rozwińzwiń
Najnowsze artykuły
Popularne wyszukiwania
Polecamy

Znak

Okładka książki Znak autora Margit Sandemo, 8372641447
Okładka książki Znak
Margit Sandemo
6,5 / 10
Wydawnictwo: Pol-Nordica Cykl: Tajemnica Czarnych Rycerzy (tom 1) literatura piękna
249 str. 4 godz. 9 min.
Kategoria:
literatura piękna
Format:
papier
Cykl:
Tajemnica Czarnych Rycerzy (tom 1)
Tytuł oryginału:
I skyggen av et tegn
Data wydania:
2001-01-01
Data 1. wyd. pol.:
2001-01-01
Liczba stron:
249
Czas czytania
4 godz. 9 min.
Język:
polski
ISBN:
8372641447
Tłumacz:
Iwona Zimnicka
Średnia ocen
6,5 6,5 / 10
24 opinii 322 ocen
Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki
Reklama

Kup Znak w ulubionej księgarnii

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów),„Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.
Ładowanie Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej
więcej

Opinia społeczności i

Znak

Sillie
Sillie
książek na półce przeczytane 2180 napisanych opinii 137

Oceny książki Znak

Średnia ocen
6,5 / 10
322 ocen
Twoja ocena
0 / 10
 
10
23 ocen
9
20 ocen
8
34 ocen
7
80 ocen
6
86 ocen
5
45 ocen
4
20 ocen
3
12 ocen
2
1 ocen
1
1 ocen

OPINIE i DYSKUSJE o książce Znak

avatar
20
20
Agnieszka
04.04.2026
7 / 10
Na półkach:
Przeczytane

Ciekawa.

Ciekawa.

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
avatar
847
54
BookJunkie
04.02.2026
5 / 10
Na półkach:
Przeczytane
,
Cykle, serie,...
,
Fantastyka/science...
,
Audiobook

Dość infantylna, według mnie autorce niezbyt wychodzi próba przeplatania powieści obyczajowej z fantastyką. Wątek fantastyczny rozwija się dość powoli, przeplatany osobistymi historiami bohaterów i dość dziecinnymi wątkami romansowymi. Zakończenie rzeczywiście jest zaskakujące i interesujące, jednak nie na tyle, żebym sięgnęła po kolejną część.

Dość infantylna, według mnie autorce niezbyt wychodzi próba przeplatania powieści obyczajowej z fantastyką. Wątek fantastyczny rozwija się dość powoli, przeplatany osobistymi historiami bohaterów i dość dziecinnymi wątkami romansowymi. Zakończenie rzeczywiście jest zaskakujące i interesujące, jednak nie na tyle, żebym sięgnęła po kolejną część.

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
avatar
501
491
ks_Karol Darmas
26.12.2025
7 / 10
Na półkach:
Przeczytane

Zabierałem się za te książkę niczym pies do jeża. Jakoś bez zaufania do tej historii. Okazała się na tyle ciekawa, że niemal natychmiast porwałem się za drugi tom. Cała historia jest napędzana rodową klątwa, której znaczenie i działanie trzeba odkryć przed ukończeniem 25 roku życia. Jeśli nie - umierasz, a klątwa przechodzi na następnych.
Ciekawy przeplot wydarzeń współczesnych z dawnymi dziejami.

Zabierałem się za te książkę niczym pies do jeża. Jakoś bez zaufania do tej historii. Okazała się na tyle ciekawa, że niemal natychmiast porwałem się za drugi tom. Cała historia jest napędzana rodową klątwa, której znaczenie i działanie trzeba odkryć przed ukończeniem 25 roku życia. Jeśli nie - umierasz, a klątwa przechodzi na następnych.
Ciekawy przeplot wydarzeń...

więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to

Poznaj innych czytelników

668 użytkowników ma tytuł Znak na półkach głównych
  • 517
  • 144
  • 7
114 użytkowników ma tytuł Znak na półkach dodatkowych
  • 65
  • 13
  • 9
  • 8
  • 7
  • 6
  • 6

Tagi i tematy do książki Znak

rycerze tajemnica śmierć

Inne książki autora

Więcej
więcej
Margit Sandemo
Margit Sandemo
Margit Sandemo jest norweską pisarką, znaną przede wszystkim z bestsellerowej serii Saga o Ludziach Lodu. Jej książki łączą w sobie romans, kryminał, powieść historyczną i fantastykę. Margit Sandemo jest drugą córką Andersa Underdala i jego żony Elsy Reuterskiöld. Ojciec Margit był Norwegiem, a matka Szwedką, szlachcianką, spokrewnioną ze szwedzkimi rodami Oxenstierna i Waza. Elsa Reuterskiöld zapłaciła za swoje małżeństwo z Andersem Underdalem utratą tytułu szlacheckiego. Poza Margit, małżeństwo Underdal miało czworo dzieci: najstarszą córkę Evę i trzech synów: Andersa, Axela i Embrika. Anders Underdal kupił drobne gospodarstwa Huldrehaugen w Grunke i Moen niedaleko Fagernes. Tam Margit spędziła najwcześniejsze dzieciństwo, tam nasiąkła norweską kulturą ludową, nauczyła się miłości do natury. Małżeństwo rodziców niestety kulało, matka tęskniła za swoimi stronami i ostatecznie wraz z dziećmi wróciła do rodzinnego kraju. Margit dorastała między Szwecją a Norwegią, co zaowocowało m.in. doskonałą znajomością zarówno norweskiego, jak i szwedzkiego. W dzieciństwie Margit Sandemo trzykrotnie stała się ofiarą gwałtu. Wkrótce po pierwszym gwałcie (miała wówczas mniej więcej osiem lat) pojawiły się wizje. Margit Sandemo dostrzegała postaci zmarłych oraz istoty z innych wymiarów, a także tych, których nazywa się duchami opiekuńczymi ludzi, słyszała głosy. Popełniła jednak, jak twierdzi, błąd, opowiadając o tym i trafiła do szpitala dla psychicznie chorych. Powtórzyło się to kilkakrotnie. Dopiero ostatni lekarz, podszedł do problemu z innej strony. Jego diagnoza była krótka: Margit nie jest chora, nigdy nie była. Ma za to dar jasnowidzenia i jedyne, co może zrobić, by odzyskać spokój, to zaakceptować wrodzone zdolności. Miała dwadzieścia jeden lat, kiedy po wojnie wróciła do Valdres, by szukać swoich korzeni. Tam właśnie poznała Asbjørna Sandemo, starszego od niej o osiem lat hydraulika. Ich ślub odbył się w Strängnäs w Szwecji 29 marca 1946. Jak sama napisała w autobiograficznej części ostatniego tomu Sagi o Ludziach Lodu, nie da się przecenić tego, co mąż dla niej uczynił: pomógł jej uporządkować zawikłane, pełne kłopotów i niejasności życie: "Asbjørn to mój punkt oparcia, moje bezpieczeństwo. Bez niego byłabym bezradna". Przez ponad pięćdziesiąt lat byli nierozłączni. Urodziło im się troje dzieci, córka Tove oraz dwaj synowie, Henrik i Bjørn. Asbjørn Sandemo zmarł w 1999 roku. Margit Sandemo, wnuczka norweskiego noblisty Bjørnstjerne Bjørnsona, zaczęła pisać po czterdziestym roku życia. Twierdzi, że gdy zasiadła do swojej pierwszej książki, miała już w głowie trzydzieści gotowych powieści. Tę pierwszą księżkę (De tre friarna, w Polsce znana pod tytułem Fatalna miłość) zakupiło czasopismo, gdzie ukazywała sie w odcinkach. Książki Margit Sandemo znane są przede wszystkim w Norwegii, Szwecji, Danii, Islandii, Finalndii, Polsce, na Węgrzech i w Niemczech. Przede wszystkim, gdyż jedną z nich wydano na Sri Lance; poza tym istnieje pirackie wydanie Sagi o Ludziach Lodu w Rosji.
Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Wyroki losu Bente Pedersen
Wyroki losu
Bente Pedersen
Tom 10- ty jest smaczkiem dla tych, którzy przeczytali każdy poprzedni tom i dotarli w to miejsce. Splatają się tu losy bohaterów z poprzednich części. Autorka nie przypomina w pierwszej połowie książki tego co już się wydarzyło. Robi to w związku z Rejo, który nagle potrafi płynnie mówić po lapońsku. Wypada to niefortunnie, bo jakby zapomniała, że ten nigdy nie znał lapońskiego ( Raija mogła porozumiewać się w tym nieznanym dla niego języku z kochankiem- Aleksjejem). Wybaczam Autorce, bo może Reijo uczył się lapońskiego od Mikkala, szukając Raiji? Czytałam z uśmiechem na twarzy i nieomal zalałam się łzami ze współczucia pod koniec książeczki. Bente Pedersen zaskakuje! Szok. W tej części jest miłośnie aż nadto. Miło znaleźć jej tyle w serii. Zaangażowałam się w nią i poświęcam tylko jej uwagę. Warto, bo wytworzony w czyjejś głowie świat, w jakiejś części stał się moim azylem. Dzięki Raiji odpoczywam.
Bolanren - awatar Bolanren
ocenił na96 lat temu
Obcy ptak Bente Pedersen
Obcy ptak
Bente Pedersen
Kiedyś zafascynowała mnie "Saga o ludziach lodu" wprawdzie to było w zupełnie innym zyciu,ale wspominam z sentymentem.A skoro trafiło mi w ręce coś wg.mnie w poodobnym stylu,to oczywiście sięgnęłam,po pierwszym tomie,uważam że całkiem fajna,trochę naiwna,albo ja juz inaczej patrzę na pewne rzeczy, w każdym razie na pewno będe czytać kolejne tomy.
rapanuja - awatar rapanuja
oceniła na61 rok temu
Skarga wiatru Margit Sandemo
Skarga wiatru
Margit Sandemo
Nasi przyjaciele nadal trudza sie, probujac odkryc tajemnice rycerzy sprzed pieciuset lat. Udaja sie do Hiszpanii w poszukiwaniu sladow. Unni i Jordi coraz bardziej w sobie zakochani ciezko znosza sytuacje, w ktorej nawet nie bardzo moga sie dotknac z powodu fizycznego chlodu, jakim emanuje mlody mezczyzna. Antonio i Vesla rowniez przezywaja ciezkie chwile, ale innego rodzaju. Czytamy dalej 😉
Serenity_luna1 - awatar Serenity_luna1
ocenił na65 lat temu
Radość rodzenia Marianna Szymarek
Radość rodzenia
Marianna Szymarek
Mimo faktycznego tańcowania w kobiecym kółku wzajemnej adoracji pozycja ta zawiera bardzo dużo mądrości dotyczącej filozofii porodu, tego jak może wyglądać, gdy pod okiem profesjonalisty oddamy sprawy naturze w atmosferze spokoju. Uwidocznia także przyczyny istniejącej patologii współczesnego porodu szpitalnego w Polsce, skutkującego chorym odsetkiem cesarek - przedmiotowe traktowanie, brak poczucia bezpieczeństwa, dyktando kalaendarza, prymitywne ładowanie oksytocyny (!!),podawanie znieczulenia za późno, co ogranicza wybór do otępiającego środka po którym kobieta nie współpracuje... Warte polecenia wszystkim przyszłym matkom.
tomek9602 - awatar tomek9602
ocenił na71 rok temu
Stygmat czarownika Margit Sandemo
Stygmat czarownika
Margit Sandemo
Nie przypuszczałem, że mnie ta historia wciągnie tak dalece. Możliwe, że to styl a la saga ma w sobie coś, że czytasz i chcesz więcej. Już pomijam, że inny by już trzy razy skończył tę historię, a autorka znów znalazła wystarczającą dominantę, by chcieć szukać jej rozwiązania w kolejnym tomie.
ks_Karol Darmas - awatar ks_Karol Darmas
ocenił na73 miesiące temu
Tropiciel opowiada Małgorzata Lisińska
Tropiciel opowiada
Małgorzata Lisińska
Mogę zgodzić się z przedmówcą, że to łatwe, lekkie i przyjemne choć jak dla mnie nieco za dużo tych “sterczących sutków” Potrafię docenić humor i żart ale tu zalatuje on trochę wąsatym wujem i czasem jest zbyt prosto i zbyt lekko. Szkoda, bo mogłoby być naprawdę fajnie a tak jest tylko ok.
Agata Dudek - awatar Agata Dudek
ocenił na61 miesiąc temu
Baba Jaga radzi. Nieziemskie porady na codzienne troski Taisia Kitaiskaia
Baba Jaga radzi. Nieziemskie porady na codzienne troski
Taisia Kitaiskaia
Powiem tak - zgadzam się z recenzjami napisanymi na początku książki. Czytając wypowiedzi Baby Jagi, słyszy się jej głos w glowie, naprawdę ma się wrażenie, że to jej wypowiedzi i nieco kontrowersyjne rady. Są przewspaniałe! Książka napisana jest w formie poradnika typu: pytanie, odpowiedź, pytanie, odpowiedź,... Z czego pytania są podzielone tematycznie. Największy urok tej książki to odpowiedzi Baby Jagi, jednak zadawane pytania, często wyrwane z kontekstu, ogólne i jakby żywcem wyjęte z rubryki korespondencyjnej nastoletniego czasopisma Bravo, nie pozwalają wyciągnąć z tego wszystkiego nauk czy rad, jak zachować się w poszczególnych sytuacjach. Czytając wypowiedzi Baby Jagi, wypełnione magią, sarkazmem i szczerością pomarszczonej, legendarnej wiedźmy z chatki stojącej na kurzej nodze, zawierają dużo mądrości i trudno nie ulec ich urokowi. Przydałoby się jednak pozwolić się wypowiedzieć Babie Jadze w inny sposób niż tylko odpowiadając na listy czy pytania. :)
Lumina - awatar Lumina
oceniła na62 lata temu
Taniec John Saul
Taniec
John Saul
Książka bardzo mi się spodobała. To tak jak w obecnych czasach obejrzeć jakiś stary film gdzie wiele momentów w porównaniu z dzisiejszym kinem wydaje się śmieszne czy nawet dziwne. Ale jak i stare filmy tak samo i książka może mieć ten swój urok i niepowtarzalność .
zanetka87 - awatar zanetka87
ocenił na82 lata temu
Zakaz Anna Niedbał
Zakaz
Anna Niedbał
„Zakaz” Anny Niedbał to książka, która od pierwszych stron stawia na tempo, ale niestety kosztem budowania głębi świata, w którym toczy się akcja. Brak wprowadzenia do uniwersum sprawia, że czytelnik zostaje wrzucony w sam środek wydarzeń, co może budzić pewne zagubienie. Bohaterka, Angelika, natrafia na zjawiska nadprzyrodzone – multiwersa, teleportacje, morderstwa – z taką łatwością, jakby były one codziennością. Choć mogłoby to wprowadzać ciekawy kontrast, w tym przypadku staje się to jednym z głównych minusów powieści. Reakcje bohaterki na tak poważne wydarzenia są zdumiewająco łagodne, a jej postać wydaje się przez to nieco naiwna i pozbawiona głębi. Brak wprowadzenia do świata sprawia również, że trudno się z Angeliką utożsamić. Zamiast budować więź z bohaterką, czytelnik czuje się bardziej obserwatorem jej życia, niż jego uczestnikiem. Nie ma tu miejsca na refleksje czy chwilę wytchnienia, by lepiej poznać motywacje Angeliki czy jej sposób postrzegania świata. Wszystko dzieje się zbyt szybko i bez wyjaśnień, co utrudnia emocjonalne zaangażowanie w jej losy. Relacje między Angeliką a Oscarem są dość dziwne i chaotyczne. Z jednej strony bohaterka wydaje się mieć uczucia do Oscara, niemal podkochuje się w nim, z drugiej – nie może go znieść. Ich interakcje przepełnione są napięciem – raz irytuje ją jego chłodny i zdystansowany sposób bycia, innym razem odczuwa zazdrość, gdy widzi go w towarzystwie innych osób. Tego rodzaju sprzeczne emocje mogą z jednej strony dodać postaciom realizmu, pokazując ich wewnętrzne konflikty, ale z drugiej strony sprawiają, że relacja staje się niejednoznaczna i trudna do zaakceptowania dla czytelnika. Ciągłe zmiany nastrojów bohaterki sprawiają, że trudno jednoznacznie zrozumieć, co naprawdę łączy tych dwoje, co może wpływać na odbiór całej historii. Mimo tych niedociągnięć, książka ma potencjał. Początek zapowiadał się naprawdę dobrze – historia wkracza w mroczny klimat, który mógłby wciągnąć. Niestety, fabuła zbacza w stronę zbyt wielu niezrozumiałych wydarzeń i braku konsekwencji w budowaniu napięcia. Mimo że książka nie rozwija wszystkich obiecanych wątków w sposób satysfakcjonujący, to jednak przyciąga i wciąga na tyle, by chciało się poznać, co wydarzy się dalej. Motyw wampirów, wilkołaków i innych nadprzyrodzonych istot jest w książce traktowany jak coś, co jest po prostu częścią życia, co – choć ciekawie wpleciono w fabułę – nie do końca pozwala się w tym świecie zatracić. Zabrakło nieco większego zrozumienia dla rządzących nim zasad, przez co trudno w pełni poczuć się częścią tej historii. „Zakaz” to powieść, która pozostawia niedosyt, ale także daje nadzieję, że w kolejnych tomach autorka rozwinie swój pomysł na fabułę i głębiej zbuduje zarówno postacie, jak i świat, w którym się poruszają. Pomimo pewnych niedociągnięć, książka potrafi przyciągnąć uwagę, a dla fanów mrocznych historii z elementami nadprzyrodzonymi może okazać się wciągającą lekturą.
Cezar Kolcz - awatar Cezar Kolcz
ocenił na61 rok temu
Śmiertelne zlecenie Katarzyna Rygiel
Śmiertelne zlecenie
Katarzyna Rygiel
Bardzo przyzwoita książka. Nieco przewidywalna i sztywna, ale czyta sie sprawnie i przyjemnie. Gdyby Autorka zastosowała nieco finezji w pisaniu, gdyby nieco podrasowała treść byłaby świetna książka. Najbardziej żałuję, że relacje międzyludzkie w tej książce są na zasadzie połknięcia kija od miotły. Mam nadzieję, że Autorka nad tym popracuje w kolejnych książkach ;)
ElViento - awatar ElViento
ocenił na611 lat temu
Złamany miecz Kornel Makuszyński
Złamany miecz
Kornel Makuszyński
„Jestem Polakiem, ale kłócić się nie będę” Pokochałam to zdanie, gdy tylko je przeczytałam. 😁 A książka opowiada właśnie o dwóch skłóconych od niepamiętnych czasów rodach i wymyślnych sposobach uprzykrzania sobie przez nich życia. Czy przyjazd nowego, nastoletniego „dziedzica” do Głodowiec (wiele mówiąca o statusie majątku nazwa) zmieni te wzajemne relacje? Można przeczytać, żeby się dowiedzieć. Książka dedykowana młodemu czytelnikowi, ale niestety już nie z tego stulecia. Współczesne dzieci nie docenią kunsztownej składni autora, a wykreowany w powieści świat będzie dla nich zbyt odległy, by się w nim odnaleźć. A ja, cóż, czuję przesyt Makuszyńskim i na razie robię sobie krótką przerwę.
wiola - awatar wiola
oceniła na63 lata temu
Ile wart jest człowiek Jefrosinia Kiersnowska
Ile wart jest człowiek
Jefrosinia Kiersnowska
Czytałem tę książkę przez prawie 2 miesiące i przyznaję że zdecydowanie nie jest to łatwa lektura. Dlatego szło mi powoli, czasami dosłownie po kilka/kilkanaście stron dziennie. Autorka opisuje swoje życie w łagrach, gdzie spędziła 20 lat, opatrując te traumatyczne wspomnienia dodatkowo własnoręcznymi ilustracjami. Jej historia na długo pozostanie w mojej pamięci. Po zakończeniu lektury czytelnik rozumie przekaz, płynący z wydaje się prostego tytułu "Ile wart jest człowiek" i jak czasami trudno zachować człowieczeństwo. Gorąco polecam.
Sargento_Garcia - awatar Sargento_Garcia
oceniła na84 miesiące temu
Cyklop Clive Cussler
Cyklop
Clive Cussler
Kolejne fascynująca przygoda Dirka Pitta. Jak to w powieściach Cusslera, akcja dzieje się szybko i nie można się nudzić. Pitt szukając zaginionego milionera i legendarnego skarbu, musi stawić czoło Kubańczykom, Rosjanom, mordercom na zlecenie i jak zawsze pięknym kobietom. Na szczęście może zawsze liczyć na pomoc swojego najlepszego przyjaciela i swój urok osobisty. Polecam dla fanów przygody.
Maciej - awatar Maciej
ocenił na710 miesięcy temu
Kurtyzana z Wenecji Sarah Dunant
Kurtyzana z Wenecji
Sarah Dunant
Opis książki mylnie nastawia do tej książki. Romansu wg mnie tu niewiele wiecej historii. Narratorem jest karzeł Bucino, który opowiada o sobie a takze o losach swojej pani i wspolniczki pięknej kurtyzany Fiametty. Tak naprawdę sama kurtyzana i jej romanse w pewnym stopniu są drugoplanowe. Po raz pierwszy spotykam sie z taka powieścią i naprawdę jestem zachwycona.
Sandra Dąbkowska - awatar Sandra Dąbkowska
oceniła na77 lat temu
Krajobraz dzieciństwa - pamiętniki Lucy Maud Montgomery
Krajobraz dzieciństwa - pamiętniki
Lucy Maud Montgomery
Pamiętniki Lucy Maud Montgomery wciągnęły mnie tak samo jak każda inna książka tej autorki. Czytając je miałam wrażenie, że są to relacje zdawane przez jej bohaterów. Wiele sytuacji z życia Maud lub znajomych pisarki zostało przedstawionych w powieściach ( np. dodanie przez przypadek leku do ciasta przez Anię Shirley). Myślę, że dzięki pamiętnikowi jeszcze bardziej pokochałam tę autorkę. Widać jak na przełomie lat rozwijała się - z rozmarzonej, ciekawej świata dziewczynki wyrosła na ambitną, choć może czasem nieszczęśliwą kobietę. Życie autorki nie było usiane różami - tak naprawdę wydaje mi się, że przez długi okres czasu nie mogła znaleźć swojego miejsca na ziemi, często jako nauczycielka musiała zmieniać miejsce zamieszkania. Pomimo tego wciąż potrafiła cieszyć się życiem - radowała się drobnymi rzeczami: spotkaniami ze znajomymi i przede wszystkim pięknem przyrody. Oczywiście pamiętnik zawiera wiele opisów egzaminów i wieczorków towarzyskich, które mogą wydać nam się mało interesujące, lecz całokształt jest naprawdę zajmujący! Bardzo podoba mi się poczucie humoru Maud, które widać także w jej książkach. Opisy osób, przyrody i przemyślenia są cudowne. Nie mogę się doczekać, aż przeczytam kolejny jej pamiętnik pt. "Uwieziona dusza".
Bookloverka - awatar Bookloverka
oceniła na92 lata temu
Kto? Joanna Kulmowa
Kto?
Joanna Kulmowa
Ten niewielki tomik wierszy trafił po raz kolejny na moją półkę „teraz czytam”, przy okazji reorganizacji domowej biblioteczki. Książeczka była kupiona dla córek, pomyślałam, że spodoba się też wnukom. Niestety nie potrafiłam ich zainteresować tą lekturą. Natomiast sama z dużą przyjemnością przypomniałam sobie kolejne wiersze autorki. Ku mojemu pozytywnemu zaskoczeniu, kilka z nich bardzo dobrze zapamiętałam. Szczególnym sentymentem darzę wiersz pt. „krople deszczu” o przemijaniu i powtarzalności.
zosia_bm - awatar zosia_bm
ocenił na72 lata temu
Pies Miha Mazzini
Pies
Miha Mazzini
„Boimy się tylko tego, co jesteśmy sobie w stanie wyobrazić, a wierzymy tylko w to, co potrafimy zrozumieć”. Kto by pomyślał, że tak głęboka myśl może zrodzić się w tak brzydkim mężczyźnie. Przecież żył w społeczeństwie, którego oczekiwania w stosunku do pojedynczych osobników sprowadzały się do jednego – „głupi mają być brzydcy mężczyźni i piękne kobiety”. Główny bohater był brzydki. Bardzo brzydki. No dobrze, nie będę delikatna – ohydny i odrażający. Jego widok zawsze przyciągał ciekawski wzrok, by po chwili zamienić się w wyraz obrzydzenia. Ewidentnie zakłócał poczucie estetyki patrzącego. Każde spojrzenie na niego „wyrażało zdziwienie, jak może istnieć coś tak potwornie szkaradnego i dlaczego t o stoi przed nim, psując mu widok”. W jego pracy brzydota była jednak atutem. Należał do świty Maestra. Miejscowego mafiosa świata przestępczego. Człowiekiem niezastąpionym w wymuszaniu długów i haraczy. Wystarczyło, że stanął pod drzwiami lokalu dłużnika i chwilę popatrzył, by natychmiast otrzymać żądaną kwotę. To pozwalało mu na prowadzenie niezależnego, ustabilizowanego życia z dala od ludzi, w którym rutyna była tym, co cenił sobie najbardziej. Aż do nietypowego zlecenia. Maestro powierzył jego pieczy młodą kobietę Hanę. Bardzo ważnego świadka będącego alibi dla szefa. Miał opiekować się nią i pilnować do rozprawy sądowej. Tylko tydzień i aż tydzień! Relacjonowany przez głównego bohatera, dzień po dniu i godzina po godzinie, przypominający formą narracji dziennik, stał się historią przemiany bezwzględnego, brutalnego, cynicznego, pełnego nienawiści do ludzi autsajdera w człowieka, który odkrył w sobie pozytywne uczucia. Wśród nich największe – miłość do swojego pracodawcy. Kochał go tak, jak pies swojego właściciela. Tej dramatycznej, a momentami komicznej, przemianie towarzyszył koktajl emocji przeżywanych i opisywanych przez głównego bohatera, który bardzo mało mówił i tylko, kiedy musiał, ale za to bardzo dużo myślał. Jego wewnętrzne monologi, komentarze, wnioski, wspomnienia z przeszłości stanowiły swoistą mieszankę filozofii, sarkazmu, ironii, moralizatorstwa i czarnego humoru przez łzy, by ostatecznie pozostawić mnie z myślami pełnymi goryczy. Dotyczącymi współczesnego społeczeństwa. Tak naprawdę ta opowieść o losach jednego człowieka wyrzuconego przez ostracyzm na margines społeczny była pretekstem do zawarcia w niej krytyki ludzkiego systemu wartości hołdującemu urodzie, konsumpcjonizmowi, globalizacji i wychowującemu jeden pożądany model obywatela – niezauważalnego. „Człowieka, który nie będzie się głośno śmiał, płakał, skakał, nie będzie hiperaktywny, tylko będzie siedział na jednym, odgórnie przydzielonym miejscu i robił swoje. Niewzruszony lub – jak zwykło się to określać – kulturalny i dobrze ułożony. Niczym nie wolno mu się wyróżniać”, za to żyć długo i płytko. Miał być wierny jak pies. Tylko takim przeciętniakom, miernym, biernym, ale wiernym, społeczeństwo daje szansę wolności wyboru. Problem w tym, że tacy ludzie nie potrafią z niej korzystać, bo gdyby potrafili, nie byliby przeciętni. Wielu tkwi w tej społecznej pułapce tak, jak tytułowy pies i jak pies traktowanych. Cokolwiek by nie zrobili dla swojego pana. naostrzuksiazki.pl
Maria Akida - awatar Maria Akida
oceniła na76 lat temu
Posłaniec świtu Jocelynn Drake
Posłaniec świtu
Jocelynn Drake
To już III tom przygód Miry i jak na razie wszystkie części zakończone są porażką. Mimo to nie odczuwa się ciężaru niepowodzeń bohaterki- zawsze jest nadzieja, że może w następnym tomie w końcu pokona zło. Mira staję się coraz silniejsza jej pozycja oraz moce rosną. Jej relacje z Łowcą ulegają zmianie ciekawe czy będzie jakaś szansa na romans między nimi...
Thanith - awatar Thanith
ocenił na812 lat temu
Ostatni Charlie Fletcher
Ostatni
Charlie Fletcher
Emocjonujące zakończenie znakomitej trylogii. Czytałam niemalże z wypiekami na twarzy. Co prawda początkowo miałam poczucie, że zbyt długi zrobiłam sobie odstęp, między drugim, a trzecim tomem. Kilka szczegółów, ważnych dla akcji, wyleciało mi przez ten czas z pamięci i dlatego nie ‘wskoczyłam’ ponownie w ten świat, tak gładko jak się spodziewałam. Jednak odrobina cierpliwości, którą z siebie wykrzesałam, zaowocowała 😉 i ponownie dałam się porwać wspaniałej narracji i oryginalności tej historii. Nie podejmuję się opisywać fabuły, nawet w największym skrócie, ponieważ jest ona tak bogata w wydarzenia i tak ściśle zazębiona z poprzednimi częściami, że nie miałoby to streszczenie najmniejszego sensu. Nie jestem ekspertem, jeśli chodzi o literaturę fantastyczną, ale czytam jej na tyle dużo, żeby docenić tutaj zarówno pomysł, jak i wykonanie, które jest moim zdaniem doskonałe. Cykl jest bardzo spójny jako całość, a każda część z osobna wnosi w tą całość odpowiedni ładunek zainteresowania i emocji, żeby przykuć uwagę na dłużej. Lubię robić sobie długie przerwy między poszczególnymi częściami w cyklach, żeby nie ulec znużeniu i wydłużyć sobie czas przyjemności czytelniczej, jeżeli coś jest bardzo dobre. Stwierdzam jednak, że w tym konkretnym przypadku przerwy były zdecydowanie zbyt długie😊 Zapewniam, że Trylogia Nadzoru nie będzie nużyć nawet przy czytaniu wszystkich tomów po kolei, bez przerw. A przyjemność podczas czytania jest gwarantowana. Sprawna narracja, doskonała dynamika zdarzeń, zaskakujące rozwiązania fabularne, oryginalność i niezwykłość świata przedstawionego oraz perfekcyjnie wykreowane postaci. Wszystkie te cechy sprawiły, że Trylogia Nadzoru mnie zachwyciła, a autora wpisuję do swoich ulubionych.
Kasiag - awatar Kasiag
ocenił na101 rok temu

Cytaty z książki Znak

Więcej
Margit Sandemo Znak Zobacz więcej
Margit Sandemo Znak Zobacz więcej
Margit Sandemo Znak Zobacz więcej
Więcej