Śmiertelne zlecenie

Książka początkowo się dłuży i mało się dzieje. Jednak im dalej się czyta to akcja zaczyna przyspieszać. Policjanci zaczyna sprawniej działać. Zaczynają się pościgi. Jednak to się zaczyna dziać kiedy przyjeżdża as ze śląska nadkomisarz Polański. W książce za dużo jest złych ludzi i człowiek zaczyna się gubić kto jest kim i dla kogo pracuje.

Normalnym/zwyczajnym/porządnym ludziom takie rzeczy się nie zdarzają. Znamy takie stwierdzenia. Pewnie niejednokrotnie je słyszymy. Może bohater też tak myślał. A jednak, zwyczajny agent ubezpieczeniowy jest świadkiem czegoś, czego nie powinien widzieć i odtąd ma dwa wyjścia - zniknąć lub starać się przechytrzyć przeciwnika. Oczywiście, w komedii kryminalnej nie może być inaczej, więc wybiera drugie rozwiązanie i zaczyna się ciąg zdarzeń. Akcja jest dynamiczna, nie brakuje specyficznego poczucia humoru (zwłaszcza głównego bohatera). Dobrze się czyta.

Pomysłowości nie można odmówić autorce. Nie każdy potrafi wpaść na tak tajemniczą historię. Plusem jest to, że do końca nie domyśliłem się, kto jest zabójcą. Jako kaliszanin choćby z ciekawości sięgnąłem po książkę i nie zawiodłem się. Obawiam się natomiast, czy osoby nieznające Kalisza wyobrażą sobie układ przestrzenny dawnego miasta, które na dodatek po zburzeniu w 1914 r. (akcja książki toczy się znacznie wcześniej) zostało odbudowane, a niejeden obiekt albo nie istnieje, albo ma inne przeznaczenie. Komentarze przedmówców potwierdzają przypuszczenie. Przypomina mi się styl Victora Hugo, który potrafił poświęcić cały rozdział Paryżowi, aby czytelnik wiedział, gdzie co się znajduje - może to byłoby rozwiązaniem, choć z kolei kaliszanom znającym historię miasta czytanie mogłoby się dłużyć. Po kryminały sięgam tylko czasami, ale zdarza się. Jak zacząłem trylogię Calisia, to ją dokończę, choć nie jedna książka za drugą - w międzyczasie będę czytał też inne gatunki.

DALEJ EDIT: Znakomita książka. Czyta się jednym tchem. Znakomita, żywe postacie, akcja szybka. Gotowa na film. Aż dziw, że nie jest wznawiana. Powinna być powszechnie znana. Żal, że pan Bartłomiej nie piszę więcej. EDIT: Przeczytałem jeszcze raz po kilku latach. Muszę zmienić ocenę. Duże rozczarowanie. Po latach wychodzą wszystkie niedoskonałości. Jak mogłem tego wszystkiego nie widzieć? Niespójności, powtórzenia, zmiany w trakcie akapitu. Mnóstwo kalek. Zatrzęsienie postaci, gdzie część zmienia nazwiska... Na koniec jeden przykład. Idzie mniej więcej tak: "Starzec wyszedł na ulicę. (...) Nie był już tak sprawny i wzrok już nie ten. Za rok skończy sześćdziesiąt lat." No panie... :-)

Dawno, dawno temu, za górami, za lasami, Ewa spędziła lato nad Wigrami... To fakt, kiedyś w wakacje pojechaliśmy nad to jezioro, a tamten czas wspominam bardzo dobrze. Dla jasności, obyło się bez morderczych sytuacji, no chyba że wspomnę walkę z komarami. Ale do brzegu. Bohaterka tej książki, podinspektor warszawskiej policji Ewa Lewicka wyjeżdża na krótki urlop do hotelu mieszczącego się w wigierskim klasztorze. Pechowo na miejscu znaleziono zwłoki, Lewicka nieformalnie przyłącza się do rozwiązania tej tajemniczej zagadki. To kryminał z tych lżejszych, co może być miłą odmianą, odpoczynkiem od tych przesyconych brutalnością i drastycznymi detalami. Mnie się podobało, nie mogło być inaczej, plusy za moją imienniczkę, za Wigry, za moje wspomnienia, za pojawienie się, chociaż tylko na chwilkę Czesia W. Polecam.

Paweł nie miał ochoty jechać do Olsztyna z dwóch powodów. Po pierwsze nie był dziennikarzem śledczym, ale wydawca prasowy, u którego pracował, chciał jego sprawozdania z serii bardzo tajemniczych morderstw dokonywanych na starszych mężczyznach w podolsztyńskich miejscowościach. Wbrew jego woli i chęciom "szefostwo uznało go za najlepszego kandydata do tej misji". A po drugie to było jego rodzinne, źle wspominane miasto, w którym mieszkał jeszcze gorzej wspominany ojciec. Na dodatek był piątek trzynastego i wizytę rozpoczął od przejechania psa, a w hotelu pomylono datę rezerwacji jego pokoju. Nic nie układało się według jego planów i po jego myśli. Jednak w miarę odkrywania szczegółów popełnianych zbrodni o znamionach rytuału, ich dopracowanych i starannie zaplanowanych szczegółów wzorowanych na męczeńskich śmierciach pierwszych chrześcijan i odkryciu łączącego ich charakterystycznego elementu w postaci białego, włochatego motyla wkładanego w usta ofiar, nieświadomie zaczął prowadzić własne, prywatne, coraz bardziej wciągające w swoje zawiłe meandry śledztwo. "Wiedział, że ma coś, czego nie mają inni. Miał motyla, który przeraża ludzi. […] Wiedział, że to zrobi wrażenie na ludziach w redakcji. Miał też już tytuł swojego reportażu". W śledztwie pomagał mu stryj, u którego zamieszkał na czas wizyty. Były ksiądz będący kopalnią wiedzy religijnej. To dzięki niemu podłoże zbrodni zaczęło być powoli rozwiązywaną fascynującą zagadką, która ostatecznie okazała się przykrywką dla dużo bardziej poważnego problemu niż działalność mordercy wymierzającego sprawiedliwość według protokołów sądowych męczenników Kościoła. Problemu biorącego swoje początki w przeszłości, w latach 70. To dlatego narrator zewnętrzny ukazywał naprzemiennie wydarzenia współczesne Pawłowi i mające na nie wpływ wydarzenia przeszłe, nadając im charakter kolejnych odsłon tożsamości zbrodniarzy, przeszłości ofiar, egzystencjalnych zmagań bohaterów powieści i wydarzeń, by ostatecznie spleść je w jeden ciąg zdarzeń doprowadzających do obnażenia najgorszej strony natury człowieka. Nawet nie wiem, w którym momencie Paweł z dziennikarza śledczego stał się potencjalną ofiarą uwikłaną w grę, w której końcówce dużą rolę odgrywały tragiczne wydarzenia z jego dzieciństwa, będące powodem konfliktu z ojcem. Autor podjął się karkołomnego zadania ukazania zła wynikającego z dobrych pobudek człowieka uwikłanego w system zależności, pozostawiając ocenę rozgrywanych wydarzeń mnie. Udało mu się stworzyć dylemat wyboru mniejszego zła, chociaż nadal zastanawiam się, czy zabicie człowieka może nim być, skoro życie jest największym darem, dobrem i wartością. Starał się przy tym dostarczyć mi jak najwięcej informacji, wprowadzając postacie o bogatej wiedzy specjalistycznej (teolog, lepidopterolog) i trochę w tym przedobrzył, bo lekko czułam tę dydaktyczną stronę powieści, a to za sprawą między innymi takiego pytania skierowanego do dziennikarza mającego, z racji wykonywanego zawodu, minimum podstawowego pojęcia o historii i współczesnym świecie – "Czy pan wie, co to jest kontrwywiad?" Jednak to nie koniec śledczych zmagań głównego bohatera. Na tylnej okładce przeczytałam, że jego losy będzie można śledzić w kolejnym tomie "Kłamca", a z wywiadu z autorem dowiedziałam się, że "Paweł Werens powróci w rodzinne strony. Los doświadczy go ponownie". Bardzo udany początek nowego cyklu z dziennikarzem śledczym w roli głównej, który nie chciał nim być, a został. naostrzuksiazki.pl

Na prawdę dobry thriller. Jedyne, co mi się nie podobało, to historie z życia Kociary. Najbardziej obrzydliwe opisy to rozdział z życia potwora. I pomyśleć ile potworów kryje nie jeden kraj, nie jeden dom i z pozoru kochająca się rodzina. Jakich można użyć chwytów, by doprowadzić do ubezwłasnowolnienia i okaleczania najbliższych nam osób? Książka na pewno dla ludzi o mocnych nerwach.

Drugi tom jest moim zdaniem lepszy od pierwszego. Do Ewy nie zapałałam jakąś specjalna sympatią ale policjanta Krzysztofa Sobolewskiego polubiłam. Będę kibicować tym bohaterom. Fabuła oparta o jakąś mistyczną wampiryczna wiedzę co daje ciekawy efekt. Akcja może nie pędzi z prędkością światła ale coś się tam dzieje. I gdy już byłam pewna, że zagadka została rozwiązana to wówczas autorka mnie zaskoczyła. Zaskoczyła nieoczekiwanym zakończeniem. To na plus oczywiście. Z pewnością sięgnę po kolejny tom z cyklu.

Jest to poniekąd ciężka lektura ze względu na język, jednak jest to celowe ponieważ autor chce wprowadzić nas w lata przedwojenne. Autor sprawił, że czytelnik naprawdę wczuwa się w ten klimat. Nie jest to książka którą czyta się w celu zrelaksowania, czytającMarionetkilepiej sięnaprawdę skupić na naszej lekturze ponieważ możemy się nieco pogubić.

Rozumiem sporo opinii niepochlebnych i skrajnych. Dla mnie opowieść jest bardzo ciekawa, może i jest dużo wesołych historii obyczajowych, które nie mają związku z głównym wątkiem kryminalnym. Z drugiej strony wyczuwam taką lekkość pisania pana Kobra, dzięki temu czuję się, jakbym równolegle czytał dwie książki o przeciwstawnych charakterach i ta długość łączna wcale mnie nie nuży. Z chęcią bym sięgnął po inne dzieła z tej serii. Ponadto nużą mnie już śledczy, którzy mają problemy z alkoholem, z narkotykami, przemocą domową itd. Tutaj mamy coś całkiem miłego.

Książka zapowiadała się ciekawie. Trochę czasu zabrało mi wczytanie się w nią, szczególnie we fragmenty z innych czasów. Dużo wątków, nie wszystkie zostały wyjaśnione (przynajmniej wg mnie). Część z nich tak jakby nie miała nic wspólnego z główną historią. Nie takiego zakończenia się spodziewałam. Mimo wszystko sięgnę po kolejną część, choćby w celu sprawdzenia czy autor się rozwija.

Fabuła książki bardzo mnie wciągnęła. Podobało mi się iż akcja dzieje się dwutorowo. Przyznam że trudno mi było z pełną klarownością wskazać zabójcę co uważam za kolejny plus. W sumie czy nie to zabawa w detektywa w domowym zaciszu zachęca nas do sięgania po kryminały? Z minusów dla mnie to: za dużo scen erotycznych z panem komisarzem i jego kochanką oraz sam motyw zdrady.

91/2023 (audiobook 55/2023) “Jak do tego doszło – nie wiem” śpiewa klasyk rodzimej pieśni kiczowatej. I tym razem w pełni mogę utożsamić się ze słowami wieszcza sporej części narodu ;) A dokładnie: nie wiem, jak doszło do tego, że… pomyliłem książki. :) Zamiast “Kryminalnego Wrocławia” Izy Michalewicz sięgnąłem po… “Kryminalny Wrocław” spółki autorskiej Guzowska, Krawczyk, Michalewska. Zorientowałem się dość szybko, że “coś tu nie gra”, no ale jak zacząłem, pomyślałem – to skończę. Nigdy nie przepadałem za krótkimi formami prozatorskimi. Ani jako dzieciak, ani jako młodziak, ani jako absolwent filologii polskiej, wreszcie – ani jako boomer. Potrafię oczywiście docenić arcydzieła gatunku i bynajmniej nie uważam takich form za coś słabszego czy gorszego a priori. Lubię po prostu, jako czytelnik, wnikać, wchodzić, wsiąkać stopniowo w świat przedstawiony, stawać się jego częścią. W tych formach siłą rzeczy nie jest to możliwe z uwagi na nikłą objętość formalną i treściową: zanim się człowiek “rozejrzy” po danym świecie – już trzeba go opuszczać. “Kryminalny Wrocław. Mroczne przechadzki po mieście” to właśnie zbiór opowiadań trzech autorek. Wbrew tytułowi – nie tylko kryminalnych, związanych ze zbrodniami. Kilka z nich to opowiadania iście fantastyczne (mam tu na myśli ich treść, nie swoje entuzjastyczne określanie ich poziomu). Autorki powzięły za cel wymyślenie krótkich, fikcyjnych rzecz jasna, historyjek związanych ze znanymi wrocławskimi lokacjami, czy charakterystycznymi atrakcjami. Znajdziemy to zatem opowiadania, których akcja ma związek np. z Mostkiem Pokutnic, z Mostami – Grunwaldzkim, Tumskim, z Halą Stulecia, fontanną Szermierza, windą paternoster, mitycznym Podziemnym Miastem. Raz nawet wybierzemy się na górę Ślężę. Poznamy też Wrocławskie Krasnale z dość ciekawej strony ;) Kłopot w tym, że opowiadania nie porywają. Owszem, mają swój potencjał, widać, że autorki mają pomysły. Pomysły te mogłyby się stać zalążkiem np. powieści. Ale zamknięte w ramach opowiadania, mam wrażenie, tracą swoją atrakcyjność, nie mają okazji się rozwinąć. Najciekawsza wydała mi się historia o autorce – widmo. Tej historyjce dałem się ponieść. Książki wysłuchałem w wersji audio, w interpretacji Piotra Grabowskiego (klasyk!) oraz Marii Seweryn – miła niespodzianka, wspaniała lektorka!

Pan Piotr Schmandt ma swój bardzo charakterystyczny styl, który mi odpowiada. Nie dziwi mnie jednak fakt, że ma sporo średnich ocen na LC. Bycie specyficznym i nie uleganie modzie kosztuje. Druga część cyklu nie zawiodła, ale jednak trochę zaskoczyła. Zaskoczyła dużo skromniejszym opisem tła. Nie mamy aż tak barwnie opisanych postaci, miast itd. Może autor stwierdził, że przecież to wszystko było już w części pierwszej i nie ma co się powtarzać? Mamy więc zamiast tego duże skupienie na sprawie do rozwiązania. Jak na tego autora można więc powiedzieć, że jest duże tempo i akcja rwie do przodu [z naciskiem na: ,,jak na tego autora ;-) ] Trochę czułem się jak przy Agacie Christie: Morderstwo, pojawia się świetny detektyw, szczegółowo przepytuje wszystkich podejrzanych i na koniec analizując szczegóły rozmów i zebranych dowodów obwieszcza kto jest winny. Mi ten schemat pasuje. Pasuje mi też klimat małych pruskich miasteczek. Odpoczywam przy tej serii, jednak jeśli lubicie np. Cobena, Nesbo itd. możecie się mocno zawiść a ilość niskich ocen na LC. się zwiększy. Tego bym nie chciał, więc zastanówcie się, czy naprawdę to książka dla Was.

Bałam się wejść w tę powieść. Z dwóch powodów, które były jednocześnie przewrotnymi motywami jej chęci przeczytania. Po pierwsze znałam możliwości autorki. Zarówno te warsztatowo-literackie, jak i posiadaną wiedzę socjologiczno-psychologiczną zdobytą na studiach. Kiedyś, z kilkanaście lat temu, samodzielnie odkryłam jej twórczość bez wcześniejszej wiedzy o niej, poleceń i namów znajomych czy choćby jakiejś reklamy. Byłam pod tak ogromnym wrażeniem przeczytanego wówczas "Owocu żywota twego", że na jednym z forów poświęconych dyskusjom o książkach, wymieniłam autorkę jako jedną z najbardziej niedocenionych polskich pisarek, o której się nie mówi, nie słyszy, nie wspomina i nie dyskutuje nad jej twórczością. Przynajmniej ja mam takie wrażenie. A przecież w swoim dorobku ma kilkadziesiąt książek. Być może bardziej znana jest jako pisarka dla dzieci niż dla dorosłych. Dla mnie była mistrzem w tworzeniu psychospołecznych obrazów małych, zamkniętych społeczności, tak sugestywnych i obrazowych, że książka, którą czytałam, dla mnie namacalnie ociekała ludzkim jadem. A tutaj powieść, jak ostrzegał napis na odwrocie, miała być dodatkowo thrillerem! I to był mój drugi powód do obawy. Lęku, że moja tak podziwiana do tej pory pisarka powieści społeczno-obyczajowych, spłyci swoje możliwości do gatunku o funkcji czysto rozrywkowej. Miałam więc solidne powody do obaw! Ale zaczerpnęłam porządny haust powietrza i zanurzyłam się w jej wykreowany świat miasteczka Nevada, gdzieś w stanie Iowa. Małego, spokojnego, sennego, bezpiecznego, w którym wszyscy mieszkańcy bardzo dobrze znają pozostałych, wiedząc o nich wszystko. Gdzie piastowane funkcje należą do kogoś z rodziny lub do rodziny sąsiada, z którym razem urządza się rodzinny grill. Gdzie "wszyscy, łącznie z okolicznymi farmerami, hodującymi bydło lub uprawiającymi kukurydzę czy soję, są w większym lub mniejszym stopniu ze sobą spowinowaceni lub zaprzyjaźnieni". Z podwórkami o niskich płotach budowanych bez obawy, że ktoś może kogoś okraść. Z niezamykanymi drzwiami samochodu czy domu, bez lęku o ewentualne włamanie. Gdzie ojciec może w spokoju poczytać gazetę, pilnując dziecka bezpiecznie bawiącego się w piaskownicy przed własnym domem, spod którego… znika! A kilka dni później jego matka odnajduje w tym samym miejscu skalp synka. Precyzyjnie zdjęty z czaszki nie post mortem. To jedno, makabryczne wydarzenie nie tylko wstrząsnęło całą społecznością Nevady, nie tylko zachwiało dotychczasowym poczuciem bezpieczeństwa, ale i zapoczątkowało proces dekamuflażu poszczególnych jej członków. Powoli wraz z miejscowym szeryfem Haigem, któremu do tego szokującego wydarzenia tylko wydawało się, że zna swoje miasto, stanowym detektywem Petersem i psycholożką Jennifer, w poszukiwaniu porywacza i mordercy, zaczęłam odkrywać przerażające tajemnice sypialni udanych małżeństw. Wnikać w niedostępne, mroczne zakamarki umysłu powszechnie znanych i szanowanych obywateli. Poznawać ukrywane i spychane w podświadomość okrutne wydarzenia będące udziałem obecnie szczęśliwych i spełnionych kobiet. Przyglądać się nałogom, ukrywanym wieczorami za kuchenną zasłonką przez ludzi sukcesu. Odsłaniać bolesną przeszłość osób lubianych i wzbudzających zaufanie. Na moich oczach portret uśmiechniętego i zadowolonego z życia społeczeństwa, zaczął się zmieniać w przerażający przypadek kliniczny, w którym główną rolę w jego funkcjonowaniu odgrywały najniższe instynkty ludzkie, zmieniające jego członków w psychopatyczne potwory i ich okaleczone fizycznie i psychicznie ofiary. I im dalej posuwałam się drobnymi krokami odkrywającymi kolejną tajemnicę w poszukiwaniu porywacza, tym mroczniejszy otaczał mnie klimat wydarzeń, tym gęstsza i bardziej duszna stawała się otaczająca mnie i bohaterów wiodących atmosfera przesiąknięta lękiem, strachem, zagrożeniem i niepewnością kto jest kim, tym groźniejsi wydawali mi się sympatyczni i mili bohaterowie i tym trudniej, mimo wszystko, było mi oderwać się od poznania do końca całej tajemnicy Nevady. Śledzenie maestrii tworzenia i podtrzymywania kamuflażu przez ludzi fascynowało mnie, ale jednocześnie niepokoiło, pozostawiając we mnie lęk i uczulenie na pewne jego symptomy postrzegane we własnym środowisku, w którym żyję na co dzień. Patrzę na nie i zastanawiam się, co tak naprawdę kryje się pod tym kamuflażem w blasku dnia, pod uśmiechem szanowanych osób, pod życzliwym słowem ludzi znaczących, pod miłym „dzień dobry” sąsiadów i pod czujnym okiem kamer programu Bezpieczne miasto? Mistrzowsko zakamuflowana książka! Od początku czułam, że powieści autorki należy się bać. Bez względu na gatunek, jaki sobie obierze do opowiedzenia o psychice ludzkiej, potrafi skutecznie przerazić, otwierając oczy na to, co niewidoczne. Pod pozorem dobrej rozrywki, przeniosła koszmar do mojej rzeczywistości. I to jest dopiero przerażające! http://naostrzuksiazki.pl/ http://naostrzuksiazki.pl/

Znalazłem w koszu z książkami, w Kerfurze (za 6.99 PLN) i przyznaję, że czytało mi się lepiej niż niejeden 5x droższy 'hit z Empiku'. Ciekawa sprawa kryminalna, interesujące (niektóre) postaci. Nużące jedynie momenty z życia prywatnego głównego bohatera (sprawy dot. Żony, dzieci, wyjazd do rodziców) czy nieco rozwlekłe opisy. które wtrącone zostały jakby na siłę. Zakończenie sensowne i dobrze podsumowujące całą kryminalną sprawę.

Jest coś bardzo wciągającego w powrotach do znanych bohaterów i właśnie to dała mi „Nie ma takiego miasta” Tomasza Konatkowskiego. To już kolejna część serii, dla mnie 3, i od pierwszych stron czuć, że autor nie zaczyna od zera. Wraca znajomy klimat, spokojne tempo i to charakterystyczne prowadzenie historii, które bardziej wciąga niż atakuje sensacją. Czytając, miałam poczucie, że wiem, gdzie jestem i z kim, a jednocześnie nadal chcę iść dalej. Fabuła oczywiście kręci się wokół policyjnego śledztwa, ale równie ważne są codzienne sprawy bohaterów, ich zmęczenie, relacje i drobne obserwacje miasta. Warszawa jest tu bardzo obecna, konkretna, z ulicami, po których się chodzi, a nie tylko o których się czyta. Do tego dochodzi Londyn, nie jako egzotyczna ciekawostka, ale realna przestrzeń, która ma sens w historii. Kilka razy łapałam się na tym, że sprawdzam miejsca na Google Maps. Ta książka naprawdę mi się podobała. Lubię ten świat i chyba już zdążyłam przyzwyczaić się do bohaterów, ich sposobu bycia i myślenia. Wątek londyński był dla mnie miłym urozmaiceniem i dobrze zagrał z całością. Jeśli znacie poprzednie części, to warto po nią sięgnąć. A jeśli nie, to ta seria naprawdę dobrze wynagradza cierpliwość

Niezbyt okazała książeczka, zaledwie 187 stron z dużą czcionką, ale nawet wciągająca. Gdyby tylko nie zawierała tylu opisów kart tarota... Chociaż z drugiej strony zależy, co kto lubi. Mnie tarot nie interesuje, więc te fragmenty zwyczajnie pominęłam. Fabuła ciekawa. Główną bohaterką jest dziennikarka, Weronika Daglewska, którą poznajemy w chwili, gdy właśnie spaprało jej się życie zawodowe i prywatne. W związku z tym kobieta wpada na pomysł pójścia do wróżki i poznania swojej przyszłości. Od wróżki Semiramidy wychodzi z mieszanymi uczuciami, a po kilku miesiącach dowiaduje się z mediów, że wspomniana wróżka nie żyje - wypadła z okna. Oczywiście policja uznała, że to samobójstwo i szybko zamknęła sprawę, jednak mąż Semiramidy kontaktuje się z Weroniką i prosi ją o pomoc w... odkryciu mordercy żony. Dziennikarka, redagująca kronikę kryminalną, podejmuje się poprowadzenia tej sprawy, ponieważ sama uważa, że coś się tu nie klei. Poza tym zawsze marzyła o pracy detektywa i własnej agencji detektywistycznej. I tak rozpoczyna się śledztwo pełne ciekawych zwrotów akcji. Pojawia się również więcej postaci, a pośród nich przystojny Damian, któremu Weronika przypadkowo ratuje życie... Kto okaże się mordercą? Jak dziennikarka poradzi sobie ze swoją pierwszą sprawą? Zajrzyjcie do książki. Zapewniam, że nie będzie to czas stracony :-)

Pierwsza książka przeczytana po dłuższej przerwie. Bardzo interesują mnie realia w których książka została osadzona. Bardzo lubię przedwojenny Gdańsk i retrokryminały. Autor w bardzo ciekawy sposób oddaje klimat miasta, odkrywając nowe miejsca i wplatając realne postaci tamtych tragicznych, pełnych napięcia, a za razem fascynujących czasów.

Zasadniczo było by super gdyby... Gdyby autor nie postanowił skomplikować fabuły do stopnia dość zbliżonego do Morderstwa w Orient Expressie. I o ile u Agathy to był ciekawy zabieg i pomysł się bronił, o tyle w tym przypadku wychodzi ciężko. Więc w sumie jest nierówno, bo książka czyta się dobrze, tylko w pewnym momencie człowiek zaczyna wątpić czy w tej fabule jest choć jeden bohater, który nie jest czyimś synem, córką, albo w inny mniej formalny sposób nie jest powiązany z ofiarą. Co powoduje przesyt i w dość dobrą książkę zwyczajnie psuje.