Bad Mommy. Zła mama

Mem z rysowanym koniem. Końcówka naprędce. Emma jest bardzo ciekawą postacią i jej problemy, osobowość i działania naprawdę mnie zainteresowały. Niestety nie jest ważna, bo jest tą przegraną, cóż w końcu kawał z niej ziółka. A ja tam uważam że jest najciekawszą osobą ze wszystkich które postawiły nogę w minimalistycznym mieszkaniu. Odczuwam też coś w rodzaju niechęci do osób uporządkowanych i minimalistycznego uważnego stylu życia, czy musi zaraz wpadać w obsesyjność? Nie sądzę. Ale tak jest lepiej dla fabuły. Uwaga - sceny znęcania się nad zwierzętami :(

Bardzo przyjemnie czytało mi się tą pozycję, strony i rozdziały pochłaniałam w szybkim tempie. Ciekawy opis praktyk oraz tego jak miejsca dla obłąkanych wyglądały w XIX wieku oraz jacy ludzie tam trafiali. Polecam osobom zainteresowanym psychologią by mogły udać się w podróż do gotyckich przytułków

Trochę jestem zaskoczona, ale mnie się podobała. Nie była to powieść wysokich lotów, jednak momentami utrzymywała przyzwoity poziom. Rzeczywistość osadzona w USA, szalone młode dziewczyny i tajemnice rodzinne. To wszystko doprowadziło do tragedii, którą Nicolette stara się poznać bliżej i wyjaśnić dziesięć lat później. Tak też mamy przedstawioną historię - na przemian przeszłość i teraźniejszość. Jednak autorka zastosowała tutaj jeszcze jedno ciekawe zagranie, mianowicie chronologia biegła wstecz, od końca. Zastanawiałam się niejednokrotnie nad istnieniem takich powieści. Wypadło to bardzo interesująco, bardziej mieszając w głowie i opóźniając połapanie się w wydarzeniach. Cała historia jest mroczna i zaskakująca. Zdarzały się brutalne sceny w miarę postępowania wydarzeń w życiu Corinne i Nico sprzed lat. Element teraźniejszości również był dość dobrze napisany, podobało mi się dodanie wątku ojca z demencją - swoją drogą nie jestem do końca pewna co do prawdziwości jego choroby. Postać Corinne była intrygująca. Trudna, głośna, impulsywna nastolatka, jednak jej charakter ukształtowały przejścia w rodzinie z przemocą domową. Cóż więcej mówić, jeśli ktoś nie wymaga wiele, polecam czytać. Na pewno znajdziecie jakieś dobre strony. Pozdrawiam:)

Gryzłam i połykałam, ale nie mogłam przetrawić, wlaściwie dalej trawie. Bo tej książki nie da się połknąć na raz. Trzeba brać jej małe kęsy i powoli przeżuwać, bo tylko tak odnajdzie się jej właściwy smak. Omawiane są w niej praktycznie same trudne tematy i traumatyczne wydarzenia. Gw@łt, str@ta, chor0ba, p0rwanie. Ale najciekawsze w tym wszystkim jest to, że książka ta ukazuje prawdziwą istotę miłości. Wątek romantyczny nie jest namacalny, ale jeśli umiecie czytać pomiędzy wierszami, to zobaczycie że "Ciemną strona" jest nim tak naprawdę przepełniona. Coś pięknego, zaufajcie mi, ja rzadko się wzruszam czytając. Do tej pory nie mogę wyjść z podziwu, co ona zrobiła mi z głową. Jestem przekonana, że niczego takiego nie czytaliście, a warto!

„Kolekcjoner motyli” Dot Hutchison to mroczny thriller, który opiera się na wstrząsającej historii kobiet uwięzionych w ogrodzie pełnym piękna i grozy. Maya – jedna z ocalałych – prowadzi czytelnika przez koszmar życia pod kontrolą psychopatycznego Ogrodnika, a jej relacja stopniowo odsłania skalę okrucieństwa. Narracja skupiona na przesłuchaniu w FBI buduje napięcie, ale jednocześnie pozostawia wiele znaków zapytania co do intencji bohaterki. To książka, która uderza brutalnością i niepokojącą atmosferą – nie każdemu przypadnie do gustu, zwłaszcza jeśli nie lubi skrajnie ciężkich tematów. Choć dla fanów thrillerów może być intrygująca, ale może też mocno rozczarować. Mi momentami za bardzo się dłużyła.

Tytułowa bohaterka to młoda dziewczyna, o której dzieciństwie i życiu można powiedzieć wszystko, tylko nie to, że było szczęśliwe. Ojca nie znała, matka - najdelikatniej mówiąc miała ją gdzieś, popadając coraz bardziej w depresję, oddając się kolejnym mężczyznom dla zarobku. Miejsce, w którym przyszło Margo dorastać, również nie dawało zbyt wiele nadziei. Mała mieścina, gdzie za sąsiadów miała handlarzy narkotyków i gdzie lepiej było nie szwendać się po nocach... Przełomowymi momentami w życiu dziewczyny będą dwa wydarzenia: kiedy zaprzyjaźni się z jeżdżącym na wózku inwalidzkim Judahem i kiedy zamordowana zostanie mieszkająca w okolicy dziewczynka. Margo - nie mogąc pogodzić się ze złem, jakim jej otoczenie zdaje się przeżarte, zacznie wymierzać sprawiedliwość na własną rękę. Karząc tych, którzy krzywdzili bezbronnych. Sporo się w tej książce dzieje, a że nie chciałabym spojlerować, powiem tylko, że wszystko zmieni się, kiedy Margo spróbuje złapać i ukarać pewnego gwałciciela. Wówczas dojdzie do tego, że dziewczyna będzie musiała stawić czoła własnym demonom i spróbować dowiedzieć się, co w jej życiu było prawdą, a co tylko urojeniem. Muszę przyznać, że to była wciągająca i interesująca historia. Zdecydowanie warto też przeczytać posłowie Autorki, aby lepiej zrozumieć motywy, dla których ta historia powstała.

Świetnie się bawiłam na tej książce. Jest kontrowersyjna, daje do myślenia. Co by było, gdybyśmy sami znaleźli się w sytuacji Dantego? Czy postąpili byśmy tak samo czy jednak odezwały by się w nas morale? Nigdy nie wiadomo, gdy do głosu dochodzą pieniądze - coś, co jest traktowane jak bóg. Są oczywiście niezbędne do życia, ale niestety w szybkim tempie potrafią zmienić człowieka w nieczułego i obojętnego na wszystko oprócz siebie osobnika. Sekretna kolacja pozostanie na długo w mojej pamięci i ląduje na półce Ulubione.

Początkowo ta książka bardzo mnie nudziła. Przejeżdżałam wzrokiem po kartkach starając się wyłapać to co najważniejsze chcąc iść dalej. Później zaczął mnie intrygować, spodobała mi się. Niestety mam wrażenie, że nie zrozumiałam zakończenia i nie do końca wiem kto finalnie był winny. Jednak mimo to ta historia wraca do mnie chociaż już minęło trochę czasu od jej skończenia. 6,5⭐

Pierwsza połowa dość mnie wciągnęła, chociaż jest sporo psychologicznego pitu pitu - mnie to odpowiada, lubię tę tematykę, ale nie wszystkim będzie to pasować. Natomiast w drugiej części to pitu pitu już nawet mnie zaczęło trochę męczyć. Mogłoby być tego mniej. Jasne, rozumiem, że narratorem jest psychiatra, ale gdyby ta książka była wiarygodna, gdyby można było mieć pewność, że to, co tyczy się psychologii jest zgodne z tą nauką. Co prawda książkę (według podziękowań) sprawdzało dwóch specjalistów, ale jako że główny wątek leku wymazującego pamięć jest fikcją, a autorka jest prawniczką, a nie psychologiem, trudno uznać, co jeszcze jest niezgodne z rzeczywistością. Dlatego nawet dla mnie tej psychologicznej gadki było tu trochę za dużo. Natomiast sama historia jest wciągająca. Przede wszystkim w drugiej połowie książki staje się trochę chaotyczna, narrator nie trzyma się linii czasowej, co z jednej strony trochę mnie już irytowało, natomiast z drugiej ta książka nie wciągałaby tak bardzo, gdybyśmy wcześniej dowiedzieli się to, co zostało nam odkryte na samym końcu. Mam mieszane uczucia, ale plusy przeważają nad minusami. Bardzo podobał mi się zabieg, że do 7 rozdziału właściwie nie wiadomo, kto jest narratorem. Z tym jeszcze się nie spotkałam i początek wciągał głównie dlatego, że aż chciałam się dowiedzieć, kto tę historię opowiada.

Książka z perspektywy ojca szukającego córki, czyli jedna z moich ulubionych perspektyw. Bardzo lubię książki psychologiczne i kryminalne. Podobało mi się zachowanie i opisanie emocji głównego bohatera, nie wszystkie aspektyw wydawały mi się sensowne, a niektóre były dla mnie trochę naciągane, ale książka była przyjemna.

Bardzo trudno ocenić tę książkę, bo określana jest mianem thrillera, a chyba należałoby ją przypisać bardziej do fantasy. Historia wciągająca i trzymająca w napięciu, z początku rzeczywiście thriller, który zaskakuje zakończeniem. Ale nie jest to w moim odczuciu pozytywne zaskoczenie, bo miałam wrażenie, że próba zaszokowania czytelnika poprowadziła autorkę drogą na skróty. Pod tym względem jednak rozczarowanie.

Książkę pożyczył mi znajomy do przeczytania a w zasadzie mi ją wcisnął a nie byłam przekonana do jej przeczytania ale było mi głupio i to zrobiłam i nie żałuję. Książka mnie bardzo wciągnęła. Tajemniczy klimat który robi największą robotę. Na początku było dużo bohaterów i trochę mi się mylili ale po 100 stronach się połapałam. Minusem jest to że parę wątków nie zostało rozwiązanych i parę pytań nie dostało odpowiedzi ale i tak polecam przeczytać.

Książka być może bez fajerwerków, ale o takiej narracyjnej dyscyplinie, o tak umiejętnym montażu równoległym wątków, że pozostaje tylko pogratulować. I pomarzyć takim warsztatowym nieukom jak Remig Mróz czy Kasia Bonda (rozpasanym a literacko ubogim, rozwlekłym, a piszącym o "wacie". leniwym, bo ich utwory pełne są błędów leksykalnych, składniowych, logicznych...). Tutaj prosto do celu, bez nadymania się, bez pompowania wielkiej sztuki. Dreszczowiec ma budzić dreszcze i być napisany zgodnie z zasadami gramatyki. Kropka. Amy Gentry to rozumie.

Nuuuuda! Początek był świetny i byłam pewna, że przy tej książce nudzić się nie będę. Tymczasem momentami zasypiałam. Pomysł na książkę świetny, niestety czegoś mi tutaj zabrakło. Może brak dialogów w przeważającej części książki i już zdecydowanie zbyt długie te wszystkie wspomnienia i opisy o polowaniach, łowieniu ryb i życiu w dziczy itd, nie wiem. Wiem natomiast, że to mogła być naprawdę świetna książka, niestety autorce zabrakło chyba pomysłu na przekaz. Mimo wszystko warto przeczytać.

„Cela” to literacki odpowiednik "escape roomu" z którego nie chce się wychodzić, dopóki nie zrozumie się reguł rządzących tą przestrzenią. Jonas Winner stworzył thriller, który w całości opiera się na psychologii izolacji i bezwzględnej manipulacji faktami. Od samego początku książka uderza gęstym, klaustrofobicznym klimatem. Autorowi udało się zamknąć czytelnika w czterech ścianach ramię w ramię z bohaterem, co od pierwszych stron buduje niemal fizyczne napięcie. Rewelacyjnie wypada motyw niewiarygodnego narratora – sprytnie zatarte granice między rzeczywistością a obłędem, zmuszają czytelnika do nieustannego typowania, kto w tym układzie jest katem, a kto ofiarą. Lektura postępuje błyskawicznie; krótkie, treściwe rozdziały sprawiają, że syndrom „jeszcze jednej strony” jest tu bardzo silny. Głównym mankamentem jest jednak finał, który choć bez wątpienia zaskakuje, pozostawia po sobie pewien niedosyt i poczucie, że autor zbyt mocno zagmatwał intrygę kosztem logiki wydarzeń. Dodatkowo postacie wydają się nakreślone dość powierzchownie – pełnią raczej funkcję precyzyjnych narzędzi do opowiedzenia historii niż ludzi z krwi i kości, z którymi czytelnik mógłby się w pełni utożsamić. W ogólnym rozrachunku to poprawny thriller psychologiczny, idealny dla fanów literackich łamigłówek. Jeśli przymknąć oko na pewne nielogiczności w zakończeniu, można się przy nim całkiem nieźle bawić. To solidna, rzemieślnicza robota, choć do efektu „wow” nieco zabrakło.

Amelia "Nie była jak inne dzieci. Nie biegała, nie skakała, nie cieszyły jej dziecięce zabawy. Nie śpiewała, nie przekomarzała się i nie spała jak aniołek. Nie patrzyła na ludzi, tylko wbijała w nich wzrok. Nie śmiała się, a jeśli już to robiła, jej śmiech brzmiał fałszywie, drażniąco, był smutny i pozbawiony humoru." Dziwne, że nikt nie zauważył jej dziwnego zachowania i nie zrobił nic, żeby powstrzymać zło jakie wyrządzi. Amelia zabiła własną matkę i jedyną przyjaciółkę. Mam mieszane uczucia co do tej powieści. Trudno mi się czytało, mimo, że lubię thillery, nie potrafiłam zrozumieć postepowania Amelii. Budziła we mnie przerażenie do czego jeszcze jest zdolna i obrzydzenie. Sprawiało jej przyjemność dręczenie innych. W powieści mamy też rozpacz Jules i Kliana po śmierci jedynaczki i różne przeżywanie żałoby.Początek trochę nużący, ale im dalej, tym lepiej. Wciągająca akcja, pełna emocji.

Trzynaście minut... byłaś martwa przez prawie kwadrans, a teraz musisz na nowo poskładać życie. Niemalże utonęłaś w lodowatej rzece, co przecież nie przydarza się dziewczynom takim jak Ty – najpopularniejszym w szkole, nadającym rytm wyselekcjonowanej ekipie, zawsze modnie ubranym i trwoniącym pieniądze na zachcianki. Młode kobiety, zawiadujące elitą trójcy Barbie, nie łapią chciwie powietrza w ciągu nocy, przypominając sobie jak gałęzie raniły ich ciało, a rwący nurt próbował porwać je w swoje objęcia na zawsze. Co poszło nie tak? Co pamiętasz? Co naprawdę pamiętasz?! Dlaczego inteligentny strateg i śmiała towarzyska planistka znalazła się porzucona w wodzie niemalże bez życia w samym środku nocy? “Możemy się od siebie różnić - my, trzy przyjaciółki - ale wszystkie kochamy teatr, w życiu i na scenie. Uwielbiamy szkolne przedstawienia. Tam się spełniamy.” Natasha, Jenny i Hayley. Elitarna świta - królowa szkoły i jej dwie przyboczne. Jesteś tą pierwszą, warunkiem sine qua non, przywódcą wciąż wyznaczającym trendy i podejmującym decyzje, choć przez trzynaście minut nie byłaś niczym. Wyłowiona z rzeki w ostatnim momencie, próbujesz przypomnieć sobie, jak w ogóle się tam znalazłaś. Żadnych panicznych kroków - wszak nie wiadomo, kto jest odpowiedzialny za doprowadzenie do niedoszłej zbrodni. Czy w ogóle jakaś była zamierzona? Licealny zamach stanu na kogoś, komu można jedynie zazdrościć? Choć... czy aby na pewno? Będąc zawsze na świeczniku; stojąc nieprzerwanie w świetle reflektorów, obnażającym wszystkie blaski i cienie, wklęśnięcia i wypukłości, piękno oraz brzydotę... również można poczuć się zmęczonym. Zmaltretowanym wieczną grą, ułudą i dostosowywaniem entej wersji siebie do tego co wypada, wolno i ludzie powiedzą. Współczuć nie można zaś komuś, kto sam wybrał a przy tym w znacznej części wykreował swój los... popełniwszy przy tym tylko jeden błąd. Trzynaście minut... “Piękny granat, ale czerń mnie przerażała. Zamknęłam oczy. Ta czerń była jeszcze gorsza - znajdowała się we mnie. W mojej głowie. Zjadała mnie. Trzynaście zakrętów na drodze. Trzynaście minut śmierci.” Pewnego dnia zniknęły Twoje piękne ciemne włosy, rozjaśnione na sztucznie platynowy blond. Wyćwiczyłaś nadprogramowe kilogramy, a posiłki przemieniły się w skubanie sałaty i przesuwanie dawniej lubianego jedzenia po talerzu. Perfekcyjna. Musisz być idealna. W końcu bez Ciebie... szkoła może i dalej by istniała, ale nie miałby kto nadawać jej rytmu i lśnić szczerozłoto jak król. Wszyscy rozstępują się przed trójką Barbie na korytarzu, zupełnie niczym woda przed pewnym biblijnym – o tak, dokładnie tak miało to wyglądać. Na to pracowałaś. Przewodzisz orszakowi, idąc po środku i o krok przed nim. Z tyłu po lewej wizualna kopia numer jeden, Jenny. Trzpiotka chichotka, mentalna idiotka, definitywnie wydymka. Idealny potakiwacz o niezaprzeczalnych walorach aparycyjnych. Cóż, każdy ma choć małą zaletę. Po prawej kroczy druga kalka imieniem Hayley – wybitne osiągnięcia w sporcie, dobre wyniki w nauce, kawałek jeszcze niezepsutego serca. Przeciwwaga tej pierwszej, bo... jako ktoś ponadprzeciętny nie lubisz się nudzić. Świat, nawet twój Barbie-świat, pełna blichtru i plastiku rzeczywistość, nie zniósłby obok siebie dwóch Jenny. Nie zawsze zresztą złożone przez Ciebie trio wyglądało w ten sposób. Dawniej zamiast prawej przybocznej na Twojej orbicie majaczyła jedynie Rebecca – pierwsza prawdziwa przyjaciółka. Taka od piaskownicy, dorastania, blasków z cieniami oraz radościo-słabości. Ta, której pozbyłaś się, jak tylko przestała wizualnie i intelektualnie pasować do kreowanego przez Ciebie obrazka; picture perfect. Becca kochająca jedzenie, swój emo-styl, niewyparzony język, czerń na głowie i niemodny makijaż do bezmetkowej odzieży. Bex, której... postanawiasz w przypływie chwili powierzyć pewną misję. A może tylko ustawić ją znów na szachownicy dokładnie tam, gdzie chciałaś. “Zawsze. To słowo ją prześladowało. Przyjaciółki na zawsze. Zawsze będę Cię kochać. Zawsze okazało się bardzo nietrwałe.” Trzynaście minut... co pamiętasz? Co tak naprawdę pamiętasz z tego czasu, kiedy mokry materiał oblepiał Twoje ciało, a spacerujący z psem mężczyzna cudem na nie natrafił i w ostatniej chwili wezwał odpowiednie służby? Kto wysłał do Ciebie wiadomość o tajemniczym spotkaniu w środku mroźnej nocy i po co to uczynił? Odmawiasz poddania się hipnozie, która mogłaby to wyjaśnić - za bardzo przypomina niedawne tonięcie. Przesłuchania dociekliwej policjantki nie rozjaśniają zaciemnionych zakamarków pamięci. Nie pomagają również sesje u psychologa, jakich wynikiem są jedynie coraz większa irytacja oraz fakt, że zaczynasz prowadzić pamiętnik. Przelewasz swoje uczucia i myśli na papier, próbując uwierzyć, że w ten sposób przypomnisz sobie wszystkie kawałki strzaskanej i prawie na wskroś tragicznej układanki. Uciekałaś przed kimś i wpadłaś do rzeki? Jakaś osoba odurzyła Cię i próbowała zamordować? Przecież dziewczyna taka jak Ty nigdy sama nie chciałby odebrać sobie życia i to w tak mało widowiskowy sposób. Kolejne strony dziennika zapisane eleganckim pismem. Artykuły w gazetach, próbujące dociec, co przydarzyło się złotej Barbie. Przyboczne – z jednej strony pomagające Ci wrócić do codzienności, lecz z drugiej zachowujące się coraz bardziej tajemniczo oraz nerwowo. Czyżby te dwie stworzone przez Ciebie istotki próbowały wybić się na niepodległość? A może to wszystko to ich sprawka? Nie ufasz już absolutnie nikomu, ze sobą samą na czele. Została Ci jedynie wiara w Rebeccę - most łączący przeszłość z teraźniejszością, po którym nigdy nie planowałaś już przejść. Niemy wyrzut sumienia; szkolny odludek, jakiego sama skazałaś na towarzyskie nieistnienie. Czy zwrócenie się do niej z pomocą jest jakkolwiek rozsądne? “Słońce świeciło jasno i (...) po raz pierwszy i ostatni w swoim krótkim, niespełnionym życiu znalazła się w jego blasku jak w świetle reflektora.” Co innego Ci pozostało? Dzienny teatr szkolny; nocny teatr cieni. Trzynaście minut śmierci. Trzynaście małych śmierci. Trzynaście wielkich ciemności zestawionych z ułudą życia. Trzynaście nieszczęsnych szczęść. “Lubię plany. Lubię szczegóły. Nie przepadam za improwizacją. Ale obie gramy w szachy. Jeśli ktoś potrafi zastawić skuteczną pułapkę, to tylko my.” Gdybym miała wskazać jednego autora, będącego moim personalnym guru, ikoną kreacji nieodkładalnych thrillerów, bez ani sekundy wahania wskazałabym pochodzącą z Anglii Sarah Pinborough - pisarkę, która nie ma na koncie ani jednej niewidowiskowej czy nieidealnej książki. Po “Co kryją jej oczy” do dziś zbieram przysłowiową szczękę z podłogi, a klepki z sufitu (piątej dalej brak), choć czytałam ją dwa lata temu. “Insomnia” w minionych 366 dniach otrzymała ode mnie ponadskalowe 12/10 punktów, łącząc w sobie niesamowity klimat, element nadnaturalności i kaskadową piramidę emocjonalną, jaką w thrillerach cenię najbardziej. Recenzowane tym razem “13 minut” rozpoczęło się wręcz zwodniczo spokojnie, zapowiadając opowieść o zbrodni, dotykającej popularną nastolatkę, która przez niespełna kwadrans pozostawała martwa. Podejrzenia względem najbliższego otoczenia, ukazanie perspektywy jej odrzuconej przyjaciółki, wstawki z przesłuchań oraz konsultacji psychologicznych... Próżno znaleźć moment, w jakim Pinborough wrzuca każdy z elementów fabuły do miksera i nastawia go na takie obroty, że po chwili wybuchają one w zupełnie innym kształcie, składającym się w kompletnie niespodziewanie odmienną całość. Podejrzewane na początku rozwiązania okazują się niemożliwe - w głowie czytającego rodzą się więc kolejne, które... też nie do końca pasują. Sarah w sposób mistrzowski gubi i myli kolejne tropy, na domiar wspaniałego szokując jeszcze samym finałem. Prosty w początkowych rozdziałach język zyskuje tajemniczej, mrocznej i poetyckiej barwy, oplatającej dusznymi mackami. Teoretycznie klarowna narracja ewoluuje z kolei w tragiczny teatr cieni. Sztukę życia, przetrwania i umierania, w jakiej próżno szukać szczęśliwych zakończeń. A może przeciwnie - tę, w której każdy dostanie to, na co zasłużył. Tylko względem kogo: pana czerni czy bieli? Pasowałby tu Shakespeare: “Świat jest teatrem – aktorami ludzie, którzy kolejno wchodzą i znikają” - właśnie w tym przekładzie, który jako pierwszy zwrócił moją uwagę nad polonistyczną salą gimnazjalną, na zawsze zapisując się w żyłach. Z całą mocą podtrzymuję: Sarah Pinborough jest mistrzem thrillerów. Niedoścignionym literackim wzorem mrocznych kreacji i tworzenia pełnych suspensu, widowiskowych fabuł. Mogłabym wręcz pokusić się o hasło: chcesz napisać thriller doskonały - zrób to jak Pinborough. 10/10 “Muszę się wziąć w garść. Ja nie popełniam błędów. Jestem i zawsze byłam precyzyjna. Jestem strategiem.” instagram.com/thrillerly

Bardzo ciekawa książka, która jest czymś zupełnie innym, niż obiecuje okładka. Kogoś w wydawnictwie zdecydowanie poniosła fantazja i zapewnił temu tytułowi kiepskie opinie, ponieważ czytelnik oczekujący kryminału musi się rozczarować. Opis na odwrocie książki to zbrodnia, całkowicie wprowadza w błąd. Co nie znaczy, że nie jest to pozycja warta przeczytania. "Strażnicy Światła" to niespieszna opowieść o szukaniu samego siebie, odnajdowaniu wewnętrznej prawdy i próbach zrozumienia własnej przeszłości oraz jej wpływu na życie. Autorka nie biegnie do przodu z akcją, pozwala czytelnikowi na spokojne doświadczanie zmian zachodzących na wyspie i w bohaterce. Pokazuje nam jak ogromny wpływ na życie ma pozwolenie sobie, żeby zwyczajnie żyć i patrzeć na świat takim, jakim on jest - tam, gdzie się go aktualnie doświadcza. Początek książki jest trochę nudnawy, nieco drętwy, ale warto przebrnąć i poczuć klimat Wysp Farallońskich. Ten specyficzny świat tuż obok cywilizacji odgrywa tu bardzo ważną rolę, jest dokładnie tym, co na nowo kształtuje Mirandę. Nawet imię bohaterki ma tu znaczenie, mówi wiele o wyspach i ich mieszkańcach. Ostatecznie książka zmusza do myślenia, porównywania decyzji podjętych przez bohaterow z tymi, które - być może - sami byśmy podjęli. Akceptowania bądź buntowania się przeciwko rzeczywistości. Listy do zmarłej matki, które Miranda co chwilę pisze, na początku odbierałam jako dziwaczny zabieg literacki, który się nie sprawdza. Zbyt proste tłumaczenie czytelnikowi, co dzieje się w jej głowie. Z czasem nabrały więcej sensu, stały się znaczące. Na końcu okazały się udanym zabiegiem, lecz nie wytłumaczę, dlaczego - to zbyt ważny element procesu przemiany, a tym samym fabuły. Pozycja warta przeczytania, choć może nie idealna. Czasem opisy życia zwierząt przysłaniają resztę. Pewne wydarzenia są zbyt proste do przewidzenia, a element zaskoczenia jest tutaj ważny. Jednak najważniejsze są zmiany zachodzące w bohaterce, a te są wyraźne i zmuszające do myślenia. Bardzo udany debiut.

Bardzo dobry pomysł na thriller. Autorka próbowała w oryginalny sposób przedstawić ofiarę. Ofiarę, która z założenia miała być silna, przebiegła i inteligentna. W rzeczywistości to rozwydrzona nastolatka, która sama siebie uważa za inteligentniejszą niż jest. Rozwój wydarzeń jest zbyt powolny aby wciągnąć czytelnika. Za mało akcji a za dużo przemyśleń i odniesień do przeszłości.

Alex Marwood w swojej najlepszej formie. Niesamowicie buduje fabułę i napięcie. Kiedy na pogrzeb Seana Jacksona potentata w branży nieruchomości zjeżdżają się przyjaciele i rodzina, na jaw wychodzą sekrety sprzed lat. Czy z zaginięciem jednej z córek Jacksona było naprawdę, tak jak wszyscy to przedstawiali?