Dżuma. Upadek

Dżuma jest ARCYDZIEŁEM. Więcej nie będę o niej pisał. Kto nie czytał niech koniecznie to nadrobi. Tradycyjnie przy takich klasykach żałuję, że przeczytałem tak późno. Choć z drugiej strony cieszę się. Masa perełek jeszcze przede mną. Upadek jest WIELKI. Piękna świecka spowiedź ludzkiej natury przed samym sobą. POLECAM. Odradzam raczej to konkretne wydanie... jest męczące i bardzo niewygodne w czytaniu.

Dżuma jest ARCYDZIEŁEM. Więcej nie będę o niej pisał. Kto nie czytał niech koniecznie to nadrobi. Tradycyjnie przy takich klasykach żałuję, że przeczytałem tak późno. Choć z drugiej strony cieszę się. Masa perełek jeszcze przede mną. Upadek jest WIELKI. Piękna świecka spowiedź ludzkiej natury przed samym sobą. POLECAM. Odradzam raczej to konkretne wydanie... jest męczące i...

Przeczytałem tylko Dżumę i bynajmnie nie czuję się zachęcony do kolejnego dzieła tego autora. Trudno się czyta, masa opisów, nikogo z kim można by się utożsamić oprócz Panneloux, ale ginie szybko. Istnieje analogia z dzisiejszymi czasami ale nie było wielu momentów w których zauważałem podobieństwa. Być może też długo nad tym nie myślałem.

PS. Ale „Upadek” całkiem, całkiem. Imo przyjemniejszy od Dżumy i ma ciekawą formę.

Przeczytałem tylko Dżumę i bynajmnie nie czuję się zachęcony do kolejnego dzieła tego autora. Trudno się czyta, masa opisów, nikogo z kim można by się utożsamić oprócz Panneloux, ale ginie szybko. Istnieje analogia z dzisiejszymi czasami ale nie było wielu momentów w których zauważałem podobieństwa. Być może też długo nad tym nie myślałem.

PS. Ale „Upadek” całkiem,...

Podoba mi się cała koncepcja "Dżumy". Miasto w izolacji, epidemia - tak naprawdę to wszystko kojarzy mi się z dzisiejszymi czasami w świecie koronawirusa. Każdego bohatera możemy uszeregować według jego zachowania w obliczu choroby. Dzielą się oni na ludzi silnych, pełnych woli walki i nadziei jak doktora Rieux i na ludzi, którzy nie zdają sobie sprawy z zagrożenia - w zasadzie tak jak dziś to wygląda. Bardzo interesująca pozycja.

Podoba mi się cała koncepcja "Dżumy". Miasto w izolacji, epidemia - tak naprawdę to wszystko kojarzy mi się z dzisiejszymi czasami w świecie koronawirusa. Każdego bohatera możemy uszeregować według jego zachowania w obliczu choroby. Dzielą się oni na ludzi silnych, pełnych woli walki i nadziei jak doktora Rieux i na ludzi, którzy nie zdają sobie sprawy z zagrożenia - w...

Przeczytałem jak już nie musiałem a chciałem. Zawiodłem się, traktuje książki jako rozrywkę coś co mnie przenosi w inny świat, a tu nuuuda!
Czytam i nie czuję, jak by historia była gdzieś daleko, brak mi tu poczucia lęku strachu o bohaterów bardziej dostaje surowe statystyki.

Przeczytałem jak już nie musiałem a chciałem. Zawiodłem się, traktuje książki jako rozrywkę coś co mnie przenosi w inny świat, a tu nuuuda!
Czytam i nie czuję, jak by historia była gdzieś daleko, brak mi tu poczucia lęku strachu o bohaterów bardziej dostaje surowe statystyki.

Książkę, którą warto przeczytać w szkole. Po przeczytaniu dosłownym i przenośnym może być użyta jako nietuzinkowe podejście do większości tematów wypracowań.

Książkę, którą warto przeczytać w szkole. Po przeczytaniu dosłownym i przenośnym może być użyta jako nietuzinkowe podejście do większości tematów wypracowań.

Przeczytałam w ogólniaku. Dla mnie nr 1 jeśli chodzi o listę lektur obowiązkowych. Mimo że minęło już 20 lat od kiedy zdawałam maturę, pozostaję pod wrażeniem książki do dziś. Słowa Camusa pozostają aktualne do dziś: z jednej strony "bakcyl dżumy nigdy nie umiera i nie znika" - jako przestroga przed złem, a z drugiej optymistyczne i dające nadzieję "Ludzie są raczej dobrzy niż źli" i "W ludziach więcej rzeczy zasługuje na podziw niż na pogardę".
Tylko czy dzisiejszy młody człowiek, licealista odmóżdżony przez medialną i technologiczną papkę jest w stanie właściwie odczytać Camusa? Skoro dziś już nie śmieszy ich nawet Papkin z "Zemsty", za to entuzjazm wzbudza człowiek onanizujący się w sklepowej przymierzalni... O tempora!

Przeczytałam w ogólniaku. Dla mnie nr 1 jeśli chodzi o listę lektur obowiązkowych. Mimo że minęło już 20 lat od kiedy zdawałam maturę, pozostaję pod wrażeniem książki do dziś. Słowa Camusa pozostają aktualne do dziś: z jednej strony "bakcyl dżumy nigdy nie umiera i nie znika" - jako przestroga przed złem, a z drugiej optymistyczne i dające nadzieję "Ludzie są raczej dobrzy...

Jedna z moich najbardziej ulubionych lektur w liceum. Byłam pod wielkim wrażeniem i jestem do dziś dnia. Polecam.

Jedna z moich najbardziej ulubionych lektur w liceum. Byłam pod wielkim wrażeniem i jestem do dziś dnia. Polecam.

Albert Camus w "Dżumie" zawarł wiele aspektów psychiki człowieka. Ukazuje cały wachlarz zachowań ludzi wobec nowej sytuacji. Wydarzenia w Oranie zmuszają władze do zamknięcia bram, miasto staje się swojego rodzaju więzieniem. Choroba zbiera swój obfity plon, a ludzie muszą się przystosować. Źle odbierają konieczność zmiany swoich przyzwyczajeń, początkowo nie mogą uwierzyć w powagę sytuacji. Możemy dostrzec różne reakcje mieszkańców od chęci ucieczki, poprzez opanowanie, aż do radości z powodu wybuchu epidemii. Stosunek bohaterów do okoliczności jest uwarunkowany ich wcześniejszym życiem, nawykami, ideami. Powieść oprócz znaczenia dosłownego ma również sens ukryty, co więcej, można ją odczytać na liczne sposoby.

Albert Camus w "Dżumie" zawarł wiele aspektów psychiki człowieka. Ukazuje cały wachlarz zachowań ludzi wobec nowej sytuacji. Wydarzenia w Oranie zmuszają władze do zamknięcia bram, miasto staje się swojego rodzaju więzieniem. Choroba zbiera swój obfity plon, a ludzie muszą się przystosować. Źle odbierają konieczność zmiany swoich przyzwyczajeń, początkowo nie mogą uwierzyć...

Sięgnęłam po "Dżumę" zachęcona dobrymi recenzjami znajomych i to tych z gatunku "raczej nieczytających". Nie dałam rady się jednak wciągnąć, porwać. Nie zaczepiłam się o nic znaczącego.
Dzieło jednak pozostaje dziełem, z pewnością nie można też odmówić Camusowi kunsztu pisarskiego.
Może to jeszcze nie tym razem?

Sięgnęłam po "Dżumę" zachęcona dobrymi recenzjami znajomych i to tych z gatunku "raczej nieczytających". Nie dałam rady się jednak wciągnąć, porwać. Nie zaczepiłam się o nic znaczącego.
Dzieło jednak pozostaje dziełem, z pewnością nie można też odmówić Camusowi kunsztu pisarskiego.
Może to jeszcze nie tym razem?

Przeczytana dawno dawno temu jeszcze w szkole

Przeczytana dawno dawno temu jeszcze w szkole