Pustelnia parmeńska

Ponadczasowa! Mimo upływu lat tematyka pozostaje aktualna. To fundament klasyki, który każdy miłośnik literatury powinien znać .Sięgając po książkę miałam pewne obawy, że sposób pisania może być zbyt wymagający, ale na szczęście nie. To literacka perełka, która udowadnia, że prawdziwa klasyka nie starzeje się nigdy. Pozycja obowiązkowa nie tylko dla miłośników klasyki, ale dla każdego, kto szuka w książce czegoś więcej niż tylko rozrywki. To książka, która uczy, porusza i inspiruje. Czas spędzony w towarzystwie dobrej literatury jest cenny.

Ponadczasowa! Mimo upływu lat tematyka pozostaje aktualna. To fundament klasyki, który każdy miłośnik literatury powinien znać .Sięgając po książkę miałam pewne obawy, że sposób pisania może być zbyt wymagający, ale na szczęście nie. To literacka perełka, która udowadnia, że prawdziwa klasyka nie starzeje się nigdy. Pozycja obowiązkowa nie tylko dla miłośników klasyki, ale...

Jedna z cięższych pozycji w ostatnim czasie. "Cięższa" nie przez tematykę czy fabułę, ale przez język i chaotyczność pierwszych rozdziałów, która od początku nakreśliła mój stosunek do książki jako "skomplikowany".
Sama w sobie może nawet ciekawa. Na pewno nie polecę jej każdemu - moim zdaniem to książka dla wytrwałych, którą zapomina się po paru tygodniach innych lektur i zapamiętuje się tylko trudny czytania oraz zakończenie.

Jedna z cięższych pozycji w ostatnim czasie. "Cięższa" nie przez tematykę czy fabułę, ale przez język i chaotyczność pierwszych rozdziałów, która od początku nakreśliła mój stosunek do książki jako "skomplikowany".
Sama w sobie może nawet ciekawa. Na pewno nie polecę jej każdemu - moim zdaniem to książka dla wytrwałych, którą zapomina się po paru tygodniach innych lektur i...

Początek petarda, byłem mocno podjarany. Potem ta moja uwaga jakoś powoli zatracała się. Fabrycy nie urzekł mnie tak bardzo jak Julian Sorel. Doczytałem z przymusu żeby było odhaczone.

Początek petarda, byłem mocno podjarany. Potem ta moja uwaga jakoś powoli zatracała się. Fabrycy nie urzekł mnie tak bardzo jak Julian Sorel. Doczytałem z przymusu żeby było odhaczone.

Dopisałem inną wersję wiersza " Murzynek Bambo "
do " Wierszy dla dzieci " J. Tuwima.
Polecam !!!

Książkę czytałem jako nastolatek, chociaż cały czas stoi u mnie na półce.
Z biegiem lat zatarła się u mnie jej treść, wrażenia i uczucia jakie odczuwałem w trakcie jej czytania.
No to, po co o niej piszesz, spytasz ?
Ano po to, że niektóre książki, po prostu WYPADA ZNAĆ, a jeżeli ulegają zapomnieniu, należy o nich przypominać.
Wydana w 1839 r. w Polsce w 1889 r.
Utwór doczekał się licznych adaptacji, opery i serialu TV.
Prawie od początku budził zachwyt ówczesnych czytelników, ąż do mojej młodości nic się nie zmieniło.
O książce się mówiło, pisało, dyskutowało, była bestsellerem.
Nie wyobrażam sobie, żeby ktoś z mojego dawnego kręgu znajomych powiedział, że nie zna tej książki. Nie wiem, jak to z tą książką wygląda teraz.
No i teraz wszystko jasne, dlaczego o niej piszę.
POLECAM !!!

Dopisałem inną wersję wiersza " Murzynek Bambo "
do " Wierszy dla dzieci " J. Tuwima.
Polecam !!!

Książkę czytałem jako nastolatek, chociaż cały czas stoi u mnie na półce.
Z biegiem lat zatarła się u mnie jej treść, wrażenia i uczucia jakie odczuwałem w trakcie jej czytania.
No to, po co o niej piszesz, spytasz ?
Ano po to, że niektóre książki, po prostu WYPADA ZNAĆ, a...

Chociaż ogólnie Pustelnia Parmeńska uważana jest za drugorzędną względem Czerwone i Czarne, to właśnie ta pierwsza zachęciła mnie do lektury tej drugiej, a ta druga mnie znudziła. Zatem punkt dla Pustelni, przynajmniej jak dla mnie :D

Chociaż ogólnie Pustelnia Parmeńska uważana jest za drugorzędną względem Czerwone i Czarne, to właśnie ta pierwsza zachęciła mnie do lektury tej drugiej, a ta druga mnie znudziła. Zatem punkt dla Pustelni, przynajmniej jak dla mnie :D

Tak właśnie bywa, że drugoplanowa postać staje nam się bliższa niż główny bohater. I tak jest w przypadku „Pustyni parmeńskiej” - bliższy, sympatyczniejszy od Fabrycego del Dongo okazał się hrabia Mosca. Pierwszemu z nich brakuje ojcowskiej akceptacji. Szuka ukojenia, zapomnienia, miłości. Gdy jego uczucie rozkwita, jest gotów do poświęceń.
Jak wielu jego rówieśników jest zafascynowany Napoleonem Bonaparte. Chce zmieniać świat. Walczy pod Waterloo i ponosi konsekwencje swojej decyzji. Za namową bliskich mu osób wybiera karierę duchowną. Niewątpliwie Fabrycy to skomplikowana postać.

Ta historia pokazuje również parmeński dwór, panujące w nim zwyczaje, intrygi, układy.
Dużo zawiłości, nierównomiernie rozłożony akcent na opisy zdarzeń, dlatego czytałam na raty, równolegle z innymi powieściami.

Tak właśnie bywa, że drugoplanowa postać staje nam się bliższa niż główny bohater. I tak jest w przypadku „Pustyni parmeńskiej” - bliższy, sympatyczniejszy od Fabrycego del Dongo okazał się hrabia Mosca. Pierwszemu z nich brakuje ojcowskiej akceptacji. Szuka ukojenia, zapomnienia, miłości. Gdy jego uczucie rozkwita, jest gotów do poświęceń.
Jak wielu jego rówieśników...

Stendhal to ktoś, kogo nie czuję się godna oceniać... Obok "Czerwonego i czarnego", do którego pałam od wielu lat miłością wielką, "Pustelnia" nie jest aż tak porywająca, a Fabrycy del Dongo nie dorównuje urokiem i charyzmą Julianowi Sorelowi (może dlatego, że to Włoch, a nie gorącokrwisty Francuz...),ale jest to, bez wątpienia, powieść wielka.

Stendhal to ktoś, kogo nie czuję się godna oceniać... Obok "Czerwonego i czarnego", do którego pałam od wielu lat miłością wielką, "Pustelnia" nie jest aż tak porywająca, a Fabrycy del Dongo nie dorównuje urokiem i charyzmą Julianowi Sorelowi (może dlatego, że to Włoch, a nie gorącokrwisty Francuz...),ale jest to, bez wątpienia, powieść wielka.

Pustelnia parmeńska” Stendhala to książka, która naprawdę mnie zmęczyła. Obiecujący początek, który zapowiadał ciekawą historię, szybko przerodził się w nieco nużącą opowieść miłosną, napisaną trudnym językiem i pozbawioną dynamicznej akcji. Stendhal czasem szczegółowo opisuje najmniej istotne epizody z życia drugoplanowych bohaterów, by za chwilę stwierdzić, że „kolejne trzy lata przemilczymy” – co sprawia, że rytm opowieści staje się nieprzewidywalny i naprawdę trudny w odbiorze.

Jeśli planujesz sięgnąć po tę książkę z powodu jej klasycznego statusu, zastanów się dwa razy. Myślę, że można znaleźć wiele innych, ciekawszych i bardziej wartościowych pozycji do przeczytania.

Pustelnia parmeńska” Stendhala to książka, która naprawdę mnie zmęczyła. Obiecujący początek, który zapowiadał ciekawą historię, szybko przerodził się w nieco nużącą opowieść miłosną, napisaną trudnym językiem i pozbawioną dynamicznej akcji. Stendhal czasem szczegółowo opisuje najmniej istotne epizody z życia drugoplanowych bohaterów, by za chwilę stwierdzić, że „kolejne...

Zaczęło się intrygująco, intrygi porywały, styl cudowny, obraz społeczeństwa ciekawił, bohaterowie piekielnie intrygujący... A potem jakoś wszystko siadło. A szkoda, bo o ile początek pochłonęłam zadziwiająco szybko, tak potem męczyłam się tygodniami.

Zaczęło się intrygująco, intrygi porywały, styl cudowny, obraz społeczeństwa ciekawił, bohaterowie piekielnie intrygujący... A potem jakoś wszystko siadło. A szkoda, bo o ile początek pochłonęłam zadziwiająco szybko, tak potem męczyłam się tygodniami.

Hitchcock mawiał, że film powinien rozpoczynać się od trzęsienia ziemi a potem napięcie ma nieprzerwanie rosnąć. Zatem w miarę rozwoju fabuły powieść powinna być coraz lepsza. Niestety, w „Pustelni parmeńskiej” jest odwrotnie. Po historycznym i ciekawym wstępie następuje fascynujący i do bólu realistyczny opis przygód głównego bohatera w trakcie bitwy pod Waterloo, daleko wyprzedzający swoją epokę i znajdujący naśladowców dopiero po I wojnie światowej. Czyli prawdziwa wojna od podszewki, bez hurraoptymizmu i przygody, za to z dezercjami, kradzieżami i mnóstwem przypadkowych kul oraz mało chwalebnych śmierci, także tych, którzy nie zdołali nawet zobaczyć wroga.
Ciekawy jest także opis restauracji starego porządku w północnych Włoszech po upadku Napoleona oraz obraz totalnej degrengolady miejscowej arystokracji i szlachty, ludzi bez wiedzy czy talentów, żyjących tylko podkreślaniem własnej pozycji oraz potrzebą pokazywania się na dworze (to taki ówczesny odpowiednik mediów społecznościowych ;) ).
Na tym tle niespecjalnie bystry, słabo wykształcony, aczkolwiek podobający się kobietom, główny bohater rzeczywiście się wyróżnia. Oczywiście nie inteligencją, ale autentyzmem podejmowanych działań i niewątpliwie skłonnością do przygód, tak miłosnych, jak i erotycznych.
Niestety, od pewnego momentu można odnieść wrażenie, że Stendhal zamotał się w intrygę, którą postanowił uczynić osią powieści. Połowa fabuły dotyczy bardzo romantycznego (aczkolwiek już nie w końcówce) romansu i intrygi polityczno-kryminalnej, opisywanych do znudzenia z księgową dokładnością – podobnie jak kwoty wydatkowane przez przyjaciół i wrogów Fabrycego – już wtedy we Włoszech można było mieć wszystko za pieniądze, a już najłatwiej sędziów. Z kolei ostatni rozdział i epilog to z kolei jakby oglądanie filmu na maksymalnie przyśpieszonej prędkości. Jakby autor znudził się już wykreowanym światem i postaciami.
A spośród nich wyróżniają się in plus na pewno Gina, ciotka bohatera oraz jej wielbiciel – hrabia Mosca. Jedyni bohaterowie, którzy poradziliby sobie i w demokratycznym społeczeństwie. Do tego galeria ciekawych postaci ”z gminu”, jak aktorka Marietta, Lodovico, Ferrante Palla czy Bruno.
To jednak zdecydowanie za mało, by równać się ze znakomitą, aczkolwiek starszą powieścią „Czerwone i czarne”.

Hitchcock mawiał, że film powinien rozpoczynać się od trzęsienia ziemi a potem napięcie ma nieprzerwanie rosnąć. Zatem w miarę rozwoju fabuły powieść powinna być coraz lepsza. Niestety, w „Pustelni parmeńskiej” jest odwrotnie. Po historycznym i ciekawym wstępie następuje fascynujący i do bólu realistyczny opis przygód głównego bohatera w trakcie bitwy pod Waterloo, daleko...