Artykuły
Artykuły
Artykuły
Artykuły
Patronat LC 
Patronat LC 
Automat z wodą gazowaną z syropem z lub bez. Powieść mińska to drugie wydanie książki z roku 2015 o tym samym tytule. Jest to opowieść o pragnieniu wolności w Mińsku dławionym żelazną pięścią sowieckiego totalitaryzmu. W gronie stiljagów, noszących koszule w papugi i słuchających rock’n’rolla, rozgrywa się historia miłości, przyjaźni i rozczarowania. W końcu zostaje tylko bezradność po zderzeniu się z twardą rzeczywistością niczym z automatem, z którego nie da się wydusić porcji gazowanej wody. Równorzędnym bohaterem powieści jest stolica Białorusi, zamieszkana przez fascynujące postaci – lingwistycznego geniusza Biga, Tatarkę Nelę, kagebistę Guryka, mordercę Johna F. Kennedy’ego Lee Harveya Oswalda. Mińsk, całkiem zrujnowany w trakcie II wojny światowej, został odbudowany w stylu socrealizmu. Uładzimir Niaklajeu darzy swoje miasto głębokim, ciepłym uczuciem, nic więc dziwnego, że niejeden wątek powieści pławi się w jego nostalgicznym blasku.
Szukamy ofert...
Opinia
Wspomnieniowa powieść niezwykłego autora. Uładzimir Niaklajeu to poeta, były przewodniczący białoruskiego PEN Clubu i ruchu „Mów prawdę” oraz były kandydat na prezydenta, więziony przez pięć lat przez reżim Łukaszenki od dnia wyborów. Toteż i książka powstawała na raty, czekając na możliwość kontynuowania pracy nad nią przez autora.
Wraz z nim cofamy się do Mińska początku lat 60-tych ubiegłego stulecia, gdzie były jeszcze stare zaułki a w jednym z nich tytułowy automat. Narracja jest pierwszoosobowa, lecz właściwymi bohaterami są także koledzy autora, wliczając w to Guryka, wówczas starszego lejtnanta (porucznika) KGB oraz grupę stiljagów, czyli radzieckich odpowiedników bikiniarzy. Pojawiają się w niej znane historyczne postacie, jak Chruszczow, zabójca Kennery’ego Lee Harvey Oswald (istotnie był wówczas w Mińśku) i jego żona Marina, czy wybitny białoruski powieściopisarz, przedwcześnie zmarły Uładzimir Karatkiewicz.
Patrząc chronologicznie, ale z punktu widzenia czasu, a nie układu powieści, fabuła zaczyna się gdy Niaklajeu ma piętnaście lat, a kończy w dniu wspomnianych wyżej wyborów prezydenckich w 2010 r.
Z tym, ze poszczególne rozdziały są ułożone nie od najstarszego do współczesności, lecz grupowane w odniesieniu do tytułu, którym jest zawsze jakiś plac lub ulica. I tam rozgrywało się opisywane w danej części wydarzenie. Autor wyjeżdża z Mińska tylko raz – wraz z kumplami na Krym, jako … zespół rockowy.
I właśnie nostalgia oraz szacunek dla autora i jego bohaterów stanowi o wartości powieści. Pokazuje ona, jak ciężko było żyć w totalitarnym systemie - aczkolwiek i tak poluźnionym w wyniku chruszczowowskiej odwilży – młodym, ambitnym i w większości uzdolnionym artystycznie ludziom. Gdzie sam niewłaściwy strój stanowił podstawę do zatrzymania, zaś opisywana mińska bohema nieraz gościła w kazamatach budynku KGB czy psychuszce. A pomimo tego ci ludzie – poza nielicznymi wyjątkami – nie przestawali być sobą i wiernymi sobie.
A tego, które z postacie były autentyczne, a które stanowią kreację autora – można się dowiedzieć z jednego z … załączników do powieści (wśród nich m.in. opinie KGB o Oswaldzie). Warto.
Przeczytane w ramach marcowego wyzwania LC – książka o krajach zza wschodniej granicy.
Wspomnieniowa powieść niezwykłego autora. Uładzimir Niaklajeu to poeta, były przewodniczący białoruskiego PEN Clubu i ruchu „Mów prawdę” oraz były kandydat na prezydenta, więziony przez pięć lat przez reżim Łukaszenki od dnia wyborów. Toteż i książka powstawała na raty, czekając na możliwość kontynuowania pracy nad nią przez autora.
więcej Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toWraz z nim cofamy się do Mińska początku...