Największe przedstawienie zza świata

Name: Największe przedstawienie zza świata
Rating: 7,1 (38 reviews)
Author: Robert Rankin
ISBN: 8371505957

Okładka książki Największe przedstawienie zza świata

7,1 / 10

Wydawnictwo: Zysk i S-ka Cykl: Cornelius Murphy (tom 3) fantasy, science fiction

303 str.

Kategoria:: fantasy, science fiction
Format:: papier
Cykl:: Cornelius Murphy (tom 3)
Tytuł oryginału:: The Greatest Show Off Earth
Data wydania:: 2000-01-01
Data 1. wyd. pol.:: 2000-01-01
Liczba stron:: 303
Czas czytania: 5 godz. 3 min.
Język:: polski
ISBN:: 8371505957
Tłumacz:: Paweł Wieczorek

Po "Księdze prawd ostatecznych" i "Poszukiwaczach zaginionego parkingu", w trzeciej części cyklu przygód Corneliusa Murphy'ego i jego wielkiego, choć małego, przyjaciela Tuppego, musimy się niestety obyć bez obu bohaterów. Wydarzenia kosmicznej wagi każą nam pozostawić na boku zarówno Corneliusa Murphy'ego, jak i Hugona Rune'a, czas teraz bowiem uratować Ziemię (a cóż by innego?!).

Dzień kończy się dla Raymonda i Simona nieszczególnie. Kiedy spotykają się w ogródku za domem Raymonda, najpierw zostają zamknięci pod szklaną kopułą, a gdy udaje im się stamtąd wydostać, Raymond zostaje zaproszony przez Abdullaha, latającego rozgwiazda z Urana na Wenus.

Budzi się w szklanym bąblu, w delikatesach sprzedających żądnym egzotycznych potraw Wenusjańczykom egzemplarze z całego kosmosu...

Średnia ocen

7,1 / 10

6 opinii 38 ocen

Oceń książkę

Dodaj do biblioteczki

Reklama

Kup Największe przedstawienie zza świata w ulubionej księgarnii

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów),„Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.

Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej

7,2

Zdarzyło się w Bagiennym Lesie Małgorzata Rogala

7,1

Zbrodnia w rezydencji Helena Dixon

7,9

Ostatni smrek Maria Gąsienica-Zawadzka

8,7

Wiedźma z Sudetów Monika Raspen

7,5

Na imię mi zemsta Iwona Poczopko

7,5

Czas zdrady Joanna Nowak

8,4

Kalafiornia Mon Amour Agata Widzowska

więcej

Oceny książki Największe przedstawienie zza świata

Średnia ocen

7,1 / 10

38 ocen

Twoja ocena

0 / 10

OPINIE i DYSKUSJE o książce Największe przedstawienie zza świata

407

405

Izabela

04.08.2021

8 / 10

Na półkach:

Jeśli szukacie książki, która Was czegoś nauczy, to nie zabierajcie się za utwory R. Rankina. Jeśli potrzebujecie dzieła, które zmusi Was to refleksji, to też nie ten adres. Ale jeśli chcecie się pośmiać i nie przeszkadza Wam absurdalny i nielogiczny humor to "Największe przedstawienie zza świata" jest stworzone dla Was, Czytałam ją już dwa razy. Za pierwszym razem byłam nastolatką i tak utkwiła mi w pamięci, że bardzo chciałam raz jeszcze ją przeczytać. Niesamowita wyobraźnia autora i świetna zabawa językiem. Bohaterowie też nietuzinkowi. Tylko koniecznie należy czytać książkę z przymrużeniem oka i dystansem. Fajne szczególnie na lato.

więcej Pokaż mimo to

745

409

Joanna

25.10.2020

9 / 10

Na półkach: ,

Z poprzednimi dwoma częściami łączy ją tylko humor. I to wystarczy.

Dlaczego termos nie przepuszcza ciepła? Bo między ściankami ma próżnię. No to jak może słońce podróżować w kosmosie? To bardzo proste, w kosmosie jest powietrze.

Morze absurdu, kilogramy ironii i litry humoru. Chyba tylko Brytyjczycy potrafią tak pisać. Jedno jest pewne - jeśli kocha się humor Adamsa i Pratchetta to Rankina pokocha się również.

więcej Pokaż mimo to

Anansa

24.02.2017

10 / 10

Na półkach: , ,

SZALONA

To słowo idealnie opisuje tą książkę. Jest zaskakująca, niekonwencjonalna, nieprzewidywalna, ironiczna, zabawna- trzeba ją tylko czytać tak, jak powinna być czytana- "z przymrużeniem oka" ;)
Jeśli oczekujecie konkretnej, realistycznej i poważnej historii to na pewno nie tutaj. Natomiast jeśli lubicie zabawę konwencją to polecam zapoznać się z tą pozycją.

więcej Pokaż mimo to

Pierro

14.06.2015

7 / 10

Na półkach:

Kocham absurdalne poczucie humoru polecam każdemu który ceni sobie angielski humor.

Pokaż mimo to

646

Nimmo

14.05.2015

7 / 10

Na półkach:

(Jak zawsze) Zamiast wstępu.
Robercie Rankinie jesteś WIELKI, a twa wyobraźnia jest jeszcze większa i ogarnia wszystko (i nic) od Wenus po Uran. Jak nikt inny zasłużyłeś na prestiżową nagrodę im. Roberta Rankina za najlepszą powieść wszech czasów.
Rozwinięcie (albo clou).
Walka o przetrwanie; i powrót do "normalności"; dwóch najlepszych kumpli, Raymonda w kosmosie (wypełnionego powietrzem) i Simona (ty Draniu w nowej czapce!) na Ziemi (która tak naprawdę jest ... Ziemią Wewnętrzną). Latający rozgwiazd Abdullah i latający cyrk profesora Merlina (latający parostatkiem "Salamander"),"Pod Wesołym Ogrodnikiem" i "Pod Niedźwiedzią Flagą", faceci w szarości (tacy jak FACECI W CZERNI!) i Rzymskie Ognie , wilkoludy, sokołoludy i ibisoludy, Faith No More jako najchętniej słuchana kapela całego Układu Słonecznego, jednojajowe trojaczki (mające w garści kilka planet) i biedne George'e, BESTIA i PIERD (BESTIA nie taka znów zła, a PIERD nie taki znów mocny),inspektor Z'Gon i Belfekur, słoń Mojżesz i kundel któremu jedno w głowie, można by tak było wymieniać i wymieniać, a jeśli wam mało to dołożę jeszcze Zephyr, kobietę taką jak żadna inna we wszechświecie, a wszystko to w książce która opisuje to co dopiero się wydarzy czyli ... "Największe przedstawienie zza świata".
Zakończenie (ale mógłby to też być wstęp).
Powieść zbyt "inna" by móc ją komuś polecić, za to ... (bla bla bla bla, resztę można znaleźć w innym miejscu ;) ).

PS.
O LE O-LE-O-LE-O-LE OLEOLE OLEOLE! STARE STARE ŻE-LA-ZI-CHO ŻELA-ZI-CHO STARE STARE ŻE...

Dobranoc.

więcej Pokaż mimo to

313

Fekete

07.11.2013

8 / 10

Na półkach:

tak się nie uśmiałam przy żadnej książce....super

Pokaż mimo to

Poznaj innych czytelników

81 użytkowników ma tytuł Największe przedstawienie zza świata na półkach głównych

Przeczytane 50
Chcę przeczytać 30
Teraz czytam 1

25 użytkowników ma tytuł Największe przedstawienie zza świata na półkach dodatkowych

Posiadam 15
Fantastyka 3
Ulubione 2
Fantasy 2
KARTON 1
Literatura angielska 1
Pożyczone od Syliwi 1

Tagi i tematy do książki Największe przedstawienie zza świata

humor

Inne książki autora

Więcej

5,9

Dziewczyna Płaszczka i inne nienaturalne atrakcje Robert Rankin

6,1

Ogród nieziemskich rozkoszy Robert Rankin

8,0

The Hollow Chocolate Bunnies of the Apocalypse Robert Rankin

6,8

Nostradamus zjadł mi chomika Robert Rankin

6,7

Antypapież Robert Rankin

7,2

Poszukiwacze zaginionego parkingu Robert Rankin

więcej

Robert Rankin

Robert – brytyjski pisarz science fiction. Urodził się w Londynie. Pisać zaczął pod koniec lat 70. XX wieku. Jego charakterystyczny styl to połączenie science fiction, fantastyki, okultyzmu i miejskich legend. Wiele powieści Rankina zyskało status bestsellerów.

Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Huta

Grzegorz Kopaczewski

kupiłem w składzie taniej książki za siedem zeta, bo wyczytałem w blurbie, że akcja dzieje się w Katowicach na terenie Huty Baildon - już nie istniejącej. autora wcześniej nie znałem, dlatego wrzuciłem na regał i po kilku latach sięgnąłem. i to był błąd. na terenie byłej Huty Baildon powstaje eksperymentalne miasteczko dla tak zwanych lepszych ludzi. jego "prezydentem" jest niejaki Pelc, doktor nauk społecznych, kontrolujący cały eksperyment. do wnętrza miasteczka dostaje się doktorant socjologii, Tomasz, mający za zadanie opisać panujące tam obyczaje. początkowo czuje się wyróżniony, ma wrażenie, że należy do lepszych tego świata, ale później zauważa, że filozofia na której oparta jest konstrukcja całej struktury socjologicznej miasta nie jest tak doskonała jak wiara w jej twórcę. bardzo dobrze czytało mi się tę książkę. warsztat pisarski autora niezwykle sprawnie przenosi czytelnika w rejony huty, a gdy jeszcze jest się naocznym świadkiem ulic, miejsc z prawdziwej huty, ma się wrażanie, że jest się w środku tego eksperymentu. autor zadbał o wszystkie drobiazgi i każdy szczegół związany z hutą ma odzwierciedlenie w tekście, na przykład: nazwy sklepów i knajp opowiadają faktycznym wydziałom metalurgicznym huty, nazwy ulic, obchody świętego Floriana etc. fajnie, że Pelc godo po naszymu! okazuje się, że można pisać, wręcz akademicko, o śląsku, o rejonie, który przez wiele lat nie kumulował w sobie inteligencji tylko robotników. umieszczenie akcji w kombinacie metalurgicznym spowodowało we mnie euforię, bo jednak da się przedstawić cały ten śląski syf od interesującej strony z Uniwersytetem Śląskim w tle. gratulacje #grzegorzkopaczewski błędem było, że tak późno sięgnąłem po twoją książkę. takie perełki jak #huta powinny być czytane od zaraz, żal tylko że nie zostały tak docenione jak proza znanego śląskiego pisarza. a zasługują na to!

Polubic_czytanie

ocenił na94 miesiące temu

Porwanie Jane E.

Jasper Fforde

Agentka Thurstday Next pracuje jako detektyw literacki i tropi literackie zbrodnie - podróby rękopisów, przypisanie autorstwa, zmiana bohaterów... Pewnego dnia ktoś kradnie supercenny rękopis "Martina Chuzzlewita" autorstwa Dickensa. Thurstday zostaje do tego wezwana, ponieważ podejrzewa się, że zna sprawcę... I rzeczywiście! to jej były profesor z uniwersytetu, który potrafi zmieniać postać, wpływać na ludzi i nie rejestruje się na taśmie. Agentka podejmuje akcję, której początek idzie bardzo źle. Zostaje ranna, nikt jej nie wierzy w przebieg wydarzeń... Dlatego podejmuje prawie że samodzielne śledztwo, w którego toku dzieje się jeszcze więcej niesamowitych rzeczy, a wszystko staje się sprawą osobistą. Ciężko mi jest oceniać tę książkę. Poleciła mi ją koleżanka i w sumie rozumiem to polecenie - lektura pełna jest inteligentnego humoru oraz aluzji literackich i politycznych. Jest tam też nieco fantastyki w tym stylu, który lubię, ale... No właśnie. Więcej jest tam fantastyki w stylu science fiction - wiele rzeczy autor próbuje tłumaczyć naukowo, co mi mocno spowalniało czytanie. Za dużo jest tam też polityki - tłem wszystkiego jest wojna na Krymie, której Next jest weteranką. Wokół tego krąży jej życie prywatne (były facet i brat),zawodowe i pośrednie. W każdym rozdziale jest jakieś nawiązanie do tej wojny, właściwie okazuje się, że główna intryga ma z nią bardzo wiele wspólnego. Akcja dzieje się w latach '80 XX wieku, więc też nie jest to okres szczególnie dla mnie interesujący - już nie fantastyczno-mroczne klimaty, a jeszcze nie nowoczesność. Z tego też powodu pewnie pojawiają się słowa, których zrozumienie sprawiało mi trudność (jak "rep"). Dużym plusem jest na pewno zabawa literaturą. Zabawny był wątek dotyczący autorstwa sztuk Szekspira i bardzo podobało mi się przenikanie światów powieściowych z rzeczywistym. I to że przez zmianę w rękopisie czy jakimś wydaniu można było zmieć całą fabułę. Szkoda mi nieco polskiego tytułu, bo człowiek cały czas czeka na tę Jane E., która właściwie pojawia się dopiero w drugiej połowie książki i nie wydaje mi się tam najważniejsza... Na pewno czas na lekturę nie był czasem zmarnowanym, ale nie czuję wielkiego żalu, że dorobek autora nie został w całości przetłumaczony na polski.

Via

oceniła na63 lata temu

Poszukiwacze zaginionego parkingu

Robert Rankin

Bardzo mi się spodobał pomysł stref zakazanych i hipoteza, kto naprawdę rządzi światem - kilka celnych spostrzeżeń. Pełno absurdalnego humoru, co bardzo lubię - lekko w stylu Pratchetta, choć do Prachetta baardzo daleko. Przeczytałam z dużą przyjemnością.

Czytam-Sobie

ocenił na73 lata temu

Skok w dobrą książkę

Jasper Fforde

Mam jakieś wewnętrzne opory przed używaniem słowa "błyskotliwa" w stosunku do książek - chyba dlatego, że najczęściej słyszę to słowo w odniesieniu do tych tytułów, których sama nigdy bym tak nie opisała. A jednak gdy myślę o serii opisującej przygody Thursday Next właśnie to słowo przychodzi mi na myśl jako pierwsze - a zaraz za nim są: szalona, abstrakcyjna, oryginalna, nietuzinkowa, wciągająca, przezabawna. Ta książka jest wręcz naszpikowana maści wszelakiej smaczkami i aluzjami, co do których gwarantuję - nie sposób wychwycić ich wszystkich. No i czego tutaj nie ma! Melanż science-fiction z kryminałem, powieścią akcji, podróże w czasie i niesamowite wynalazki, w końcu i wątek romansowy, a wszystko osadzone w alternatywnej rzeczywistości, w której świat kręci się wokół... no właśnie, książek. Co bardziej zaskakujące - to wszystko ze sobą świetnie współgra! Ponadto Fforde'a (moim skromnym zdaniem - nawet przetłumaczonego na polski ;)) czyta się szybko, lekko i przyjemnie; w efekcie "Skok w dobrą książkę" to świetna rozrywka na naprawdę wysokim poziomie, którą najchętniej polecałabym wszystkim na około - bo do teraz nie rozumiem, czemu o Thursday Next nikt nie słyszał...

Szarka

oceniła na813 lat temu

Księga prawd ostatecznych

Robert Rankin

Śmieszna takim angielskim humorem. Jest masa smaczków, ironii, porównań. Główny wątek przeplata się z fragmentami książki, która nie została wydana w całości i główny bohater wyrusza w podróż aby zdobyć brakujące fragmenty. Można się dowiedzieć dlaczego nigdy nie można znaleźć piszącego długopisu a mapą nie da rady owinąć globusu. W pozornym chaosie kryje się zgrabna, przemyślana historia.

Joanna

oceniła na95 lat temu

W kole stań, dziewczyno

Nalo Hopkinson

"Czasami zdarzało jej się widzieć, w jaki sposób ktoś będzie umierał." Kto zakochał się w voodoo z Harry'ego Angela, ten polubi tą historię. I choć nie jest ona stricte o voodoo, to jest o jej karaibskiej odmianie: obeach ("system wierzeń praktykowanych wśród ludności murzyńskiej Karaibów, głównie Indii Zachodnich, charakteryzujący się wiarą we wróżby i magiczne obrządki"). Nie jest to też groza, choć mogłaby nią być z powodzeniem, gdyby autorka popłynęła z troszkę inną falą... Tu bardziej chodzi o przedstawienie kultury i wierzeń afro-karaibskich, z elementami tubylczego folkloru. Bardziej przypominało to przypowieść, niż horror, chociaż nawiedzenia przez duchy Najstarszych, żywcem obdzieranie ze skóry czy też zniewolenie dusz było dość creepy. Opowieść sama w sobie prosta, klimatyczna, choć nieco płaskawa i niewykorzystana do końca. Ale może taka miała być. Nie wszystko musi być horrorem. A mogłoby ;) Co do dystopii - jest ona tak nikłym tłem, że właściwie nie warto o tym wspominać. Nie zrobiłoby powieści żadnej różnicy, gdyby jej nie było. Polecam, czytało się dobrze, choć chwilami irytująco.

Matylda Saresta

oceniła na75 lat temu

Przekład

Pablo De Santis

Minusy: - Historia taka sobie, dość przewidywalna. - Początek raczej słaby i niezbyt wciągający. - Postaci słabo poprowadzone, zaledwie naszkicowane. - Mnogość postaci sprawia, że w pewnym momencie można się pogubić. - Pomysł mało oryginalny i pomimo widocznych zapożyczeń od Borgesa czy Cortazara wykonanie nie dorasta mistrzom. Plusy: - Dobra książka do przeczytania w autobusie czy pociągu na dłuższej trasie. - Nadaje się też na wakacyjne czytadło. - Jest pewna aura tajemniczości związana z językami hermetycznymi. - Osadzenie akcji w podupadającym hotelu w pobliżu latarni morskiej (jeden z moich ulubionych motywów). - Osadzenie akcji w Argentynie, daleko na południe od stolicy. - Pewne analogie z reportażem "Samobójcy z końca świata" (dla tych, którzy czytali). Z powodu braku oceny 5,5/10, nauczycielskim zwyczajem podnoszę na 6 gwiazdek.

Voldemort

ocenił na67 lat temu

Buddy Holly żyje i pozdrawia z Ganimedesa

Bradley Denton

Dosyć niezwykła książka, na początku myślałem sobie co to za dziwoląg, ale potem jak już się trochę wciągnąłem to było całkiem dobrze. Na plus można zaliczyć dosyć nietypowego głównego bohatera, który mnie się spodobał, ogólnie postacie mu towarzyszące też są dosyć ciekawe i barwne. Spodobało mi się czytanie pamiętników matki, to taka podróż od wczesnych lat młodzieńczych, ogólnie przekazanie tej historii w ten sposób uważam za bardzo trafiony pomysł, historia chwyta za serce i ukazuje ciekawą perspektywę jak można patrzeć na muzykę. Podsumowując, dobra książka, fajna akcja w teraźniejszości, fajne powroty do przeszłości, jedynie te "kosmiczne" klimaty jakoś nie przypadły mi szczególnie do gustu, ale ogólnie bardzo polecam.

laki83

ocenił na74 lata temu

Autopsja

Robert McLiam Wilson

Bodajże na tylnej okładce, w recenzji, pojawiło się pojęcie czerni absolutnej, mające znamionować charakter owego dzieła. Słusznie, celnie i adekwatnie. Wilson to istny mistrz słowa, malarz pośród pisarzy, skryba pośród malarzy. Cudotwórca. Czytałem go bezpośrednio po którejś tam lekturze "Notatek z podziemia" Dostojewskiego. I dla mnie było to continuum. Nie treści ściśle się tyczące, ale wrażliwości, wglądu. Płaczę, boleję, cierpię wręcz z powodu literackiej comy R. McL.Wilsona...Jak dla mnie był nowym, nowym... Nie dokończę. Czymś i kimś tak nowym, że aż nierealnym, czego dowodzi jego dzisiejsza absencja literacka. Mistrzu, wróć...

Adrian

ocenił na105 lat temu

Zielony kocur diabła

Lucius Shepard

Lektura zahaczająca o szaleństwo w narkotycznym widzie, akcja niespójna czasem nielinearna. Trudno się czytało, ale byłam odpowiednio nastawiona i nie oczekiwałam łatwej rozrywki. Nie zawiodłam się. Jeden z wielu poborowych poddany kontroli przy użyciu narkotyków, walczący o... No właśnie o co? Nie wiem, ale na pewno o jedynie słuszne wartości. Strach lub też instynkt samozachowawczy pozwala poborowemu wyzwolić się, ale czy na pewno nie ulega manipulacji wroga? Nie doczekamy się odpowiedzi. Warta przeczytania, niestety wymaga czasu i przemyślenia. Za to ta utopia z antywojenną wymową zostaje z czytelnikiem na dłużej.

Efemeryda

oceniła na87 lat temu

Czekoladowa wojna

Robert Cormier

Ta powieść w latach siedemdziesiątych XX wieku była dla młodych Amerykanów kultowa, wywołała niemałe zamieszanie i obecnie należy do ścisłej czołówki książek, których czytania i wydawania najczęściej próbowano zakazywać w USA. Podobnie jak "Stowarzyszenie Umarłych Poetów" czy "Buszujący w zbożu" porusza tematy związane z wchodzeniem w dorosłość, młodzieńczym buntem, negowaniem hipokryzji i pozornych autorytetów, ukazuje lęki i frustracje nastolatków. Pojawia się w niej także problem rówieśniczej przemocy. W Polsce książka jest niemal nieznana. Główny bohater Jerry Renault to uczeń katolickiej szkoły średniej dla chłopców. Jest sfrustrowany i znudzony szkolną rutyną, postanawia przeciwstawić się szkolnym "organom nacisku": bratu Leonowi zarządzającemu placówką i nieformalnej uczniowskiej organizacji Vigilsów. Odmawia wzięcia udziału w corocznej sprzedaży czekoladek, z której dochód przeznaczany jest na rozwój szkolnych klubów zainteresowań. Odmowa handlu czekoladkami wynika początkowo z konformizmu głównego bohatera, później staje się aktem buntu podjętym wyłącznie w celu sprawdzenia, co z tego wyniknie i czy nie zabraknie mu odwagi, aby narazić się rówieśnikom i nauczycielom. Wydaje się, że bunt pojedynczego nastolatka to akcja w stylu: wiele hałasu o nic, ale w grze jest jeszcze przywódca Vigilsów Archie Costello, który nie stroni od przemocy, co dla Jerrego, który ostatecznie nie ma zamiaru ustąpić, nie wróży nic dobrego. "Czekoladowa wojna" była literackim debiutem znanego amerykańskiego dziennikarza Roberta Cormiera, który opisał w niej historię buntu szkolnego własnego syna. Aby udramatyzować fabułę, pisarz dorzucił kilka mrocznych zdarzeń i wątków. Po opublikowaniu powieści okazało się, że napisał bestseller. Jak na książkę dla młodzieży utwór jest bardzo odważny, więc wzbudził zarówno aplauz jak i kontrowersje. Cormier nie bawi się tu w moralizatorstwo, używa szorstkiego języka, nie wzbrania się przed użyciem ostrych wulgaryzmów, nie stroni od aluzji seksualnych i bywa bardzo cyniczny, oprócz tego ukazuje w negatywnym świetle katolickie szkolnictwo. Z tych powodów powieść stała się bardzo popularna, ale miała też oczywiście spore grono przeciwników. Początek utworu jest nieco zagmatwany, finał bardzo pesymistyczny i trochę rozczarowujący, ale reszta trzyma dobry poziom. Przeczytane w ramach listopadowego wyzwania czytelniczego LC - książka z pomarańczową okładką (10).

Iwona ISD

ocenił na71 rok temu

Martwa natura z dzięciołem

Tom Robbins

Spektakularność języka. To pierwsze co przykuwa uwagę w tej książce. Można dojść do punktu, w którym ona już nie działa/nie przeszkadza w odbiorze fabuły książki. A fabuła jest może tylko pretekstem, by autor mógł na swoim remingtonie napisać, co myśli o życiu w ostatnich dekadach XX wieku. A pisze pięknie (nie tylko z rozmachem) o miłości i przemianach społecznych, jakby uprzedzając to, co zdarza się teraz, kiedy to nie jeżyny są zbyt zachłanne a Internet, kiedy to nie kulturane narzucenia ograniczają związki a Internet... Warto szukać tajemnicy, nawet jeśli nie jest się palaczem i do cameli nie ma się dostępu. No i jeszcze o fabule - jest wystarczająco zaskakująca i wciągająca, by nie traktować tej książki jak filozoficznej przypowieści. A to smaczne, niczym tort weselny i szampan z ciemności

Niesamowita jest ta książka. I bardzo oryginalna. Nawet nie wiem jak ją zakwalifikować. Thriller, kryminał, komedia? Chyba wszystko naraz. Trudno było się od niej oderwać, i ze względu na fabułę, która była dynamiczna, bardzo zmienna i przejmująca, i ze względu na warsztat autora. Nieczęsto spotyka się tak dobrze napisane książki. Czytanie jej było ogromną przyjemnością. Bardzo polecam tym, którzy lubią odpoczywać przy dobrej lekturze i tym, którzy cenią książki o książkach :)

Ola

oceniła na83 lata temu

Pizzeria „Kamikaze”

Etgar Keret

Oto właśnie dziś, w zimową, dżdżystą i ponurą niedzielę, zakochałam się w Etgarze. Te opowiadania mają w sobie wszystko, co uwielbiam w literaturze: przewrotne myśli, prostotę i dosadność przekazu, szalone sytuacje, które tak często sobie wyobrażam, ale nigdy nie przyszło mi do głowy, żeby je spisać i ubrać w hasło "opowiadanie". A Keret to robi. Wymyśla i ubiera. Inspirujące, lekkie, surrealistyczne, rozrywkowo doskonałe :).

Psalm samotności Krótka powieść – w czasach, gdy wydawcy stosowali jeszcze rozróżnienia na powieść i nowelę, nazwano by ją właśnie nowelą – wydana w Polsce dokładnie dwadzieścia lat temu. A napisana jeszcze wcześniej, w 1985 roku przez debiutanta, dwudziestolatka. Erik Fosnes Hansen (ur. w 1965 roku w Nowym Jorku) należał wtedy „do najbardziej obiecujących pisarzy skandynawskich młodego pokolenia”, jak głosi nota wydawcy. Teraz należy do pokolenia już nie tak młodego, jest nie tylko pisarzem, lecz także muzykiem i scenarzystą, ale w Polsce (bądź u polskich wydawców) obietnic nie spełnił, bo poza Wieżą Sokołów i wcześniej wydanym Psalmem u kresu podróży od dwudziestu lat nie wyszła po polsku już żadna jego książka. Czego ja bardzo żałuję. (I nie jest to wina świetnej, doświadczonej tłumaczki! Gołębiewska-Bijak wydobywa z tekstu jego obrazowość, melancholię, umiejętnie – czyli niezbyt obficie i dyskretnie – tekst archaizuje; czyta się jej przekład płynnie i dźwięcznie). To opowieść o samotności. Samotności władcy – głównym bohaterem jest trzynastoletni, a więc już za moment dorosły Wolfgang, który niebawem przejmie władzę nad zamkiem i majątkiem. A nawet jest to rzecz o samotności władców: opiekunem zamku, czyli burgrabią, na czas nieobecności ojca chłopca, który ruszył z cesarzem na wyprawę krzyżową, jest stryj. Między nim a bratankiem spędzającym czas w wieży z czterema tresowanymi sokołami rozciąga się niewidzialna nić (nie)zrozumienia, (nie)miłości, samotności. Akcja dzieje się w szwabskim zamku (fikcyjnym jednak) jesienią i zimą 1229/1230. Głębokie średniowiecze, zamek na uboczu, burgrabia, który zaciera ręce, że cały majątek za chwilę przypadnie jemu, władca, którego wszyscy wokół uważają za szalonego, czarnoksiężnika nawet… Nie, to nie jest powieść akcji, powieść gotycka albo historyczna. To uniwersalna opowieść o samotności podczas dorastania, o niezrozumieniu, nieakceptowaniu swojego losu („Amor fati, pokochaj swój los”, mówi dedykacja i radzi astrolog dziwnemu nastolatkowi). A ten nieśmiały, zastraszony trzynastolatek, umiejący rozmawiać tylko z sokołami, szaleńczo pragnie wolności – świat obserwuje z wysokości wieży, z góry, z oddali, oczami ptaków. Jego stryj, który czuje, jak Dłoń (losu),a właściwie szpon (diabła),zaciska mu się na szyi, też łaknie wolności. Czy oni obaj dostrzegą własne pragnienia i podobieństwa, zanim dojdzie do tragedii? Piękna, poetycka opowieść. Bardzo smutna i melancholijna. Dwadzieścia lat temu mnie zachwyciła i pochwyciła w szpony. Wróciłam do niej i odnalazłam dawne wzruszenia, ale też nowe wątki i znaczenia, których z pierwszej lektury nie pamiętam zupełnie. (Dlatego warto wracać do książek). Jedna z takich powieści, która utkwi głęboko w czytelniku – albo może wydobędzie na powierzchnię coś, co w nim było ukryte. Choć zapewne nie jest to lektura dla każdego. Erik Fosnes Hansen, Wieża Sokołów, przeł. Maria Gołębiewska-Bijak, „Książnica”, Katowice 1998.

Zaskakująco trafna prognoza współczesności sprzed prawie 30 lat! Samolot wlatujący w jeden z najsłynniejszych wieżowców świata i wrzawa wokół Donalda Trumpa to dopiero początek... Z drugiej strony - rasistowski wirus, bezwzględnie wyniszczający rasę negroidalną. Do tego wszechobecne androidy, wzorowane na "murzyńskiej służbie" z czasów kolonializmu, tworzące prawdziwą armię... dosłownie i w przenośni.

W porównaniu do poprzedniej części, nastrój drugiego tomu perypetii Paula wydaje się bardziej mroczny, choć w książce nie brakuje żartów i dowcipnych dialogów (miło, że autor odpuścił dowcipy fizjologiczne🫢). Główny bohater, Paul Carpenter nadal pracuje w korporacji Wells & Co. (po podpisaniu umowy objętości Biblii) i nic nie zwiastuje, by miało się to zmienić. Być może jednak jego praca nie będzie koncentrowała się jedynie na układaniu dokumentów w porządku chronologicznym, lecz dojdą obowiązki Zawodowego Pogromcy Potworów. Co gorsza, jego dziewczyna wyjedzie do innego miasta, więc sam musi sobie radzić z coraz dziwniejszymi okolicznościami życia, jak zakochany w volkswagenie krasnolud czy gobliny nimfomanki. Są liczne nawiązania do literatury - odniesienia do Tolkiena, Star Wars, Star Trek, a także Doctora Who, lekturą obowiązkową w pracy Paula jest Beowulf, a na podłodze leży faktura wystawiona na pana D. Graya za renowację starego portretu. Humor jest dość cierpki, a dowcip mocno cięty, ale jeśli się za wiele nie oczekuje, można się zrelaksować. Części trzeciej nie planuję czytać.

Melissa Tygrys

ocenił na62 lata temu

Złe małpy

Matt Ruff

Jane Charlotte zabiła człowieka. Lekarz ze szpitala psychiatrycznego w Las Vegas ma za zadanie zbadać jej poczytalność. Zabójstwo wygląda na irracjonalne, a życiorys trzydziestoparoletniej kobiety – młodzieńczy bunt, narkomania, przelotne związki i marne posady – nie daje jednoznacznego obrazu jej zdrowia psychicznego. Jane nie zaprzecza, że zabiła. Twierdzi jednak, że zrobiła to, bo należy do tajnej organizacji, walczącej ze złem na świecie. A konkretnie - pracuje dla Wydziału Usuwania Niereformowalnych Osób. Dla Złych Małp. Opowieść Jane Charlotte jest spójna i logiczna, trochę podkoloryzowana na film klasy B, ciut za dużo efektów, ale nadal mieści się w realności. Gdy już zaczynamy jej wierzyć, zaczynamy ją nawet lubić, to doktor Vale wyciąga na światło dzienne parę faktów. I znowu – wydaje się nam, że wiemy, dlaczego Jane wymyśla sobie świat Złych Małp, od czego ucieka w szaleństwo. Coraz bardziej wchodzimy w niewiarygodny świat kobiety, chcemy za wszelką cenę jej wierzyć - że przeciętna osoba z masą problemów może ratować świat od złych ludzi. Przecież tak bywa w kinie. Każdy z nas marzy by być kimś więcej niż tylko osobą czytającą o teoriach spisowych, checemy brać w tym udział! A Jane bierze w tym udział... Bez głębszego zastanowienia stanęłam po jej stronie. Powieść Matta Ruffa'a to kawał świetnej literatury skonstruowała jak szwajcarskie zegarki - precyzyjnie i z finezją. I z zaskakującym końcem. Idę upolować pozostałe książki tego autora. Recenzja z 2011 r.

Apo

ocenił na61 rok temu

Cytaty z książki Największe przedstawienie zza świata

Bądź pierwszy

Dodaj cytat z książki Największe przedstawienie zza świata