Billy i tajemniczy kot

Miałam wielkie szczęście kupić te książkę jako używaną, dlatego że mój egzemplarz okazał się ocenzurowany ołówkiem przez poprzedniego dorosłego właściciela. Poważnie. Przeczytałam "ocenzurowaną" wersję, w której tata Ulfa nie pyta czy syn "nie ma za grosz" wyobraźni, babcia nie pali papierosów, matka kotlety grzecznie odkłada na talerz itd. Potem zaś dzieciom przeczytałam oryginał i książka stała się taka, jaka była intencja autora. Każde słowo i zdanie w tej książce jest potrzebne i ma znaczenie. Ulf "uratował" mamę dla jej dobra, ale też własnego, a nawet dla dobra swojego taty, w którym przemiana żony ze Smutnej Spalenizny w Piękną Rybę budzi silne, zapewne dawno zapomniane "emocje". Wartościowa książka:)

Cenię i lubię jeśli w książkach dla dzieci przemycane są ważne i aktualne problemy. Tak jest także w tym przypadku. "Mój przyjaciel Szymon" porusza wiele tematów np. czym jest prawdziwa przyjaźń, jak to jest być obcym, co to tolerancja, dlaczego oceniamy ludzi po wyglądzie oraz przybliża dzieciom czym jest m.in. odrzucenie, inność, brak akceptacji, samotność. Można wreszcie książkę traktować w węższym znaczeniu - opowiadającą o rasizmie czy uchodźcach. Dla mnie jest to jednak przede wszystkim opowieść o tym jak bardzo mylne może być pierwsze wrażenie. I to jest niesamowite, każdy znajdzie tu coś dla siebie, każdego czytelnika inna kwestia dotknie bardziej. Jestem pod wrażeniem ile "treści" zawiera w sobie ta krótka książeczka dla dzieci. Oczywiście pomagają także charakterystyczne akwarelowe ilustracje autorki. Dzięki lekturze można z dziećmi porozmawiać na wiele trudnych tematów. Pozycja obowiązkowa.

Ech, Mela musi jeszcze potrenować koncentrację i pamięć, siły i odwagę już ma. Wie też, że kłamać nie powinna, a pilnowanie portmonetki z pieniędzmi jest całkiem istotne. Babcia ma wobec niej duże pokłady cierpliwości, zaufania i zrozumienia. W taki sposób nauczy wnuczkę wypełniać obowiązki. Historia jest zabawna, przyciąga uwagę dziecka, zaskakuje pomysłami na zakupy, czeka na podpowiedź młodego odbiorcy. I do tego pięknie zilustrowana przez Evę Eriksson. https://madebybibi.blogspot.com/2025/01/mela-na-zakupach.html

Książka o tym, że dziecko - jak każdy - ma prawo odczuwać złość. Objaśnia, że to uczucie jest zupełnie naturalne, a nawet: "Czasami jest strasznie fajnie odczuwać złość. Tak, że się prawie zieje ogniem jak smok!" :-) Świetna książeczka do czytania i oglądania, i do rozmawiania.

Pamiętam swój pierwszy występ przed widownią i wielkie emocje z nim związane. Teraz już jako mama równie emocjonalnie podchodzę do każdego przedstawienia mojego dziecka. I choć mój syn to urodzone zwierzę sceniczne wiem, że są dzieci, które mocno stresuje występowanie przed publicznością. O takim właśnie chłopcu opowiada książka autorstwa Ulfa Nilssona z ilustracjami Evy Eriksson pt. „Kret sam na scenie”, którą z j. szwedzkiego przełożyła dla Nas niezawodna Agnieszka Stróżyk a wydało w swej ofercie jedno z czołowych wydawnictw literatury dla najmłodszych, czyli @zakamarki. 🌟 Nasz sześcioletni bohater ma wraz ze swoimi rówieśnikami wystąpić w teatrzyku z okazji nadejścia wiosny. To właśnie jemu przypada odpowiedzialna rola Kreta, który ma zakończyć przedstawienie. Tylko czy stres i strach przed publicznością pozwolą mu stanąć samemu na scenie i wypowiedzieć stosowne kwestie? Chłopiec jest pełen obaw. Czy okażą się one uzasadnione, przekonacie się w trakcie lektury jego pouczającej opowieści. 🌟 Stres przed występem to nie jedyny istotny aspekt tej historii. Mamy tu piękną braterską więź, która pozwala starszemu bratu wyjść ze swojej strefy komfortu, a nawet uczynić coś, czego nikt się nie spodziewał. Ta relacja braci oparta na podziwie ze strony młodszego i opiekuńczości widocznej w gestach starszego z nich to bodaj najbardziej wzruszający wątek tej dziecięcej narracji. 🌟 „Kret sam na scenie” to także książka dla dorosłych, którzy często zapominają, jak wyglądał świat, kiedy sami byli dziećmi. Problemy najmłodszych, choć z perspektywy dorosłego mogą wydać się banalne, często odbijają się echem w okresie dojrzewania lub dorosłości. Opowieść Naszego bohatera uczula rodziców na to, jak reagować w stresujących dla dziecka sytuacjach, by być dla niego prawdziwym wsparciem, takim jak opiekunowie Naszego małego artysty. 🌟 Agnieszka Stróżyk jak zwykle wiernie oddała w swym przekładzie sens tej historii, zaś wydawca zadbał o to, by wizualnie książka ta również cieszyła oko. Nie pozostaje mi zatem nic innego, jak zachęcić Was do jej lektury, bo to pozycja ważna nie tylko dla najmłodszych, ale również (a może przede wszystkim) dla ich rodziców.

To nasze pierwsze spotkanie z serią o tym małym urwisie, Majka chyba w końcu dorosła do bezpiecznego używania książek z papierowymi stronami (a przynajmniej do tych, które chociaż oprawę mają kartonową, bo całkiem miękkie wciąż zwija w rulonik…). „Billy i gwizdek” to krótka przygoda z życia dziecka – czasem wystarczy pozornie mało atrakcyjna zabawka, by zająć malucha na dłuższy czas. I przy okazji wpędzić go w niemałe kłopoty. Każdy chyba potrafi wyobrazić sobie (albo co gorsza wie z doświadczenia) jak irytujące potrafi być dziecko, które dorwało gwizdek. Dlatego też mama Billy’ego wysyła go przed dom, by móc w spokoju porozmawiać przez telefon. Oczywiście urwis nie byłby urwisem, gdyby wbrew ostrzeżeniom mamy nie opuścił przydomowego ogródka by straszyć gwizdaniem bogu ducha winnych przechodniów. Nie przewidział jednak, że gwizdanie, które słychać z daleka przyciągnie uwagę wielkiego, groźnego psiska. Bardzo podoba mi się budowa książki – większą część strony zajmuje kolorowa ilustracja, a umieszczony pod nią tekst jest jedynie jej dopełnieniem i uporządkowaniem historii – dzięki temu bardzo dużo rzeczy można dopowiedzieć od siebie, znajdzie się też sporo szczegółów do wyłapania. Na pochwałę zasługują również niebanalne ilustracje, w stonowanych kolorach będące miłą odskocznią od wyidealizowanej, pełnej obłości pastelozy tak popularnej w książkach dla dzieci. Jestem wielką fanką Mamy Billy’ego – kobiety w legginsach, o przyjemnie pofałdowanej sylwetce, z zapomnianym wałkiem z tyłu sztywnej od trwałej, rudej czupryny (warto pamiętać, że książka została napisana w 1989 roku, kiedy to wystylizowany sterczący czub na głowie był zapewne u szczytu mody). A jej wizerunek na pierwszej stronie – siedzącej w kuchni na odsuniętej na pralce (?) ze stopami opartymi o odkurzacz i słuchawką w dłoni to mistrzostwo świata. Super, że książka została wydana w tak dużym formacie i została usztywniona twardą oprawą, która jak na razie dzielnie opiera się zabiegom mojej małej Destrukcji. Gdyby tylko jeszcze miała bezpiecznie zaokrąglone rogi, bez stresu mogłabym zostawić ją córce do samodzielnego oglądania. Bo naprawdę jest co oglądać i Majka (obecnie w wieku 20 miesięcy) kartkuje ją z dużym zainteresowaniem. Choć cała historia kończy się dobrze, brakowało mi trochę jasno określonego morału. Nie spodobało mi się również podejście mamy do opowiadanej przez dziecko historii – moja Bobasa jest jeszcze przed etapem zmyślania, więc pewnie moje oczekiwania zostaną wkrótce zweryfikowane przez rzeczywistość, ale zignorowanie słów syna poprzez zrzucenie nieprawdopodobnej opowieści na karby fantazji wydaje mi się trochę nie w porządku. Szczególnie, że mamy tu do czynienia z czymś w rodzaju ślepego zaułka – Billy nie słucha mamy i mama nie słucha Billy’ego. Mimo wspomnianych wyżej minusów, krótka i zwięzła historia, odrobina grozy, dużo bardzo dobrych ilustracji oraz niespotykany temat dają w sumie fajną pozycję i na pewno sięgniemy również po inne przygody tego urwisa. Recenzja powstała dzięki uprzejmości Wydawnictwa EneDueRabe. https://lewkanapowy.wordpress.com/2017/11/03/bajki-majki-billy-i-gwizdek-brigitta-stenberg-mati-lepp/

www.drobnymmaczkiem.com - zapraszam serdecznie na mojego bloga o książkach dla dzieci! Mam słabość do skandynawskiej literatury dziecięcej, bo symptomatyczne dla niej jest to, że traktuje małego czytelnika poważnie, jednocześnie pamiętając o tym, że jest dzieckiem. Autorzy z północy nie boją się podejmować tematów tabu czy dotykać bolesnych albo wstydliwych aspektów rzeczywistości. Mam wrażenie, że tam nie ma rozgraniczenia na „trudne-łatwe”, „brzydkie-ładne”, „dziwne-normalne”, tam nawet nie ma podziału na świat dziewczynek i chłopców! W tych książkach są po prostu dzieci i ich świat – bez granic, bez podziałów i metek, taki jakim go dzieci widzą. A widzą i rozumieją zaskakująco dużo, bo dzieci to wytrawni obserwatorzy. Ale czy zawsze sobie radzą z towarzyszącymi im na co dzień emocjami? Właśnie tutaj powinien wkroczyć rodzic czyli osoba, która przeprowadzi dziecko przez te wszystkie meandry emocji. Rozmowy z pogranicza filozofii i psychologii, jak wiemy, do najłatwiejszych nie należą, dlatego z pomocą może przyjść książka. Dobra książka czyli taka która nie owija w bawełnę, jest z dzieckiem szczera i mówi jego głosem. Tiina Nopola pochodzi z Finlandii i napisała (między innymi) serię książek o przygodach Siri. W moje ręce trafiła „Siri i nowi przyjaciele”. Właściwie to wygrzebałam ją w jakimś supermarkecie spod sterty książkowych koszmarków. Od razu uderzyły mnie ilustracje Mervi Lindman – oszczędne, stonowane, bardzo pozytywne i zrobione z dużym poczuciem humoru. Lubię też ukryte w rysunkach „smaczki” jak na przykład imponujące książki na półkach bohaterów (Tołstoj, Proust i Kafka u taty Siri; „W kolebce kultury” u sąsiada;), czy gdzieś w tle notatki przyczepione do tablic korkowych: „wieczór haiku” itp. Niby te detale nie mają znaczenia dla fabuły, ale mi mówią wiele o autorkach książki. Ta część przygód Siri podejmuje mało popularny temat w literaturze dziecięcej: Siri chce mieć rodzeństwo, jednak jej rodzice już nie chcą mieć więcej dzieci i otwarcie jej o tym mówią. W tej sytuacji, rozżalona dziewczynka pragnie mieć psa, niestety jej zajęci dorosłymi sprawami rodzice nie odnoszą się do tej prośby w jakiś szczególny sposób, więc Siri na własną rękę postanawia znaleźć sobie pieska. Najpierw udaje się do sąsiadów, którzy mają psy – a nuż któryś z nich zechce jej oddać swojego czworonoga. Niestety, tu też ją spotyka zawód, bo sąsiedzi nie dość, że nie chcą oddać psa to jeszcze opowiadają o tym jak wspaniałym i wdzięcznym przyjacielem jest ich pupil. Zmartwiona Siri idzie do parku z nadzieją, że może tam znajdzie jakiegoś bezpańskiego psiaka. Nic z tych rzeczy! Wszystkie psy mają swoich właścicieli. Zasmucona i bezradna Siri zostaje dostrzeżona przez trzech chłopców. Mały Otto, Średni Otto i Duży Otto podchodzą do niej i proponują przyjaźń, jednak ona uparcie twierdzi, że nie chce przyjaciela tylko psa. Chłopcy ofiarują pomoc w znalezieniu pieska, niestety pomimo ich usilnych starań, nie udaje im się go znaleźć. Nie ma tego złego co by na dobre nie wyszło – szukanie psa bardzo zbliża dzieci i w krótkim czasie Siri i chłopcy zostają przyjaciółmi. Pustka w życiu dziewczynki zostaje zapełniona. „Już nie potrzebuje psa. Mam teraz trzech kolegów o imieniu Otto.” A ja wam mówię, że warto zaprzyjaźnić się z Siri

Czasami podejmując jakieś działanie, nawet nie podejrzewamy, że może mieć ono totalnie inne zakończenie niż zakładaliśmy na początku. Może to dotyczyć każdej aktywności, nawet zabawy. Tak właśnie było w przypadku bohaterów książki pt.: "Jak tata się z nami bawił". Tytułowy tata zostaje w domu sam z synami, których mama akurat tego wieczora jest na bliżej niesprecyzowanym kursie. Przejęty tata proponuje chłopcom zabawę. Janne i Ulf są nieco zaskoczeni, bo przecież tata nigdy wcześniej nie bawił się z nimi. Chłopcy ochoczo przystają na tę niecodzienną propozycję. Tylko w co by się tu razem pobawić...? Tata wpada na genialny w swoim mniemaniu pomysł. A więc: "ptak", "ryba" czy "pomiędzy"? Wszyscy świetnie się bawią do momentu aż przychodzi kolej młodszego brata - Ulfa. Chłopiec chce znaleźć najlepszą kryjówkę dla klucza taty. I udaje mu się to. Nie przewidział skutków swojego wyboru... Zabawna historia, w której znajdziemy braterskie przepychanki, dziecięcą radość taty ze zwycięstwa nad synami oraz zakończenie wywołujące wybuch śmiechu czytelnika, choć tacie do śmiechu wcale nie było.

Super! I chyba tylko w Polsce ktoś powie, że jest to książka o homoseksualiźmie. Akurat to mi się w niej podoba, że związek dwóch mężczyzn potraktowany jest NORMALNIE, nie jest on tematem książki, a jedynie tłem - tak jak każdy inny związek dwóch dorosłych osób w tym wypadku. Pokazana jest zazdrość dziecka o drugiego partnera (często w prawdziwym życiu - nawet rodzica), jak trudne są to emocje dla dziecka i w jaki sposób dziecko w takiej sytuacji próbuje zwrócić na siebie uwagę. Warto przekonać dziecko, że ta druga osoba nie chce zagarnąć ukochanego wujka/mamy/taty/babci/cioci etc. dla siebie, tylko również dać miłość i swój czas dziecku.

https://www.instagram.com/p/BoThST2n_Gg/?hl=pl&taken-by=zaczytana.mama_books Książka Gdzie jest moja siostra? Autor Sven Nordqvist Wydawnictwo @wydawnictwo_eneduerabe Książka zachwyciła mnie przede wszystkim niesamowitymi, baśniowymi ilustracjami. Każda z jej stron zawiera bajkowe ilustracje przedstawione w dużym formacie. W 2007 r. Książka została uhonorowana prestiżową szwedzką nagrodą literacką AugustPriset. Jest to niebanalna opowieść o rodzeństwie, a właściwie o bracie, który szuka swojej starszej siostry. W tych poszukiwaniach opowiada towarzyszowi o siostrze,jaka ona jest, co lubi. Książka jest odpowiednia już dla najmłodszych czytelników ze względu na te kolorowe, pełne szczegółów ilustracje. Porusza wyobraźnię. Każde dziecko powinno ją mieć w swojej biblioteczce. ❤️ https://www.instagram.com/zaczytana.mama_books/?hl=pl

Bardzo lubię książki, które pokazują świat z perspektywy dziecka. Maluchy czytając/słuchając ich uczą się różnych rzeczy czerpiąc doświadczenie z przygód małych bohaterów. Taka właśnie jest seria książek o małej Meli pt. "Mela na rowerze" oraz "Mela na zakupach". Autorką cyklu jest Eva Eriksson, popularna szwedzka ilustratorka, która w tym wypadku jest autorką nie tylko ilustracji ale również i tekstu obu historyjek. Na kartach każdej z lektur najmłodsi znajdą jedno niezbyt długie opowiadanie. Jego bohaterką jest tytułowa świnka Mela. Dziewczynka w książce pt. "Mela na rowerze" odkrywa przed najmłodszymi trudy jazdy na rowerze. Bo choć nie jest to prosta sztuka ćwiczenia w końcu dają rezultaty. Na pewno nie można się poddawać i zamartwiać niepowodzeniami. Fajnie jest też gdy w tych swoich zmaganiach jest ktoś kto nas wspiera, doradzi, pocieszy i pokaże co robimy nie tak. Mela ma to szczęście, że ma kochającą, wręcz fantastyczną babcię. Ma też to szczęście, że spotyka instruktora... Z twórczością pisarki zetknęłam się po raz pierwszy więc zupełnie nie wiedziałam czego mogę się spodziewać po tych książkach. Zachwycił mnie zarówno prosty i ciepły tekst jak i towarzyszące mu i zachowane w podobnym klimacie ilustracje. Książeczki skierowane są do bardzo małych, bo już trzyletnich dzieci. Tekst rzeczywiście jest przystępny, dialogi są krótkie a fabuła ciekawa dla najmłodszych choć bez niebywałych zwrotów akcji czy rzeszy różnorodnych bohaterów. Tego wszak najmłodszym zupełnie nie potrzeba. Czcionka jest duża więc starsze maluchy mogą poćwiczyć samodzielne czytanie. Autorka porusza w swoich opowieściach dość ciekawe, ważne dla każdego malucha tematy. Pokazuje przy tym jak radzi sobie w nimi Mela, jak sama uczy się na własnych błędach. Razem z nią uczy się także mały czytelnik. W końcu dzieci często utożsamiając się z bohaterem same stawiają się w danych sytuacjach zastanawiając się jak by się zachowały i postąpiły. Jeżeli chodzi z kolei o ilustracje to przypominają mi trochę te ze starych książek, choć Mela jest oczywiście bohaterką jak najbardziej współczesną. Bardzo fajnie, że takie ilustracje nadal można w książkach znaleźć i popodziwiać bo naprawdę jest na co popatrzeć. Są delikatne, klimatyczne, pastelowe, pokazują świat troszkę jak gdyby z minionej epoki. Po prostu cudo ;) Mała Mela jest pełną pomysłów i rezolutną dziewczynką. Nie sposób jej nie polubić. Książeczki czytało się więc nam bardzo przyjemnie. Myślę, że warto po nie sięgnąć gdyż są dla dzieci wartościowe, pouczające, nieskomplikowane i takie życiowe. Ponadto nie są pozbawione humoru a język jakim posłużyła się autorka to język dzieci, prosty i nieskomplikowany. Gorąco polecam ;)

Igor lubi grać w piłkę i wszyscy - od taty do kolegów z przedszkola - lubią grać w piłkę z Igorem. Ale problem w tym, że Igor nie zawsze ma ochotę na piłkę, rozwalanie robotów i walki na patyki. Czasem porobiłby coś zupełnie innego. Zupełnie, zupełnie. Np. pobawiłby się z dziewczynami lalkami. Cóż, kiedy do dziewczyńskiego świata nie tak łatwo przeniknąć, nawet, jak się ma własną lalkę (brawa dla rodziców Igora!). Jednak jak się już uda, to jest naprawdę fajnie. A potem wszyscy znów mogą zgrać w piłkę:D Dziewczyny oczywiście też. U Piji Lindenbaum obrazek pokazuje właściwie dużo więcej niż tekst. Z ilustracji dowiadujemy się jaki jest tata Igora (że nie jest wychudłym okularnikiem z książką pod pachą ;)) i dzięki temu lepiej rozumiemy "imperatyw piłki". Widzimy jak bawią się dzieci w przedszkolu i o czym myśli (! tak, tak) Igor. Autorka dokładnie podpatrzyła dziecięce zachowania i umie je naprawdę świetnie zilustrować. To, jak Igor próbuje się włączyć do zabawy dziewczyn, właściwie rozgrywa się głównie w wersji obrazkowej. Dużo się tam dzieje i daje dużo do myślenia - też (zwłaszcza?) dorosłym. No fajna ta książka. Może być punktem wyjścia do wielu ciekawych i potrzebnych rozmów. O stereotypach i inności, o akceptacji i tolerancji - oczywiście. O dziewczyńskim i chłopaczym świecie. Ale choćby i o tym, że nie trzeba zawsze mieć ochoty na to samo, co wszyscy, że można uciec z boiska do kącika dla lalek i tylko się na tym zyskuje. Na pewno jest bardzo "życiowa" dla wszystkich przedszkolaków, inna niż bajkowa w charakterze Nusia i niezwykły dzień Filipa. stasiekpoleca.blogspot.com

Bardzo ciekawa książeczka dla dzieci, która jednak zdecydowanie nie jest przeznaczona dla dzieci. Nie wiem też, czy dziecko byłoby w stanie rozszyfrować zawarty w niej morał. Dla dorosłego czytelnika jest to jednak opowieść o wychodzeniu spoza własnych granic i próbowania nowych rzeczy, tak w skali makro: jest więc zarówno o opuszczaniu własnego domu rodzinnego, jak i opuszczeniu własnego kraju. Niestety ilustracje nie zachwycają. To ten dziwny, trochę facebookowy styl rysowania, który kompletnie do mnie nie przemawia. Podoba mi się pomysł z rozpoczynaniem akapitów od kwadratów i umieszczaniem ciekawych paseczków jako znaków dialogowych, ale... poza tym całość nie zachwyca. To nie jest ładna książka, w tym czysto estetycznym znaczeniu.

Przecudowna, przepiękna bajka o nieobecnym ojcu (duchowo nieobecnym), o samotności i przede wszystkim tęsknocie, wielkiej tęsknocie synka do swojego "naj, naj" tatusia. Wzruszające ... odżyły wspomnienia... Mój 3-letni synek zapytał, gdy czytałem mu któregoś wieczora przed snem: "Tomek tęskni za tatusiem, prawda?". Dzieci są bardzo mądre, nierzadko są mądrzejsze od nas, dorosłych.

Każdy może czytać - trzeba tylko chcieć. Takie właśnie przesłanie bije z tej opowieści. A beztroskie czytanie książek przez krowę na łące albo na miękkim sianku daje ku temu najlepszy przykład. Niezawodny jak zawsze Pan Wrona próbuje wybić co nieco z głowy niesfornej krowie - na szczęście mu się to nie udaje. Nawet powiem więcej...Pan Wrona sam próbuje swoich sił w pisaniu - czy skutecznie? Sprawdźcie sami.

Świetna książka poruszająca najtrudniejszy temat na świecie - śmierć. Najtrudniejszy dla rodzica, który nagle zostaje przygwożdżony pytaniem: "Tato, czy ja też umrę?". Dzięki tej lekturze my - rodzice - możemy sobie przypomnieć, że dla dzieci zainteresowanie śmiercią bywa zupełnie naturalne i nie musi budzić grozy. A zwłaszcza nie po takiej lekturze. Polecamy!

Ciepła, pełna humoru książka o sympatycznej krowie i jej przyjacielu Panu Wronie, parze nietuzinkowych przyjaciół, znanych także z innych książek o Mamie Mu, podbiła serce nie tylko moich dzieci, ale również moje. Świetnie się czyta, nawet po raz enty :), a ilustracje Svena Nordqvista za każdym razem zachwycają - bardzo dużo się na nich dzieje, mają mnóstwo szczegółów do odkrywania. Po prostu mistrzostwo:) Wybrałam Mamę Mu na sankach, ale równie dobrze mogłabym wybrać inną - każda jest świetna, z każdej aż " bije" pozytywna energia i każdy może znaleźć w nich coś dla siebie :)

Z całego serca polecam serię o torcie. Thé Tjong-Khing jest mistrzem ilustracji i ukrytych szczegółów. Książka jest w całości obrazkowa, bez ani krzty tekstu, a tak wiele treści potrafi przekazać. Pobudza wyobraźnię dziecka i zachęca do opowiedzenia historii własnymi słowami.

O śmierci rozmawia się trudno. Jeszcze trudniej z Dzieckiem. Dziecko postrzega świat i wszystko co go dotyczy zupełnie inaczej niż my-dorośli. Na szczęście. Książka jest skierowana do Dzieci. Śmierć jest w niej więc "pięknie" prosta, bo Dzieci potrafią nie komplikować. Pani Autorka najwidoczniej nadal ma wiele z Dziecka. Też na szczęście! Polecam.

Prosta historia o tym, jak tata postanawia pokazać synowi "wszechświat" w postaci znanej od dawna łąki. Tzn. tacie chodzi o rzeczywisty kosmos nad łąką, ale zanim do tego dochodzą, chłopak w bardzo wzruszający sposób dziwuje się nad ślimakiem z wszechświata i trawą... A potem dzieje się coś co całkiem wytrąca tatę z wszechświatowych rozmyślań, za to bardzo bawi synka... A całkiem najważniejsza w tej książce jest oczywiście sama wyprawa Tylko -z-Tatą, w jakiejś Ważnej Sprawie. Idą sobie tylko we dwóch, mają swoje sprawy, tata poświęca czas synowi. Ideał. stasiekpoleca.blogspot.com