Nie wpuszczaj go

Nie rozumiem po co tyle stron o jednym i tym samym... Studium przypadku? Troszkę za nudno to wyszło, bo już po kilku pierwszych rozdziałach czytelnicy wszystko wiedzieli.

Nie rozumiem po co tyle stron o jednym i tym samym... Studium przypadku? Troszkę za nudno to wyszło, bo już po kilku pierwszych rozdziałach czytelnicy wszystko wiedzieli.

Bardziej zarys psychologiczny postaci i zachowań niż thriller. Można się wciągnąć, ale dla osób które nie doświadczyły w swoim życiu zderzenia z manipulacjami tego pokroju, historia wyda się naciągana a bohaterki naiwne do szpiku kości.

Bardziej zarys psychologiczny postaci i zachowań niż thriller. Można się wciągnąć, ale dla osób które nie doświadczyły w swoim życiu zderzenia z manipulacjami tego pokroju, historia wyda się naciągana a bohaterki naiwne do szpiku kości.

Nic nadzwyczajnego, natomiast spodobała mi się zawiłość wątków pojawiająca się czasami, kiedy autorka wracała do historii sprzed kilku lat. Lubię w książkach takie "skakanie".

Nic nadzwyczajnego, natomiast spodobała mi się zawiłość wątków pojawiająca się czasami, kiedy autorka wracała do historii sprzed kilku lat. Lubię w książkach takie "skakanie".

Książka, w której główny bohater jest antybohaterem. Którego nie lubimy od samego początku. Odkrywamy stopniowo jego intrygi, sieć kłamstw i dziwnych zachowań. Nienawidzimy i boimy się. Kobiety są przedstawione jako te naiwne, łatwowierne. Ofiary, które nie domyślają się jego zachowań. Trochę to było przykre, że wszystkie były pokazane jako ufne i dające się manipulować, nawet jak wychodziły coraz to nowe "kwiatki". Zakończenie daje chociaż odrobinę nadziei na sprawiedliwość. Jakby zakończyło się to inaczej to byłabym zawiedziona.

Książka, w której główny bohater jest antybohaterem. Którego nie lubimy od samego początku. Odkrywamy stopniowo jego intrygi, sieć kłamstw i dziwnych zachowań. Nienawidzimy i boimy się. Kobiety są przedstawione jako te naiwne, łatwowierne. Ofiary, które nie domyślają się jego zachowań. Trochę to było przykre, że wszystkie były pokazane jako ufne i dające się manipulować,...

Moim zadaniem zasługuje na zdecydowanie wyższą średnią. Dobrze zaplanowany i napisany, wielu bohaterów i kilka osi czasowych. Wymaga od czytelnika nieco większego zaangażowania od typowe kryminału, ale na pewno wart uwagi.

Moim zadaniem zasługuje na zdecydowanie wyższą średnią. Dobrze zaplanowany i napisany, wielu bohaterów i kilka osi czasowych. Wymaga od czytelnika nieco większego zaangażowania od typowe kryminału, ale na pewno wart uwagi.

Pomimo tego, ze Lisa Jewell to jedna z moich ulubionych autorek, to tego tytułu nie udało mi się dokończyć. Pozwolę więc sobie na pozostawienie jej bez konkretnej oceny.

Zabrakło mi tu tajemnicy. Chociaż temat jest ważny i poruszający, to jednak nie odczułam tego czytając. Kompletnie nie przywiązałam się do bohaterów. Zabrakło mi pogłębienia postaci Nicka. Wolałabym nie być pewna tego, czy jest bohaterem pozytywnym czy negatywnym. Tu mamy jasną odpowiedź już od samego początku.

Pomimo tego, ze Lisa Jewell to jedna z moich ulubionych autorek, to tego tytułu nie udało mi się dokończyć. Pozwolę więc sobie na pozostawienie jej bez konkretnej oceny.

Zabrakło mi tu tajemnicy. Chociaż temat jest ważny i poruszający, to jednak nie odczułam tego czytając. Kompletnie nie przywiązałam się do bohaterów. Zabrakło mi pogłębienia postaci Nicka. Wolałabym nie...

Na początku było całkiem przyzwoicie, ale już po chwili tak naprawdę wiadomo dokładnie co się dzieje i kto co zrobił. Dodatkowo mam wrażenie, że główny bohater miał jedną i tą samą kwestię powtarzającą się co około 5 kartek. W głównego antagonistę totalnie się nie wierzy, bohaterki drugoplanowe tak głupie, że aż skręca. I nie zrozumcie mnie źle, doskonale wiem o tym, że narcyz idealnie oplata swoje ofiary wokół palca ale tutaj jest to napisane tak, że się w to po prostu nie wierzy. Przemęczyłam do końca ale jest wiele lepszych pozycji niż to.

Na początku było całkiem przyzwoicie, ale już po chwili tak naprawdę wiadomo dokładnie co się dzieje i kto co zrobił. Dodatkowo mam wrażenie, że główny bohater miał jedną i tą samą kwestię powtarzającą się co około 5 kartek. W głównego antagonistę totalnie się nie wierzy, bohaterki drugoplanowe tak głupie, że aż skręca. I nie zrozumcie mnie źle, doskonale wiem o tym, że...

Lubię thrillery psychologiczne Lisy Jewell, czytałam już kilka jej książek i choć nie wszystkie były na równym poziomie, jedne podobały mi się bardziej, inne mniej, to ogólnie dobrze wspominam jej twórczość. Tym razem również się nie zawiodłam - Nie wpuszczaj go okazało się lekturą, przy której spędziłam naprawdę miłe i emocjonujące chwile.

Autorka przedstawia przerażającą historię mężczyzny, który żeruje na kobietach. Najpierw je uwodzi, zdobywa ich zaufanie, później się z nimi żeni, a na końcu bezwzględnie okrada i porzuca. Za każdym razem schemat wygląda trochę inaczej, ale cel pozostaje ten sam. Choć to fikcja, bez trudu można ją przełożyć na prawdziwe życie, i to jest w niej najbardziej niepokojące. Takich ludzi przecież nie brakuje, a świadomość, że ktoś mógłby w ten sposób manipulować innymi, mrozi krew w żyłach.

Cała historia w pewnym stopniu mną wstrząsnęła. Czytałam ją z zapartym tchem, bo ciągle chciałam wiedzieć, co wydarzy się dalej. Nie męczyłam się ani przez chwilę, książka mnie nie nudziła, a napięcie i poczucie zagrożenia towarzyszyły praktycznie do ostatniej strony.

Nie mogę jednak powiedzieć, że to thriller idealny. Zabrakło mi tutaj efektu „wow”, prawdziwej bomby, która całkowicie wytrąciłaby mnie z równowagi. Pojawia się kilka zwrotów akcji, ale żaden z nich nie spowodował, że pomyślałam: „Wow, tego się zupełnie nie spodziewałam!”. Sama autorka w podziękowaniach zaznacza, że to prosty thriller psychologiczny, osadzony w realnym świecie - i rzeczywiście, trudno się z tym nie zgodzić.

Na plus na pewno zasługuje kreacja bohaterów. Jewell świetnie nakreśliła swoje postacie, ich emocje, lęki i motywacje wydają się realistyczne. Dzięki temu fabuła, mimo prostoty, jest wiarygodna i mocno osadzona w rzeczywistości.

Choć zabrakło mi mocniejszego akcentu i większego zaskoczenia, to i tak uważam tę książkę za udaną. Nie wpuszczaj go to wciągająca, emocjonalna i dobrze napisana historia.

Lubię thrillery psychologiczne Lisy Jewell, czytałam już kilka jej książek i choć nie wszystkie były na równym poziomie, jedne podobały mi się bardziej, inne mniej, to ogólnie dobrze wspominam jej twórczość. Tym razem również się nie zawiodłam - Nie wpuszczaj go okazało się lekturą, przy której spędziłam naprawdę miłe i emocjonujące chwile.

Autorka przedstawia przerażającą...

Ash, a raczej Ah!, chciałoby się westchnąć... Studiowanie ludzkiej natury w szczegółowym opisie i wydaniu tej autorki jest tyle ciekawe co drobiazgowe i przydatne. Cenne dla niedoświadczonych. Dlatego nic mnie tutaj nie wkurzało, bo delektowałam się tym opisem wszystkich ofiar, ich narastającym dyskomfortem, z którym nie potrafiły nic zrobić, mimo, ze wiedziały, przeczuwały i obawiały się. Pozwoliły zrobić sobie młyn z uczuć i podejrzeń. Jedna Ash poszła za głosem intuicji i dała radę sprzęgnąć demony w jednym pakiecie. Choć też chwilami miała gęsią skórkę... Skąd biorą się typy tego rodzaju i dlaczego tak wiele kobiet ich wpuszcza? Jest się nad czym zastanawiać, w komforcie bliskości jednego pewnego faceta! A jeśli nie macie kogoś takiego to posmakujcie, ku przestrodze!, czym może się skończyć nieposkładana do kupy pseudoromantyczna delirka. POLECAM.

Ash, a raczej Ah!, chciałoby się westchnąć... Studiowanie ludzkiej natury w szczegółowym opisie i wydaniu tej autorki jest tyle ciekawe co drobiazgowe i przydatne. Cenne dla niedoświadczonych. Dlatego nic mnie tutaj nie wkurzało, bo delektowałam się tym opisem wszystkich ofiar, ich narastającym dyskomfortem, z którym nie potrafiły nic zrobić, mimo, ze wiedziały, przeczuwały...

📖🐲
DNF str. 140 i doczytana sama końcówka

Przykro mi, ale ta książka jest koszmarnie irytująca, ponieważ znów mamy super przebiegłego geniusza zła płci męskiej oraz bandę bezrozumnych idiotek, które autorka nazywa niezależnymi i odnoszącymi sukcesy kobietami. Szkoda, że nam jeszcze tego nie pokazała, bo samym zapewnieniom narratora po prostu nie można wierzyć. No zwłaszcza sposób postępowania Marthy podczas choroby Nali właśnie dobitnie podkreśla, jakie te baby są durne do granic możliwości. Ja widzę w każdym razie omotane przez pasożyta słabe pańcie, która patrzą na atrakcyjny wygląd zewnętrzny i nie widzą pustki i brzydoty wewnątrz. I łykają jak pelikany obietnice, zamiast rozliczać gościa z realnych czynów. No i jeszcze biedactwa nie potrafią w finanse, bo jak wiadomo niezależność kobieca nie obejmuje dbania o to, żeby pasywa i aktywa się spinały. Nie. Po co. Przecież ma teraz Faceta Idealnego. 🤮🤮🤮

Jazda przez ponad trzysta stron dokładnie na tym schemacie po prostu się nie sprawdza. Tym bardziej, że upozorowanie śmierci, zmiana tożsamości oraz małżeństwo, to są trudne i drogie akcje, a autorka do strony 140 nie zająknęła się ani słowem, jak to konkretnie się odbyło. Osłabiało mnie także to ciągłe liczenie naszego antybohatera na to, że na serio nikt nie sprawdzi jego referencji — choćby przez zaskoczenie go w pracy, jeżeli akurat podał konkretną nazwę restauracji. Nie wierzę też, że zawsze przechodziło wykpienie się przez niego z podania swoim partnerkom konkretnej nazwy miejsca, gdzie ponoć będzie przez ileś dni. Takie twierdzenia bez pokrycia są totalnie słabym założeniem fabularnym i świadczą o lenistwie autorki i braku szacunku dla czytelnika. No chyba, że te laski faktycznie nie oddychają bez niego, bo nie wiedzą jak.

Ode mnie 2/10.

📖🐲
DNF str. 140 i doczytana sama końcówka

Przykro mi, ale ta książka jest koszmarnie irytująca, ponieważ znów mamy super przebiegłego geniusza zła płci męskiej oraz bandę bezrozumnych idiotek, które autorka nazywa niezależnymi i odnoszącymi sukcesy kobietami. Szkoda, że nam jeszcze tego nie pokazała, bo samym zapewnieniom narratora po prostu nie można wierzyć. No zwłaszcza...