Jak to robią twardzielki

Czy w życiu niebrzydkiej, niegłupiej i niebanalnej Karoliny znajdzie się jeszcze czas na prawdziwe uczucia? Czy zbliżająca się czterdziestka to smuga cienia, czy początek Nowego? Czy najlepsza szafa w mieście, dyskoteki, imprezy i przygodni kochankowie to rzeczy zdolne zapełnić pustkę? Jak przestać myśleć o toksycznej miłości sprzed lat, jak nie zasypiać w samotnym mieszkaniu, jak nie zgorzknieć w kołowrocie pielęgniarskich dyżurów? Szalony pacjent, spełniona rodzinnie i zawodowo przyjaciółka z dzieciństwa, dopiero wchodząca w życie chrześnica-studentka, wirtualny świat internetowych społeczności i całkiem realne skomplikowane doświadczenia koleżanek z pracy, kochający naiwną miłością rodzice, absolutnie nieoczekiwana i niechciana ciąża - to bagaż doświadczeń zdolny odmienić niejedno życie. Czy bohaterka odnajdzie w sobie dość sił, by powrócić do korzeni, wyrwać się z pułapki codzienności i rutyny, zachwycić dniem powszednim, słońcem, zapachami? Czy wystarczy jej odwagi, by spróbować jeszcze raz?

"A właśnie, że tak" to druga po "Grze o miłość" książka Justyny Szymańskiej, jaką przeczytałam. Jak i poprzednia ta również opowiada o kobietach z różnych pokoleń. I podobnie jak w tamtej najbardziej odważną jest najstarsza z nich. To ona potrafi się w pełni cieszyć życiem i próbuje tym zarazić młodsze dziewczyny, motywując je do działania. Okazuje się, że warto marzyć i nie rezygnować z tych marzeń, a gdy nadarzy się okazja, by coś w swoim życiu zmienić - nie bać się tych zmian, bez względu na wiek i stan, tylko odważnie wychodzić im naprzeciw. A wtedy, gdy my stajemy się szczęśliwi, to i wszystko wokół nabiera innych wymiarów. "A właśnie, że tak" to ciepła opowieść o perypetiach życiowych, o niespełnionych marzeniach i wynikających z tego zgorzknienia, które dopada nas na różnych etapach życia i bez względu na wiek. O stagnacji, którą ciężko przełamać. Ale przede wszystkim o tym, że to od nas zależy jak żyjemy, czy się poddajemy i wiecznie narzekamy, czy jednak staramy się o siebie zawalczyć nawet z najbliższymi, którzy w zasadzie nie mają wyjścia....muszą postarać się zaakceptować nowe i zobaczyć w nas nie przedmioty, a osoby. Autorka swych bohaterek i ich perypetii nie traktuje lekko, ale jednak z pewną dozą humoru, co sprawia, że jest to lektura nieskomplikowana, w trakcie której kibicuje się z sympatią każdej z bohaterek : - Alinie, która wreszcie da - poprzez catering - upust swemu kulinarnemu zacięciu i postanowi wyjechać, mimo niezadowolenia męża, do sanatorium; - Jolce, która zacznie się realizować jako fotograf , ponadto zrozumie kto jest ważny w jej życiu, - Irenie, która pojmie, że w jej wieku jeszcze można ułożyć sobie życie, że to żaden wstyd nie pozostać wieczną wdową, - Klarze, która w końcu zrozumie, że mąż nigdy do niej nie wróci i że traci tylko czas, próbując nakłonić go do powrotu. "A właśnie, że tak" czytało mi się bardzo dobrze, bo to lekka i przyjemna lektura. Lubię dobrze napisane książki, których czytanie nie tylko odpręża lecz również zaraża optymizmem, którego tak nam brakuje.

Były sobie dwie siostry, a ich matka Katarzyna miała wkrótce świętować pięćdziesiąte urodziny. Julia i Monika mimo odmiennych temperamentów wzajemnie się wspierają i dopingują do pozytywnych zmian. Dzięki zakładowi z Moniką Julia poznała męża Damiana, gdy jej związek z Jackiem się wypalał. Kobietom w perypetiach uczuciowych i zawodowych pomaga wróżka Eleonora. Wdowa założyła agencję matrymonialną i powoli zdobywa renomę jako że coraz więcej par w średnim wieku zostało skojarzonych z sukcesem dzięki staraniom Katarzyny. Jednocześnie ktoś obserwuje Julie i Damiana z ukrycia, i wątek kryminalny stopniowo przyćmiewa wszystkie inne pomysły fabularne. Julia jest artystką, ale od pewnego czasu cierpi na niemoc twórczą gdyż straciła dziecko (cztery lata wcześniej). Na domiar złego Damianowi przydarzył się dziwny wypadek został potrącony i z poważnymi obrażeniami wylądował w szpitalu. Śledztwo utknęło w martwym punkcie. Interesujące postaci, przebojowa, wojownicza i nie chcąca się ustatkować Mona kontra macierzyńska Julia to ujmujące bohaterki, o których losach chce się czytać. Mimo że sprawa wypadku i rożnych kłopotów sióstr jest poważna, wszystkie sytuacje i komplikacje opisane są z humorem i ciepłem. Jest to dość rozrywkowa lektura, zwłaszcza gdy spojrzy się na działania agencji, wymagania klientek, absurdalne sytuacje w które się pakują kobiety. Julia podejrzewa męża o zdradę, nie potrafi się tym samym zrewanżować. Damian od dwóch lat łoży na niewidomą kobietę, której mąż był jego przyjacielem. Na szczęście nieporozumienia między małżonkami da się wyjaśnić. A przygodny Adam z którym miała zdradzić męża zainteresował się Monia, co przyjechała odholować ululaną siostrę do domu. Monika i Adam odbędą podróż w przeszłość Damiana, by ustalić, kim jest prześladowca, dlaczego się chce mścić na ich rodzinie. Wątek kryminalny jest potraktowany z przymrużeniem oka, niektóre incydenty podkreślają rozrywkowy charakter tej powieści. Całkiem miła odskocznia od codziennych problemów bardziej prozaicznej natury.

"Zamówienie z Francji" i "Francuskie zlecenie" to ta sama książka, o czym niestety nie wiedziałam. W bibliotece na książkach widniały kolejno cyferki I i II, nawet upewniłam się u pań bibliotekarek, czy to jest pierwszy i drugi tom , co potwierdziły. Po przeczytaniu mniej więcej połowy "Zamówienia..." z ciekawości sięgnęłam po tę drugą i .... wyobraźcie sobie moje zdziwienie jak czytałam TO SAMO!!! Wówczas zagłębiłam się w LC no i wreszcie wiedziałam o co chodzi. I w drugiej części powieści już zostałam przy "Francuskim zleceniu", jako że niby bardziej aktualna i nowsza. Powieść bardzo dobra, z tajemnicami rodzinnymi i miłością w tle. Akcja dzieje się na francuskiej Prowansji pachnącej lawendą, w pięknym, starym domostwie pełnym portretów przodków. Bohaterowie mają polskie korzenię i nestorka lodu skrzętnie dba o to, aby każdy członek rodziny posługiwał się językiem przodków. I właśnie przez ten siłą rzeczy okaleczony język, historia w wielu miejscach jest wręcz komiczna. Z przyjemnością sięgnę po prawdziwy II tom, czyli "Francuski klejnot" gdyż ciekawa jestem dalszych losów Ewy i jej francuskich przyjaciół. Już mam pewne przeczucia, czy to aby tylko przyjaciele?

Druga część jest chyba lepsza niż pierwsza. Denerwowała mnie Adela, tym ciągłym wycofywaniem się i analizowaniem motywów postępowania Gabriela. Poza tym ta pokora wobec rodziców, którzy nigdy jej nie kochali jest nienormalna. Jak można mieć pretensję i żal przez całe życie do dziecka za własne grzechy. Iście po chrześcijańsku. Ale kto czytał pierwszą część warto przeczytać i drugą.

Zabawna, pełna humoru i trafnych spostrzeżeń historia młodej mężatki Patrycji, której najważniejszymi wyzwaniami u progu dorosłego życia jest poskromienie wścibskiej teściowej (na szczęście na stałe mieszkającej o odległości ok. 500 km: Wrocław - Gdańsk) i oraz znalezienie wymarzonej pracy. Nie zawsze wszystko idzie po jej myśli, często zderzenie z rzeczywistością boli, ale małymi kroczkami osiąga swoje cele. Polecam, szczególnie kandydatkom na panny młode książka napisana prostym i lekkim językiem, miła odprężająca lektura przekazująca z humorem wiele życiowych prawd.

Bardzo przyjemna lekka lektura w sam raz na letnie wieczory. Główna bohaterka Karolina jest młodym lekarzem weterynarii. Przyjeżdża na wieś do swojego dziadka dawnego lesniczego. Chce pomóc lokalnemu weterynarzowidr Bartnikowi przy szczepieniu psów. Jego choroba sprawia, że Karolina postanawia zostać na wsi. W pewnym sensie Karolina jest feministką. Walczy o uratowanie szkoły dla dzieci wiejskich i potrafi udowodnic swoim charakterem, że kobieta również może wykonywać ciężką pracę wiejskiego weterynarza. Jest również wrażliwą osobą. Otacza opieką kuzyna Miłosza i Luizę- dzieci,których rodzice wyjechali na badania naukowe do ciepłych krajów. Bardzo pozytywna postać, która dzielnie realizuje marzenie z dzieciństwa o pozostaniu weterynarzem. Motto ksiązki brzmi: Nie bójcie się realizować własnych marzeń. One nadają życiu sens. Polecam tę książkę.

Jak wszystkie książki Pani Renaty tak i ta spełniła moje oczekiwania. książka opowiada o czterech kobietach, które połączyła przyjaźń. Autorka pokazuje jak na czym polega przyjaźń i wspólne rozwiązywanie problemów. Książka napisana w prostym, zrozumiałym stylu. Czyta się ją po prostu szybko, miło, lekko i przyjemnie. Dobra książka poruszająca ciekawe i ważne tematy.

Życie! Często słyszę taką „pocieszającą” odpowiedź na wyliczane skargi ludzi zmęczonych kapryśnością, niesprawiedliwością czy bezwzględnością losu. I gdyby taka rozczarowana osoba zapytała mnie dlaczego tak jest, a nawet być musi, podsunęłabym jej tę książkę, która jak żadna inna, bez silenia się na wielką filozofię bytu i niebytu, w sposób przystępny, a przede wszystkim obrazowy i niestety bolesny, odpowiada na te, a dla osób bardziej wnikliwych, również i inne pytania. Ja znalazłam w jej przeogromnym bogactwie fabuły kilka paraboli, mając świadomość, że jest ich tyle, ilu ludzi ją czytających. Dla mnie przede wszystkim tłumaczy, że życie jest jak matka cierpiąca na rozszczepienie osobowości. Jednego roku, dnia, godziny czy nawet minuty głaszcze człowieka po głowie stawiając na piedestale wiary w jego możliwości, by prawem koła fortuny w jednej chwili, z mocą furii nienawiści, zrzucić z niego, pogrążając człowieka w depresyjnej niemocy i bezsilności wobec jej chwiejnej natury. A my, ludzkie dzieci, mimo wszystko, kochamy to piękne i niebezpieczne, dające i odbierające, budujące i niszczące nas życie całą duszą i sercem całym, jednocześnie go… nienawidząc. I tylko od nas samych zależy czy nas złamie, wypaczy, okaleczy, skrzywi czy wyposaży w zerodniowy exploit, „hakus pokus”, zaklęcie, na które nie ma przeciwzaklęcia. Tajemniczy, indywidualny, osobisty, nieznany nikomu innemu kod łatania dziurawego życia czyniąc go krainą szczęścia. Opowieść o dwoistości życia w tej książce również musiała być dychotomiczna. Począwszy od dwóch jej współtwórców różniących się wszystkim. Płcią mającą wpływ na postrzeganie świata i logikę myślenia męskich i kobiecych postaci, miejscem zamieszkania (Polska-USA) wprowadzającym polskich bohaterów w amerykańską rzeczywistość, dorobkiem zawodowym (autorka kilku książek – strateg zarządzania) gwarantującym solidny warsztat pisarski i wiarygodną zawartość merytoryczną powieści oraz doświadczeniem życiowym, osobistym – ten czynnik X nadający powieści cech indywidualnych, specyficznych twórczego duetu. Poprzez dwoje, wiodących bohaterów powieści o różnych doświadczeniach z przeszłości, dających mi możliwość podwójnego spojrzenia na opisywane wydarzenia z perspektywy osoby wchodzącej w nowe środowisko pracy (pani psycholog) i osoby będącej jego wieloletnim członkiem (informatyk). Dwoje ludzi opisujących rodzącą się najpierw nieufną znajomość, potem ostrożną przyjaźń, przekształcającą się powoli w bardziej zażyłe uczucie, widziane i opowiadane naprzemiennie z perspektywy kobiety i mężczyzny, kiedy nielubiana niepewność, zawsze towarzysząca zauroczeniu, mogła być zastąpiona pewnością tego, co czuje druga strona rodzącej się miłości. Antagonistyczny charakter środowiska hakerów podzielonych cienką, delikatną linią na tych dobrych, chodzących w białych kapeluszach po słusznej stronie mocy i tych złych z czarnymi kapeluszami na głowach, którą tak bardzo łatwo przekroczyć, zmieniając niepostrzeżenie kolor nakrycia głowy. Dwa światy, w których żyje współczesny człowiek – ten realny i ten wirtualny, który w rękach szalonego hakera może być równie niebezpieczny co namacalna rzeczywistość za oknem. Dwutorowość czasu. Teraźniejszego z toczącymi się coraz szybciej, wciągającymi mnie niczym wir, wydarzeniami tu i teraz, przerywanego retrospektywnymi migawkami świadomości z przeszłości Beaty i Roberta. I wreszcie na podwójnym obliczu miłości skończywszy. Pozwalającej z jednej strony na zaspokajanie potrzeby seksualnej z wieloma partnerami, by z drugiej strony skazać na zatracenie się w szaleństwie uczucia tylko do jednej, prowadzącego do samozniszczenia zawodowego czy nawet samobójstwa. Jednym słowem schizofrenia życia i jego przerażające mnie cechy – chaos, nieprzewidywalność, ambiwalentność, zmienność, dwubiegunowość, w którym ja pełnię rolę odbijanej piłeczki od skrajności do skrajności, a w którym jakoś sobie daję radę, jakoś żyję, a nawet uwielbiam je. Dlaczego? Bo znalazłam swój „hakus pokus”, na znalezienie którego każdy ma szansę. I to jest ta optymistyczna myśl w tej powieści. Ale… Nie zachowałaby ona swojej zasady dwubiegunowości, gdyby podsuwała tylko tą jedną. Jest jeszcze druga, pesymistyczna – jeśli jestem sierotą życiową o niskim poziomie inteligencji emocjonalnej, społecznej czy intelektualnej to nie mam szansy na znalezienia hasła, nawet gdybym szukała go wieczność. Życie to gra dla najlepszych hakerów. Piekielnie niebezpieczna, bo nieprzewidywalna i dla ludzi gotowych do niekonwencjonalnych zachowań. A co z normami moralnymi? Zawsze mogę stanąć po dobrej lub złej stronie mocy. Wybór należy wyłącznie do mnie. Niesprawiedliwe? Życie! http://naostrzuksiazki.pl/

Szczególnej uwadze miłośnikom polskiej literatury polecam książkę ZEMSTA Małgorzaty Maciejewskiej Jak pomścić samobójczą śmierć przyjaciółki? Jak załatwić wiarołomnego męża i jego wredną kochankę? To nie kryminał. Nie jest to romans. To opowieść o lojalności i przyjaźni do końca świata. Mimo gorzkiego tematu przewodniego książka jest napisana lekkim językiem, z humorem i fantazją. Warto przeczytać! Szkoda, że autorka poprzestała na tej jednej książce. Nie tracę nadziei, że znowu napisze coś tak rewelacyjnego.

Książeczka czekała sobie na odpowiednią chandrę i w końcu trafiła! I rewelacyjnie spełniła swoje zadanie, czyli rozgoniła ją na cztery wiatry. Świetna opowieść, z poczuciem humoru i ze zwierzakiem jako jednym z bohaterów (a może z postaci drugoplanowych, jak kto woli). Opowieść jest prowadzona przez trzech przeplatających się narratorów (Michała, Renię i Egona),aczkolwiek te dwie ostatnie występują rzadziej i to raczej dobrze robi książce, bo ten pierwszy punkt widzenia jest najciekawszy i najpełniejszy. Dwa pozostałe moim zdaniem nie bardzo wyszły (kobiecy i zwierzakowo-psi punkt widzenia),więc można było z tego spokojnie zrezygnować. Za to pomysły Michała na przetrwanie w pracy jako dziennikarza lokalnej gazety, dorabiającego na boku utrzymywaniem nicka na portalu z koszykówką dla swojego szefa - rewelacja! Dla tego warto było wziąć tę książkę do ręki, szczególnie że profil Autora skręca z reguły w zupełnie inne rejony pisarstwa (SF).

Solidarność jajników Po książki obyczajowe sięgam rzadko. Tym razem skusiła mnie liczba kobiet będących trzonem tej powieści. To przyjaciółki. Kobiety w różnym wieku i w odmiennej sytuacji rodzinnej i majątkowej. Nie oceniają się wzajemnie. One sobie pomagają, bo życie bywa trudne. Joanna mieszka na wsi i na tejże organizuje babskie spędy, by móc porozmawiać, odpocząć i wyrzucić z siebie co gniecie jeśli gniecie. Podzielić się radością też można, jeśli taka jest w człowieku. To piękna opowieść o życiu i o tym jak ważne są więzi. Barbara tkwi w przemocowym małżeństwie choć na pozór jej mąż to wzór cnót wszelakich. Martyna mieszka ze starą ciotką i szuka miłości przez internet, bo w realu jej nie zaznała. Małgosia z kolei to pani po rozwodzie, który pozwolił jej docenić byłego męża w porównaniu z mężami innych pań i gdy spojrzała na niego z oddalenia, gdy go zabrakło. Jest jeszcze Agata biczująca się za to co zawiniła córce. Dzięki przyjaźni kobiety trzymają pion, nie załamują się, dostają wsparcie i realną pomoc gdy jej potrzebują. Wiedzą, że nie są na świecie same. Bardzo przyjemna książka na zimowy wieczór, z dużą dawką dobrej energii, optymizmu i wiary w lepsze jutro.

Kornelia to niezależna trzydziestoletnia singielka niezależna finansowo, pracuje zawodowo w księgarni, ma trzy najlepsze,wspaniałe przyjaciółki Igę, Gosię, Dorotę które są bardzo szczęśliwymi kobietami, matkami w związku chcą tego samego dla Kornelii, męskiego ramienia wyswatać ją, żeby poznała idealnego, uczciwego mężczyznę i była szczęśliwa. Kobieta ma męża, z którym się rozstaje małżeństwo jej się rozsypuje. Gdy poznaje Piotra pracującego budowlańca zakochuje się w nim, czuje się bardzo szczęśliwa, lecz kiedy dowiaduje się, że ma budować autostradę na jej posesji oburzona jest, ich drogi się rozchodzą. Zwariowane przyjaciółki Kornelii wyszukują swojej przyjaciółce coraz to innych facetów, wyselekcjonowanych lecz Kornelia trafia na nieudaczników, dziwaków samych,z którymi nie chce mieć nic do czynienia. Poznaje też drugiego konkurenta do jej ręki Dżerrego jest miejscowym anglistą, adoratorem Kornelii niby spokojny, miły człowiek, a jest osobą o kilku twarzach, pomysłów dużo ma na życie. Irytowała mnie bratowa Kornelii damulka z bożej łaski drwiła, kpiła z Kornelii karygodne to jest zachowanie jest, Piotra nie obdarzyłam sympatią uważał się za paniczyka. Natomiast Kornelia to ciepła, barwna,wspaniała postać wzbudziła we mnie mnóstwo sympatii. Bije ciepło, dobroć od niej. Cała ta powieść rozgrywa się w malowniczym, pięknym, turystycznym miasteczku nieopodal Krakowa.Swoje całe życie spędziła w "Zamkowej Willi" gdzie mieszka z rodzicami i swoim bratem. Urocza atmosfera w tym miasteczku urzekła mnie, wszyscy o sobie wiedzą, a jak chcą się czegoś dowiedzieć to wybrać się trzeba do fryzjera, gdzie z nowymi,świeżymi plotkami jest się na bieżąco wszystko wie się o każdym mieszkańcu. Renata.L.Górka stworzyła piękną, mądrą historię opowiadającą o Kornelii kobiecie, która dokonała wyboru dla siebie, że bycie singielką nie jest takie złe jest jej z tym dobrze, jednak po jakimś czasie zaczyna tęsknić za prawdziwym uczuciem,szczęściem.Na Igę, Gosię, Dorotę może zawsze polegać, wspierają ją bardzo pragną by wreszcie znalazła tego jedynego, właściwego partnera na całe życie by ktoś ją pokochał. Zaskoczona jestem powieścią,wzruszyła mnie i zaciekawiła jest to literatura obyczajowa porusza ludzkie serca. Wspaniale mieć takie cudowne, fajne przyjaciółki jak Iga,Gosia, Dorota, Nela. Gdy potrzebujemy je to zawsze będą przy nas, nie zawiodą nas wcale. Są zawsze na dobre i na złe w trudnych chwilach. Tak jak na wspaniałą, kochaną rodzinę możemy liczyć w każdej chwili zawsze. "Cztery pory lata" to piękna historia o przyjaźni, miłości, rodzinie najważniejsze to wartości w życiu, jest to niesamowita wycieczka po uroczych i przepięknych "Zielonych zakątkach"Przeniosłam się w ten wyjątkowy, ciekawy świat przyrody, słuchając śpiewu ptaków, czułam zapach pięknego lasu, otaczającą przyrodę. Jest to powieść życiowa,wspaniała i pogodna z przyjemnością ją przeczytałam pełna emocji,niezwykłych opisów, bardzo wzruszyłam się przy tej książce.

Totalnie nie wiem co myśleć o tej historii. Początkowo byłam skłonna nawet ją odstawić, ale że nie lubię tego robić, postanowiłam dać jej szansę. W gruncie rzeczy bardzo mało wiemy o naszej głównej bohaterce, Magdzie. Jesteśmy obserwatorami tylko niewielkiego epizodu z jej życia, widzimy jej chęć zmiany. Parę słów które opisują tę książkę to: odchudzanie, papierosy, ćwiczenia.. wątek z Filipem i z małżeństwem Groszów chyba w tym wszystkim najciekawsze. Od połowy książki zaczęłam też kibicować naszej bohaterce w jej drodze bo i jakby autorka trochę "lżej" pisała.

Pięć koleżanek będąc na pierwszym roku studiów w Krakowie, w celu poprawienia sobie samopoczucia zakłada "Klub dobrej widomości". Mają spotykać się co miesiąc by "podbudować" się nawzajem. Nie przypuszczały,że te ich spotkania przetrwają 10 lat. Akcja książki zaczyna się właśnie po tych dziesięciu latach. W grupie widujacych się systematycznie przyjaciół pozostali: Olga,Weronika,Hanka i od jakiegoś czasu Cyryl.Każda z tych osób zajmuje się czym innym. Na spotkaniach mówią wyłącznie o pracy, nigdy o życiu prywatnym.Gdy Hanka zwierza się ze swoich planów zawodowych.Reszta uświadamia sobie,że tak na prawdę to niewiele wiedzą o swoich kłopotach. Olga jest główną bohaterką,jest utalentowaną malarką. To o niej dowiadujemy się najwięcej. O jej pracy,rozpadającym się związku,szukaniem siebie z przed lat, tęsknocie do domu rodzinnego i o pewnej tajemnicy jej rodziców. Wycieczka z bratem w Tatry staje się odskocznią od codziennej rutyny.Pozwala jej podjąć bardzo ważną dla niej życiową decyzję. Jest to ciekawa i mimo tragicznych momentów ciepła opowieść o sile przyjaźni nie tylko kobiecej. O szczęściu,szacunku i miłości do której każdy ma prawo bez względu na płeć,wiek czy orientację seksualną. Książka bardzo mi się podobała, natomiast okładka wcale. Według mnie insynuuje jakieś ciągłe babskie imprezki w treści, a to nieprawda. Przeczytana w ramach zaległego październikowego wyzwania "Trójka-epik"

Kolejny raz przekonujemy się, że kontynuacja nie musi być powielaniem i tylko uzupełnieniem wątków z pierwszej części. Kontynuacja Klubu Matek Swatek to prawdziwa komedia pomyłek. Czytelnik nie może się nudzić przy energicznych emerytkach, które tym razem jako teren swoich akcji wybierają Londyn. Świetnie odnajdują się w nowych realiach. Nawet, jeśli podobnie jak czytelnika, zaskakują je poczatkowo sploty zdarzeń i zwroty akcji, to jak przystało na przebiegłe agentki, nie dają tego poznać po sobie. Plotą sieci. Zastawiają sidła. Same wpadają w inne. Z wdziękiem wychodzą z "miłosnych i życiowych opresji". Pojawają się nawet wątki kryminalne. Dobra lektura, tylko ciut za krótka. Ciekawe, czy swatki zdecydują się na kolejne rozszerzenie zasięgu swojej działalności i będziemy mogli spotkac się z nimi w nowym tomie powieści?! Kiedy wydaje się, że wszystko idzie jak po maśle, same swatki wpadają w sidła miłości. Wychodzi też na jaw, że nie każdy jest tym, za kogo się podaje. W Londynie robi się gorąco...

Powieść to lekka i zabawna, ale nie dajcie się zmylić! Kunszt literacki pani Ewy jest imponujący, doskonale rozprawia się z mitem, że powieści obyczajowe są mało ambitne. Niezmiernie ciekawa fabuła połączona z umiejętnością snucia opowieści sprawiła, że zaczytana zastygałam w bezruchu nad kubkiem kawy, nie zauważając, że cienka strużka kapie mi na spodnie, i ukradkiem podczytywałam w restauracji czy kolejce do toalety. Motyw kolumbijskiej zakonnicy? Nikt mnie nie przekona, że to nie jest genialny pomysł! Zachwycił mnie też sposób budowania postaci - mimo, że absolutnie nie powinnam utożsamić się z Agatą, która jest w kompletnie innym momencie życia niż ja, totalnie przepadłam, do tego stopnia, że nawet nie przyszło mi do głowy kwestionować, czy morderstwo męża i jego kochanki to aby na pewno najlepszy pomysł... Biegnę do mojej nadmorskiej księgarni po kolejne powieści tej autorki! @papierowa.julia

No kochana, ale się "wpakowałaś"! Jeden - zdrajca, drugi - nieudacznik życiowy. Czy ty - mądra, sympatyczna, energiczna kobieta - nie możesz lepiej lokować swoich uczuć? Nie? Ok, masz rację. W innej sytuacji nie mielibyśmy okazji uśmiechnąć się, zdziwić, podyskutować z tobą podczas lektury "Kudłatej". Co masz w zamian? Wspaniałe dzieciaki, niezawodne pzyjaciółki i nas - czytelników (sprzymierzeńców).

W pełni się zgadzam, że to "lekka, zabawna, obfitująca w niespodziewane zwroty akcji, komedia kryminalna z wyraźnie zaznaczonym wątkiem romansowym". Całkiem nieźle się tego słuchało. Audiobook czyta pani Katarzyna Hołyńska, a trwa ponad 7 i pół godziny. "Kłopoty z nieznajomym" to komedia kryminalna z przymrużeniem oka. Warto zwrócić uwagę na to, że historia napisana przez panią Maję Kotarską, powstała w 2009 roku. #lubimyczytac #komediakryminalna #majakotarska #legimi #czytamzlegimi #audiobook #porwanie #morderstwo

Główna bohaterka to Laura matka małego chłopca Miłosza nazywanego też dzidzią. Jest historykiem sztuki i ma ponad trzydzieści lat, zajmuje się swoim synkiem i udziela się na forum internetowym. Jest to przyjemna, ciepła, zabawna lektura z dobrym humorem...była fajną książką,dla mnie przyjemnym relaksem.