Błękitna krew

Zmieniamy koszykówkę na golfa, tło inne nam dano, niby tylko sceneria inna, a jednak inaczej się wszystkiegosłuchało.
Nie męczą nas nauką gry w golfa na szczęście, ale z początku intryga nudą tchnie bardzo.
Zbyt prosta się zdaje, ot – nastolatka porywają, zapewne okupu wkrótce od rodziny zażądają.
​Tu wam bacznie radzę: słów słuchajcie lub czytajcie uważnie, gdyż Myron w końcówce wyjaśni wszystko iście uważnie i rozważnie.
Z mało znaczących słów i czynów większą prawdę wyciągnie, gdy za ukryte sznurki intrygi w finale pociągnie.
Wątek golfowych gwiazd w firmie Myrona się pojawia także. Dla samej fabuły... niewiele on tu wprowadza. Oh na wielki minus, co serce me rani srodze, jest brak prawie Windsora w śledztwie! Brak Wina na tej detektywistycznej drodze! Mój umysł do teraz się zbiera, bowiem Myron bez przyjaciela marnie strasznie wypada. Sam nawet to przyznaje w tej książce. Brak tej siły, co w mrok przemocy prowadzi.
Mimo iż jestem zwolennikiem Wina wielkim i oddanym, nie sądziłem, iż bez niego Bolitar będzie tak... bezsilny czasami.
​Niektóre wątki przynudzały, jak ten z wdową – iście nudny, lecz finał się obronił na szczęście, rekompensując niektóre części księgi.
Rzec mi przyszło niestety, iż to póki co najsłabszy z tomów, co na swej drodze spotkałem. Jednak umysł pragnie duetu, którego tak bardzo w tym tomie wyczekiwałem.
Wina i Myrona razem usłyszeć pragnę – w pełnej chwale dochodzenia razem do prawdy, stąd będę słuchał dalej, nie poddając się wcale!

Zmieniamy koszykówkę na golfa, tło inne nam dano, niby tylko sceneria inna, a jednak inaczej się wszystkiegosłuchało.
Nie męczą nas nauką gry w golfa na szczęście, ale z początku intryga nudą tchnie bardzo.
Zbyt prosta się zdaje, ot – nastolatka porywają, zapewne okupu wkrótce od rodziny zażądają.
​Tu wam bacznie radzę: słów słuchajcie lub czytajcie uważnie, gdyż Myron w...

Interesujący kryminał.

Interesujący kryminał.

Zawiodłam się na tej książce. Mało Wina, mało prywatnego życia Myrona, intryga tak beznadziejna, że zastanawia mnie, co też Coben miał w głowie pisząc ją. Tak bardzo chciał chyba zagmatwać, żeby nikt nie domyślił się zakończenia, że zabrakło realizmu i logiki.

Zawiodłam się na tej książce. Mało Wina, mało prywatnego życia Myrona, intryga tak beznadziejna, że zastanawia mnie, co też Coben miał w głowie pisząc ją. Tak bardzo chciał chyba zagmatwać, żeby nikt nie domyślił się zakończenia, że zabrakło realizmu i logiki.

Dla fanów kryminałów i Cobena - nie jest to powieść wybitna, ale trzyma fason i kontynuuje opowieść o Marynie i reszcie ekipy. Z naturalnego przywiązania podążam dalej. Mam nadzieje, że kolejne tomy będą lepsze.

Dla fanów kryminałów i Cobena - nie jest to powieść wybitna, ale trzyma fason i kontynuuje opowieść o Marynie i reszcie ekipy. Z naturalnego przywiązania podążam dalej. Mam nadzieje, że kolejne tomy będą lepsze.

„Błękitna krew” to czwarty tom serii z agentem sportowym Myronem Bolitarem.
Tym razem porzucamy koszykówkę na rzecz golfa. Nie jest to ulubiony sport Myrona, ale każdy klient się liczy 😉 Główny bohater wybiera się więc na pola golfowe, a tam zostaje poproszony o pomoc w odnalezieniu syna znanego golfisty Jacka Coldrena. Chłopak zniknął kilka dni wcześniej, porywacze nawiązali kontakt z rodziną, jednak jedynym tropem jest karta kredytowa zaginionego. Nieoczekiwanie Myron natrafia również na nierozwiązane morderstwo sprzed dwudziestu trzech lat i ma przeczucie, że te dwie sprawy w jakiś sposób się ze sobą łączą.
Tym razem w sprawie nie bierze udziału Win, przyjaciel Bolitara. Nie da się ukryć, ze bez jego pomocy śledztwo straciło na tempie i jakości. Niemniej cały czas coś się dzieje, pojawiają się nowe tropy, czas goni… Jak to bywa w książkach Cobena, kilka razy wydawało się, że wszystko już wiemy, a jednak kilka stron później okazywało się, że wszystko wygląda zupełnie inaczej, no i całość spina się dopiero na ostatnich stronach.
Wiecie, że ostatnio trochę na książki z tej serii marudziłam… a to dialogi, a to bohaterowie itd. Tym razem nie narzekam na nic - „Błękitną krew” czytało mi się bardzo przyjemnie. To jedna z tych opowieści, która przypomniała mi, dlaczego książki autora tak bardzo lubiłam. Mam wrażenie, że nieobecność Wina wyszła tutaj na plus (sama nie wierzę, że to piszę, bo tego bohatera bardzo lubię i wciąż czekam na kontynuację cyklu z nim w roli głównej).
A o tym, jak dobrze mi się czytało, najlepiej świadczy to, że od razu miałam ochotę sięgnąć po kolejny tom, czyli „Jeden fałszywy ruch”.


Więcej recenzji na profilu https://www.instagram.com/sczytalim/

„Błękitna krew” to czwarty tom serii z agentem sportowym Myronem Bolitarem.
Tym razem porzucamy koszykówkę na rzecz golfa. Nie jest to ulubiony sport Myrona, ale każdy klient się liczy 😉 Główny bohater wybiera się więc na pola golfowe, a tam zostaje poproszony o pomoc w odnalezieniu syna znanego golfisty Jacka Coldrena. Chłopak zniknął kilka dni wcześniej, porywacze...

Przeczytanie tej pozycji zajęło mi aż miesiąc. Czasami się tak zdarza, szczególnie jeśli przez ostatni czas, przeczytało się masę innych książek i trochę było się nimi zmęczony ( cel w tym roku 24 co równa się 2 książki na miesiąc ta pozycja jest moją 22 na liście przeczytanych śmieszne bo dziś akurat 22. 😉 )lub po prostu nie miało się zbytnio czasu.
Książka to dobra pozycja ale brakowało mi Wina, pomimo że zagadka jest naprawdę złożona i ciekawa. Tak czy siak cieszę się że w końcu skończyłem tę książkę, nie że by mnie wymęczyła, byłem zmęczony czytaniem samym w sobie i miałem wiele innych spraw na głowie

Przeczytanie tej pozycji zajęło mi aż miesiąc. Czasami się tak zdarza, szczególnie jeśli przez ostatni czas, przeczytało się masę innych książek i trochę było się nimi zmęczony ( cel w tym roku 24 co równa się 2 książki na miesiąc ta pozycja jest moją 22 na liście przeczytanych śmieszne bo dziś akurat 22. 😉 )lub po prostu nie miało się zbytnio czasu.
Książka to dobra...

Jedna chyba z lepszych książek tego autora
Polecam

Jedna chyba z lepszych książek tego autora
Polecam

Ostatni raz książkę od Harlana Cobena z Myronem Bolitarem jako głównym bohaterem czytałam w 2019 roku. Trzeba przyznać, że trochę czasu minęło, a i czytanie tej serii w moim wykonaniu było dość chaotyczne, bo raz przeczytałam coś ze środka, potem z początku i tak z zapisków wynika, że w kolejności z tych nieznanych powinnam przeczytać teraz tom czwarty, czyli „Błękitną krew”.

Myślę, że od teraz pójdzie to bardziej systematycznym torem, bo powrót do tego bohatera uznaję za udany i liczę, że tym razem nie zrobi mi się taka przerwa. Nie będę udawać, że doskonale pamiętałam życiorysy bohaterów, ale z każdą kolejną stroną coś zaczęło mi świtać i co najważniejsze to przypomniałam sobie za co lubię trio w postaci Myrona, Wina i Esperanzy.

W „Błękitnej krwi” obracamy się w świecie golfa i chociaż nie wydaje się to bardzo ekspresyjny sport to Harlan Coben opisał go na tyle atrakcyjnie, że nie tylko tytułowa krew mnie interesowała, a i wszystkie opisy pomiędzy również. W książce zostaje poruszony temat zmarnowanej kariery i możliwości wrócenia na szczyt po latach, które przyćmiewa porwanie syna golfistów. Ważny też jest kontekst małżeństwa, w którym wykonywany jest ten sam zawód, a przez dłuższy okres czasu tylko jedna ze stron odnosi sukcesy.

Miałam swoje teorie co do osób odpowiedzialnych za porwanie, a potem inną zbrodnie, które potwierdziły się w połowie, więc i tak do końca mogłam liczyć na element zaskoczenia. Lubię, gdy w tego typu powieściach pojawia się delikatny humor, który w odpowiednich momentach potrafi rozładować napiętą sytuację, więc przepychanki słowne głównych bohaterów są dla mnie dużą gratką. Nie mogę napisać, by całość wgniotła mnie w fotel, ale pobudziła moje detektywistyczne myślenie i dała mi dobry powrót po latach, a najważniejsze to rozbudziła chęci na poznanie kolejnych książek z tej serii.

Ostatni raz książkę od Harlana Cobena z Myronem Bolitarem jako głównym bohaterem czytałam w 2019 roku. Trzeba przyznać, że trochę czasu minęło, a i czytanie tej serii w moim wykonaniu było dość chaotyczne, bo raz przeczytałam coś ze środka, potem z początku i tak z zapisków wynika, że w kolejności z tych nieznanych powinnam przeczytać teraz tom czwarty, czyli „Błękitną...

"Błękitna krew" to moja pierwsza książka od tego autora i raczej ostatnia.
Nie porwała mnie ta książka niczym. Mam wrażenie że 3/4 książki jest o niczym i autor leje wode. Natomiast kilkanaście ostatnich rozdziałów to przebudzenie mocy. Ocknięcie się autora i pisanie na szybko zakończenia. Jakieś sklecenie bezsensownych wątków w "spójną całość."

"Błękitna krew" to moja pierwsza książka od tego autora i raczej ostatnia.
Nie porwała mnie ta książka niczym. Mam wrażenie że 3/4 książki jest o niczym i autor leje wode. Natomiast kilkanaście ostatnich rozdziałów to przebudzenie mocy. Ocknięcie się autora i pisanie na szybko zakończenia. Jakieś sklecenie bezsensownych wątków w "spójną całość."

Czytając książki Cobena nigdy nie mam pewności kogo z bohaterów obarczył piętnem mordercy. Do ostatnich stron waham się albo kompletnie nie mam pojęcia. Świetne wątki poboczne, które uzupełniają ten główny sprawiają, że jest jeszcze trudniej.
Jeśli więc lubisz zagadki, wartką akcję i nieprzewidywalne zakończenie, to ta seria jest zdecydowanie dla Ciebie. Odkrywanie kolejnych kart dotyczących przeszłości Wina pozwala zrozumieć jego nieszablonowe podejście do życia. Błękitna krew to nie tylko kryminał, ale i książka o prawdziwej przyjaźni, wielkich emocjach i uczuciowych rozterkach. Dzięki temu główni bohaterowie stają się w oczach czytelnika ludźmi z krwi i kości.

Czytając książki Cobena nigdy nie mam pewności kogo z bohaterów obarczył piętnem mordercy. Do ostatnich stron waham się albo kompletnie nie mam pojęcia. Świetne wątki poboczne, które uzupełniają ten główny sprawiają, że jest jeszcze trudniej.
Jeśli więc lubisz zagadki, wartką akcję i nieprzewidywalne zakończenie, to ta seria jest zdecydowanie dla Ciebie. Odkrywanie...