Billy jest zły

Miałam wielkie szczęście kupić te książkę jako używaną, dlatego że mój egzemplarz okazał się ocenzurowany ołówkiem przez poprzedniego dorosłego właściciela. Poważnie. Przeczytałam "ocenzurowaną" wersję, w której tata Ulfa nie pyta czy syn "nie ma za grosz" wyobraźni, babcia nie pali papierosów, matka kotlety grzecznie odkłada na talerz itd. Potem zaś dzieciom przeczytałam oryginał i książka stała się taka, jaka była intencja autora. Każde słowo i zdanie w tej książce jest potrzebne i ma znaczenie. Ulf "uratował" mamę dla jej dobra, ale też własnego, a nawet dla dobra swojego taty, w którym przemiana żony ze Smutnej Spalenizny w Piękną Rybę budzi silne, zapewne dawno zapomniane "emocje". Wartościowa książka:)

Cenię i lubię jeśli w książkach dla dzieci przemycane są ważne i aktualne problemy. Tak jest także w tym przypadku. "Mój przyjaciel Szymon" porusza wiele tematów np. czym jest prawdziwa przyjaźń, jak to jest być obcym, co to tolerancja, dlaczego oceniamy ludzi po wyglądzie oraz przybliża dzieciom czym jest m.in. odrzucenie, inność, brak akceptacji, samotność. Można wreszcie książkę traktować w węższym znaczeniu - opowiadającą o rasizmie czy uchodźcach. Dla mnie jest to jednak przede wszystkim opowieść o tym jak bardzo mylne może być pierwsze wrażenie. I to jest niesamowite, każdy znajdzie tu coś dla siebie, każdego czytelnika inna kwestia dotknie bardziej. Jestem pod wrażeniem ile "treści" zawiera w sobie ta krótka książeczka dla dzieci. Oczywiście pomagają także charakterystyczne akwarelowe ilustracje autorki. Dzięki lekturze można z dziećmi porozmawiać na wiele trudnych tematów. Pozycja obowiązkowa.

Ech, Mela musi jeszcze potrenować koncentrację i pamięć, siły i odwagę już ma. Wie też, że kłamać nie powinna, a pilnowanie portmonetki z pieniędzmi jest całkiem istotne. Babcia ma wobec niej duże pokłady cierpliwości, zaufania i zrozumienia. W taki sposób nauczy wnuczkę wypełniać obowiązki. Historia jest zabawna, przyciąga uwagę dziecka, zaskakuje pomysłami na zakupy, czeka na podpowiedź młodego odbiorcy. I do tego pięknie zilustrowana przez Evę Eriksson. https://madebybibi.blogspot.com/2025/01/mela-na-zakupach.html

Każdy może czytać - trzeba tylko chcieć. Takie właśnie przesłanie bije z tej opowieści. A beztroskie czytanie książek przez krowę na łące albo na miękkim sianku daje ku temu najlepszy przykład. Niezawodny jak zawsze Pan Wrona próbuje wybić co nieco z głowy niesfornej krowie - na szczęście mu się to nie udaje. Nawet powiem więcej...Pan Wrona sam próbuje swoich sił w pisaniu - czy skutecznie? Sprawdźcie sami.

Książka obyczajowa dla przedszkolaków z serii Billy. Duży format. Okładka twarda, lakierowana. Papier kredowy, błyszczący. Wyrazista czarna duża czcionka. Prześwietne humorystyczne ilustracje. Wyglądają tak jakby były narysowane najpierw ołówkiem , a potem pomalowane. Mati Lepp bardzo się postarał by malunki były kompletnie odjechane. Jak zobaczycie fryzurę mamy Billy'ego, chłopca , który jest głównym bohaterem książeczki, to zaraz zrozumiecie o co chodzi. Historia opisana jest naprawdę niesamowita, choć z pozoru na taką nie wygląda wcale. Do Billy'ego pewnej nocy przez okno wszedł wielki rudy pręgowany kot. Chłopiec nakarmił go rybką, którą znalazł w lodówce, pokazał swoje zabawki i razem zasnęli wtuleni na łóżeczku. Umiał się zaopiekować zwierzątkiem i był odpowiedzialny. Billy nie wyobraża sobie już po pierwszej wspólnie spędzonej nocy rozstania z kotem. Mama orientuje się ,że kot musi do kogoś należeć. Od tej pory wokół kota zaczynają się dziać dziwne rzeczy. Na pewno nie z cyklu science fiction , zwyczajne obyczajowe. Tylko , że jest cały natłok spraw z nim związany. A nikt by nawet nie przypuszczał. Ktoś szuka kota i bezpośrednio dociera do chwilowego opiekuna czyli Billy'ego. Kto szuka kotka? Czy chłopiec przyzna się do faktu posiadania zwierzęcia szukającemu, czy skłamie? Czy ogarnie go wielka żądza zatrzymania kota u siebie , który do niego naprawdę nie należy? Na tym się nie kończy sprawa. To dopiero początek. Kto ma wyrzuty sumienia? Kim jest Lotta? U kogo będzie mieszkał rudy kot? O tym wszystkim przeczytacie w tej książeczce. Problematyka w niej zawarta jest bardzo mądra. Oprócz powyższych , zawartych już w pytaniach mamy jeszcze głęboki wątek przyjaźni, wolności dobrego wyboru, choroby. Polecam! Jest tutaj mnóstwo problemów do omówienia z dzieckiem. A najważniejszym przesłaniem jest przyjaźń bez ograniczeń , stawiająca jakkolwiek bariery i przeszkody.

www.drobnymmaczkiem.com - zapraszam serdecznie na mojego bloga o książkach dla dzieci! Mam słabość do skandynawskiej literatury dziecięcej, bo symptomatyczne dla niej jest to, że traktuje małego czytelnika poważnie, jednocześnie pamiętając o tym, że jest dzieckiem. Autorzy z północy nie boją się podejmować tematów tabu czy dotykać bolesnych albo wstydliwych aspektów rzeczywistości. Mam wrażenie, że tam nie ma rozgraniczenia na „trudne-łatwe”, „brzydkie-ładne”, „dziwne-normalne”, tam nawet nie ma podziału na świat dziewczynek i chłopców! W tych książkach są po prostu dzieci i ich świat – bez granic, bez podziałów i metek, taki jakim go dzieci widzą. A widzą i rozumieją zaskakująco dużo, bo dzieci to wytrawni obserwatorzy. Ale czy zawsze sobie radzą z towarzyszącymi im na co dzień emocjami? Właśnie tutaj powinien wkroczyć rodzic czyli osoba, która przeprowadzi dziecko przez te wszystkie meandry emocji. Rozmowy z pogranicza filozofii i psychologii, jak wiemy, do najłatwiejszych nie należą, dlatego z pomocą może przyjść książka. Dobra książka czyli taka która nie owija w bawełnę, jest z dzieckiem szczera i mówi jego głosem. Tiina Nopola pochodzi z Finlandii i napisała (między innymi) serię książek o przygodach Siri. W moje ręce trafiła „Siri i nowi przyjaciele”. Właściwie to wygrzebałam ją w jakimś supermarkecie spod sterty książkowych koszmarków. Od razu uderzyły mnie ilustracje Mervi Lindman – oszczędne, stonowane, bardzo pozytywne i zrobione z dużym poczuciem humoru. Lubię też ukryte w rysunkach „smaczki” jak na przykład imponujące książki na półkach bohaterów (Tołstoj, Proust i Kafka u taty Siri; „W kolebce kultury” u sąsiada;), czy gdzieś w tle notatki przyczepione do tablic korkowych: „wieczór haiku” itp. Niby te detale nie mają znaczenia dla fabuły, ale mi mówią wiele o autorkach książki. Ta część przygód Siri podejmuje mało popularny temat w literaturze dziecięcej: Siri chce mieć rodzeństwo, jednak jej rodzice już nie chcą mieć więcej dzieci i otwarcie jej o tym mówią. W tej sytuacji, rozżalona dziewczynka pragnie mieć psa, niestety jej zajęci dorosłymi sprawami rodzice nie odnoszą się do tej prośby w jakiś szczególny sposób, więc Siri na własną rękę postanawia znaleźć sobie pieska. Najpierw udaje się do sąsiadów, którzy mają psy – a nuż któryś z nich zechce jej oddać swojego czworonoga. Niestety, tu też ją spotyka zawód, bo sąsiedzi nie dość, że nie chcą oddać psa to jeszcze opowiadają o tym jak wspaniałym i wdzięcznym przyjacielem jest ich pupil. Zmartwiona Siri idzie do parku z nadzieją, że może tam znajdzie jakiegoś bezpańskiego psiaka. Nic z tych rzeczy! Wszystkie psy mają swoich właścicieli. Zasmucona i bezradna Siri zostaje dostrzeżona przez trzech chłopców. Mały Otto, Średni Otto i Duży Otto podchodzą do niej i proponują przyjaźń, jednak ona uparcie twierdzi, że nie chce przyjaciela tylko psa. Chłopcy ofiarują pomoc w znalezieniu pieska, niestety pomimo ich usilnych starań, nie udaje im się go znaleźć. Nie ma tego złego co by na dobre nie wyszło – szukanie psa bardzo zbliża dzieci i w krótkim czasie Siri i chłopcy zostają przyjaciółmi. Pustka w życiu dziewczynki zostaje zapełniona. „Już nie potrzebuje psa. Mam teraz trzech kolegów o imieniu Otto.” A ja wam mówię, że warto zaprzyjaźnić się z Siri

Czasami podejmując jakieś działanie, nawet nie podejrzewamy, że może mieć ono totalnie inne zakończenie niż zakładaliśmy na początku. Może to dotyczyć każdej aktywności, nawet zabawy. Tak właśnie było w przypadku bohaterów książki pt.: "Jak tata się z nami bawił". Tytułowy tata zostaje w domu sam z synami, których mama akurat tego wieczora jest na bliżej niesprecyzowanym kursie. Przejęty tata proponuje chłopcom zabawę. Janne i Ulf są nieco zaskoczeni, bo przecież tata nigdy wcześniej nie bawił się z nimi. Chłopcy ochoczo przystają na tę niecodzienną propozycję. Tylko w co by się tu razem pobawić...? Tata wpada na genialny w swoim mniemaniu pomysł. A więc: "ptak", "ryba" czy "pomiędzy"? Wszyscy świetnie się bawią do momentu aż przychodzi kolej młodszego brata - Ulfa. Chłopiec chce znaleźć najlepszą kryjówkę dla klucza taty. I udaje mu się to. Nie przewidział skutków swojego wyboru... Zabawna historia, w której znajdziemy braterskie przepychanki, dziecięcą radość taty ze zwycięstwa nad synami oraz zakończenie wywołujące wybuch śmiechu czytelnika, choć tacie do śmiechu wcale nie było.

Bardzo lubię książki, które pokazują świat z perspektywy dziecka. Maluchy czytając/słuchając ich uczą się różnych rzeczy czerpiąc doświadczenie z przygód małych bohaterów. Taka właśnie jest seria książek o małej Meli pt. "Mela na rowerze" oraz "Mela na zakupach". Autorką cyklu jest Eva Eriksson, popularna szwedzka ilustratorka, która w tym wypadku jest autorką nie tylko ilustracji ale również i tekstu obu historyjek. Na kartach każdej z lektur najmłodsi znajdą jedno niezbyt długie opowiadanie. Jego bohaterką jest tytułowa świnka Mela. Dziewczynka w książce pt. "Mela na rowerze" odkrywa przed najmłodszymi trudy jazdy na rowerze. Bo choć nie jest to prosta sztuka ćwiczenia w końcu dają rezultaty. Na pewno nie można się poddawać i zamartwiać niepowodzeniami. Fajnie jest też gdy w tych swoich zmaganiach jest ktoś kto nas wspiera, doradzi, pocieszy i pokaże co robimy nie tak. Mela ma to szczęście, że ma kochającą, wręcz fantastyczną babcię. Ma też to szczęście, że spotyka instruktora... Z twórczością pisarki zetknęłam się po raz pierwszy więc zupełnie nie wiedziałam czego mogę się spodziewać po tych książkach. Zachwycił mnie zarówno prosty i ciepły tekst jak i towarzyszące mu i zachowane w podobnym klimacie ilustracje. Książeczki skierowane są do bardzo małych, bo już trzyletnich dzieci. Tekst rzeczywiście jest przystępny, dialogi są krótkie a fabuła ciekawa dla najmłodszych choć bez niebywałych zwrotów akcji czy rzeszy różnorodnych bohaterów. Tego wszak najmłodszym zupełnie nie potrzeba. Czcionka jest duża więc starsze maluchy mogą poćwiczyć samodzielne czytanie. Autorka porusza w swoich opowieściach dość ciekawe, ważne dla każdego malucha tematy. Pokazuje przy tym jak radzi sobie w nimi Mela, jak sama uczy się na własnych błędach. Razem z nią uczy się także mały czytelnik. W końcu dzieci często utożsamiając się z bohaterem same stawiają się w danych sytuacjach zastanawiając się jak by się zachowały i postąpiły. Jeżeli chodzi z kolei o ilustracje to przypominają mi trochę te ze starych książek, choć Mela jest oczywiście bohaterką jak najbardziej współczesną. Bardzo fajnie, że takie ilustracje nadal można w książkach znaleźć i popodziwiać bo naprawdę jest na co popatrzeć. Są delikatne, klimatyczne, pastelowe, pokazują świat troszkę jak gdyby z minionej epoki. Po prostu cudo ;) Mała Mela jest pełną pomysłów i rezolutną dziewczynką. Nie sposób jej nie polubić. Książeczki czytało się więc nam bardzo przyjemnie. Myślę, że warto po nie sięgnąć gdyż są dla dzieci wartościowe, pouczające, nieskomplikowane i takie życiowe. Ponadto nie są pozbawione humoru a język jakim posłużyła się autorka to język dzieci, prosty i nieskomplikowany. Gorąco polecam ;)

"Mama Mu..." to świetna książka do czytania dzieciom, można powiedzieć, że wręcz dwustronna. Z jednej strony przygody tytułowej krowy i jej przyjaciela, Pana Wrony, opowiadane są dzieciom z sposób prosty i dla młodych czytelników zrozumiały, a z drugiej strony tekst jest zabawny dla dorosłego odbiorcy, na zupełnie innym poziomie niż dla dzieci. I to jest ogromna zaleta tej prozy, wręcz nie do przecenienia (nieraz zasypiałam z nudów przy dziecięcej lekturze).Mama Mu i Pan Wrona to dwie zupełnie różne osobowości, które wzajem się uzupełniając nadają kolorytu opowiastkom. Książeczka pobudza dziecięcą wyobraźnię, pokazuje, że nie zawsze trzeba działać według schematu i uczy wiary we własne możliwości. Jest lekko, zabawnie i przyjemnie, a i dorośli wiele mogą się nauczyć o wzajemnych relacjach;). Podobało nam się bardzo.

Pamiętam swój pierwszy występ przed widownią i wielkie emocje z nim związane. Teraz już jako mama równie emocjonalnie podchodzę do każdego przedstawienia mojego dziecka. I choć mój syn to urodzone zwierzę sceniczne wiem, że są dzieci, które mocno stresuje występowanie przed publicznością. O takim właśnie chłopcu opowiada książka autorstwa Ulfa Nilssona z ilustracjami Evy Eriksson pt. „Kret sam na scenie”, którą z j. szwedzkiego przełożyła dla Nas niezawodna Agnieszka Stróżyk a wydało w swej ofercie jedno z czołowych wydawnictw literatury dla najmłodszych, czyli @zakamarki. 🌟 Nasz sześcioletni bohater ma wraz ze swoimi rówieśnikami wystąpić w teatrzyku z okazji nadejścia wiosny. To właśnie jemu przypada odpowiedzialna rola Kreta, który ma zakończyć przedstawienie. Tylko czy stres i strach przed publicznością pozwolą mu stanąć samemu na scenie i wypowiedzieć stosowne kwestie? Chłopiec jest pełen obaw. Czy okażą się one uzasadnione, przekonacie się w trakcie lektury jego pouczającej opowieści. 🌟 Stres przed występem to nie jedyny istotny aspekt tej historii. Mamy tu piękną braterską więź, która pozwala starszemu bratu wyjść ze swojej strefy komfortu, a nawet uczynić coś, czego nikt się nie spodziewał. Ta relacja braci oparta na podziwie ze strony młodszego i opiekuńczości widocznej w gestach starszego z nich to bodaj najbardziej wzruszający wątek tej dziecięcej narracji. 🌟 „Kret sam na scenie” to także książka dla dorosłych, którzy często zapominają, jak wyglądał świat, kiedy sami byli dziećmi. Problemy najmłodszych, choć z perspektywy dorosłego mogą wydać się banalne, często odbijają się echem w okresie dojrzewania lub dorosłości. Opowieść Naszego bohatera uczula rodziców na to, jak reagować w stresujących dla dziecka sytuacjach, by być dla niego prawdziwym wsparciem, takim jak opiekunowie Naszego małego artysty. 🌟 Agnieszka Stróżyk jak zwykle wiernie oddała w swym przekładzie sens tej historii, zaś wydawca zadbał o to, by wizualnie książka ta również cieszyła oko. Nie pozostaje mi zatem nic innego, jak zachęcić Was do jej lektury, bo to pozycja ważna nie tylko dla najmłodszych, ale również (a może przede wszystkim) dla ich rodziców.

Ciepła, pełna humoru książka o sympatycznej krowie i jej przyjacielu Panu Wronie, parze nietuzinkowych przyjaciół, znanych także z innych książek o Mamie Mu, podbiła serce nie tylko moich dzieci, ale również moje. Świetnie się czyta, nawet po raz enty :), a ilustracje Svena Nordqvista za każdym razem zachwycają - bardzo dużo się na nich dzieje, mają mnóstwo szczegółów do odkrywania. Po prostu mistrzostwo:) Wybrałam Mamę Mu na sankach, ale równie dobrze mogłabym wybrać inną - każda jest świetna, z każdej aż " bije" pozytywna energia i każdy może znaleźć w nich coś dla siebie :)

Za co wraz z córką kochamy Mamę Mu? Za jej niezachwiany optymizm i przekonanie, że dla chcącego nie ma nic trudnego. Mimo powalającego czarnowidztwa i sceptycyzmu Pana Wrony, Mama Mu potrafi pokonać wszelkie ograniczenia, trudności czy - powiedzmy to otwarcie - jedynie myślenie stereotypowe i dokonuje naprawdę wielkich, jak na krasulę, czynów. Doskonała lektura dla dzieci, ucząca uśmiechu i wiary we własne możliwości.

Poznaliście już w książce ,, Yeti’’ tego samego autora Evy Susso sympatyczną parę bohaterów Uno i Matiego. Dziś chłopcy powracają w nowej letniej odsłonie. Książeczka jest równie piękna jak poprzednia. Duży format, twarda oprawa. Zilustrowana tak samo nadzwyczajnie i w tym samym stylu jak ,,Yeti’’, przez Benjamina Chaud’a. Akcja zaczyna się tym, jak rodzeństwo cieszy się z zakupionych skarbów na pchlim targu , poprzedniego dnia. Bracia nabyli zachwycające rzeczy , a mianowicie stare zabawki jak helikopter, supermana, łuk, auto, książkę oraz tajemniczą niebieską butelkę o dziwnym kształcie. Z tych wszystkich nabytków butelka jest najbardziej intrygująca. Uno i Mati odkorkowują butelkę i wtedy dopiero zaczyna się dziać. Z sykiem i świstem oraz leśnym zapachem, z flaszki wylatuje ogromny duch. Przedstawia się jako strażnik cedrowego lasu, więziony w butelce przez 4000 lat. Ma na imię Humbaba. W podziękowaniu ,że chłopcy wyratowali go z tego więzienia proponuje spełnić trzy dowolne bez ograniczeń życzenia. Dzieci jak , to dzieci nie zastanawiają się nad istotą sprawy, że to tylko są trzy prośby do spełnienia i nic poza tym. Prowadzą Humbabę do swojego ogrodu , pokazują mu swój domek na kasztanowcu i wypowiadają pierwsze życzenie. Proszą by cały ogród był pełen ciastek i słodyczy. I za chwilę pierwsza ochota spełnia się na ich oczach. Babeczki, marcepanowa trawa, lizaki, bananowe pianki są wszędzie. Drzewa zamiast liści też są pokryte słodkimi smakołykami. Chłopcy wpadają w amok. Wszystkiego próbują, smakują, objadają się. Resztą wypychają swoje kieszenie . Ogród jest jak zaczarowany . Przychodzi pora na drugie życzenie. Czego dotyczyła kolejna prośba chłopców do strażnika lasu? Jakie niosła za sobą konsekwencje? Czy w rezultacie Humbaba spełnił obiecane trzy życzenia Uno i Matiemu? Wszystkiego dowiecie się z lektury. Będziecie przeżywać z chłopcami świetną przygodę. A obrazki kolorowe zadowolą każdego. W niedzielę pójdziemy z dzieciakami na pchli targ poszukać takiej zakorkowanej niebieskiej butelki. W ostateczności może być czerwona. A może znajdziemy tam jeszcze inne niecodzienne rarytasy i perełki. Już nie możemy się doczekać!

https://www.instagram.com/p/BoThST2n_Gg/?hl=pl&taken-by=zaczytana.mama_books Książka Gdzie jest moja siostra? Autor Sven Nordqvist Wydawnictwo @wydawnictwo_eneduerabe Książka zachwyciła mnie przede wszystkim niesamowitymi, baśniowymi ilustracjami. Każda z jej stron zawiera bajkowe ilustracje przedstawione w dużym formacie. W 2007 r. Książka została uhonorowana prestiżową szwedzką nagrodą literacką AugustPriset. Jest to niebanalna opowieść o rodzeństwie, a właściwie o bracie, który szuka swojej starszej siostry. W tych poszukiwaniach opowiada towarzyszowi o siostrze,jaka ona jest, co lubi. Książka jest odpowiednia już dla najmłodszych czytelników ze względu na te kolorowe, pełne szczegółów ilustracje. Porusza wyobraźnię. Każde dziecko powinno ją mieć w swojej biblioteczce. ❤️ https://www.instagram.com/zaczytana.mama_books/?hl=pl

Czemu książeczka jest taka świetna? Bo pomijając mądre przesłanie o posiadaniu rodzeństwa, byciu jedynakiem, i o tym, że nie zawsze wszystko idzie po naszej myśli - historyjka o Nusi i trzech łosiach stała się ulubioną opowieścią dla naszej trzyletniej dziewuszki. Od miesiąca na życzenie Emmy czytamy ją kilka razy dziennie i za każdym razem wzbudza dziecięce salwy śmiechu małej czytelniczki. Jest też przyczynkiem do rozmów o rodzinie, kolegach, porządkach, dzieleniu się i masie innych ważnych spraw. Bardzo polecam. Pod choinkę kupiłam już kolejne tomy.

Nusia wraz ze swoją grupą przedszkolną wychodzą na wycieczkę. Dziewczynka, inaczej niż reszta dzieci, nie biegnie, nie dotyka niczego, boi się pobrudzić. Jest ostrożna ponad normę, wręcz strachliwa. Poprzez swoje zachowawcze postępowanie gubi grupę. Zostaje sama w lesie... No nie całkiem sama, bo pojawiają się tu wilki. Tu następuje wielkie zaskoczenie. Nusia nie boi się zwierzaków. Wymyśla wspólne zabawy, drapie je za uchem, śpiewa smutne piosenki i karmi szyszkami i zupą z błota. A rankiem wilki odprowadzają ją bliżej miasteczka. Uwielbiam Nusię i jej przewrotność. Dziecko samo w lesie? Tylko w Skandynawii. Zabawa z wilkami? Czemu nie. Uruchomić trzeba wyobraźnie i dziecięcą ciekawość świata. To łatwy sposób na pokonanie strachu i naukę pokonywania przeszkód. A przecież o to chodzi w literaturze skierowanej do dzieci. O morał.

W życiu zazwyczaj jest tak: dzieci mają ukochaną przytulankę, do której są przywiązane. Z przytulanki albo się wyrasta albo się ją ma nawet przez całe życie. Gdzieś schowaną w przepastnych szufladach, jako miłe wspomnienie dzieciństwa. W każdym razie przychodzi ten czas, gdy z przytulanką trzeba się rozstać – przynajmniej oficjalnie. Wtedy chowa się ją przed okiem ciekawskich. Dla wielu dzieci nie jest to łatwe. I to raczej dziecko rezygnuje z ukochanej lalki czy miśka. Tymczasem w książce Ulfa Starka role się odwróciły. Tutaj to nie dziecko przeżywa rozstanie ze swoją przytulanką. To Miś tęskni za chłopcem. Najpierw Miś chce być już duży i samodzielny. Noc w samotności, w pustym łóżku przeraża Miśka. Nic prostszego, trzeba tylko wrócić do swojego starego przyjaciela. Ale gdy Misiek budzi chłopca, wtedy jest trudno zasnąć. I zaczyna się dłuuuuga nocka „nocnych marków”. Wtedy do akcji wkracza kochany tata. Książka porusza ważne tematy dla najmłodszych dzieci. Pokazuje, że może kiedyś przyjdzie ten czas, że ich przytulanki będą chciały się usamodzielnić. Ale do tego czasu trzeba je mocno kochać i przytulać i również dawać im poczucie bezpieczeństwa. Lektura uczy najmłodszych empatii i odpowiedzialności za innych. Chłopczyk, mimo swojego wieku, staje się opiekunem Misia, robi wszystko, by ten znów poczuł się komfortowo. Cudnie został tutaj pokazany tata, który – gdy jest problem – wkracza do akcji. Na tatę zawsze można liczyć. I na przyjaciół przytulanek również.

Smutny wieczór, zimno i zmęczenie, aż tu nagle pojawia się szklanka babcinego rosołu i ta książeczka! I nagle jest lepiej. Kocham miniaturki, zwłaszcza w tak uroczym wydaniu, jakim jest Mysi Domek :) Co za niesamowita praca twórcza. Historyjki były bardziej takimi opisami nastroju i klimatu niż rzeczywiście opowieściami, brakowało w nich jakiejś puenty, ale po jakimś czasie przestało mi to przeszkadzać, chłonęłam po prostu fotografie. Ta książeczka to idealny towarzysz zimowego odpoczynku, ocieplacz serca. Mam nadzieję, że kiedyś poznają ją moje własne dzieciaki ♡ 🐭🏠