Opowieści Wojenne. Tom 1

W scenariuszu autor przedstawia 8 historii, po jednej na każdy zeszyt zebrany w tym tomie. Nie są to może wybitne sprawy ale przyciągają i utrzymują zainteresowanie swoją tematyką. Niestety przez skompresowanie ich do jednego zeszytu, dość często są w sposób prosty i przypadkowy rozwiązywane. Bohater i jego momentami dość skrajne metody sprawiają że pomimo że nie wzbudza on jakość dużej sympatii, to nie jest on odrzucający,a nawet trzyma się za niego kciuki jako ten jeden człowiek który chce sprawiedliwości w tym mieście w którym się znalazł. Rysunki są dość specyficzne, początkowo trzeba się do nich przyzwyczaić, są momenty gdzie miasto wygląda dość klimatycznie i łądnie, no ale ogólnie kreska Templesmitha jest dość niedbała przez co postacie i ich mimika wyglądaja jak karykatury i są dość brzydkie. Doczepić się też można kadrów, stałe trzyrzędowe, brak w nich większej oryginalności i pomysłu. Nie jest to komiks na który żałuje wydanych pieniędzy, ale nie jest to też lektura do której pewnie będe wracał.

Przeczytałem, bo bardzo wysoko oceniłem dawno czytaną "Umowę z Bogiem", co przy czarno-białym komiksie oznacza, że Will Eisner jest wyśmienitym opowiadaczem. Ale tom "Sprawa rodzinna" zawiódł mnie. ​Tytułowa opowieść jest najsłabsza.  Postacie są szablonowe, akcja sztampowa. W "Drobnych cudach" jest trochę uroku.  "Życie na obcej planecie" jest najbogatsze treściowo. Dużo postaci, sceny z ogólnoświatowej polityki - trochę jakby metafora prozy Folleta.

Wiele lat po obejrzeniu fenomenalnego filmu, w końcu sięgnąłem po pierwowzór komiksowy. Surowa kreska, brutalny świat, trup ściele się gęsto. Posiadać ten komiks w swojej bibliotece to nie lada gratka. Po lekturze można też zauważyć, że ekranizacja naprawdę czerpała garściami z komiksu. Epickie dzieło.

Egzemplarz komiksu do recenzji otrzymałem od Timof comics w ramach współpracy barterowej. "Prosto z piekła" to dzieło wybitne. Alan Moore stworzył genialny scenariusz w oparciu o mnóstwo materiałów dotyczących Kuby Rozpruwacza. Jego historia wydaje się przez to równie prawdopodobna, co każda inna z lepiej uzasadnionych teorii. Mistrzowska jest także kreska Eddiego Campbella, która nie tylko oddaje ówczesne realia, ale i w sposób znakomity podkreśla nastrój opowieści. Równie genialny jest sam przekład – zachowanie żywego języka sprawiło, iż komiks jest jeszcze bliższy rzeczywistości. Osoby z niższych warstw społecznych więc „mówiom, robionc błendy”, podczas gdy usytuowani na wyższym szczeblu drabiny społecznej obywatele Londynu wysławiają się zgodnie z obowiązującymi zasadami leksykalnymi. Zastanawiacie się pewnie teraz, co z samym Kubą Rozpruwaczem? Oczywiście, nie zdradzę Wam, kto w "Prosto z piekła" został osadzony w jego roli. Co jednak mogę Wam zdradzić, to to, że postać ta została przez Moore’a bardzo dobrze sportretowana. Jej psychika, zachowania oraz motywy są wiarygodne – na tyle, na ile „wiarygodna” może być logika kierująca seryjnym mordercą. Równie dobrze zostały zaprezentowane wszelkie inne osoby dramatu. Każda z postaci, która choćby na chwilę pojawia się w kadrze, została odpowiednio nakreślona. Zarówno pod względem psychologicznym, jak i wizualnym. Na osobne omówienie zasługuje również naturalizm w wykonaniu Campbella. Jako że ofiarami Rozpruwacza w głównej mierze były panie lekkich obyczajów, w komiksie znajduje się kilka scen, których nie powstydziłby się Milo Manara: jest więc i negliż, jak i ujęcia cielesnych zbliżeń. Poza tym, oczywiście, przedstawione są także same zbrodnie. Bez żadnych upiększeń. "Prosto z piekła" jest pod tym względem niezwykle brutalnym komiksem. To nie jest zwykła historia o Kubie Rozpruwaczu. To komiksowe arcydzieło. Ale tylko dla osób dorosłych i o mocnych nerwach. Żeby nie było – ostrzegałem. Dłuższa recenzja na moim blogu - link: https://karols.pl/prosto-z-piekla-edycja-kolorowa/

Wspomnienia umierają ostatnie. Matt Murdock dręczony jest wizjami umierającej Elektry. Wkrótce okaże się, że będzie musiał zapobiec pewnemu powrotowi zza grobu. Historia utrzymana jest na granicy jawy i snu. Nie do końca wiadomo co się dzieje naprawdę, a co jest tylko złudzeniem. Przemyślenia bohatera i sprawnie napisane dialogi są dobrze zbalansowane ze scenami akcji, które bywają nieme i czasami zahaczają o motywy rodem z horroru. Przy tym też same walki to nie tylko starcia na poziomie fizycznym, ale też mentalnym. Dominuje tu przygnębiający klimat, który ma zapewne oddawać obecny stan psychiczny głównego bohatera. Szkoda tylko, że zamierzony efekt psuje trochę łopatologiczna spowiedź Matta wyjaśniająca część dotychczasowych zdarzeń. Rysunki Franka Millera są zaskakująco naturalistyczne. Czerwony kostium Daredevila nie pojawia się wcale, przez co można mieć wrażenie, że nie jest to już historia superbohaterska. Sceny przemocy są bardzo krwawe i nieprzyjemne. Pojawia się też golizna, która w pewnym momencie jest wykorzystana w bardzo niepokojący sposób. Przeważają wielkie kadry na całą stronę podkreślające majestatyczność danych zdarzeń, co szczególnie dużą rolę odgrywa przy niektórych walkach. Autor korzysta też z własnych zabiegów graficznych znanych chociażby z „Powrotu mrocznego rycerza”. Zdarzają się jednak też pewne problemy jak chociażby Matt Murdock niepodobny do siebie na paru kadrach. Moim zdaniem jest to jeden z lepszych komiksów o Daredevilu i Elektrze pod względem graficznym. Zrobił na mnie większe wrażenie niż „Elektra: Assassin” i pomimo pewnych drobnych niedociągnięć mam nadzieję jeszcze do niego wrócić.

I znów (jak w przypadku drugich "Pasażerów wiatru") OKŁADKA robi robotę, kusi roznegliżowanymi dziewczętami wbrew ich woli i bezkarnymi w tych sytuacjach mężczyznami. Ach średniowiecze, piękne to były czasy, kiedy gwałcić można było do woli i zapłacić za to głową... Czy warto? A sam komiks? Cóż, Francois Bourgeon nigdy nie był Van Hamme/Rosińskim ani Duchateau/Kasprzakiem i tym razem też nie jest. Komiks znów ma rozmach, ale opowiedziany bywa, niezrozumiale (nieczytelne kadry, dziwne punkty widzenia). Na korzyść przemawia znakomite zakończenie - pozbawione złudzeń, nadziei, wszystkiego. A przecież jest to komiks o wierze...

Mam mieszane uczucia. Klasyczna dziecięca opowieść podana w formie "dla dorosłych" - przy czym ta "dorosłość" nie objawia się tutaj jakąś zwiększoną głębią przekazu, ale epatowaniem nagością i elementami często mocno niesmacznej seksualności (chociaż nie w rozumieniu XIX-wiecznej rzeczywistości rzecz jasna),a także surowością świata, wydarzeń oraz elementami motywacji postaci rodem z "Władcy much", plus co za tym idzie, lub po prostu przy okazji (uwaga na krokodyle!!) sporą dawką dosłownej brutalności, krwi, śmierci. Całość okraszona specyficznymi (na modłę znakomitej serii o "Ptaku czasu"),ale technicznie bardzo dobrymi rysunkami, stylistyka i kolory zawsze pasujące do miejsca i czasu akcji (żywe w świecie Nibylandii, ponure w świecie prawdziwym),robi to robotę i pasuje do przyjętej konwencji, dla fanów tej kreski zdecydowanie +1 do oceny, chociaż jeśli komuś się ta specyficzna "brzydota" nie widzi, to w powiązaniu z powyższymi uwagami sugeruję się zastanowić nad siadaniem do tej lektury. Mam mieszane uczucia. Raczej już nigdy w życiu tego nie przeczytam, ale uważam, że warto było poznać i tę wersję tej klasycznej opowieści.

[...] Dotychczas stroniłam od komiksów amerykańskich - nie wiedząc co tracę. Historia przedstawiona przez tandem Brian Wood [autor scenariusza, rysunki] oraz Riccardo Burchielli [rysunki] jest niepokojąco wciągająca, na swój sposób magiczna w silnym nasyceniu jej wątkami politycznymi. Autorzy już od początku podejmują się odważnej krytyki rządu amerykańskiego, kreślą ponurą wizję ponownej bratobójczej wojny. W tym świecie obywatele wciąż się boją, wciąż panują nastroje podobne do tych tuż po ataku na World Trade Center z 2001 roku [napis na murze: "Każdego dnia jest 9/11!" na stronie 9]. Oddziały wysyłane do strefy DMZ przeprowadzają zamachy, w których cierpią niewinni cywile: starcy, dzieci, kobiety. "Świat wyszedł z formy". Jednak nawet w tym szalonym świecie jest wciąż miejsce na ludzkie uczucia - na miłość, współczucie, na chęć pozostawienia po sobie czegoś dobrego. Właśnie to dostrzeże i obnaży w trakcie swojej pracy Matthew. Całość tekstu na moim blogu pod adresem: http://zapiski-z-przypomnianych-krain.blogspot.com/2013/05/dmz-w-strefie-tom-1-my-oni-my-oni.html

Po dokładnie 7 stronach, 9 kadrach, wiadomo że mamy do czynienia z arcydziełem. Hiperdokładne rysunki, ekstrawagancka przemoc, brutalność, krzycząca demolka, nienachalne gore (sic!) i nieistotna erotyka. Retro cyberpunk z wyraźnymi inspiracjami Metropolis (drogi, samochody, ujęcie na grill t-birda to prawdziwy cymes),nie wstydzi się dnia, zalewa wszechobecnymi markami. Spójrzcie tylko na burgera Fatman, reklamowany ikonografiką bomby atomowej włożonej między bułkę 👌 Pojazd forteca policji, niekończąca się rozwałka, sterty śmieci i roboty walczące o wolność. Czy 2 lata przed Mortal Kombat pokazano tu wybicie pięścią głowy wraz z kręgosłupem? Być może. Czy są tu spinacze na twarzy i swastyki? Być może. Czy w sklepach kupuje się gigantyczne warzywa, owoce, czy nawet puszki napojów gazowanych o wielkości beczki? Być może. Czy mamy tu epicko odtworzone przez Redów ujęcie w metrze? Na pewno!

Świetny kryminał, brak kolorów w komiksie mającym akcje na Antarktydzie jest zdecydowanie na plus żeby tylko rysunki były lepsze... Film na podstawie tego komiksu nieco się różnił i moim zdaniem historia "skarbu" z filmu była lepsza jednak aczkolwiek cała historia w filmie to już była pełna większych i mniejszych głupotek.

Mój pierwszy tego typu komiks. Został mi polecony po obejrzeniu znanego filmu pod tym samym tytułem z głównym bohaterem granym przez W. Smitha. I oczywiście historia jest totalnie inna, ale naprawdę wciągająca. Czytelnik czuje samotność bohatera i przemierza z nim kolejne dni. Jest wiele momentów, które totalnie mnie zaskoczyły. Podobał mi się. Mogę polecić:)

RECENZJA SERII "LOVELESS" - HUCZNY POWRÓT DO DOMU t.1 - BURZA NAD BLACKWATER t.2. - ZAGŁADA BLACKWATER t.3 - OKO ZA OKO t.4 "Kurwa. Schowajcie te spluwy, synkowie. Ten człowiek to weteran." Moi Drodzy 🤠Epicka seria czterech komiksów, które w obrazie Zachodu nie owijają niczego w bawełnę. A ile mnie kosztowało zdobycie całej serii, to szkoda słów, i nie mam tu na myśli tylko pieniędzy ;) (dzięki za wsparcie @katooola 🖤) 🤠Weteran wojny secesyjnej, Wes Cutter, ucieka. Przed szaleństwem wojny, wspomnieniami, przed ścigającym go mrokiem i stale przed śmiercią. Wraca w rodzinne strony, na Południe, do swojej żony, nie wiedząc, jak potraktowała ją wojna pod jego nieobecność. Każde z nich, pogrążene we wspomnieniach i bólu szuka spokoju, który nie jest im dany. Każde z nich naznaczone piętnem wojny domowej i tragedią chce znaleźć swoje miejsce w nowych Stanach. 🤠 Wiecie co, blurb na okładce tomu 1-go nie kłamie - czułem się, jakbym oglądał mój ukochany serial "Deadwood" przeniesiony na karty komiksu, tylko jeszcze bardziej mroczny i brutalny. Jakbym oglądał western Leone, brudny, zły i brzydki do szpiku kości. Coś absolutnie rewelacyjnego! 🤠Rysunki są bardzo, bardzo surowe, ale niesamowicie ekspresyjne. Brud i kurz, niedokładnie narysowane twarze, niedbała kreska, ale wściekłość w oczach i na twarzach doskonale widoczna. Autorzy nie oszczędzają nam brutalnych scen, scen mocnych, typowych dla okresu tuż po wojnie secesyjnej. To nie jest western dla grzecznych kowbojów, o nie! To western dla tych, którym towarzyszą pot i łzy. Pełen przemocy i okrucieństwa. Dosłownie spływający krwią i naznaczony cierpieniem. 🤠Pochłonąłem całość błyskawicznie, aż szkoda, że to tylko 4 tomy. Jak potoczą się losy Wesa i Ruth? Kim stanie się Cutter, czarna owca Blackwater? Co zrobi groźny Atticus? Czy Boyd, ta kanalia z Południa przeżyje? A co z bratem Wesa? I pułkownikiem Silasem? Czy Blackwater upadnie? Korowód postaci w tej południowej sadze jest niezwykle barwny i krwisty, jak niedopieczony stek. Tragiczne skutki wojny secesyjnej są pokazane po mistrzowsku. Moja ocena całej serii 8,5/10. Bardzo dobry komiks! Jeżeli macie ochotę na Dziki Zachód bez ogródek i bez fałszywych ozdobników - trafiliście idealnie! "Jest takie miejsce i jest taki dom, nie raz bywałeś w nim. Marzyłeś o nim w ciemną noc, łykając gorzkie łzy. W tym domu czeka na cię ktoś, tam bije serce twe. Na wyciągnięcie ręki jest, gdy wstaje nowy dzień. Przed tobą drogi jeszcze szmat, podróży kres hen, lecz gwiazdy szepczą ci i łzy, że dom to właśnie ten." Dzikość i poezja Zachodu w tym właśnie komiksie mają swoje miejsce. Smutek, żal, rozgoryczenie, ból przegranej, utrata bliskich. Wszystko to znika w ciemną noc. A potem znowu wraca. Koło czasu, prawdziwy Zachód... PS. Na koniec dostaniecie 3 świetne, pozornie niezwiązane z głównym wątkiem opowieści, z różnych okresów historycznych. Znakomite! PPS. Idealnie się czytało przy muzyce z albumu Stephen Sechi "Spaghetti western". Petarda!

Obecne komiksy nie mają tego czegoś. Filmy, książki nie są prowadzone już w taki sposób. Historia zaczyna się w indiańskim namiocie. Stary, leciwy już cringo opowiada historie tamtych dziejów. Kiedy był jeszcze młodym szczeniakiem, pełniącym funkcje dobosza na okręcie marynarki brytyjskiej. Wspomina pewną piękną dziewkę i uczucie które do niej czuł. - Trochę taki Tytanik. Jest to komiks przygodowy osadzony w realich historycznych z elementami erotyki. Podobał mi się. Był smaczny. Rysunków nie mi oceniać. Manara już zapisał się w historii, jest to artysta najwyższych lotów. Historia Pratta według mnie taka sobie ale lektura komiksu była miłym doświadczeniem. Ciekawe są również dodatki.

KOVAL SWOJEGO LOSU „Funky Koval” – bezwzględny klasyk polskiego komiksu i jedna z najlepiej kultowych rodzimych serii. No i po części to rozumiem, po części w ogóle nie pojmuję – pierwszych kilkanaście, może kilkadziesiąt stron sprawia wrażenie nieco niewprawnych, zbyt szybko prowadzonych i bez mocniejszego wniknięcia w to, czego by się chciało, sporo też jest chaosu i archaizmów a od połowy poziom spada – ale wciąż to kawał niezłej oldschoolowej fantastyki, która, jak każda dobra fantastyka, elementy gatunkowe wykorzystuje, nie jako cel, a środek do przekazania bardziej ukrytych treści. No i jeszcze tu i tam puszcza oko do odbiorców, czy to obeznanych z popkulturą, czy doskonale świadomych autorów i ich otoczenia. Co prawda tu autorom nie udało się przekuć tego w coś naprawdę wielkiego i istotnego, a już na pewno nie głębokiego i ambitnego, ale doceniam, że chociaż trochę próbowali. Choć wielkim fanem Kovala nie będę. Funky Koval… Miało być inaczej, wyszło inaczej i nagle nasz bohater zostaje agentem „Universs” – prywatnej agencji detektywistycznej. A że w tych czasach kosmos został podbity, teren do działania jest wielki. Więc działa ten nasz kowal swojego losu, zapobiega różnym aferom, w tym politycznym i… https://ksiazkarniablog.blogspot.com/2024/08/funky-koval-maciej-parowski-jacek-rodek.html

Za krótki, zbyt pobieżny, za dużo tu elips, przeskoków w czasie, narracyjnych wyrw, by się w tym połapać, tym niemniej jest przepiękny. Komiks być może nie oddaje hołdu samej MM, ale z pewnością Kasprzak oddaje hołd jej urodzie. Te włosy, te błyszczące oczy, te usta, te dwie kule piersi, które nosi przed sobą, świecąc nimi jak... GWIAZDA.

Pięknie zilustrowana opowieść o konflikcie między dwiema społecznościami żyjącymi dotąd w przyjaźni. Gwałt dokonany przez dwóch Indian na białej osadniczce prowadzi do krwawej wojny, w której nie będzie zwycięzców. Wojna ta jest jednak tłem do opowieści o moralności i roli kobiet w ówczesnym świecie. Rzecz dzieje się podczas babiego lata (czyli indiańskiego lata) i ta malownicza pora roku na planszach Manary wygląda prześlicznie - niemal czuć zapach morza, szum traw i trzepot mew. Jest tutaj również erotyka ale nie nachalna, choć niekiedy mam wrażenie wciśnięta na siłę.

Specyficzna, nie do końca moja stylistyka komiksu nie odrzuca, ale też nie jest w stanie wprawić w zachwyt. Najbardziej urzekają mnie ujęcia bogów i wnętrza piramidy. Samą treść nie wciąga szczególnie. Część pierwsza, najlepsza, a pozostałe stają się ciekawsze przy ich zakończeniach. Jednak w wydaniu trylogii dużą wartość niesie analiza pracy Enkila Bilala autorstwa S. Lehmana. Po tej analizie, warto jeszcze raz przeczytać trylogie i poszukać prawdopodobnych odniesień i ukrytych znaczeń.

Trwa wojna w Wietnamie. Jest już bliska zakończenia, jednak Frank Castle, dowódca jednego z oddziałów nie może się z tym pogodzić. Opętany żądzą walki nie zamierza tak szybko wrócić do domu... Uwielbiam komiksy typu Origin, kiedy są zrobione tak rewelacyjnie jak ten, Żadnego superbohaterstwa, żadnych typowo ennisowych dziwactw, tylko wojna, krwawa i okrutna. Realistyczna do bólu. I coś ponad to wszystko, co w finale po prostu zachwyca. Rysunkowo komiks jest udany, realistyczny i klimatyczny. Kolor też pasuje do niego idealnie. Całość to dzieło mocne, dla dorosłego czytelnika. Ale na pewno warte przeczytania. Znakomite. Godne polecenia każdemu, kto wie, że komiks to sztuka i to potrafiąca nie tyle dorównać pisarstwu czy kinu ile momentami zdolna je przewyższyć.