące nadzieję w heroicznej walce dobra ze złem, udowadniając że honor, miłość i przynależność do ziem i królestwa jest największą wartością o którą należy dbać i walczyć, nawet ginąc. W powieści jest dużo opisów obrazujących całokształt który nadaje charakter i magię baśni, powołując się na folklor, regionalizm, na fantazję, która wiadomo jakie ma użycie wobec wyobraźni, wyostrza zmysły, pragnie wywołać w nas emocje pozytywne. W każdej bajce toczy się walka na śmierć i życie, w obronie własnej i niosąc pomoc bezbronnym istotom , stajemy twarzą w twarz z postaciami złymi, demonami, okrutnymi które szarpią dobro i wywołują klęski na różnych polach, ale wiadomo jak te dobre baśnie się kończą, zazwyczaj Happy Endem, żyli długo i szczęśliwie. Pragniemy i lubimy takie optymistyczne zakończenia, gdzie miłość, dobroć, empatia wygrywa na tle wojen, bezduszności i okrucieństwa. Pomimo iż powieść kierowana jest w stronę młodzieży ( każdy z nas posiada namiastę dziecka ), polecam tę BAŚŃ z puentą, morałem końcowym gdzie epilog stanowi nadzieję iż dobro zawsze jest najwyższą notą wobec złu i tych które je niosą.

Nerron babygirl they could never make me hate you. Mimo iż miałam zastój gdzieś tak po pierwszych 80 stronach i potrzebowałam motywacji by dalej czytać to po setnej stronie poszło jak po maśle. Przyjemna książka, uśmiałam się bardzo czytając ten tom (ale to pewnie dlatego że mam specyficzne poczucie humoru). Przyznam że ten tom podobał mi się bardziej niż 1 tom chociaż Jakub według mnie jest bardziej irytujący. Also Nerron najlepsza postać w całej książce. Nie dość że jest świetnie napisaną postacią to jego rozdziały były bardziej interesujące i to one sprawiały że czasami się śmiałam.

już nigdy nie przeczytam serii tak dobrej jak monstrumolog w całym swoim życiu nigdy absolutnie nigdy ta książka jest najpiękniejszym piece of media jakie przyszło mi doświadczyć, nie istnieje bardziej odrażający horror, nie istnieje bardziej porywający plot, nie istnieją bardziej tragiczne postacie. i będąc zupełnie szczerym, nigdy nie widziałem stylu który pasowałby mi tak jak ten, zarówno w oryginale jak i tłumaczeniu.

IG:ksiazki_wloczykija Niezwykła Opowieść o Zagubionych Wspomnieniach. Ta książka to nie tylko kontynuacja historii, rozpoczętej w poprzednich częściach serii, ale także duchowa odyseja przez tajemnice pamięci, tożsamości i naszej roli w wszechświecie. Powieść "Wszechświaty. Pamięć" rozpoczyna się od razu od momentu, w którym skończyliśmy w poprzedniej części, co pozwala nam na szybkie wciągnięcie się w akcję. Autor błyskotliwie kontynuuje losy głównych bohaterów i wplata w ich historie nowe, intrygujące wątki. To literatura science fiction, która bawi się ideami podróży między wszechświatowych, ale także analizuje wpływ wspomnień i tożsamości na nasze wybory i działania. Jednym z najważniejszych aspektów tej powieści jest sposób, w jaki Patrignani eksploruje pamięć jako centralny motyw. Bohaterowie muszą zmierzyć się z utratą wspomnień, koniecznością odzyskania ich i przede wszystkim zrozumienia, jak te wspomnienia kształtują ich tożsamość. To temat uniwersalny, który każdy czytelnik może zrozumieć i z czymś się utożsamić. Język Patrignaniego jest poetycki i pełen metafor, co nadaje książce niepowtarzalny klimat. Autorka potrafi stworzyć niezwykłe opisy kosmicznych krajobrazów i uczuć bohaterów, co sprawia, że czytelnik ma wrażenie, jakby sam przenosił się między wszechświatami wraz z nimi. Bohaterowie są głęboko wykreowanymi postaciami, których ewolucja i rozwój emocjonalny stanowią ważną część narracji. Ich wewnętrzne konflikty i dylematy dodają tej historii rzeczywistego wymiaru i sprawiają, że czytelnik czuje się z nimi emocjonalnie związany. Powieść ta zawiera również wiele nieoczekiwanych zwrotów akcji, które trzymają czytelnika w napięciu i prowadzą do zaskakujących odkryć. Mistrzowsko poprowadzona fabuła sprawia, że trudno jest odłożyć tę książkę. To literatura science fiction w najlepszym wydaniu, łącząca głębokie filozoficzne refleksje z wciągającą fabułą. To opowieść o pamięci, tożsamości i ludzkiej egzystencji, która pozostaje w pamięci czytelnika na długo po zakończeniu lektury.