Antropologia obrazu. Szkice do nauki o obrazie

Nie zgodzę się stanowczo z jedyną recenzją książki w kwestii jej przystępności. Fish pisze przejrzyście i gładko, przywołuje stanowiska filozoficzne po imionach ich autorów, wielokrotnie odnosi się do swoich własnych prac i stwierdzeń, uprzedza przypuszczane nań ataki. Dodatkowo spora część esejów oparta jest na anegdotach z jego zajęć ze studentami. Także w kwestii formy książka bardzo przystępna, czuć w tym wartkim, prostym stylu pokrewieństwo z anglosaską tradycją post-analityczną. W kwestii merytorycznej lektura obowiązkowa dla wszystkich wyznawców antyfundacjonalizmu.

fragmenty namysłu filozoficznego nad techniczną, estetyczną, antropologiczną i polityczno-społeczną naturą fotografii i aparatów - nie tylko fotograficznych... znaczenia, percepcja, recepcja, operatywność, interakcje, krążenie fotografii w sferze życia i aktywności ludzkiej... aspekty umasowienia, degradacji estetycznej, utowarowneia podmiotu, przedmiotu i procesu fotograficznego... krytyka kapitalizmu aparatów i jego wytworów... *** Mimo wielu bardzo ciemnych akcentówjego myśli zawsze chciał traktować człowieka, ów "supeł z wielu nici", jak mawiał, w kontekście możliwości dialogu z innymi ludźmi. Od najczęściej pesymistycznej wizji człowieka ponowoczesnego, jaka wyłania się z wielu diagnoz filozoficznych naszych czasów, zdecydowanie odróżnia go nadzieja przezwyciężająca strach; w pracy filozoficznej chodzi zatem nie tylko o zrozumienie i opis sytuacji, ale także o rodzaj terapeutycznego działania, czasem zresztą przybierającego nieco utopijne kształty. Ale wynikało to także z faktu, że swoje filozofowanie Flusser traktował, po pierwsze, jako "rodzaj pisarstwa", by użyć określenia Richarda Rorty'ego odnoszącego się do Jacques'a Derridy, po drugie, jako specyficzny rodzaj aktywności artystycznej. Podstawą takiego myślenia było przekonanie, że obecnie należy dążyć do przekroczenia podziału na działalność naukową i artystyczną. W wymiarze praktycznym temu miały służyć jego, a właściwie jego przyjaciela Freda Foresta, eksperymenty z wykorzystaniem kamery wideo przypominające nieco antropologiczne bioi socjodokumenty Sola Wortha pracującego niegdyś z Indianami Nawaho, w wymiarze teoretycznym zaś wyrazem takiego myślenia był jego tekst o "geście wideo" stawiający tezę, że w odróżnieniu od filmu, który genealogia (fresk – malarstwo – fotografia) predestynuje do roli narzędzia artystycznego (reprezentującego),wideo, wywodzące się z linii: powierzchnia wody – szkło powiększające – mikroskop – teleskop, jest narzędziem epistemologicznym, służącym poznaniu, spekulacji, prezentacji. Zakres filozoficznych, i nie tylko, zainteresowań czeskiego myśliciela był bardzo szeroki: językoznawstwo, literatura, sztuka, teoria i filozofia komunikacji ("komunikologia"),pismo, wideo, telewizja, design, teoria informacji i last but not least fotografia. Zwłaszcza w ostatnich latach życia zainteresowania filozofa ogniskowały się wokół zagadnień "kryzysu linearności" będącego konsekwencją wchodzenia w czas "po-Słow(i)a", by użyć określenia George'a Steinera, co następuje wraz z rozwojem mediów elektronicznych i dominacją kodów liczbowych, powszechną digitalizacją nie tylko w sensie, jaki narzuca rewolucja cyfrowa, ale i generalnego zastępowania pisma i liter przez algorytmy i cyfry. Proces ten Flusser przedstawia w syntetyczny sposób w błyskotliwym eseju Społe czeństwo alfanumeryczne, którego konkluzję warto zacytować: "Podsumujmy: od wynalezienia alfabetu rozpoczęła się historia we właściwym sensie tego słowa, a wraz z nią społeczeństwo, które jest nośnikiem kultury zachodniej. Początkowo pisanie i czytanie liter stanowiło przywilej panującej mniejszości, potem stawało się coraz powszechniejsze. Ci, którzy potrafią pisać i czytać, posiadają świadomość historyczną. Alfabet nigdy jednak nie był czystym kodem, zawsze zawierał ideogramy na oznaczenie ilości (liczb). Tym samym ludzie umiejący pisać i czytać mają świadomość nie tylko historyczną, lecz również matematyczną - dlatego należy mówić o społeczeństwie alfanumerycznym. Począwszy od renesansu, myślenie matematyczne wyemancypowuje się z myślenia historycznego, liczby opuszczają kod alfanumeryczny, by usamodzielnić się, tworząc nowe kody. Powstaje nowa elita, która myśli w kategoriach matematyczno-formalnych, a myślenie historyczne pozostawia zaznajomionym już z alfabetem masom. Ta elita projektuje modele, wedle których masy się orientują, choć nie potrafią ich rozszyfrować. W tym sensie należałoby teraz mówić o społeczeństwie już nie alfanumerycznym, ale tylko numerycznym." *** - aparat: narzędzie naśladujące myślenie. - automat: aparat, który musi być posłuszny przypadkowo rozgrywającemu się programowi. - entropia: tendencja do coraz bardziej prawdopodobnych stanów. - fotograf: człowiek, który stara się wprowadzić do obrazu informacje nieprzewidziane w programie aparatu fotograficznego. - fotografia: wytwarzany i dystrybuowany przez aparat obraz o charakterze ulotki. - funkcjonariusz: człowiek, który prowadzi grę z aparatem lub stanowi jego funkcję. - gra: czynność będąca celem samym w sobie. - historia: linearnie postępujące przekładanie przedstawień na pojęcia. - idolatria: niezdolność do wyczytania przedstawień z elementów obrazu mimo zdolności do odczytania tych elementów, stąd: kult obrazów. - imaginacja: specyficzna zdolność do wytwarzania obrazów i ich odszyfrowywania. - informacja: nieprawdopodobna kombinacja elementów, - informowanie: 1. tworzenie nieprawdopodobnych kombinacji elementów; 2. wdrukowywanie ich w przedmioty. - kod: uporządkowany według reguł system znaków, - konceptualizacja: specyficzna zdolność do wytwarzania i odszyfrowywania tekstów. - litera: zapisany znak. - magia: forma bytowa odpowiadająca wiecznemu powrotowi tego samego. - maszyna: narzędzie, które na podstawie teorii naukowych naśladuje ludzkie ciało. - narzędzie: naśladowanie narządu cielesnego służące pracy. - obraz: znacząca powierzchnia, na której elementy obrazowe odnoszą się magicznie do siebie nawzajem. - obraz techniczny: obraz wytwarzany przez aparaty, odszyfrowanie: ukazanie znaczenia symbolu, - pamięć: magazyn informacji. - pojęcie: konstytutywny element tekstu, - posthistoria: retranslacja pojęć w wyobrażenia, - praca: czynność wytwarzająca i formująca przedmioty, program: gra kombinacyjna z jasnymi i wyraźnymi elementami. - przedmiot: rzecz stojąca naprzeciw nas. - przedmiot kulturowy: przedmiot uformowany, - przedstawienie: konstytutywny element obrazu, - redundancja: powtarzanie informacji; stąd: prawdopodobne. - rytuał: zachowanie odpowiadające magicznej formie bytu. - rzeczywistość: coś, na co natrafiamy na naszej drodze ku śmierci; dlatego: coś, co nas interesuje. - sektor pierwszy i drugi: obszary działalności, w których przedmioty są wytwarzane i formowane. - sektor trzeci: zakres działalności, w którym wytwarzane są informacje. - społeczeństwo przemysłowe: społeczeństwo, w którym większość ludzi pracuje przy maszynach. - społeczeństwo poprzemysłowe: społeczeństwo, w którym większość ludzi pracuje w sektorze trzecim. - stan rzeczy: scena, na której znaczenie mają stosunki między rzeczami, a nie same rzeczy. - symbol: świadomie lub nieświadomie uzgodniony znak, symptom: znak spowodowany przez swe znaczenie, - tekst: ciągi znaków pisma. - tekstolatria: niezdolność do wyczytania pojęć ze znaków pisma jakiegoś tekstu mimo umiejętności czytania tych znaków; stąd: kult tekstów. - translacja: przechodzenie od jednego kodu do innego; stąd: przeskakiwanie z jednego uniwersum w drugie. - uniwersum: 1. ogół kombinacji danego kodu; 2. ogół znaczeń danego kodu. - wartościowe: coś, co jest takie, jakie być powinno, - wytwarzanie: przenoszenie rzeczy z przyrody do kultury. - zabawka: przedmiot służący grze. - znaczenie: cel znaków. - znak: zjawisko oznaczające inne zjawisko.

Klęska urodzaju - tak mogę określić swoje życie muzyczne. Trudne do zliczenia rzesze twórców próbują zawładnąć moim czasem. Nowe gatunki muzyczne i ich hybrydy powstają właściwie na bieżąco. Za ich pomocą artyści próbują bezskutecznie powiedzieć nam coś nowego. Czuje się zdegradowany do roli biernego odbiorcy. Ze względu na ilość nowego materiału oraz sentyment do starej muzyki nie potrafię jednoznacznie zdefiniować swojego muzycznego gustu. Z oceanu dźwięków wyławiam więc to co już znam, kocham a czasem nienawidzę. To najprostsze, czuję się w tym towarzystwie najpewniej, zyskuję złudne poczucie bezpieczeństwa. Nie słucham muzyki narzuconej przez media, poszukuję i jak każdy poszukujący potrzebuję drogowskazów. Książka “Kultura dźwięku. Teksty o muzyce nowoczesnej” towarzyszy mi od długiego czasu. Smakuję ją długo, z przerwami i w porcjach nierównych. Jej konstrukcja pozwala na wybór dowolnego tekstu o muzyce bez chronologii. Można być konsekwentnym, można miksować, opuszczać, powtarzać - jak z muzyką. To nie tylko wolne od dogmatycznej hierarchii spojrzenie na muzykę XX wieku. To imponujący zbiór myśli, często ubranych w prawdziwe muzyczne manifesty. Wiele poglądów i prądów miesza się, wchodzi w dialog lub ściera ze sobą. Są tu widoczne podziały, nie tylko pokoleniowe. „Kultura dźwięku” daje wskazówki by traktować muzykę jako zjawisko o niepewnych granicach, w pełni redefiniowalne i podlegające nieustającej ewolucji.

Klasyk z literatury na temat historii sztuki, pomimo braku nowszych wydań wiedza przekazana w sposób merytoryczny z naznaczonymi kontekstami historycznymi, pomimo ponad 500 stron czyta się ją przyjemnie. Dobra pozycja do wdrożenia się w temat historii sztuki

Kultura vs Natura. Cywilizacja vs Dzikość. Rozum, którego w żaden sposób nie możemy zatrzymać... to właśnie jemu wszystko zawdzięczamy. Inne często znaczy gorsze, bo wciąż nie umiemy akceptować odmienności, a jedyne na co nas stać, to na próbę nawracania na to, co naszym zdaniem jest dobre. A skąd wiemy, że to co nasze jest dobre? To tak jakby mieszkać na Ziemi i mówić coś o Marsie. Ciekawym zagadnieniem z punktu widzenia antropologicznego jest język. Osoby mówiące różnymi językami mają całkowicie różna percepcję otaczającej ich rzeczywistości, wszystko przez język jakiego używają. Gdy dwie osoby stoją i rozmawiają, da się rozpoznać z jakiego kraju pochodzą po ich zachowaniu. Bez czegoś odrębnego nie mielibyśmy porównania, nie wiedzielibyśmy co jest dobre, a co złe, co jest duże, a co jest małe, co jest gorsze, a co lepsze. Mając punkt odniesienia możemy czuć się gorszym, a to motywuje do rozwoju, albo dążenia do zniszczenia kogoś, kogo uważamy za lepszego. Czy porównywanie się do czegokolwiek jest potrzebne, czy powoduje same problemy? Kiedy świat będzie się rozwijał, a kiedy stanie w miejscu, kiedy zapanuje harmonia i kiedy nie będzie wojen? Kiedy świat wyglądałby lepiej, wtedy kiedy wszystko byłoby takie same i ustandaryzowane, czy wtedy kiedy istniałby różnice?

Do lektury przystępowałem z rozbudzonym apetytem, tym bardziej, że podsycał go obszerny wstęp Agnieszki Bielik-Robson i dobrze nastrajające wprowadzenie autora. Spodziewałem się znaleźć pogłębioną analizę tytułowego doświadczenia nowoczesności, wraz z jego cieniami i blaskami, spodziewałem się rzetelnej genealogii tego doświadczenia, przenikliwych rozważań i sensowniejszego wyjścia poza samą diagnozę ku terapii, czy praktyce. Tymczasem, całość (poza być może początkowymi rozdziałami o Marksie i Baudelairze) robi raczej płaskie wrażenie - często skojarzenia autora są zupełnie arbitralne, jak chociażby w analizach poświęconych kulturze rosyjskiej i mało przekonywujące; widać też jak nieporadnie się on miota, próbując wykazać dialektyczną więź między modernizacją a modernizmem - z jednej strony opowiada się on za koniecznością brania aktywnego udziału w nowoczesnym pędzie do zmiany, by za chwilę przekonywać, że należy powrócić do wcześniejszych stadiów modernizmu w podejściu do samej nowoczesności, tak jakby nie twierdził wcześniej, że wszystko, co stałe, rozpływa się w powietrzu. Również sama struktura książki przypomina bardziej zbiór luźno tylko powiązanych esejów, niż rzeczywistą całość, bardziej jest powiązana przewijającym się motywem nowoczesności jako nieustannej zmiany, niż ciągiem rozwijających się rozważań. Jedynie chyba znakomite pióro autora, żywa wyobraźnia i gładkie przesmykiwanie się w gąszczu metafor, przyprawiają lekturę szczyptą przyjemności i pozwalają śledzić zawarte w niej obrazy bez odczucia nudy. Z jednej strony to wiele, ale w ostateczności, ciągle za mało.

Po obejrzeniu obrazu Goyi „Saturn pożerający własne dzieci" , nikt nie może mieć wątpliwości, że mamy do czynienia z bóstwem groźnym, nieprzyjaznym i mącącym ludziom szyki. W miarę upływu wieków ta postać stała się hybrydą łączącą cechy Saturnusa – bóstwa siewu, tytana Kronosa, boga czasu – Chronosa i planety Saturn. Widać to na ilustracjach obrazujących Saturna i jego dzieci, gdzie roi się od pozornie przedziwnej sieczki – od oraczy i siewców, przez wisielców, więźniów, kaleki , wędrowców, kopaczy aż do budowniczych tam czy wszystkich pracujących przy przelewaniu wody albo rąbaniu drzewa. Jest też Saturn bliskim kuzynem melancholii, a ta z kolei była rozumiana i jako choroba, i jako usposobienie człowieka, i jako chwilowy nastrój i jako etap w rozwoju ludzkiej natury. Na przestrzeni lat różnie rozumiano to pojęcie, czasem kojarząc je z głęboką mądrością, czy wręcz geniuszem, czasem z dojrzałym wiekiem, czasem mądrą refleksją nad okrutnym światem a nierzadko też… z ponuractwem, nieprzyjazną postawą wobec świata, niechlujstwem, skąpstwem, wrednym charakterem i brzydkim zapachem! Widać też, że dla człowieka starożytności, średniowiecza i również późniejszych epok, liczba cztery stanowiła jeden z fundamentów wiedzy o życiu - cztery żywioły, cztery temperamenty, cztery płyny w żywym ciele, cztery etapy życia ludzkiego, cztery humory, cztery pory roku - wszystko to na przestrzeni lat splatało się w ludzkiej świadomości w harmonijny obraz świata i ludzkiej kondycji. Ta książka szczegółowo omawia ludzkie rozumienie Saturna w filozofii, medycynie, astrologii, literaturze i sztuce, ze szczególnym ukłonem w stronę durerowskiego tajemniczego arcydzieła – „Melencolia I”, i to jest chyba najciekawszy i najbardziej frapujący rozdział całej książki. Z punktu widzenia estetyki to bardzo ładnie wydany tom, twarda okładka, porządne bialutkie karty, dobry druk do czytania, czytelne reprodukcje; można go wielokrotnie wertować bez strachu, że się rozleci. Lecz od strony czytelnika – sporo zadziorów! Przypisy zaśmiecają po połowie stron albo więcej. Ilustracje nie korespondują z tekstem jakby porozsiewano je w książce od sasa do lasa. Czasem odwołanie do ryciny znajdzie się kilkadziesiąt stron dalej, czasem nie ma go wcale. Nierzadko ilustracje mijają się z tekstem o kilkaset lat, co daje poczucie przyglądania się niechlujnej redakcji albo kompleks niezrozumienia intencji Twórców. Publikacja mocno zyskałaby gdyby wszystkie przypisy i ilustracje zostały wywalone na sam koniec. Już nie będę wynosić własnej ignorancji i narzekać, że bez dobrej znajomości łaciny i starożytnej greki, odbiór tekstu jest niepełny, bo to przecież dobrze, że przytaczane są źródła tekstów. Ale język samej pracy jest tak suchy, nudny, bezosobowy, kostyczny i kompletnie wyprany z wszelkich uczuć, że możemy tę książkę traktować wyłącznie jako pomoc w nauce i solidne opracowanie ale na pewno nie jako przyjemność obcowania z dobrą literaturą. Jakież to inne pisanie niż MBC Łysiaka czy Historie piękna i brzydoty Eco! Summa summarum – to bardzo dobry fachowy skrypt ale moje największe tegoroczne czytelnicze rozczarowanie. Z bólem serca nie mogę dać więcej niż 6/10.

Dostałem od koleżanki w prezencie i muszę przyznać, że dla laika, który nie za wiele wiedział o tytułowym zagadnieniu to idealna lektura na początek. To po prostu historyczne (nieideologiczne) kalendarium opisujące poszczególne fale, odłamy i najważniejsze postaci feminizmu. Fajnie, że polska tłumaczka dodała aneks, w którym pokrótce omówiono kluczowe wydarzenia w historii polskiego ruchu kobiet.

Świat symboli i symboliki, która otacza nas opisana w sposób bardzo przystępny i przyjemny. Zdecydowanie, źródło wiedzy dla wszystkich, nie tylko zainteresowanych sztuką. Zdecydowanie, pozycja godna zainteresowania dla wszystkich. Więcej? Zapraszam! https://jesiennaczyta.blogspot.com/2024/01/042024-223-cesare-ripa-ikonologia.html

Raz to za mało, na pewno będę musiał z czasem wrócić do tej lektury. Nie wiem, na ile jest możliwe stworzenie pigułki z historii cywilizacji, sztuki, typografii, symboliki, antropologii i kulturoznawstwa, ale Frutiger na pewno był blisko. Wiedza zawarta w tej książce jest ogromna, co oznacza też że ilość informacji bywa przytłaczająca. Zajęło mi dużo czasu przebrnięcie przez całość, ale zdecydowanie warto, jeśli jest się zainteresowanym symboliką, znakami i pismem.

Lalka Barbie to najbardziej rozpoznawalna lalka świata. Nic dziwnego, że interesuje socjologów z perspektywy popularnonaukowej. Mary Rogers, uznając ją za kulturowy artefakt, rzetelnie bada jej ikoniczny wymiar. Co symbolizuje ta lalka i w jaki sposób jest ucieleśnieniem epoki konsjumpcjonizmu można się dowiedzieć z poszczególnych rozdziałów. Autorka odwołuje się do najważniejszych dwudziestowiecznych teorii kultury, m.in. Rolanda Barthesa. Próbuje dowieśc, iż ikony kultury to najniższy wspólny mianownik kultury masowej. Nie możńa zapomniec, że :ikony kultury są tym, co czynią z nich ludzie uwikłani we własną rzeczywistość.” W kolejnych rozdziałach czytelnik zapoznaje się z historią marki, kreacją wizerunku Barbie, zmianami, jakie zachodziły w lalkach na przestrzeni kilkudziesięciu lat, dowiaduje się o negatywnych skojarzeniach z Barbie, głównie o zarzutach uprzedmiotowienia kobiecości. Lalka Barbie ma wielorakie znaczenie, jest wyznacznikiem statusu, przedmiotem pożądania, a zawodowi kolekcjonerzy Barbie mają z tytułu swojej pasji zbieractwa duże majątki. Niszowe wydania lalek i akcesoriów ciesza się dużą popularnością i stanowią nie lada okazję, a nawet lokatę kapitału. Autorka przedstawia socjologiczne implikacje posiadania Barbie, opisuje wpływ tej lalki nie tylko na najmłodszych konsumentów, ale i dorosłych, którzy dopiero jako jednostki niezależne finansowo niejako rekompensują sobie pozbawione Barbie dzieciństwo. Pod obstrzałem dociekań autorki znalazła się przesadnie akcentowana kobiecość i wygląd fizyczny u Barbie, jej pochodzenie etniczne , wiek i przewidywane zajęcia, idea lalki jako przedstawicielki WASP-ów, zagadnienia takie jak (hetero)seksualność lalki czy świadome sterowanie rynkiem i manipulacja konsumpcyjnością dzieci i młodzieży. Kopalnia wiadomośći o infantylizacji społeczeństwa, o marketingu przemysłu zabawkarskiego, o powierzchownych wartościach, kórym hołduje amerykańskie społeczeństwo, czego odbiciem jest właśnie sztuczność i plastyczność Barbie per se. Ta lektura uświadomiła mi jak kształtuje się proces tworzenia ikony przez korporację, jak koncerny sterują pragnieniami przeciętnego konsumenta, jak rozbudzają pragnienia. Obsesja na temat własnego ciała i poprawiania wizerunku, plastyczność ludzkiego ciała, upowszechnienie operacji plastycznych to pokłosie „wynalazku” Barbie. Rzetelna, wciągająca, intrygująca lektura odsłaniająca wymiar fizyczny i psychologiczny tego symbolu. Niektóre treści zadziwią czytelnika, dużo tu ciekawostek i faktów z życia Barbie więc esej ten jest kompletnym studium przedmiotu i zasługuje na naszą uwagę.

Atrakcyjnie opracowany przewodnik po literaturze świata, w którym szybko można znaleźć potrzebne informacje na temat najwybitniejszych dzieł literackich i ich autorów – od starożytności do postmodernizmu, od Biblii do słynnych „Szatańskich wersetów”. Układ tego przewodnika jest przejrzysty i ułatwia usystematyzowanie wiedzy. Jest to pozycja, która okaże się przydatna dla uczniów szkół średnich i studentów, ale też dla wszystkich innych, którzy interesują się literaturą i chcą się czegoś dowiedzieć lub sprawdzić. Główne atuty tego kompendium to ogólna charakterystyka najwybitniejszych arcydzieł literackich - omówienia problematyki i stylu, prezentacja sylwetek pisarzy, epok i nurtów literackich, bogata ikonografia oraz sporo ciekawostek. To książka w sam raz dla tych, którzy: - lubią mieć uporządkowaną wiedzę, - są zdeterminowani wizją nadchodzących egzaminów, - mają wiedzę, ale z roztargnienia, ciągle mylą im się nazwiska, tytuły i epoki, - lubią wyruszać w literackie podróże, - mają świadomość, że w Królestwie Literatury jest wciąż jeszcze wiele ciekawego do odkrycia.

Z jego książki weszło do języka dzisiejsze znaczenie terminu media (środki przekazu),jak również wiele innych pojęć, na przykład „globalna wioska" i „wiek informacji", które są powszechnie używane. Wszystkowiedzący z tak różnych czasopism jak Newsweek i Partisan Review zauważyli, że gdy ma się do czynienia z niepowiązanymi ze sobą okolicznościami, można szybko wybrnąć z kłopotów, używając określenia ,,makluhanizm". Choć z tego mędrca Północy zrobiono eponim, zachował osobowość wymiętoszonego profesora. Jego książkami należy się podniecać i zachwycać, bo są prorocze i genialnie oddają proces zmian społecznych pod wpływem mediów. I nie wypada pisać, że gość pisze bełkotliwie - co niestety jest faktem.

Kępiński opowiada o epoce i stylu w sposób rzetelny, ale nie podręcznikowy. Zatrzymując się przy poszczególnych dziełach, z ogromnym zaangażowaniem i poetyką opisuje specyfikę pociągnięć pędzla każdego malarza, uciekając się wręcz do drobnych popisów językowych, które mogą zachwycić bądź czasem zirytować - kwestia czytelnika. Tyle o stronie formalnej. Pod względem merytorycznym - świetne źródło ogólnej wiedzy na temat całej historii nurtu w sztuce. Osobiście posiadam wydanie z kolorowymi ilustracjami, jednakże nie jest ich dużo - kwestia wydania nie jest tu kluczowym czynnikiem odbioru.

W książce niestety jest mało nowoczesnych poglądów - skupia się głównie na różnicach między płciami. Trzyma się mocno binarnego podziału, który jest przestarzałym podejściem do tematu płci. W dodatku, nie ma żadnego fragmentu o transpłciowości, interseksualności czy innej formy niebinarności.

Ze względu na długość książeczki (niewiele ponad 160 stron) większość wątków (takie jak hodowla przemysłowa, jedzenie mięsa, trzymanie zwierząt w domach i ogrodach zoologicznych, a także doświadczenia na zwierzętach) została przedstawiona dość pobieżnie, aczkolwiek wg samego autora jest to tylko krótkie wprowadzenie w temat i zaproszenie do dalszego zgłębiania go. Filozoficzne podstawy praw zwierząt zostały tu przedstawione dosyć dokładnie, tak samo jak regulacje prawne dotyczące ich (w Unii Europejskiej i USA). Chęci prawdopodobnie były, ale niezdecydowanych autor do wegetarianizmu zapewne nie przekona;)