Gobelin

Nie zainteresowała mnie.

Nie zainteresowała mnie.

Według schematu

Książka Barbary Kosmowskiej "Gobelin" zaliczana jest do tzw. literatury kobiecej, czyli pisanej przez kobiety, dla kobiet i o kobietach. Utwory te posiadają swoje utarte schematy i ta powieść też się ich trzyma.
Są zatem przyjaciółki, panie powiązane przeszłością, teraźniejszością i zapewne też w przyszłości ich więzy pozostaną nierozerwalne. Pomagają sobie wzajemnie, wspierają w trudnych chwilach. Do tego stopnia, że czytelnika coś brzydko nazwanego trafia, że w swym życiu na takich ludzi nie trafił. A może trafił i porównuje epicka przyjaźń ze swoją?
Jest oczywiście miłość. I ta dobra, i ta niedobra, i ta , która minęła, i ta której już nie będzie. Bo miłość to sedno powieści dla kobiet. Panie pragną każdego rodzaju miłości. Zwłaszcza gdy można o niej poczytać. Bo w życiu to różnie bywa. Wymarzony dawniej mężczyzna siedzi w fotelu z butelką piwa i podnieca się do jakiejś Ligi Mistrzów w wykonaniu ponad dwudziestki facetów biegających po boisku za piłką. A w książce nawet ten zły jest inny, bo jak już ma kochankę, to o nią dba.
W powieści damskiej panie robią zawodowe kariery. W "Gobelinie" - artystyczne, bo o artystach ta książka. A artystka to dobry temat. Takiej wszystko wypada i wszystko może. W alkoholizm też wpada. Ba, w niechcianą ciążę też zachodzi, a potem z radością rodzi maleństwo. Artystka czasami wykona jakąś pracę artystyczną, czasami coś zarobi, ale tak na serio to nieustannie pytamy skąd ma pieniądze, bo nawet mieszkanie na strychu chce kupić.
Faceci też są. Tacy jacyś nijacy. Nawet ten wymarzony i upragniony okazuje się być jakiś taki dziwny. I nie ma w tym nic dziwnego. W literaturze kobiecej panowie są tylko tłem do ukazania przeżyć płci zwanej piękną. Chcecie męskich postaci? To poczytajcie takiego Hemingway'a ( nie mylić z raperem!).
Czyżby więc powieści nie dało się czytać? Wprost przeciwnie. Jest to utwór do przeczytania. Formą nawiązuje do sagi lub telewizyjnych seriali, które "wciągają". Brniemy zatem w słowo pisane, ciekawi nas, co będzie dalej, kto komu i jak pomoże, co wybierze i jaką drogą podąży, może ku następnej części powieści i następnej.... by powstała trylogia. Bo już polubiliśmy bohaterki, jesteśmy ciekawi, jak dalej potoczą się ich losy. Bo to takie przysłowiowe dziewczyny z sąsiedztwa, z ludzkimi problemami, historiami nie z pierwszych stron gazet, czego symbolem jest biedny dziennikarz, który nie ma o czym pisać.

Bo taka jest literatura kobieca.

Według schematu

Książka Barbary Kosmowskiej "Gobelin" zaliczana jest do tzw. literatury kobiecej, czyli pisanej przez kobiety, dla kobiet i o kobietach. Utwory te posiadają swoje utarte schematy i ta powieść też się ich trzyma.
Są zatem przyjaciółki, panie powiązane przeszłością, teraźniejszością i zapewne też w przyszłości ich więzy pozostaną nierozerwalne. Pomagają...

Ciężko mi się czytało. Ale w sumie niezła .

Ciężko mi się czytało. Ale w sumie niezła .

Do książki powróciłam po wielu latach. Tym razem zrobiła na mnie niesamowite wrażenie. Czytając miałam wrażenie, że stoję obok i obserwuję życie takie jakie jest naprawdę : słodkie - gorzkie.

Do książki powróciłam po wielu latach. Tym razem zrobiła na mnie niesamowite wrażenie. Czytając miałam wrażenie, że stoję obok i obserwuję życie takie jakie jest naprawdę : słodkie - gorzkie.

Droga przez piekło.
Walka z własnymi lękami, strachami.
Podejmowanie decyzji, wyborów.
Godzenie przeszłości z teraźniejszością.
Nałóg - alkohol, złudne poczucie bezpieczeństwa, dające zapomnienie i ukojenie.

"Można powiedzieć, że nigdzie mnie nie ma. Poza materacem, kołdrą, nocnym sklepem, w ogóle nie bywam. Pozostałam na wyciągach z konta w postaci kilku liter. Z nazwiskiem, które też straciło ważność. Jak ja."

Warto przeczytać. Dobra lekcja zawarta w prostej historii.

Droga przez piekło.
Walka z własnymi lękami, strachami.
Podejmowanie decyzji, wyborów.
Godzenie przeszłości z teraźniejszością.
Nałóg - alkohol, złudne poczucie bezpieczeństwa, dające zapomnienie i ukojenie.

"Można powiedzieć, że nigdzie mnie nie ma. Poza materacem, kołdrą, nocnym sklepem, w ogóle nie bywam. Pozostałam na wyciągach z konta w postaci kilku liter. Z...

Pozwoliłam sobie wykorzystać tę fotografię w takich barwach, ponieważ uważam, że jest trafiona w 100% w historię opisaną w książce.
Barwy przypominają gobeliny, które tka Anna (również są takich smutnych kolorów) , a z drugiej strony przypominają mi życie opisanych ludzi bez żadnych barw. Samotność.... Anna również była samotna przez co uciekła się do alkoholizmu.. W książce nie jest opisana jedna historia, każda łączy jednak coś. Samotność, lęki, bezbronność, chęć ucieczki, nieszczęśliwa miłość... A na koniec pojawia się uzależnienie. Ciężkie do przejścia, zaciskające węzły swoich lin na ludziach i wciągające jeszcze bardziej w swój wir.. Piękna książka dająca do myślenia, ukazująca z czym muszą zmagać się osoby uzależnione, jak silną wolę trzeba mieć by z tym zwyciężyć oraz co do tego uzależnienia może prowadzić.

Pozwoliłam sobie wykorzystać tę fotografię w takich barwach, ponieważ uważam, że jest trafiona w 100% w historię opisaną w książce.
Barwy przypominają gobeliny, które tka Anna (również są takich smutnych kolorów) , a z drugiej strony przypominają mi życie opisanych ludzi bez żadnych barw. Samotność.... Anna również była samotna przez co uciekła się do alkoholizmu.. W...

W Gobelinie przeplata się kilka opowieści o kobietach, kilka o mężczyznach, kilka wzmianek o artystach,o pewnych dziennikarzach i pięknym mieście Trójmieście. Tę całą osnowę stanowi historia Anny i jej choroby alkoholizmu, a raczej najwspanialszej, najlepszej przyjaźni z Konstancją, z Zuzanną. Bezradności bliskich ludzi, ich determinacji, którzy są bezradni wobec czyjegoś uzależnienia jakim jest alkoholizm. Główną bohaterka Anna tka gobeliny by zapomnieć o swym problemie, uzależnieniu, w które wpadła. Autorka "Gobelinu" stawia, pod postacią, Anny dla niej lustro, w którym kobiety mogą przejrzeć się ze swoim problemem.

Trudna i prawdziwa historia z tematem mocnym jakim jest osoba uzależniona od alkoholu. Prawdziwa, wzruszająca to książka dająca dużo do przemyślenia, refleksji, przepełniona emocjami.

W Gobelinie przeplata się kilka opowieści o kobietach, kilka o mężczyznach, kilka wzmianek o artystach,o pewnych dziennikarzach i pięknym mieście Trójmieście. Tę całą osnowę stanowi historia Anny i jej choroby alkoholizmu, a raczej najwspanialszej, najlepszej przyjaźni z Konstancją, z Zuzanną. Bezradności bliskich ludzi, ich determinacji, którzy są bezradni wobec czyjegoś...

Czy to naprawdę ta sama Kosmowska, która napisała "Gorzko" i "Niebieski autobus"? "Dziewczynkę z parku", "Kolorowy szalik" i "Niezłe ziółko"??

Banalna historia, niepotrzebnie rozbudowywana w nieskończoność, banalni, płytcy bohaterowie, wątki, które się rozchodzą... Nie klei się to wszystko, nie przekonuje mnie ta historia.

:(

Czy to naprawdę ta sama Kosmowska, która napisała "Gorzko" i "Niebieski autobus"? "Dziewczynkę z parku", "Kolorowy szalik" i "Niezłe ziółko"??

Banalna historia, niepotrzebnie rozbudowywana w nieskończoność, banalni, płytcy bohaterowie, wątki, które się rozchodzą... Nie klei się to wszystko, nie przekonuje mnie ta historia....

Opowieść o życiu niedoskonałych artystów, każdego w swojej dziedzinie - malarzy, cierpiący na brak twórczej weny, niedorosłego ojca, który mimo dojrzałego wieku nie potrafi oprzeć się pokusom młodzieńczych kawalerskich lat, spełnionego sędziego, którego ułożone życie burzy adorowanie przez młodą kobietę, racjonalnej pomocy domowej, wewnętrznie żyjącej wciąż zamierzchłą przeszłością czy matki, która wmawia sobie, że na owe macierzyństwo wciąż jest za wcześnie.
Być może właśnie ze względu na ten kontrast postaci każdy może odnaleźć w tej powieści kogoś choć trochę podobnego do siebie - lekkoducha, rozważną, stabilną osobę, dojrzały racjonalizm czy chęć osiągnięcia spokoju w rodzinnym cieple.
Ciekawe, bardzo wciągające historie wielu osób, które przeplata jedna nić porozumienia, smutku i kolejnych rozczarowań.
Książka opowiadająca o ciągłej walce, konieczności wyborów, czasem pomiędzy złem i gorszym złem.
Jednak pozostawia moim zdaniem sporo niedomówień... Być może świadomie nie jest tu dokończony wątek Macieja, złej Joanny czy sielankowego życia Jerzego z Magdą. A szkoda.

Opowieść o życiu niedoskonałych artystów, każdego w swojej dziedzinie - malarzy, cierpiący na brak twórczej weny, niedorosłego ojca, który mimo dojrzałego wieku nie potrafi oprzeć się pokusom młodzieńczych kawalerskich lat, spełnionego sędziego, którego ułożone życie burzy adorowanie przez młodą kobietę, racjonalnej pomocy domowej, wewnętrznie żyjącej wciąż zamierzchłą...

problem z alkoholem
ciężka
ale dobra, mądra

problem z alkoholem
ciężka
ale dobra, mądra