W ogrodzie carycy

Po książkach Joanny Jax i Idy Żmiejewskiej myślałam, że na rynku powieści historycznych nic mnie nie zaskoczy, ale p. Monice udało się to w pełni! Dołącza do moich ulubionych autorek fabuł osadzonych w przeszłości. Polecam serdecznie! Dobrze przemyślane i świetnie napisane powieści.

Po książkach Joanny Jax i Idy Żmiejewskiej myślałam, że na rynku powieści historycznych nic mnie nie zaskoczy, ale p. Monice udało się to w pełni! Dołącza do moich ulubionych autorek fabuł osadzonych w przeszłości. Polecam serdecznie! Dobrze przemyślane i świetnie napisane powieści.

Ciut, ciut lepsza od pierwszego tomu.
Podejrzane, oj bardzo podejrzane te wszystkie wysokie oceny.

Ciut, ciut lepsza od pierwszego tomu.
Podejrzane, oj bardzo podejrzane te wszystkie wysokie oceny.

Kontynuacja "Wnuczki Faberge" - pisana odrobinę lżejszym językiem, z mniejszą ilością wątków, ale tutaj dostajemy więcej psychologii postaci. Lektura dla osób ceniących rozbudowane tło historyczne i znajomość epoki. Wiele ciekawostek z czasów Rosji ostatnich carów. Fabuła jest złożona, skomplikowana, wielowątkowa. Na pewno nie na "wieczór po ciężkim dniu", bo wymaga skupienia. Jeśli chcecie lekkiego romansu pisanego znajomymi zwrotami, to nie jest dobry adres. Dla mnie: rewelacja.

Kontynuacja "Wnuczki Faberge" - pisana odrobinę lżejszym językiem, z mniejszą ilością wątków, ale tutaj dostajemy więcej psychologii postaci. Lektura dla osób ceniących rozbudowane tło historyczne i znajomość epoki. Wiele ciekawostek z czasów Rosji ostatnich carów. Fabuła jest złożona, skomplikowana, wielowątkowa. Na pewno nie na "wieczór po ciężkim dniu", bo wymaga...

Monika Raspen, specjalistka od powieści historycznych, pokazała mi carską Rosję u schyłku rządów dynastii Romanowów od środka i zrobiła to w sposób tak interesujący, pełen emocji i misternie odtworzonych realiów epoki, że poczułam się jak rezydentka carskich pałaców, posiadłości arystokratycznych, czy zakazanych zaułków Petersburga.
Na tle rewolucyjnych nastrojów narastających w Rosji na początku XX wieku autorka przedstawia kilka historii związanych z rodziną carską i osobami jej bliskimi. Fabuła drugiej części obraca się wokół zagadki tragicznie zmarłej Iriny Duminy i wysiłków jej przyjaciółek, aby odkryć prawdę o okolicznościach i przyczynie jej śmierci. Drugi ważny wątek wiąże się z wyczekiwaniem pary carskiej na narodziny męskiego potomka, którego pojawienie się miałoby zapewnić Romanowowom ciągłość rządów i być gwarancją stałości państwa. Tymczasem kapryśna i przesądna caryca Alix, krewna królowej Wiktorii, żyje w strachu przed przekazaniem swojemu synowi dziedzicznej choroby, która uśmierciła już kilku młodych mężczyzn i chłopców z jej rodu- hemofilii. W tym tomie znajdziemy też zwieńczenie wątku diabolicznego Zygfryda zu Kleinitza i jego kochanki Johanny oraz obraz rodzących się w Rosji ruchów komunistycznych, dążących do obalenia ucisku carskiego i przejęcia rządów w państwie. Kraj chwieje się w posadach, a rosyjska arystokracja żyje w błogiej nieświadomości zagrożenia, balując, kupując wystawne suknie i kosztowne świecidełka oraz spełniając swoje zachcianki. Symbolem tego chylącego się ku upadkowi świata są jaja Fabergé- misterne cudeńka, zdobione klejnotami, z maleńkimi mechanizmami, dzięki którym z jaja wyskakuje ptaszek, albo inne stworzonko i gra pozytywka. Piękne, ale dalekie od zwykłego życia. Tacy są też przedstawiciele wyższych sfer rosyjskich- elegancko ubrani, pachnący perfumami, ozdobieni garniturami klejnotów, ale boleśnie oderwani od twardej rzeczywistości, żyjący ułudą niezniszczalności ich świata, zamykający oczy na niezaprzeczalne fakty. Bo oto na ich oczach powoli wali się w gruzy wielkie mocarstwo, a pierwsze oznaki katastrofy już widać: narastające niezadowolenie robotników, strajki i demonstracje, wzrastające w siłę organizacje bolszewickie i nazwisko Lenina na razie jeszcze cichutko powtarzane w tłumie. Tylko co bardziej świadomi arystokraci planują wyjazd z Rosji na stałe, czując zagrożenie.
Nie sposób nie zwrócić uwagi na wyjątkowo staranne wydania wszystkich książek Moniki Raspen. Seria „Kobiety Romanowów” wygląda zjawiskowo: malowane brzegi, piękne okładki stylizowane na wzory art deco lub na dekoracje jaj Fabergé, pięknie opracowane drzewo genealogiczne Romanowów i lekko kremowy papier. Miło wziąć do ręki takie cudeńko.
Na pewno niedługo zabiorę się za lekturę trzeciej części tego cyklu, bo jestem ogromnie ciekawa, co jeszcze wydarzy się w Petersburgu. I choć z historii wiem, jak potoczyła się historia ostatniego cara i jego bliskich, to jednak chętnie dowiem się, co stało się z bohaterami fikcyjnymi- Agafią, Darią czy Aloszą. No i oczywiście jak autorka rozwiąże wątek sióstr bliźniaczek rozdzielonych przy urodzeniu.
Polecam z całego serca wszystkim miłośnikom powieści historycznych z odrobiną romansu, kryminału i sagi rodzinnej.

Monika Raspen, specjalistka od powieści historycznych, pokazała mi carską Rosję u schyłku rządów dynastii Romanowów od środka i zrobiła to w sposób tak interesujący, pełen emocji i misternie odtworzonych realiów epoki, że poczułam się jak rezydentka carskich pałaców, posiadłości arystokratycznych, czy zakazanych zaułków Petersburga.
Na tle rewolucyjnych nastrojów...

Nie miałam zamiaru jej czytać, ale zrobiłam to po poleceniu jednej z bookstagramerek. Jestem fanką tej serii i polecam wszystkim, którzy lubią prawdziwą historię w książkach. Mnie zachwyciła.

Nie miałam zamiaru jej czytać, ale zrobiłam to po poleceniu jednej z bookstagramerek. Jestem fanką tej serii i polecam wszystkim, którzy lubią prawdziwą historię w książkach. Mnie zachwyciła.

Rewelacyjna układanka historii, emocji i znajomości ludzkiej natury. Moje ubiegłoroczne odkrycie. Polecam osobom kochającym historię.

Rewelacyjna układanka historii, emocji i znajomości ludzkiej natury. Moje ubiegłoroczne odkrycie. Polecam osobom kochającym historię.

Przez tę część popłynęłam (tak szybko jak na skuterze wodnym). Nie wiem, kiedy ujrzałam ostatnie zdanie. "Ogród carycy" był zdecydowanie lepszym i ciekawszym tomem. Jest tu zagadka do rozwiązania, są tajemnice oraz dramaty rodziny carskiej.

Przyiaciółki tragicznie zmarłej Iriny nie mogą pozostawić sprawy jej śmierci niewyjaśnionej. Ochrana nie kwapi się do rozwikłania tej tajemnicy. Dlatego Daria, Anna i Nadieżda szukają odpowiedzi na nurtujące ich pytania. To, co odkrywają, zdumiewa je i jednocześnie przeraża. Ktoś zagraża carskiej rodzinie. Buntuje lud.

Drugim, ważnym wątkiem całej powieści jest dziedziczenie. Alix i Niko wciąż starają się o syna. Kiedy przychodzi on na świat, radość miesza się z niepokojem. Na jaw wychodzi, ukrywany przez Aleksandrę Fiodorowną, sekret dotyczący jej rodziny - klątwa Coburgów.

Tym razem czułam się komfortowo przy bohaterach, których bardzo dobrze znałam. Znakomita ich konstrukcja wzbudza emocje i rozbudza ciekawość.
To powieść historyczna z rewelacyjnie zarysowanym tłem kryminalnym. Jest niezwykle wciągająca. Po pierwszym tomie zdobyłam ogromną wiedzę na temat rodziny Romanowów. Wprawdzie początkowo mi się mieszało, lecz ostatecznie potrafię śmiało wymienić członków rodziny carskiej i ich charaktery, powiązania. "Ogród carycy" jeszcze bardziej mnie w tym utwierdził. Poczułam nieodpartą chęć dalszej wiedzy na temat carskiej rodziny, jak i poznania kolejnych książek Moniki Raspen. Autorka ma dar przekazywania informacji w bardzo barwny i interesujący sposób. Inspiruje, zachęca, intryguje. Pozwala poznać postacie od "kuchni", wprowadzając nas do ich świata, ich odczuć. W ten sposób stajemy się niewidzialnymi obserwatorami, stojącymi obok i współodczuwającymi.
Ta seria chwyta za serce, emocjonuje i rozbucha chęć na dalsze tajemnice. Niesamowicie dojrzałe pióro autorki oraz jej wiedza ma tutaj kluczowe znaczenie. Nie ukrywam, że po tej lekturze poczułam chęć sięgnięcia po każdą kolejną powieść autorki. Jestem zachwycona!

Przez tę część popłynęłam (tak szybko jak na skuterze wodnym). Nie wiem, kiedy ujrzałam ostatnie zdanie. "Ogród carycy" był zdecydowanie lepszym i ciekawszym tomem. Jest tu zagadka do rozwiązania, są tajemnice oraz dramaty rodziny carskiej.

Przyiaciółki tragicznie zmarłej Iriny nie mogą pozostawić sprawy jej śmierci niewyjaśnionej. Ochrana nie kwapi się do rozwikłania tej...

Ostrzegam! Ta powieść wciąga i uzależnia. Nie da się jej odłożyć. Jeśli więc nie masz wystarczająco dużo czasu na spokojne czytanie, to poczekaj na lepszą chwilę i na spokojne zanurz się w dawno miniony świat arystokracji, blichtru i niewiarygodnego wręcz bogactwa. A przy okazji poznaj burzliwe losy, tych którzy kiedyś naprawdę żyli. To niesamowite, że możemy oglądać ich twarze na starych fotografiach. Dzięki powieści ich zaklęte w obrazach postaci ożywają, mówią, cierpią -po prostu żyją. Ta powieść tętni życiem, jest pełna niesamowitych historii. Naprawdę szczerze polecam!

Ostrzegam! Ta powieść wciąga i uzależnia. Nie da się jej odłożyć. Jeśli więc nie masz wystarczająco dużo czasu na spokojne czytanie, to poczekaj na lepszą chwilę i na spokojne zanurz się w dawno miniony świat arystokracji, blichtru i niewiarygodnego wręcz bogactwa. A przy okazji poznaj burzliwe losy, tych którzy kiedyś naprawdę żyli. To niesamowite, że możemy oglądać ich...

Po lekturze „Wnuczki Fabergé” miałam poczucie, że Monika Raspen dopiero się rozpędza. „W ogrodzie carycy” tylko utwierdziło mnie w przekonaniu, że autorka… dostała skrzydeł. W drugiej części wyraźnie czuć większą dynamikę, świeżość i pewność narracji. Akcja nabiera tempa, tekst jest spójny, a bohaterowie wykreowani z wyczuciem i emocjonalną głębią.
To jedna z tych książek, które trudno odłożyć – każdą stronę przewracałam w napięciu, z ciekawością, co przyniesie kolejny rozdział.
Nie znałam wcześniej dokładnie historii Alex i Nikiego. Rosyjska rzeczywistość historyczna nigdy szczególnie mnie nie pociągała i nie miałam potrzeby jej zgłębiać. A jednak autorka potrafiła mnie zaintrygować na tyle, że dziś chcę kontynuować całą serię. To dla mnie najlepszy dowód na siłę tej opowieści – budzi ciekawość i otwiera drzwi do świata, który wcześniej pozostawał obojętny.
Postacie cara i carycy wywoływały we mnie irytację – i to chyba jedyny fragment książki, którego nie czytałam ze spokojem 😅 Ale właśnie w tym tkwi siła dobrze napisanych bohaterów – budzą emocje, nie pozwalają przejść obok siebie obojętnie.
Doceniam styl Moniki Raspen – jej pióro jest dojrzałe, obrazowe, a jednocześnie lekkie w odbiorze. Jeśli w przyszłości w moje ręce trafi kolejna książka tej autorki, sięgnę po nią bez wahania.
Z pełnym przekonaniem polecam tę lekturę – szczególnie tym, którzy lubią historie osadzone w realiach historycznych, ale opowiedziane w sposób żywy, emocjonalny i wciągający.

Po lekturze „Wnuczki Fabergé” miałam poczucie, że Monika Raspen dopiero się rozpędza. „W ogrodzie carycy” tylko utwierdziło mnie w przekonaniu, że autorka… dostała skrzydeł. W drugiej części wyraźnie czuć większą dynamikę, świeżość i pewność narracji. Akcja nabiera tempa, tekst jest spójny, a bohaterowie wykreowani z wyczuciem i emocjonalną głębią.
To jedna z tych książek,...

Uwielbiam tę trylogię. Mam nadzieję, że Autorka wróci do tematu carskiej Rosji, bo to mistrzostwo!

Uwielbiam tę trylogię. Mam nadzieję, że Autorka wróci do tematu carskiej Rosji, bo to mistrzostwo!