Cierń w mroku

Można być komuś solą w oku… lecz i cierniem w mroku. Osobą, która tak bardzo nie pasuje do pozostałych, że rezygnuje ze wszystkiego i postanawia nigdy nie opuszczać cienia. Jakie to uczucie, kryć się w nieprzeniknionych ciemnościach, nie pozostawać w jednym miejscu zbyt długo, by nie dać się zauważyć ani pojmać, rozmawiać tylko z przeszłością i wspomnieniami - w głowie? Wydaje się, że to tak zaawansowany stopień osamotnienia, że aż przeraża. Tymczasem bohater o tajemniczej historii, wykreowany przez Elżbietę Barczyk udowadnia, iż w niektórych okolicznościach nauczenie się życia w pojedynkę i w niewidoczności jest o wiele lepszym rozwiązaniem niż przyłączenie się do bezpiecznej aczkolwiek… nieposiadającej żadnych wartości grupy. Szczególnie, jeśli jest się odmieńcem jak Val, który alternatywnie mógłby sprzeniewierzyć się wszystkiemu i stać marionetką zarządzających światem wampirów lub wilkołaków albo członkiem kliki człowieczych służących na usługach bestii. Mężczyzna, element ludzki o nietypowych zdolnościach, pragnie zaś tylko, by nikt nie zwracał uwagi na jego marną personę, przemykającą szemranymi zaułkami krainy, gdzie po wybuchu Słońca panuje wieczna czerń i od jakiej sam Bóg dawno odwrócił wzrok, skrajnie rozczarowany jej obecnym kształtem. Niestety, na skutek szalonych splotów okoliczności, spokój jest ostatnim, co będzie mu dane. Jeden nierozważny krok prowadzi wprost w przepaść nieprzewidywalnych konsekwencji - a jego samego na świecznik najpotężniejszych (nie)żyjących stworzeń. Próba udowodnienia, że resztki sumienia wciąż znajdują się na właściwym miejscu sprawia, że dotychczas bezimienną, nieposiadającą koniecznego numeru, nieistotną osobą Vala interesuje się zarówno alfa wilków, jak i książę krwiopijców. Z jakiego jednak powodu sama wierchuszka miałaby stoczyć bój o to, by mieć kogoś tak pozornie nieważnego i nijakiego po stronie swojego klanu? Odpowiedzi szukać należy głęboko w minionych czasach, w których była jeszcze nadzieja na lepsze i świetliste oraz w… niezłomności. To o niej bowiem opowiada przede wszystkim „Cierń w mroku”.

„Ludzie nauczyli się wypierać niewygodną prawdę. Nie chcą o niej myśleć czy rozmawiać. Łatwiej i bezpieczniej jest żyć w kłamstwie. Ślepo poddawać się temu, co sądzi większość i podążać za ogłupionym tłumem, zamiast choć raz pomyśleć samodzielnie.”
Jesteś przyzwyczajony do tego, że nie masz żadnego towarzystwa oprócz zniszczonego plecaka, w jakim tkwi kilka najpotrzebniejszych rzeczy. Dawno temu nastąpił wybuch, po którym cały świat spowiła ciemność, rozpraszana tylko tu i ówdzie sztucznym oświetleniem, dlatego bez problemu przemykasz poza radarem jasności z rozstawionych w strategicznych miejscach reflektorów. Żyjesz jak bezdomny, którym w istocie się stałeś - odziedziczony po ostatnim żyjącym bliskim dom dawno już zarósł zapuszczeniem. Odwiedzasz go możliwie rzadko, gdy jesteś w okolicy - zwyczajnie boisz się szwendać w pobliżu, które zresztą wiąże się ze zbyt dużą ilością bolesnych wspomnień. Jesteś Val i choć zaliczasz się do najniższej warstwy społecznej, czyli zwykłych ludzi - ani zwykły nie jesteś, ani tak jak cała reszta nie posiadasz koniecznego, nadanego numeru, który zastępuje imię i nazwisko. Dla wszelkich systemów nie istniejesz więc wcale i bardzo Ci to odpowiada. Za to, by nikt o Tobie nie wiedział, poświęciło zresztą wiele mnóstwo krewnych. Gdyby ktokolwiek miał pojęcie o Twojej nietypowości, źle by się to dla Ciebie skończyło a panujące frakcje są już ze sobą wystarczająco skłócone, by jeszcze dokładać im powodów do kolejnych sporów i wojenek. Nienawiścią darzysz zresztą po równo każdą z nich. Władzę dzierżą do spółki wampiry oraz wilkołaki - mieszkające wśród swoich, lecz wciąż poszukujące następnych zwycięstw lub, najlepiej, pokonania tych drugich i wyeksterminowania ich, aby rządzić samodzielnie. Prawa, jakich ludzie nie mają praktycznie wcale, zostały ustalone do spółki przez posiadających kły i futro. A człowiecze jednostki… cóż, współpracują z obiema frakcjami bestii, by zyskać jakkolwiek lepszy żywot, przywileje czy apanaże. Pozostali najczęściej krótko chodzą po tym świecie, mordowani dla zabawy czy gdy tylko przetną przypadkiem drogę któregoś spośród panów i odważą się nie wykonać jego woli. Zarówno wampiry, jak i wilkołaki mogą nakłonić człowieka do absolutnie wszystkiego samym głosem. Każdego… oprócz Ciebie.

„Ja po prostu nie ufałem ludziom. Bałem się otworzyć przed kimkolwiek serce i duszę. Wszystkie moje sekrety muszę trzymać głęboko w sobie. (…) przekazał mi swoją wizję świata. Może nie jest ona zbyt popularna i wielu może się z nią nie zgadzać, ale nadal będę postępować tak, jak dyktuje mi serce. Nawet, jeśli nie będzie to łatwe.”
Dziadek. To on pokazał Ci, że Twoja odmienność niekoniecznie jest wadą - ale czyni Cię tak wyjątkowym, że nikt nie może się o niej kiedykolwiek dowiedzieć. Zrobił zresztą wszystko, co w jego mocy, a nawet i poza nią, aby ochronić Ciebie i Twój sekret. To tę barwną osobę wspominasz w najczarniejszych chwilach osamotnienia, odtwarzając mgnienia przeszłości i bajarskie opowieści niczym film, gdy wędrujesz mrocznymi ulicami i walczysz o życie. To ostatnie zdarza się zresztą ostatnio przerażająco często, bo co rusz czyhają na Ciebie absolutnie niespodziewane i śmiertelnie niebezpieczne zagrożenia. Najpierw słabi ludzie postanowili sprzedać informację o Twojej chwilowej kryjówce pod mostem, pewnie za ten czy inny bezcen. Później, kierowany niemądrymi dla większości wartościami, których na przekór złu i słabościom nie zamierzasz się wyzbyć, zobaczywszy przed kolejną z Twoich miejscówek wysoko postawionego i bardzo rannego wilkołaka, zdecydowałeś się nim zaopiekować do momentu wyzdrowienia, czym ściągnąłeś na siebie uwagę licznej grupy futrzaków i nie tylko. Nie możesz bowiem zapomnieć o tym, iż sam książę wampirów z pewnością coś knuje. Jeszcze niejasno, lecz z pewnością to kwestia czasu, złożył Ci właściwie obietnicę rychłej propozycji nie do odrzucenia. Żyłeś sobie spokojnie, nie wadząc nikomu, a nagle bez wytchnienia co chwila walczysz o dalsze oddechy, przewożony z miejsca na miejsce, przesłuchiwany i męczony niechcianym towarzystwem najpotężniejszych spośród władnych. W dodatku wszyscy zachwycają się Twoim niezłomnym, niewzruszonym i skrajnie stoickim charakterem małomównego, tajemniczego osobnika, któremu absolutnie na niczym nie zależy. Nie dajesz się kupić, spotwarzyć ani skruszyć, co wprawia w konsternację zarówno najważniejsze wampiry jak i wilkołaki. A wszyscy pragną Cię u swojego boku. Teraz? I każdy chciałby wiedzieć, kim, u licha, jesteś. Cóż… mistykiem, który wystygł - pozostawiając cynika. Z własną misją…

„(…) próbowali zmusić do wystąpienia przeciw własnej naturze, do porzucenia wpojonych mi od urodzenia zasad. Nie udało im się mnie złamać, ale zapłaciłem za to bardzo wysoką cenę. I dlatego nigdy im tego nie zapomnę. (…) Zimny i obojętny, ze skostniałym sercem.”
Bohater utrzymanej we właściwej Elżbiecie Barczyk, mistycznej atmosferze z pogranicza jawy i snu powieści mówi wprost, że można zobojętnieć, gdy żyje się na świecie, który spowija mrok. Tymczasem w tej stanowiącej swoisty moralitet historii to właśnie jego wierność wartościom mimo wszystko, niezłomność i okazywanie sumienia okazują się najistotniejszymi elementami narracji. Niemruganie i całkowity spokój - niezależnie od okoliczności. Przyjmowanie ciosów od losu bez okazania ani jednej emocji. Darowanie życia i zdrowia wtedy, kiedy każdy inny dopuściłby się niecnego uczynku, byle zyskać na tym cokolwiek dla siebie. Samotne i dzielne podążanie pod prąd - i jednocześnie niepożądanie czegokolwiek. Postronnie można by stwierdzić, że to li stagnacja, ale gdy pozna się przeszłość oraz osobowość (zresztą jego oczami, dzięki - niekiedy zbyt - licznym dygresjom i wewnętrznym rozważaniom) Vala bliżej, szybko uzna się go za… jednego z nielicznych pozostałych w opowieści, prawdziwie człowieczych ludzi i postać do podziwiania. Istny „Cierń w mroku”, który uwiera… wszystkich słabszych, nawet całkowicie nierzucającą się w oczy, nieszukającą zwady obecnością - ledwie skrytą w mroku, lecz mimo tego wyczuwalną. Tego rodzaju jednostki w każdym, fabularnym czy prawdziwym świecie, powodują niczym niesprowokowaną nienawiść - tylko dlatego, że ich odbicia w lustrach ukazują coś odmiennego i równocześnie lepszego niż u pozostałych. Jak najczęściej to bywa, zamiast poprawić siebie, bezkształtna masa woli spróbować każdą metodą pozbyć się tego innego, stojącego ponad nią. Nie inaczej jest w powieści Autorki - liczącej zaledwie 256 stron, ale jakże wartościowej historii. Pełnej smutku i ciemności. Z bohaterem typu John Wick, lecz w przypadku Barczyk należy po prostu przyjąć konwencję. Z nostalgiczną postacią Dziadka, wyłaniającą się z retrospekcji. I z morałem… bo tylko niezłomne, wierne i inne niż wszystko ma znaczenie. Solidne 7/10.
„Robię to, aby udowodnić samemu sobie, że coś jestem wart, że nawet jeśli inni spisali mnie na straty, to nie poddam się tak łatwo i nadal będę żył na przekór wszystkim, bez względu na to, ile bólu będzie mnie to kosztować.”
instagram.com/thrillerly

Można być komuś solą w oku… lecz i cierniem w mroku. Osobą, która tak bardzo nie pasuje do pozostałych, że rezygnuje ze wszystkiego i postanawia nigdy nie opuszczać cienia. Jakie to uczucie, kryć się w nieprzeniknionych ciemnościach, nie pozostawać w jednym miejscu zbyt długo, by nie dać się zauważyć ani pojmać, rozmawiać tylko z przeszłością i wspomnieniami - w głowie?...

Recenzja

„Cierń w mroku”

Autorka: Elżbieta Barczyk
Wydawnictwo: AlterNatywne

"Nie walcz, jesli nie masz szans na zwycięstwo, a jeśli już walczysz, to rób to z głową. Wszystko dokładnie przemyśl i przeanalizuj."

„Cierń w mroku” przypomina wędrówkę przez nocny las, pełen cieni, szelestów i niepokoju, czy za kolejnym drzewem nie czai się coś, co od dawna nas obserwuje.
Książkę przeczytałam z wielką ciekawością. Autorka bardzo umiejętnie prowadzi czytelnika przez tę historię, stopniowo odsłaniając kolejne elementy świata i losów bohatera. Serwując czytelnikowi wiele wydarzeń, zwrotów akcji i napięcia. To pełna emocji podróż przez mroczny świat, który wciąga od pierwszych stron.

To historia świata, w którym człowiek przestał być panem własnego losu. Został zepchnięty na margines, stłamszony i podporządkowany istotom silniejszym, bardziej bezwzględnym. Wilkołaki i wampiry nie są tu romantycznymi legendami, są władzą, która trzyma ludzkość w żelaznym uścisku. Nad tym wszystkim unosi się atmosfera ciężka jak mgła nad ruinami dawnego świata.
Wampiry i wilkołaki są w tej historii władzą, chłodną, bezwzględną i pewną swojej dominacji. To one ustanawiają prawa, a ludzie stali się jedynie cieniem dawnej potęgi. Czasem narzędziem. Czasem ciekawostką. Czasem tylko chwilową rozrywką dla silniejszych.

W samym środku tej ciemności stoi
Val, człowiek poszarpany przez życie. Stracił wszystko, co mogło być jego kotwicą w świecie. Idzie samotnie przez życie, próbując przetrwać, niosąc w sobie tajemnicę. Jego codzienność przypomina chodzenie po ostrzu noża: jeden nieostrożny krok może zakończyć wszystko. Val nie szuka chwały ani wielkich czynów, chce po prostu przetrwać.

A jednak to właśnie on robi coś, co w tym świecie wydaje się niemal absurdem, okazuje litość. Pomaga rannemu wilkołakowi. Ten jeden gest, pozornie niewielki, uruchamia lawinę wydarzeń, które zaczynają wciągać go w sam środek gry prowadzonej przez istoty znacznie potężniejsze od niego.
Właśnie wtedy los, jak złośliwy narrator, popycha go w sam środek wydarzeń, których najbardziej pragnął uniknąć.

Nagle człowiek, który powinien być nikim, zaczyna przyciągać uwagę dwóch ras stojących na szczycie świata, wampirów i wilkołaków. I choć zainteresowanie takich istot nigdy nie oznacza niczego dobrego, Val zostaje wciągnięty w ich orbitę niczym iskra wciągnięta w wir burzy.

Val to postać niezwykle intrygująca, człowiek, który dla wilkołaków i wampirów staje się kimś wyjątkowym, a jednocześnie kimś, nad kim nie mają pełnej władzy. Przechodzi z rąk do rąk, wplątany w wydarzenia silniejszych od siebie istot, które prowadzą swoją grę. Przeżywa naprawdę wiele, niejednokrotnie ryzykuje życie i nieraz jest o krok od śmierci, a mimo to wciąż idzie dalej. To właśnie ta jego determinacja i siła sprawiają, że tak trudno oderwać się od tej historii.

Relacja z księciem wampirów i alfą wprowadza do tej historii napięcie przypominające przeciąganie liny nad przepaścią. Z jednej strony nienawiść, z drugiej konieczność współpracy. To właśnie w takich momentach książka pokazuje swoją największą siłę, w emocjach, które są niejednoznaczne, pełne gniewu, strachu i desperacji.

Narracja pierwszoosobowa sprawia, że czytelnik niemal wchodzi do jego głowy i patrzy na świat oczami człowieka zmęczonego rzeczywistością, który mimo wszystko wciąż próbuje zrozumieć sens tego, co się wokół niego dzieje.

Val nie tylko opisuje wydarzenia, on je analizuje. Zastanawia się, gdzie kończy się walka o przetrwanie, a zaczyna utrata samego siebie. W jego słowach jest gorycz, ale też coś jeszcze, cicha, uporczywa potrzeba zachowania resztek człowieczeństwa.

I właśnie tu pojawia się najbardziej intrygująca warstwa tej powieści. Bo choć w świecie książki rządzą wampiry i wilkołaki, prawdziwe pytania tej historii są znacznie bardziej ludzkie.

Autorka kreśli świat mroczny, ale niepozbawiony iskier nadziei. Bo nawet w najgłębszym cieniu czasem pojawia się światło, kruche, ledwie widoczne, ale wystarczające, by zrobić kolejny krok naprzód.

Elżbieta Barczyk, zmusza czytelnika do zastanowienia się, gdzie leży granica między walką o życie a utratą siebie.

„Cierń w mroku” to opowieść o przetrwaniu, o gniewie, który potrafi być paliwem do walki, i o tym, że nawet najbardziej złamany człowiek może w sobie odnaleźć siłę, której wcześniej nie dostrzegał.

To historia, która nie głaszcze czytelnika po ramieniu. Raczej chwyta go za dłoń i prowadzi przez mrok, szepcząc: „idź dalej… jeśli masz odwagę”.

Recenzja

„Cierń w mroku”

Autorka: Elżbieta Barczyk
Wydawnictwo: AlterNatywne

"Nie walcz, jesli nie masz szans na zwycięstwo, a jeśli już walczysz, to rób to z głową. Wszystko dokładnie przemyśl i przeanalizuj."

„Cierń w mroku” przypomina wędrówkę przez nocny las, pełen cieni, szelestów i niepokoju, czy za kolejnym drzewem nie czai się coś, co od dawna nas...

"Wiele lat temu, podobno około siedemdziesięciu, ale nie zachowały się żadne pisemne wzmianki na ten temat, doszło do wybuchu na Słońcu i w konsekwencji do jego zniszczenia. To sprawiło, że na Ziemi zapadł mrok.(...) Wraz z mrokiem na świecie pojawiły się potwory, do tej pory skutecznie ukrywające się przed czujnym ludzkim wzrokiem. Wilkołaki i wampiry wypełzły ze swoich jam i zdominowały ludzkość. Stały się jej panami".

Przewodnikiem po tym świecie jest Val. To jego oczami, jego emocjami odbieramy wszystko co się wydarzy. Narracja prowadzona jest w pierwszej osobie, dzięki czemu w jednym czasie poznajemy również jego myśli, dzięki którym orzymujemy bardziej wnikliwy obraz danych sytuacji. Val to około 30-latek, który w wyniku różnych splotów wypadków, na przestrzeni lat traci całą swoją rodzinę, próbuje być niewidzialny dla świata zewnętrznego i elity rządzącej, jednak przypadkowe spotkanie zmienia wszystko i wplątuje we współpracę, z tymi których chciał uniknąć. Skrywana przez niego tajemnica zagraża porządkowi tego świata, co w wyniku jej odkrycia sprowadzi niebezpieczeństwo również na niego.

Val nie jest typem bohatera, wybrańca-zbawiciela, który ocali świat, nie chce nadużywać czy wykorzystywać swoich mocy, nie chce ustanawiać nowych praw i przejąć władzy, chce pozostać w cieniu i dalej trwać, w tym świecie, który pozbawił, go wiary i nadziei, na przekór wszystkim i to było dla mnie zupełne nowe, nigdy wcześniej w fantastyce nie spotkałam się z tak, można powiedzieć "biernym" bohaterem, tak twardo stąpającym po ziemi, tak świadomym.

Dużo tu rozmyślań o kondycji ludzkości, która została sprowadzona do roli zabawki, którą się manipuluje i wykorzystuje na wszelkie możliwe sposoby, zarówno przez wilkołaki, jaki i wampiry, by gdy się znudzi zniszczyć i zakopać.

Nie ma tu wątku romantycznego, za to dużo walki o władzę.

Wciągnęła mnie i przeczytałam za jednym posiedzeniem, dlatego będę marudzić, że zabrakło mi bardziej rozbudowanego świata, jeszcze bardziej wciągającej akcji i pogłębienia niektórych wątków, by móc dłużej cieszyć się tą lekturą.

"Wiele lat temu, podobno około siedemdziesięciu, ale nie zachowały się żadne pisemne wzmianki na ten temat, doszło do wybuchu na Słońcu i w konsekwencji do jego zniszczenia. To sprawiło, że na Ziemi zapadł mrok.(...) Wraz z mrokiem na świecie pojawiły się potwory, do tej pory skutecznie ukrywające się przed czujnym ludzkim wzrokiem. Wilkołaki i wampiry wypełzły ze swoich...

Autorka: Elżbieta Barczyk
Wydawnictwo: Alternatywne
*współpraca recenzencka*

Q: Pytanie zadawane od lat, wampiry czy wilkołaki?

Ziemię spowija mrok. Do władzy doszły Wampiry oraz Wilkołaki, a ludzie zostali sprowadzeni do roli służących. W takich mrocznych okolicznościach poznajemy Vala. Wyrzutka społecznego, bez dokumentów, bez tożsamości. Przez większość życia ukrywał się w mroku ulic po śmierci rodziny. Starał się unikać zarówno Krwiopijców jaki Wilkołaków. Niestety pewnego dnia jego drogi zostają skrzyżowane z przywódcami obu ras. Czy ta znajomość będzie miała dla niego przykre konsekwencję?
~~
Dostajemy mroczną historię w świecie, gdzie prawo nie działa na korzyść ludzi. Jest to intensywna opowieść o cynicznym bohaterze, który skrywa tajemnicę o swoim pochodzeniu. Mimo zgnilizny świata, obojętności społeczeństwa, wykazuje się on empatią i pomaga nawet wrogom.

Jeżeli chodzi o zobojętniałe społeczeństwo, ogłupione tym co przekazują wampiry i wilkołaki, dostrzegałam alegorię do naszych czasów. My często też odwracamy wzrok i wierzymy bezkrytycznie w to co mamy w mediach więc może autorka chciała to tutaj przemycić?

Mamy tutaj narrację pierwszoosobową. Val prowadzi niekiedy z nami wręcz dialog, zadając pytania czy przedstawiając niektóre sytuacje, więc mamy wrażenie jakbyśmy z nim byli w tym świecie. Podobał mi się jego cięty język oraz sarkastyczne podejście. Polubiłam go.

Taki mały minus to jakieś literówki, czy częste powtarzanie, że bohater jest silniejszy od innych ludzi, dlatego jeszcze żyje. Tak było prawie przy każdej sytuacji kiedy wpadł w jakieś kłopoty. Wydaje mi się, że to nie było potrzebne, bo dość często było powtarzane, że Val nie jest zwyczajnym człowiekiem.

Książka ogólnie fajna, dość krótka, bo ma około 250 stron. Dla mnie 7/10

Autorka: Elżbieta Barczyk
Wydawnictwo: Alternatywne
*współpraca recenzencka*

Q: Pytanie zadawane od lat, wampiry czy wilkołaki?

Ziemię spowija mrok. Do władzy doszły Wampiry oraz Wilkołaki, a ludzie zostali sprowadzeni do roli służących. W takich mrocznych okolicznościach poznajemy Vala. Wyrzutka społecznego, bez dokumentów, bez tożsamości. Przez większość życia ukrywał...

Lubicie książki z wilkołakami i wampirami? Do tego w postapokaliptycznym klimacie?
No to mam dla Was propozycję 🧛🐺
Sama niezbyt często sięgam po fantastykę, ale tym razem, dzięki współpracy z Wydawnictwem Alternatywnym przedstawiam Wam książkę „Cierń w mroku”.

To moje drugie spotkanie z Autorką. Pierwszy raz miałam okazję przeczytać Jej 2 mroczne opowiadania w „Antologii z dreszczykiem” . Bardzo mi się podobały, zwłaszcza „Malarz dusz” 👨‍🎨
Elżbieta Barczyk prowadzi nas przez świat, w którym ludzkość została stłamszona przez dwie potężniejsze rasy - wampiry i wilkołaki. Ludzie nic nie znaczą, a za każde, nawet drobne przewinienie grozi im śmierć z racji prawa ustanowionego przez „futrzaki” i „pijawki”. Poznajemy głównego bohatera, Val’a, który żyje samotnie w tych trudnych czasach. Zdaje się, że jest on jedyną osobą na świecie, która ma jeszcze w sobie odruchy człowieczeństwa. Mimo wszędzie panującej znieczulicy, pomaga rannemu wilkołakowi. Zapoczątkowuje to ciąg mocnych, momentami brutalnych wydarzeń. Dwie potężne rasy zaczęły się nim bardzo interesować, co zdecydowanie nie jest mu na rękę. Nosi bowiem w sobie tajemnicę, którą autorka skrywa aż do końca powieści.
Powieść jest ciężka, duszna i budząca raczej przytłaczające emocje. Mamy tu dużo brutalnych opisów, a także smutnych historii o tym, jak ludzkość przestała mieć znaczenie na tym świecie. Wampiry i wilkołaki mogą wpływać na myśli i zachowania ludzi, wykorzystując ich do swoich celów, a także do eksperymentów. Autorka stawia nas przed pytaniami: do czego zdolny jest człowiek, aby zachować resztki godności? Jak zachowuje się w obliczu zagrożenia, do czego jest w stanie posunąć się żeby przetrwać?
Val jest postacią tragiczną, otuloną szczelnie skorupą pod którą nikogo nie wpuszcza. Jednak daje czytelnikowi nadzieję, że mimo reżimu panującemu na Ziemi, w człowieku pozostaje empatia i chęć życia w lepszym świecie. Czy uda mu się przetrwać i sprawić, że świat będzie lepszy?
Na pewno nie jest to łatwa książka. Niesie ze sobą dużo przemyśleń, refleksji na temat świata i spotykającego nas cierpienia. Budziła we mnie dużo smutku i mrocznych wizji. Gatunkowo przypomina mi książki George’a Orwella, które zawsze zmuszają do pytań typu: jak terror i reżim wpływają na życie jednostki? Do czego człowiek jest w stanie się posunąć w obliczu zagrożenia i manipulacji?

Narracja jest pierwszoosobowa, co pozwala nam poznać przekonania i przemyślenia głównego bohatera. Stopniowo poznajemy jego przeszłość, co pozwala nam zrozumieć jego postępowanie w teraźniejszości.
Myślę, że warto przeczytać.

Lubicie książki z wilkołakami i wampirami? Do tego w postapokaliptycznym klimacie?
No to mam dla Was propozycję 🧛🐺
Sama niezbyt często sięgam po fantastykę, ale tym razem, dzięki współpracy z Wydawnictwem Alternatywnym przedstawiam Wam książkę „Cierń w mroku”.

To moje drugie spotkanie z Autorką. Pierwszy raz miałam okazję przeczytać Jej 2 mroczne opowiadania w „Antologii...

Kochani, dziś przeniosę Was w dość mroczne czasy, gdzie człowiek pokazał swoje najgorsze oblicze stając twarzą w twarz z zagrożeniem.
🐺 Około siedemdziesiąt lat temu doszło do wybuchu na Słońcu, co doprowadziło do jego całkowitego zniszczenia i odtąd na Ziemi zapadł mrok. A wraz z nim pojawiły się potwory. Wampiry i wilkołaki żyjące dotąd w cieniu otrzymały idealne warunki do życia, natomiast ludzie stali się niewolnikami.
🐺Słabość rasy ludzkiej bardzo szybko wyszła na jaw w obliczu choćby umiejętności jaką posiadają te potwory, a mianowicie wpływu na nasze myśli oraz zachowania. Zgodziliśmy się na tyranię i oddawanie krwi, płacenie podatków i życie w totalnym zniewoleniu.
Każdy nowy obywatel ludzi otrzymuje numer po urodzeniu. Co jest idealną manipulacją i metodą kontrolowania.
🐺Ale jest On. Ten, który jako jedyny nie zgodził się na zabranie mu wszystkiego. Nie ma pracy, domu ani rodziny. Nie oddaje krwi ani nie płaci podatków. Żyje z dala od świata rządzonego przez demony. Samotnie przemierza pogranicze świata....
⚫" Można zobojętnieć, gdy żyje się na świecie , który spowija mrok. Gdzie możesz zginąć za błahe przewinienie. Gdzie nikogo nie obchodzi nikt, poza nim samym. To świat egoistów..."
🐺Pech chciał, że choć bardzo skrupulatnie tłamszone ludzkie uczucia wciąż żyją w naszym bohaterze o imieniu Val, w obliczu, gdy widzi cierpiącą żywą istotę przychodzi jej z pomocą. Okazuje się, że to przedstawiciel futrzaków i to nie byle jaki, bo sam Alfa. Val skrywa tajemnicę o swoim pochodzeniu, która ma ogromne znaczenie.
Wplątuje się zupełnie tego nie chcąc w konflikt pomiędzy wilkołakami , a wampirami. I zaczyna współpracować z rasą, którą gardzi.
🐺To opowieść o człowieczeństwie, które jest brudne, słabe i na pograniczu wyginięcia. O tym jak rodzi się egoizm, zobojętnienie. Bezwzględność , która rządzi ciemnym krajem to nic innego jak zlepek manipulacji , kłamstwa i oszustw. To metafora na to, co trawi nas w obecnym czasie. I choć bohaterami są istoty wymyślone można w nich doszukać się tego, co nas otacza dziś.
🐺Ale też jest to opowieść o odwadze jednostki, o tym jak wiele możemy osiągnąć , jeśli o to zawalczymy i włączymy myślenie. Możemy znaleźć w powieści elementy świata orewllowskiego.
Niezwykle głęboka, mroczna i przeraźliwie prawdziwa historia o nas. O ludziach.
Autorka zachwyca trafnymi przemyśleniami i analizą psychiki człowieka. Jestem pewna, że żaden z nas nie wyjdzie z tej lektury obojętny. Bardzo polecam.

Kochani, dziś przeniosę Was w dość mroczne czasy, gdzie człowiek pokazał swoje najgorsze oblicze stając twarzą w twarz z zagrożeniem.
🐺 Około siedemdziesiąt lat temu doszło do wybuchu na Słońcu, co doprowadziło do jego całkowitego zniszczenia i odtąd na Ziemi zapadł mrok. A wraz z nim pojawiły się potwory. Wampiry i wilkołaki żyjące dotąd w cieniu otrzymały idealne warunki...

Wampiry czy wilkołaki? Mnie jakoś zawsze bardziej fascynowały wampiry. Pewnie dlatego, że jest ich więcej w filmach, serialach i książkach. „Cierń w mroku” Elżbiety Barczyk to zdecydowana przewaga wilkołaków.

Val żyje w czasach, w których ludzie są pod jarzmem silnych, bezlitosnych i władczych wampirów oraz wilkołaków. Świat jest mroczny i niebezpieczny, a człowiek to nic nieznacząca jednostka. Tak jest też z naszym głównym bohaterem, jednak to się zmienia, gdy książę wampirów oraz alfa wilkołaków zauważają w nim bezinteresowne dobro. Mężczyzna jest rozchwytywany przez te dwie rasy, co nie jest mu na rękę, bo skrywa w sobie niebezpieczną tajemnicę.

Autorka w bardzo plastyczny sposób przedstawiła mroczną i brutalną rzeczywistość Vala. Od samego początku mocno czuć postapokaliptyczny klimat, dlatego nie miałam problemu z wyobrażeniem sobie tego świata. Zresztą narracja prowadzona jest w pierwszej osobie, co jeszcze bardziej podkreśla otaczające ludzkość zło. Val opowiada nam o nowym, nieprzyjaznym dla ludzi porządku. Społeczności wilkołaków i wampirów też są dobrze skonstruowane. Wyniosłość i stateczność krwiopijców kontrastuje z nadpobudliwością i adrenaliną członków watahy. Obie rasy są bezlitosne dla ludzi, o czym przekonacie się niejednokrotnie podczas lektury.

Jeśli chodzi o historię to tu było już
gorzej. W takim świecie, z takimi postaciami liczyłam na większą akcję. Tej niestety było mało. Fabuła opiera się na przemyśleniach Vala i odstawianiu go od rezydencji wampirów do domu alfy. Główny bohater i tym samym nasz narrator był traktowany jak maskotka. Liczyłam na jakąś misję, wydarzenie lub cokolwiek co poprowadzi opowieść Vala i mnie wciągnie. Nic niestety takiego się nie zadziało. Książka opiera się na dobrze już znanych nam schematach, dla mnie zabrakło świeżości, czegoś nowego, co wyróżniłoby opowieść Vala, by stała się unikatowa.

Nie znajdziecie tu międzygatunkowego romansu, motywu wybrańca bądź przedsięwzięcia, od którego zależy życie bohaterów. Dostaniecie za to poprawną opowieść człowieka, który stracił wszystko i próbuje przeżyć w nieprzyjaznym i niebezpiecznym świecie. „Cierń w mroku” to książka, która osadzona w przyszłości niekorzystnej dla ludzkości. Główny bohater żyjący wśród wampirów i wilkołaków jest pełen żalu, goryczy i trafnych spostrzeżeń, którymi się z nami dzieli, opowiadając swoją historię. I to jest najmocniejszy punkt opowieści — szczere, często bolesne wyznania skłaniające czytelnika do refleksji i zastanowieniem się nad tym, do czego dąży ten świat.

Po lekturze mam takie przemyślenia, że autorka w myślach i wypowiedziach Vala chciała przekazać nam obserwacje otaczającego nas świata. Ostrzec przed złem, które sami możemy na siebie sprowadzić, jeśli w porę się nie obudzimy. Ludzkość z książki straciła wszystko: wolność, niezależność, szczęście oraz siły i ochotę do działania. Ludzie stali się bierni, zmanipulowani i zastraszeni, a po czasie przestali widzieć nadzieję na lepsze jutro. Może to moja nadinterpretacja, ale takie naszły mnie przemyślenia. Jeśli o to chodziło, to Pani Elżbiecie się udało, dlatego pamiętajmy, że współczesne zło nie zawsze ma kły i pazury.

Jeśli lubicie opowieść, w której pierwsze skrzypce grają przemyślenia głównego bohatera i postapokaliptyczny świat, to „Cierń w mroku” może przypaść Wam do gustu.

Moja ocena: 7/10.

Współpraca barterowa z Wydawnictwem Alternatywnym.

Wampiry czy wilkołaki? Mnie jakoś zawsze bardziej fascynowały wampiry. Pewnie dlatego, że jest ich więcej w filmach, serialach i książkach. „Cierń w mroku” Elżbiety Barczyk to zdecydowana przewaga wilkołaków.

Val żyje w czasach, w których ludzie są pod jarzmem silnych, bezlitosnych i władczych wampirów oraz wilkołaków. Świat jest mroczny i niebezpieczny, a człowiek to nic...