Barbaric. Tom 1: Zgubne występki

Fajna, dynamiczna kreska? Jest.
Odwrócony motyw antybohatera, który wszystko rozwiązuje przemocą, ale musi przy tym czynić dobro? Jest.
Gadający, żądny krwi topór, który pilnuje etyki i moralności? Jest.

Czy to lektura wysokich lotów? Skądże.
Czy jest arcyprzyjemna? Jak najbardziej.

Fajna, dynamiczna kreska? Jest.
Odwrócony motyw antybohatera, który wszystko rozwiązuje przemocą, ale musi przy tym czynić dobro? Jest.
Gadający, żądny krwi topór, który pilnuje etyki i moralności? Jest.

Czy to lektura wysokich lotów? Skądże.
Czy jest arcyprzyjemna? Jak najbardziej.

Przypuszczam, że większość osób sięgających po ten tytuł będzie czuła zadowolenie. Pomysł przedstawienia postaci barbarzyńcy w nowy sposób, zasługuje na uznanie, a pogadanki z gadającym toporem to najmocniejszy punkt tej opowieści. Dla mnie jednak nie było to wystarczające aby mnie zachwycić. W wielu momentach pośpieszałem czytanie, zwłaszcza końcówka mnie znużyła. A może to nie był mój dzień na taką opowieść.

Przypuszczam, że większość osób sięgających po ten tytuł będzie czuła zadowolenie. Pomysł przedstawienia postaci barbarzyńcy w nowy sposób, zasługuje na uznanie, a pogadanki z gadającym toporem to najmocniejszy punkt tej opowieści. Dla mnie jednak nie było to wystarczające aby mnie zachwycić. W wielu momentach pośpieszałem czytanie, zwłaszcza końcówka mnie znużyła. A może...

Nie jestem rozczarowany Barbaricem, bo nie miałem względem niego większych oczekiwań. Nastawiłem się na lekka rozrywkę i to właśnie dostałem. Patrząc obiektywnie, to ciężko mi dać przyzwoitą notę tej pozycji, bo fabuły tu za grosz, bohaterowie jakoś dają sobie radę, głównie dzięki gadającemu toporowi. Masa tu flaków, krwi i przeklinania (według mnie aż za dużo tu przekleństw),jeśli ktoś potrzebuje takiej odmóżdżającej lektury, to będzie zadowolony. Dla mnie będzie to jeden z najgorszych komiksów, jakie przeczytałem w tym roku, ale jednocześnie niczym mnie specjalnie nie wkurzył ani nie zirytował (jak np. protagonista Miasta Latarni). Nie będę na pewno sięgał po kontynuacje, mimo że kilka razy parsknąłem śmiechem w czasie lektury pierwszego tomu. Niestety ten styl do mnie nie przemawia, ale jak ktoś lubi się odmóżdżyć nie tylko w czasie oglądania filmów klasy Z, to może spróbować sięgnąć po Barbarica. Jak dla mnie jest to idealna lektura do poczytania w łazience.

Cała recenzja:
https://ostatniatawerna.pl/masakrujemy-zlo-recenzja-komiksu-barbaric-zgubne-wystepki-t-1/

Nie jestem rozczarowany Barbaricem, bo nie miałem względem niego większych oczekiwań. Nastawiłem się na lekka rozrywkę i to właśnie dostałem. Patrząc obiektywnie, to ciężko mi dać przyzwoitą notę tej pozycji, bo fabuły tu za grosz, bohaterowie jakoś dają sobie radę, głównie dzięki gadającemu toporowi. Masa tu flaków, krwi i przeklinania (według mnie aż za dużo tu...

Przyznaję, miałem kilka obiekcji przed sięgnięciem po ten album. Spowodowane one były (te obiekcje) tym, że naciąłem się na komiksie "Fafhrd i Szary Kocur. Omnibus". Nie pasowało mi tam wiele rzeczy. Był jakiś bałagan, ale głównie pewien infantylizm w podejściu do budowaniu świata i relacji. "Barbaric" mógł teoretycznie być podobny, ale okazało się że to tylko teoria. O ile wspomniany komiks "Fafhrd i Szary Kocur" był dla mnie średni, to Barbaric jest już bardzo dobry.

Z czego to wynika? Może głównie z tego względu, że dostajemy jednego bohatera z toporem, który gada (tak!),a związek pomiędzy barbarzyńcą i tym narzędziem zbrodni jest co najmniej intrygujący. To nie wszystko. Intrygująco jest w każdym momencie. Owen barbarzyńca został przeklęty, a klątwa jest natury bardzo złośliwej dla takiego zakapiora. Musi on bowiem czynić dobro, musi szereg swoich zabójstw konsultować z toporem, który jest jednocześnie tym wyznacznikiem zasad moralnych, listą przykazań z którymi trzeba się najpierw zapoznać, a później dać wychłeptać krwi toporowi. Trzeba Wam zatem wiedzieć, że topór jest spragniony krwi, owszem, ale jest też sprawiedliwy i uczciwy. I zawsze wygadany.

To genialny koncept, zabawny w swoim ujęciu heroic fantasy i zawsze narysowany z werwą przez Nathana Goodena. Ostra krecha, twarde spojrzenia, ale też szybka wymiana zdań i pełna werwy akcja.

Jednak nie tylko dynamiką "Barbaric" stoi. Historia Owena jest prawdziwa i dobrze napisana. Czuć tutaj ciężar jaki niesie ze sobą tragizm tej postaci. Jest zawieszony gdzieś pomiędzy swoją brutalną naturą, a tymi ścisłymi regułami, które trzymają go w ryzach. To go zmienia, za maską okrutnika (bo potrafi taki być),kryje się coś bardzo ludzkiego i dobrego.

Świetny album, z polotem przetłumaczony przez Bartosza Czartoryskiego. Z jednej strony to czysta rozrywka, która przypomina tę najlepszą frajdę z obcowania z takimi herosami jak Conan, czy Kane (plansze potrafią wybuchać przemocą prosto w twarz czytelnika). Z drugiej strony autorzy mają coś istotnego do powiedzenia. Dobrze nakreślili dramat barbarzyńcy, widać w nim wrażliwość, nawet jeżeli on sam chciałby ją ukryć głęboko w sobie.

Przyznaję, miałem kilka obiekcji przed sięgnięciem po ten album. Spowodowane one były (te obiekcje) tym, że naciąłem się na komiksie "Fafhrd i Szary Kocur. Omnibus". Nie pasowało mi tam wiele rzeczy. Był jakiś bałagan, ale głównie pewien infantylizm w podejściu do budowaniu świata i relacji. "Barbaric" mógł teoretycznie być podobny, ale okazało się że to tylko teoria. O ile...

POPKULTUROWY KOCIOŁEK: Owen Barbarzyńca został przeklęty przez trzy czarownice. Od tego momentu musi on czynić dobro aż do swojej śmierci. Jakby to było mało kłopotów, to jego przewodnikiem moralnym zostaje gadający topór, który nieustannie pragnie krwi. Bohater przemierza więc fantazyjną krainę, zmuszając się nieść pomoc potrzebującym. Stara się on również za wszelką cenę unikać wiedźm, których szczerze nienawidzi, co niestety komplikuje każdą misję.

Scenariusz autorstwa Michaela Moreciego w albumie Barbaric tom 1 jest dosyć prosty. Nie można mu jednak odmówić umiejętności mocnego przyciągnięcia uwagi czytelnika. Autorowi udaje się bowiem sprawnie połączyć klasyczne fantasy z nowoczesnym humorem i dużą dawką krwawej widowiskowości.

Fabuła szybko i skutecznie wprowadza czytelnika w sam środek akcji. Już kilkanaście stron wystarcza do zbudowania niezbędnego kontekstu opowieści. Moreci dekonstruuje gatunek magii i miecza. Robi to, zadając intrygujące egzystencjalne pytania. Jaki jest sens bezinteresownego czynienia dobra? Czy strach przed sądem buduje naszą moralność?

Pomysł z gadającym, pijanym toporem jest świeży i dodaje opowieści warstwę komizmu. Moreci zręcznie buduje również napięcie poprzez liczne retrospekcje, wyjaśniając klątwę i motywacje Owena. Scenariusz nie stroni przy tym od dużej brutalności, lecz zaprezentowana przemoc ma sens fabularny i humorystyczny.

Jeśli chodzi o wady scenariusza, to są one minimalne. Czasem brutalność może tu trochę przytłoczyć co wrażliwsze odbiorcę. Pewne wątki dla doświadczonych fanów fantasy mogą być również trochę zbyt przewidywalne. Całość nadal jednak utrzymuje na tyle wysoki poziom, że z wielką ciekawością chce się sięgnąć po kolejny tom.

Postacie są główną siłą napędową komiksu. Owen Barbarzyńca to bohater zaskakująco złożony i wielowymiarowy. Jego brutalna strona świetnie kontrastuje z klątwą zmuszającą go do czynienia dobra. Najmocniej wyróżnia go jego cięty język i złośliwość, co wielokrotnie wywoła uśmiech na twarzy czytelnika. Autor dba o to, aby pokazać go jako bohatera mającego liczne wady. Popełniającego błędy, działającego często instynktownie, co prowadzi do brutalnych scen. Jeśli miałbym użyć tu jakiś popkulturowych odniesień, to Owen jest połączeniem cech Conana, Hana Solo i Asha Williamsa.

Kolejną gwiazdą albumu jest gadający topór. Pełni on rolę „kompasu moralnego”, jednocześnie jest coraz bardziej pijany krwią. Podobnie jak Owen jest on mocno sarkastyczny, a jego relacja z dzierżącym go barbarzyńcą jest dynamiczna, pełna humoru, napięcia i wzajemnych uszczypliwości....

https://popkulturowykociolek.pl/recenzja-komiksu-barbaric-tom-1

POPKULTUROWY KOCIOŁEK: Owen Barbarzyńca został przeklęty przez trzy czarownice. Od tego momentu musi on czynić dobro aż do swojej śmierci. Jakby to było mało kłopotów, to jego przewodnikiem moralnym zostaje gadający topór, który nieustannie pragnie krwi. Bohater przemierza więc fantazyjną krainę, zmuszając się nieść pomoc potrzebującym. Stara się on również za wszelką cenę...

Kochani, komiks ten jest doskonałym przykładem na to, że można stworzyć brutalną i krwistą historię, która jednocześnie będzie niosła ze sobą przesłanie.
🪓Tytułowy Barbaric to barbarzyńca. Wskutek katastrofy statku uszedł z życiem, gdyż zawarł umowę z wiedźmami. Od tej pory ma czynić dobro. Co przecież totalnie nie zgadza się z tym, w co wierzy, kim jest i jaki jest.
Jego kompanem jest uzależniony od krwi topór, z którym rozmawia.
🪓Na swojej drodze spotyka pewną Nekromantkę, którą ratuje od spalenia na stosie. Kobieta ma za sobą trudną przeszłość, i bardzo docenia czyn barbarzyńcy. Od tej pory staje się jego towarzyszką, okazuje się, że ona też słyszy topór.
🪓Toczą walkę z kapłanem opętanym przez nieumarłego ducha z armią trupów na czele. Dzieje się tutaj dużo, dzieje się mocno i bardzo brutalnie. Jucha leje się strumieniami, więc jeśli masz delikatne usposobienie ta opowieść nie jest dla Ciebie.
🪓Sam Barbaric jest postacią hardą, sarkastyczną i nie boi się niczego. Uwielbiam jego rozmowy z opętanym krwią toporem.
Oto jedna z nich :
📍 " Nie, Toporze, nie zawsze. Ponieważ to, co dobre dla jednego , może być niedobre dla drugiego. A jeśli każdy problem rozwiązuje się zabijaniem, ludzie zwykle niczego się nie uczą."
🪓Jestem totalnie zachwycona kreską, która kolorami raczej niepokoi i lekko drażni. Jest idealna do treści i wspaniale z nią współgra. Postacie są mroczne, widać na ich twarzach zło, szaleństwo czy opętanie. Sceny walki żywiołowe i mocne.
Mimo iż jestem kobietą to odnalazłam się tutaj świetnie. I naprawdę nie mogę się doczekać kolejnego tomu.
🪓 Nekromantka również wzbudziła moją sympatię, przeżyła śmierć ojca, którą przewidziała i musiała mierzyć się z darem, który stał się jej przekleństwem. Barbaric zatem jest dla niej idealnym towarzyszem, który nie ocenia...który chroni i pokazuje tym swoje ludzkie oblicze.
🪓Jest to doskonałe! Choć w tym świecie znaleźć bym się nie chciała to z wielką euforią śledziłam losy bohaterów.

Kochani, komiks ten jest doskonałym przykładem na to, że można stworzyć brutalną i krwistą historię, która jednocześnie będzie niosła ze sobą przesłanie.
🪓Tytułowy Barbaric to barbarzyńca. Wskutek katastrofy statku uszedł z życiem, gdyż zawarł umowę z wiedźmami. Od tej pory ma czynić dobro. Co przecież totalnie nie zgadza się z tym, w co wierzy, kim jest i jaki jest.
Jego...