Barbara Radziwiłłówna. Zmierzch Jagiellonów

Chadwick nie zasługuje, by jej książkę stawiać na półce obok Philippy Gregory. Matylda, córka Henryka I, walcząca o angielski tron z zacięciem godnym jej męskich potomków, jest postacią fascynującą. To obok Eleonory Akwitańskiej najbardziej chyba wyrazista i ciekawa postać tamtych czasów. Chadwick nie potrafiła tego pokazać, powieść nie wciąga, a Matylda jest zupełnie bez wyrazu. O wiele więcej życia tchnął w nią Follett w "Filarach Ziemi", a przecież jest tam tylko postacią w tle.

Choć tytuł książki jest bardzo krzykliwy, pozycja nie do końca może zadowolić każdego czytelnika. Autor wziął na tapetę wybranki życia Szczodrego, Hermana i Krzywoustego. Z pewnością miały one jakiś wpływ na dzieje, ale moim skromnym zdaniem nie taki jakby miał to sugerować tytuł. Jako, że ten okres charakteryzuje się dosyć ubogim zasobem rzetelnych źródeł, spora cześć książki jest o panowaniu wymienionych władców. Nie mniej jednak oceniam ją na plus.

Powieść ukazuje realia i klimat epoki, pojawia się tu wiele barwnych postaci z życia dworskiego, jak i ze świata wielkiej polityki. Jednak po przeczytaniu czuję pewien niedosyt. Ważne wydarzenia historyczne, zostały tutaj tylko wspomniane, natomiast w połowie książki królowa Bona praktycznie znika . Na plan pierwszy wysuwa się Zygmunt August i jego romans z Elżbietą Radziwiłłówną. Gdy Bona wraz z córkami wyjeżdża z Krakowa, nie poznajemy jej życia w Warszawie, ani działań na rzecz Mazowsza.

Przepiękna powieść o prostym życiu ludzi z osady słowiańskiej. Prosta, prawdziwa, żywa. Bez fantastyki, tylko prawdziwe życie. Przyjemna pozycja, dobrze się czyta. Jest to też książka, gdzie prym wiedzie miłość i uczucia, a że slowianskoscią w tle, a takie książki lubię najbardziej. Nie jest ona okrutna czy przerażająca, nie ma w sobie nic z horroru, co jest bardzo częste w książkach o Słowianach. Mimo iż nie ma tutaj bogów ani demonów, jedynie wierzenia i przesądy ludzkie, to mogę śmiało napisać, że czytało mi się ją tównie dobrze czy i Wilczą Dolinę Marty Krajewskiej. Subiektywna skala (nie jest to ocena tylko mój własny Drogowskaz ;) ) Poziom słowiańskości 8/10 Spokój podczas czytania 10/10 Wątki miłosne 10/10 Dynamika akcji 6/10 Fantastyka 1/10 Horror 0/10 Kryminał 3/10 Uczucie ciężaru po przeczytaniu książki 2/10

Dla odmiany sięgnęłam po książkę historyczną. Powieść o królowej Bonie napisana prostym językiem, mam wrażenie, że za bardzo współczesnym, nie czuje się historii, jak choćby w książkach Kraszewskiego czy Bunsha. Za dużo też Albrechta Hohenzellera, a za mało Bony. Ogólnie czyta się przyjemnie, poszerza wiadomośći o tamtych czasach, choć trzeba pamietać, że to beletrystyka i punkt widzenia autorki. Akcja się wlecze, niektóre opisy można było pominąć.

,,Sny wojenne " to książka w której wątki obyczajowe splatają się z historią, a konkretnie z II wojną światową. Mamy tu dwie linie czasowe i dwie bohaterki, Krystynę - kobietę która w czasie okupacji zadawała się z nazistami i Magdalenę, jej córkę żyjącą w latach sześćdziesiątych z piętnem córki hitlerowca. Kilka dni temu przeczytałam inną książkę pseudo wojenną,która była bardzo kiepska, natomiast ta powieść to jej przeciwieństwo. Marek Harny inspirował się prawdziwą historią, jednak prawie cała fabuła jest fikcyjna. W ,,Snach wojennych'' też są wątki miłosne, jednak nie słodko naiwne , pretensjonalne i infantylne jak w większości tego typu książek. Książka jest ciekawa i wciągająca, przeczytałam ją z prawdziwym zainteresowaniem.

Kontynuacja dalszych losów Iwony nie ustępuje jakości pierwszego tomu. I mimo, iż główna bohaterka była dla mnie, czasem, irytująca, to w żaden sposób nie zepsuło mi zachwytu nad genialnym tłem historycznym, i odbiciem postaw ówcześnie żyjących ludzi... Jestem pod wielkim wrażeniem...

Tytuł książki mówi wszystko. Rzym, Cesarstwo Rzymskie, krwawe spiski, intrygi poganiane innymi intrygami itd. itp... Co tu więcej pisać ? Acha, czyta się dobrze !!! Zgodnie z definicją beletrystyka historyczna ma na celu: " dostarczenie rozrywki i przyjemności czytelnikowi " " pozwolić oderwać się od rzeczywistości i zanurzyć w świecie wyobraźni ". Charakteryzuje się fikcyjną fabułą i postaciami, ale często opisuje również fakty i osoby historyczne. Wszystkie te czynniki autor wypełnia, aż w nadmiarze. Jeśli dodamy do tego pięknie napisany tekst, wartką akcję, interesujący temat...to co więcej potrzeba ? POLECAM !!!

Przepiękna powieść o prostym życiu ludzi z osady słowiańskiej. Prosta, prawdziwa, żywa. Bez fantastyki, tylko prawdziwe życie. Przyjemna pozycja, dobrze się czyta. Jest to też książka, gdzie prym wiedzie miłość i uczucia, a że slowianskoscią w tle, a takie książki lubię najbardziej. Nie jest ona okrutna czy przerażająca, nie ma w sobie nic z horroru, co jest bardzo częste w książkach o Słowianach. Mimo iż nie ma tutaj bogów ani demonów, jedynie wierzenia i przesądy ludzkie, to mogę śmiało napisać, że czytało mi się ją tównie dobrze czy i Wilczą Dolinę Marty Krajewskiej. Subiektywna skala (nie jest to ocena tylko mój własny Drogowskaz ;) ) Poziom słowiańskości 8/10 Spokój podczas czytania 10/10 Wątki miłosne 10/10 Dynamika akcji 6/10 Fantastyka 1/10 Horror 0/10 Kryminał 3/10 Uczucie ciężaru po przeczytaniu książki 2/10

Bardzo ciekawa książka. Postać Pani Hanki Ordonówny była mi znana, ale książka spowodowała, że mogłam poznać jej życie bliżej. Bardzo fajnie się czyta. Osoby występujące w książce Julian Tuwim, Mira Ziemińska, Hanka Bielicka, hrabia Tyszkiewicz nadają jeszcze ciekawsze barwy i chęci czytania. Bardzo polecam. Dziś idę wypożyczyć książkę "Tułacze dzieci" którą napisała H. Ordonówna pod pseudonimem Weronika Hort, lecz by ją przeczytać najpierw trzeba zanużyć się w "Hance"

Tak jak w większości opinie przeszkadzały, w sumie to nawet nie przeszkadzały tylko nie interesowały mnie opisy szczegółowe bitew, wyposażenia armii itd. Prosty sposób omijałam je, przelatując wzrokiem czy nie zginął jeden z bohaterów 😁 Książka ciekawa, warta polecenia, choc dla mnie mogłoby być więcej społecznych aspektów wojny.

Kontynuacja "Córki jubilera" czyli "Klątwa wiecznego tułacza" okazała się nieco lepsza od części pierwszej, gdyż od samego początku zaczęło się robić ciekawie, sporo się działo, było więcej zwrotów akcji i dramatów. Ten tytułowy wieczny tułacz to Żyd, dla którego widmo zbliżającej się II wojny światowej oznaczało wygnanie, poniewierkę, tułaczy los. A często o wiele gorzej, bo śmierć z ręki oprawcy czy w obozie koncentracyjnym. Na początku II Tomu Charlotte ma 23 lata i znów pisze dziennik. Mocno przeżywa śmierć ukochanego Jensa, na szczęście trwa przy niej czeski przyjaciel - Jarosław. Dwukrotnie wyjdzie za mąż i z obecnym jak i byłym mężem oraz jego nową rodziną, będą się wspólnie spotykać i żyć w pełnej symbiozie. Taka wyrozumiałość względem byłego męża zasługuje na podziw tym bardziej, że podczas trwania ich małżeństwa, miał romans z aktualną żoną i spłodził z nią dwójkę pozamałżeńskich dzieci. Obaj mężowie to ludzie kultury i sztuki i w takich kręgach będzie się obracać Charlotta, a my - czytelnicy razem z nią. Zetkniemy się więc z operą, literaturą, malarstwem, modą, biżuterią artystyczną. A propos tej ostatniej, to Lotte doskonali się w sztuce jubilerskiej pod okiem wymagającego mentora - Siegfrieda. Zadziwia i urzeka research jakiego w tym temacie dokonała autorka książki. Te wszystkie szczegółowe opisy technik jubilerskich zadziwiały, działając mocno na wyobraźnię. Ponownie pojawiają się tu ludzie znani z kart historii - przywódcy krajów, znany psychiatra, pisarze, malarze, projektanci mody, kompozytorzy, muzycy, a ich sylwetki zostały przez Panią Knedler zgrabnie wkomponowane w fabułę powieści. Gdy w Niemczech Adolf Hitler dochodzi do władzy, życie Żydów w całej Europie staje się coraz trudniejsze. A warto dodać, że większość bohaterów książki jest narodowości żydowskiej. Od pewnego momentu zaczyna się wyraźnie wyczuwać czające się w powietrzy zło, a wszystko zaczęło się od palenia na stosie żydowskich książek, a dalej było już coraz gorzej. Akcja powieści dzieje się w kilku krajach, między innymi w: Polsce, Austrii, Francji, Anglii. Podczas podróży Charlotte wraz z innymi Żydami statkiem St. Louis na Kubę, skąd później mają się udać do Ameryki, poznaje Izaaka, byłego więźnia Dachau oraz jego 11-letnią córkę Miriam, która po wydarzeniach "kryształowej nocy" przestała mówić i nawiązuje się między całą trójką bardzo silna więź. Na tym liniowcu, mającym przynieść jego pasażerom wyzwolenie spod jarzma nazistów, rozegra się wiele dramatów. Autorka krok po kroku, wolniutko budowała nastrój terroru i grozy jaki niósł ze sobą nazistowski reżim. Często czułam ciarki na plecach. Zdumiewa mnie natomiast, że całkowicie przeskoczyła samą II wojnę światową (opisując zdarzenia tuż przed i tuż po niej), gdyż byłam niezwykle ciekawa jak potoczy się życie bohaterów po jej wybuchu. Trochę dziwny to dla mnie zabieg to "wycięcie" z powieści samego epicentrum wojny. Powieść interesująca, trzymająca w napięciu, grająca mocno na emocjach. Trzeba przeczytać oba tomy, bo inaczej cała historia nie ma sensu. Polecam!

Książka Sylwii Ziętek „Królewski szpieg” z cyklu: Hotel Varsovie zaczyna się w XVII wieku, a kończy w XXI, dzięki czemu mamy okazję poznać spory kawał historii polskiej stolicy. Tło wydarzeń fabularnych jest tak misternie utkane przez autorkę, że oczami wyobraźni widzimy Stare Miasto ledwo podnoszące się z ruin po potopie szwedzkim, by za moment spacerować, właśnie przepięknie urządzanym, Parkiem w Łazienkach. Fabuła obraca się wokół losów właścicieli Hotelu Varsovie - od Rzeczpospolitej Obojga narodów, przez czasy oświecenia, okres I wojny światowej, aż po aferę reprywatyzacyjną w 2018 roku. O marzeniach, które nie mogą się ziścić, o rodzinnych tajemnicach, które bolą, o końcu karier i planów, o zwykłej podłości, zawiści, chciwości, które niszczą ludzi i ich światy. Dlatego po dworskich intrygach z czasów Poniatowskiego przenosimy się do nowej ojczyzny, która po 123 latach niewoli odzyskała wolność. I tę wolność autorka opisuje w sposób cudowny, odnosząc się do kultury, sztuki, kina niemego i kabaretów. Bo przecież historia mocno wpływa również, na współczesność. „Królewski szpieg” przenosi nas w pięć warstw czasowych – od wieku XVII i XVIII, przez XIX i lata I wojny światowej oraz czas odzyskania niepodległości, aż do współczesności. Antonina Wenland, prowadząca wraz z mężem hotel w XVIII wieku. To ona staje się postacią centralną w intrydze, która raz na zawsze naznaczy losy wielu postaci tej powieści. Nie zabraknie również tutaj wiele tajemniczych zgonów pod gościnnym dachem Hotelu Varsovie. Ostatni tom sagi Sylwii Zientek to zwieńczenie najlepsze z możliwych, bo narzucające całej serii rys prawdopodobieństwa, które wpisują się dzięki temu na dobre w wielką warszawską opowieść. Jest napisana z rozmachem, wyczuciem i pasją. Myślę, że na długo pozostanie w mojej pamięci, Wam również tego życzę. Bez wątpienia warto zwrócić uwagę na ten cykl!

To już kolejna książka pani Magdy Knedler, którą miałam przyjemność przeczytać. Pierwszy tom serii CEAN ODRZUCONYCH czyli "Córka jubilera" nie oda razu przypadł mi do gustu. Przyznam szczerze, że początek mnie mocno wynudził, zmęczył i zniechęcił do tego stopnia, że miałam ochotę przerwać lekturę. Jednak dobrze się stało, że tego nie zrobiłam, bo zaczęłam się wkręcać w historię opowiadaną w pamiętniku przez nastoletnią Charlottę, chłonęłam klimat Wiednia z czasów Franciszka Józefa i chociaż nie ma tu dynamicznej akcji, to jakiś pierwiastek szlachetności, wyższych sfer, zmieniającej się w obliczu wojny rzeczywistości, przewartościowania pewnych życiowych priorytetów i urok retro epoki oraz kobiet, które ją znacznie wyprzedzały nadały powieści niezwykłego kolorytu. Tytułowa Charlotte (Lotta) jest córką jubilera, ciągle nieobecnego, bo jeżdżącego wciąż do Warszawy, tymczasem dziewczyna żyje w Wiedniu i po samobójczej śmierci matki, która była uzależniona od kokainy, jest pod opieką ciotki (siostra ojca) Wilhelminy, kobiety mocno wyemancypowanej, traktującej bratanicę po partnersku. Dziewczyna projektuje biżuterię i to nie tylko tę ze złota i kamieni szlachetnych, ale przede wszystkim sztuczną, gdyż uważa, że to biżuteria przyszłości - dla każdego, a nie tylko dla bogatych. Z pisanego przez Charlottę pamiętnika (ma wówczas 17 lat) dowiadujemy się sporo o jej życiu oraz o tamtych czasach, gdy nadciągnęła I wojna światowa. Dziewczyna kocha się w dużo starszym od siebie Jensie ( z wzajemnością), swoim nauczycielu gry na fortepianie oraz nawiązuje przyjaźń z rannym, czeskim żołnierzem Jaroslavem, którego mobilizuje do tego aby wziął się w garść i odzyskał chęć do życia. Między innymi czyta mu po czesku" Hamleta" i inne książki. O miłości mówi w następujący sposób:" Zjawił się Jens, który nic nie musi mówić, by powiedzieć wszystko." Po co prowadzi ten dziennik? Może dlatego, iż:" Trzeba kolekcjonować i zapamiętywać to, co piękne. Nie wiadomo czy kiedyś te wspomnienia nie ocalą nam życia." Czasy wojny są trudne dla wszystkich. Przybywa rannych. A Chartlotta podejmuje pracę w szpitalu, gdzie z ogromnym oddaniem opiekuje się poszkodowanymi na froncie żołnierzami. Mocno przeżywa śmierć każdego z nich. Obserwując ludzi, dochodzi do wniosku, że:" Starość jest bogata w przeżycia, a młodość to jedna wielka niewiadoma." Powieść rozwija się powoli i raczej nie nabiera tempa, ale pewnego kolorytu, bo dobrze oddaje ducha epoki. Tygiel narodowościowy, w którym ludzie żyli zgodnie, aż do wybuchu I wojny światowej. Obserwujemy ważne wydarzenia historyczne jak chociażby obalenie cara w Rosji, zabójstwo cesarzowej Sissi, pojawiają się tu również ludzie znani z kart wielkiej historii, kultury i sztuki. Jest sporo o sile miłości, przyjaźni oraz kobietach (Charlotte, Wilhelmina), które w swoich poglądach i stylu życia, mocno wyprzedzały swoją epokę. I o ile dosyć mdły początek może zniechęcić, to warto przez niego przebrnąć, bo dalsza część książki to wysmakowana uczta czytelnicza, do której serdecznie zachęcam.

Książka interesująca, podparta z wielu materiałami historycznymi, zapiskami, archiwami, cytatami. Na każdej stronie odkryjemy kolejne sytuacje, cytaty i nazwiska. Taki styl bywa męczący, ale można w nim odnaleźć wiele ciekawych cytatów i sytuacji których nie dowiemy się z książek o historii powszechnej. Na uwagę zasługuje sposób opisu książki przez wydawcę, czyli uderzenie w tony radykalnego feminizmu, metoo, czarne marsze. Podobny ton odnajdujemy we wstępie, gdzie autorzy nastrajają nas podobnie - kobiety wyzyskiwane, uciemiężone, itd.. I wiecie co jest najlepsze? Trochę zaspojleruje - w trakcie czytania nic z tego się nie potwierdza, a pod koniec wręcz sami autorzy podkreślają bardzo wysoką pozycję kobiety w średniowiecznej społeczności, w większości obszarów nawet wyższą niż mężczyzn, a już zdecydowanie wyższą poprzez czynnik religijny kultu Najświętszej Maryi Panny. Taki dualizm intelektualny - stereotypy kontra rzeczywistość. Co paradoksalnie dopadło nawet autorów.

Spora dawka wiedzy podanej w lekki sposób o naszym ostatnim - w mojej ocenie jednak - niewydarzonym królu. Autorka jest dość łaskawa dla Stanisława Augusta, ale nie narzuca swojej interpretacji. Pozwala wyciągać wnioski samodzielnie. Perypetie Poniatowskiego od szczęśliwego dzieciństwa po śmierć na obczyźnie bardzo mnie wciągnęły. Książka zainspirowała mnie do głębszego zgłębiania tematu.

Pierwszy tom sagi rodzinnej Agnieszki Janiszewskiej to poruszający melodramat osadzony w burzliwej historii Polski. Zaczynając w Warszawie 1921 roku, poznajemy Ksawerego Leszczyńskiego i jego zakazany romans z aktorką Natalią Moore, który staje się punktem zapalnym dla pokoleniowych dramatów. Książka łączy skomplikowane relacje, trudne wybory i bolesne konsekwencje z pieczołowicie odmalowanym tłem historycznym. Od międzywojennej Warszawy i Krakowa, przez okupację, aż po lata powojenne – tło to jest niemal kolejnym, pełnoprawnym bohaterem. To opowieść o niespełnieniu, walce o marzenia i potrzebie przebaczenia.

Nic nie jest wieczne. Właśnie ta książka pokazuje jak tragicznie może skończyć się narzucanie swojej władzy i upór. Bona przyzwyczajona do górowania nad innymi, nie szanuje niczyich uczuć. Cóż - była królową. Nie potrafi się odnaleźć jako postać drugoplanowa w państwie. Zakulisowe rozgrywki na dworze tak Bony jak i Augusta pokazują, kto naprawdę rządzi.

Doprawdy nie wiem kto projektuje i wymyśla te ckliwe okładki.... ta książka nie jest romansem! Oczywiście jest jakiś tam wątek miłosny ale wieksza jej część opisuje wojnę Hiszpanii z Francją Napoleona. I robi to ciekawie. Opowieść opisuje okropności rewoluji francuskiej, a ostatnie 100 stron w przystępny sposób przybliża krok po kroku jak doszło do rzezi, zamordowania króla poprzez rządy Napoleona aż do wspomnianej wojny z Hiszpanią i Anglią. Zwykle nie piszę tak długich recenzji ale czuję się w obowiązku stanąć w obronie tej książki. I uważam, że przez tą nietrafioną okładkę i tytuł sięgają po nią niewłaściwe osoby.

"Maria Fiodorowna. Pamiętnik carycy" autorstwa Christophera W. Gortnera to niezwykła i wciągająca powieść, która przenosi czytelnika w fascynujący świat rosyjskiej monarchii - Romanowów. Autor z mistrzowską precyzją oddaje zarówno historyczne realia, jak i wewnętrzne przeżycia głównej bohaterki, tworząc bogaty i pełen emocji portret carycy Marii Fiodorowny - matki ostatniego Cara Rosji. Książka zachwyca nie tylko swoją szczegółowością i dbałością o historyczne detale, ale także głębią psychologiczną postaci. Gortner umiejętnie ukazuje jej trudne wybory, walkę o władzę i próbę zachowania własnej tożsamości w burzliwych czasach. To powieść pełna dramatyzmu, ale też piękna i subtelności, która skłania do refleksji nad losem kobiet w historii. Polecam tę książkę wszystkim miłośnikom historycznych romansów i biografii, którzy chcą zanurzyć się w świat rosyjskiej monarchii i poznać historię z perspektywy silnej i niezwykłej kobiety. To lektura, która z pewnością zostanie w pamięci na długo, dostarczając nie tylko rozrywki, ale także wartościowych spostrzeżeń o ludzkiej naturze i historii. POLECAM.