Jutro niedziela i inne opowiadania

Dzieci przyjeżdżają do Wilhelmówki. Są to kolonie letnie dla pociech z Warszawy. Poza Wilhelmówką jest jeszcze jeden obóz, utworzony dla dziewczynek: Zofiówka. Grupy dzieci spotykają się i ze sobą rywalizują. Podczas wypoczynku panują określone zasady, a podejście opiekuna do wychowanków jest bardzo specyficzne: wszystko w duchu szacunku do dziecka, czyli to, co Janusz Korczak promował w swojej działalności. Bardzo podobało mi się pokazanie "sądów koleżeńskich", podczas których dzieci decydowały o konsekwencjach niewłaściwego zachowania rówieśników. Książka zawiera w sobie świat oczami dziecka. Pokazuje, że motywy dziecięcych zachowań są naprawdę różne i nie zawsze oznaczają coś złego. Ponadto, można znaleźć elementy humorystyczne i fragmenty godne uwagi, zawierające głębsze przemyślenia. Nie wiem, czy książka trafi w gusty dzisiejszych dzieci i młodzieży, jednak w moim odczuciu warta jest uwagi.

Z radością wzięłam ten zbiórek bajek z całego świata z bookcrossingu, to samo wydanie, które miałam w dzieciństwie. Podobno to była moja lektura szkolna, tego nie pamiętam, ale i wtedy, i teraz czytałam te historyjki z przyjemnością. Nie wiem, czy wymyśliła je autorka Maria Krüger (ta od "Karolci"),czy są to autentyczne bajki z egzotycznych krajów, w każdym razie pisarka opowiedziała je nie tylko pięknym językiem, ale i wzruszająco. Cudne są i takie inne, oryginalne, nieoklepane. Ponadczasowa urocza lektura nie tylko dla dzieci: 8.5/10

Walka o wolność Warszawy tuż przed trzecim rozbiorem Polski przedstawiona z perspektywy jedenastoletnich bliźniąt. Historia może trochę naiwna, bo dzieciom udało się wystrychnąć na dudka dwóch pruskich szpiegów, jednak jest budująca i pokazuje, jak dzieci przeżywają ważne historyczne wydarzenia.

Szczególnie polecam ze względu na to, że akcja opowieści rozgrywa się na Wawelu w Krakowie. Pamiętam, że podczas moich wizyt na zamku z rodzicami nie mogłem im uwierzyć, że nie mogę tam spotkać moich książkowych bohaterów. Może Twoje dziecko ich spotka !!! POLECAM !!! Ocal od zapomnienia !!!

Niby lektura szkolna z 1982 roku (tak głosi okładka) ale patrząc na kartę wypożyczeń bibliotecznych nie podejrzewam, by kiedykolwiek lekturą obowiązkową była (przynajmniej w mojej mieścinie). Zasmucająca w tej historii jest świadomość sieroctwa mnóstwa dzieci, których ojcowie poszli wyzwalać ziemię, której mieszkańcy po latach nie chcą ich kości. (Mam na myśli wiele nieprzemyślanych akcji różnych polskich "patriotów" żądających usunięcia radzieckich cmentarzy z czasów II wojny światowej.)

Książka powstała w latach xxlecia miedzywojennego i opowiada o dorastaniu w trochę innych warunkach niż te, w jakich dorastało moje pokolenie. Jednak najważniejsze rzeczy nie uległy zmianie - i dawniej, i teraz marzy nam się prawdziwa przyjaźń i wielka miłość:). Lektura książki przyniosła mi wiele radości,zwłaszcza przygód panienek na pensji organizowanych przez główną bohaterkę. Współczesny herszt niejednej bandy mógłby pozazdrościć Hance inwencji: wprowadzenie chłopaków w damskich przebraniach na bal w klasztorze albo ucieczka samolotem w nocnych ciemnościach na inny bal, przebranie kościotrupa za zakonnicę pilnującą panieniek na lekcji biologii.... Długo by wymieniać kawały robione przez główne bohaterki. Z wielką przyjemnością czytałam również o przedwojennym stylu życia, który wyglądał zupełnie inaczej niż po odcięciu Polski żelazną kurtyną od reszty Europy. Normą społeczną (niestety tylko dla osób majętnych) były podróże i edukacja. Matka głównej bohaterki jako dziennikarka jeździła po całym świecie, zaś krewni Hanki ciągle gdzieś bywali, a to w Afryce, a to w uzdrowiskach i kurortach. Sporo czytałam o życiu w IIgiej RP, a przy okazji lektury książki I. Szczepańskiej pisanej w tamtych czasach wiele z informacji na temat XXlecia się potwierdziło.

O Syrence warszawskiej słyszał chyba każdy, jednak mam wrażenie, że niewielu wie, skąd ta syrenka wzięła - jest to jest, tyle. Bazyliszek - szczególnie mojemu pokoleniu i młodszym kojarzy się z Harrym Potterem ewentualnie z potworem z HOMM 3. Legendę o Złotej kaczce znam z kolei z filmu z 1976 roku. Pozostałych legend ze zbiorku nie znałem, to była moja pierwsza styczność z nimi. Legend słuchało się przyjemnie, męczące były jedynie "Kościół Marii Panny" i "Chrystus Cudowny u Fary" ze względu na formę - są wierszowane, jakby na siłę. Warto dodać, że wydanie Wolnych lektur zawiera dodatkowo legendę Biała dama.

Południowa Polska, XV wiek. Z rodzinnej wioski ucieka Wawrzuś, młody i bardzo uzdolniony chłopiec. Po wielu przygodach trafia do Krakowa, gdzie poznaje wiele zasłużonych historycznych postaci i jest świadkiem (a nawet więcej) budowy słynnego Ołtarza Mariackiego. Przyjemna książka nie tylko dla młodzieży.

Fajna książeczka (lektura) dla małych dzieci. Z tego co pamiętam, to dla klas 3-4 dawnej podstawówki. Zatem króciutko i zwięźle napisana. Ale z wątkiem przygody, zabawy, i przyrody. Nie pamiętam, żebym narzekał na zbytni komunizm w treści. A nawet jeśli coś tam autor umieścił na chwalę Związku, to pytanie komu to przeszkadza? Chyba tylko zbytnim malkontentom. Zresztą takie były czasy. I nie ma co się obruszać. Za to pamiętam, że przyjemnie się czytało. Polecam nawet dziś, choć pewnie to już nie ten trend. Za mało fantasy i w ogóle.

Czytałem ją jak miałem około 6-7 lat. Szczerze mówiąc, to jedna z pierwszych książek, którą mi kupili rodzice. I do dziś im jestem za to wdzięczny. Choć mój egzemplarz już nie ma okładek i jest bardzo sponiewierany, ma zaszczytne miejsce na moich półkach. Nic według mnie nie straciła. Historia wiernego psa, który szuka swojego pana pasterza... Czegóż chcieć więcej od książki dla dzieci?

Jak dobrze mi było w tej rodzinie Pieczarkowsko-Sowińskich. Zupełnie inna niż poprzednie pozycje Ewy Marii Letki. Do tej pory dość poważnie autorka podchodziła do dziecięcych dylematów. Tutaj klimat jest nieco Musierowiczowski ;-) ale to na plus. Rodzinka fajna, ciepła, dowcipna i nieco drażliwa ;-). Książka prawi o pięknym wpajaniu dzieciom wartości. Tutaj pod jednym dachem mieszkają babcia z dziadkiem (babcia zdecydowanie rządzi!),rodzice, piątka dzieci, suka Mniamnia i kot Uczony. Tytułowa Dama Kier to tylko epizod choć zupełnie nietuzinkowy :) Bardzo polecam tę piękną, wartościową i zabawną lekturę.

Książki Macieja Wojtyszki piszącego dla młodych czytelników nie są mi obce i miałem już z nimi styczność. Postanowiłem sięgnąć po Brombę i inni spodziewając się fantastycznych przygód z lekkim humorem po drodze. Ciekawy byłem co dostanę i czym zaskoczy mnie autor, który umie pisać interesująco wymyślając swoje fantastyczne historie. Książka Bromba i inni jest zbiorem opowiadań o różnych przedziwnych stworzeniach, które przeżywają wiele przedziwnych przygód. Poznajemy w czasie czytania Pciucha potrafiącego dostarczać niezwykłe przesyłki do adresatów. Drugą osobną historią jest o Fumach i ich przygodach jakie przeżywają. Trzecia opowieść o Gżdaczach jest nieco dłuższa i fantastyczna o kontakcie z ludźmi niczym klasyczna fantastyka o takie tematyce okraszona humorem. Tytułowa Bromba pomaga innym gdy potrzebują pomocy mierząc co tylko się daje. Fikander jest kolejnym bohaterem, lecz tym razem otrzymałem zwariowaną nieco opowieść o miłości bardzo ładnie podaną i zabawną. Kajetan Chrums niczym detektyw Holmes rozwiązuje zagadki kryminalne. W dłuższym opowiadaniu w stylu klasycznego kryminału otrzymujemy przewrotną i ciekawą zagadkę. W kolejnym spotykamy Vicerwersów dzikich. Opowieść przypomina zabawną wersje baśni z królem, którego spotykają kłopoty. Bunt Psztymucla jest kolejną interesującą i potraktowaną z humorem opowieścią o ciekawości jednego z nich, który postanawia zbuntować się. Przeżywa wiele przygód wraz ze swoją rodziną podróżując. Następnie poznajemy Glisanda związanego ze sztuką tworzenia, gdzie autor ukazuje jego wpływ na jednego z bohaterów. Gluś-Filmowiec jest historią o najważniejszym dziele filmowym, które ma zawojować kina. Wszystko zamyka przewrotne Zwierzątko mojej Mamy z ciekawą historią potrafiącą bawić. Książka Bromba i inni jest zbiorem opowiadań osadzonych w niezwykłym świecie, gdzie przenikają się absurdalne wydarzenia i dzieją się fantastyczne przygody bohaterów. Wkradająca się groteska i surrealizm prowadzi do przerysowania nie tylko przedstawionego świata, ale też postaci w sposób humorystyczny. Dwa z nich nawiązują nawet do klasycznej opowieści o Alicji w krainie czarów. Mowa o historii z Pciuchem i Vicerwersów czerpiących z niej garściami, lecz autor w swoim stylu dodaje absurdalność i groteskę w wydarzenia. Krótkie kilku stronicowe opowiadania o każdej z postaci jakiej poświęcił czas czyta się szybko i przyjemnie. Świat wykreowany przez autora jest dziwny, absurdalny, przerysowany i nieco niepokojący w czasie czytania. Skierowana do młodego czytelnika zawiera w sobie iskierkę grozy i fantastyczne przygody bohaterów wciągające od pierwszych stron. W tym świecie wszystko jest możliwe i jednocześnie przerysowane za sprawą przedziwnych zdarzeń, nieprawdopodobnych przygód i zwrotów akcji. Przybliżając nam każdą z postaci mamy możliwość poznać ich bliżej i mimo moich obaw dotyczących zarysowania sylwetek, to autor w umiejętny sposób potrafi w kilku zdaniach stworzyć ciekawych i wyrazistych bohaterów. Dlatego nie dostajemy papierowych, ale mających głębie i możemy poczuć do nich sympatie z możliwością polubienia od pierwszych stron. Wciągając nas w ten świat od początku trafiamy do zadziwiających miejsc i niezwykłych wydarzeń. Akcja każdej z opowieści jest prowadzona z wyczuciem, szybko i wiele dzieje się podczas czytania. Wydarzenia mimo swojej dziwności, groteskowości, absurdalności i przerysowania nie zwalniają ani na moment wciągając nas w opowiadane historie bez problemu przy tym można bawić się świetnie przy nich. Napisane przyjemnie, lekko, przystępnie z humorem i absurdem jakim posługuje się autor sprawiło, że nie mogłem oderwać się od czytania. Książka Bromba i inni jest pozycją dla młodego czytelnika i to widać podczas czytania. Jednocześnie nawet starszy czytelnik znajdzie tutaj coś dla siebie i dzięki humorystycznemu podejściu wraz z absurdalnymi wydarzeniami można bawić się przy niej świetnie. W moim przypadku pamiętając poprzednie książki autora jakie miałem przyjemność czytać nie zawiodłem się na przeczytanej, która zapewniła mi wiele atrakcji i sporo zabawy w czasie czytania. Poznając przedziwny świat i bohaterów zostałem wciągnięty w wir groteskowych, absurdalnych i niezwykłych przygód w fantastycznym świecie z nutką klimatu niepokoju po drodze. Autor kolejny raz udowadnia, że stworzył fantastyczną pozycje, którą czyta się od pierwszych stron do ostatnich z przyjemnością. Książka moim zdaniem dla każdego lubiącego zwariowane przygody i abstrakcyjne wydarzenia z humorystycznym zacięciem. Niezwykle sympatyczne podejście do codziennych spraw. i życiowych problemów potraktowanych z delikatnością przedstawienia w przygodach jakie dostajemy. Przygody Bromby wraz z innymi bohaterami wciągają i nie pozwalają oderwać się od niej. Nie duża mała książka sprawiła mi sporo frajdy podczas czytania i fantastycznych przygód jakie otrzymałem. Autor kolejny raz udowodnił, że umie pisać nie tylko dla młodego czytelnika. Na pewno sięgnę po inne jego książki jak będę miał okazje ku temu mając nadzieje na bardzo dobre i napisane z humorem pozycje.

Książka towarzysząca kultowemu dla dzisiejszych 40-50 latków serialowi "Siedem stron świata". Sympatyczna opowieść o dzieciach, które wprowadzają się na nowe osiedle. Wolny czas spędzają nie przed komputerem czy telewizorem, ale na podwórku. Bawią się, kłócą, przeżywają przygody. Tak było - i fajnie sobie o tym przypomnieć po latach. W moim wydaniu są fotosy z serialu, co prawda czarno-białe i niezbyt duże, ale i tak cieszą. Chyba puszczę serial moim dzieciom i zobaczę, jak zareagują:)

„Panienka z okienka” to pełna uroku opowieść, która doskonale oddaje klimat dawnego Gdańska. Autorka tworzy piękne opisy i lekką, wciągającą fabułę, którą czyta się z dużą przyjemnością. Bohaterowie są sympatyczni i zapadają w pamięć, a historia Hedwigi ma w sobie zarówno ciepło, jak i odrobinę romantycznej tajemnicy. Klasyka, która mimo upływu lat wciąż potrafi oczarować.

Ewa Nowacka wybrała interesujący czas akcji dla tej powieści - okres panowania cywilizacji sumeryjskiej. Głównym bohaterem jest młody chłopak, syn złotnika, Entemena. Pewnego dnia życie wystawia go na ciężką próbę, a mianowicie niewolnica Nin-dada, do której Entemena czuje coś więcej niż przyjaźń, ma zostać tzw. naznaczoną, czyli osobą przeznaczoną na śmierć. Takiej ofiary wymaga bowiem religia Sumerów: królowa Szubad umarła i wraz z nią do Krainy Z Której Nie Ma Powrotu mają zejść naznaczeni, czyli niewolnicy przeznaczeni tą ofiarą na śmierć. Przez całą powieść Entemena stara się uratować Nin-dadę, a wydarzenia, które się z tym wiążą są konsekwencją jego nie zawsze rozważnych kroków. Akcja momentami jest monotonna i przewidywalna, ale mimo tego książkę czyta się szybko i przyjemnie. Polecam dzieciom w wieku 10-12 lat.

Głównym bohaterem jest Wicek, ośmioletni chłopak, który czasowo przebywa w domu z tatą, po tym jak jego mama wyjechała do sanatorium. Wicek regularnie wysyła mamie listy, w których opowiada jej o swoich perypetiach. Najbardziej rażąca w tej książce jest postać milicjanta, który jest ucieleśnieniem typowo komunistycznej propagandy, jakże popularnej w tamtym okresie (przełom lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych ubiegłego wieku). Książka dla dzieci, głównie chłopców w wieku 6-8 lat.

Absolutny hicior lat dziecinnych. Absurd, humor i doskonały pastisz powieści detektywistycznych. Dorosły oczywiście wyniesie z tej lektury nieco więcej niż dziecko, autor nieustannie puszcza oko do czytelnika, fantastycznie bawi się konwencją. To szczególne wydanie, późniejsze to już lipa. Mistrz Bohdan Butenko zadbał o niepowtarzalną oprawę graficzną: rysunek, układ, liternictwo... tekst właściwy wydrukowany jest zieloną farbą drukarską! A fabuła? Nie do opisania ^^ Sam autor pisze "czego tu nie ma". Moja ulubiona przygoda dzieje się w... Tybecie :) No sztos! To jest ten sam absurdalny humor co w Tytusach Papcia Chmiela. Nie wiem czy współczesne dzieciaki by go zrozumiały i nie chodzi już o czas... Domagalik zakończył karierę pisarską w 1989 roku, jak wielu innych nie potrafił się już odnaleźć na nowym rynku książki dla młodzieży (podobnie było z Niziurskim czy Nienackim). To jest literatura czasu... specyficznego czasu. Dla starych urwisów.

W streszczeniu zdanie „fabułę uatrakcyjnia motyw porwania dziecka” wypadło dziwnie. Przeczytałam raz pierwszy w podstawówce. Janek wędruje z listem do Lajosa (czyli Ludwika) Csokoi, właściciela ziemskiego i filantropa. Po dotarciu do jakiegoś miasteczka Janek poznaje wędrowne trio: skrzypka Johanna, będącego w jego wieku, młodszą śpiewaczkę Laurę i jej małpkę Perditę (co po włosku znaczy Utracona). Zachłanny drab Allopeo zgarnia zyski za ich występy. Podniecony powodzeniem przebiera małpkę za honweda (węgierskiego wojaka) i każe jej maszerować bębniąc. Widownia wygląda na zawiedzioną, jak z spod ziemi wyrasta prawdziwy honwed i odpowiednio ruga draba. Janek nie znał węgierskiego, lecz domyślił się z łatwością o co chodzi. Po występie spróbował zagadnąć Laurę, znał tylko niemiecki. – Kim jesteś? – zapytała. – Przyjacielem. – Przecież ja ciebie nie znam. – Czy przyjaciół koniecznie trzeba znać? Ja też mam takich, których prawie nie znam. Przez ścianę pokoju w zajeździe Janek słyszy, jak drab wrzeszczy na swe trio. Po jego wyjściu Janek wchodzi tam przez okno i namawia do wspólnej ucieczki. Drab już niemal ich doścignął, gdy zjawia się Csokoi w towarzystwie dwu honwedów wyższych stopniem. Ponieważ często wyrzucam innym nieumiejętność cytowania, zaznaczam, że skracam, lecz sens zachowuję: - Porwano moją córeczkę – zaczyna drab – jestem Aleksandro Allopeo, a ty jesteś moją córeczką, prawda? Laura potwierdza, lecz oczami mówi co innego. - Prze panów, on kłamie, wcale nie jest jej ojcem – zawołał Johann – To oszust, przywłaszczył mojego Stradivariusa. - A ty mały, skąd miałbyś Stradivariusa? Stradivariusy są rzadkie, dla odróżnienia od innych noszą własne imiona, gdy mowa o takim instrumencie należy spytać o jego miano. Skrzypce, na których rzępolił Holmes, też podobno były Stradivariusem, co prawda Watsonowi, nie znającemu się na instrumentach muzycznych, łatwo było to wmówić, a może to licentia poetica. Tu zapewne też. - Odziedziczyłem po ojcu, sławnym muzyku. - Poważnie? A maestro cóż na to? - A tak, ów muzyk powierzył bezcenny instrument mej opiece. - Acha... a ma jakieś zaświadczenie tożsamości? - Gdzieś miałem, musiałbym poszukać. - Przypominam, że toczymy wojnę, radziłbym się pospieszyć. Drab gorączkowo przetrząsa kieszenie. - Proszę. - Tak myślałem. Paszport wystawiony został na jakiegoś Alfreda Peltza. Maestro zechce to wyjaśnić? - Allopeo to mój pseudonim artystyczny. - Zatem, jak sam przyznaje, nie jest Włochem. Nadal będzie obstawać, że jest ojcem tej małej? - Ja ... ten tego... - Starczy tego gadania. Maestro pozwoli z nami. - Panie władzo, ja przecież... - Na komendzie się będzie tłumaczył. Drab zostaje zamknięty za konszachty z wrogiem, raczej marnym był szpiegiem, skoro przyciągał uwagę. Następnie Janek spotyka Margo, zwaną Królową Amazonek ...

Może to książka dla dzieci, ale dla mnie to była cudowna podróż w najpiękniejsze czasy 😍 początki lat 90., kiedy dzieci miały prawdziwe dzieciństwo, z rówieśnikami, z przygodami, z poczuciem wspólnoty. Aż się chce wrócić do tego chaosu, gdy często mieszkało się wspólnie w trzy pokolenia i marzyło o swoim kącie i spokoju 🤩 A dziś, gdy to wszystko się ma, to z łezką w oku powraca się myślami do tych codziennych wspólnych chwil razem... 🥰 Polecam wszystkim 40-latkom - chwyćcie za tą lekturę, żeby przenieść się najpiękniejsze czasy naszego dzieciństwa 😉