Xiądz Faust

„Trzeba umieć spojrzeć z wyżyn bezprzestrzennych i bezczasowych, jakby z głębokiego snu, rzekł pewien filozof. Na bezmiernym oceanie mroku widzimy skorupkę płynącą-to życie ludzkości. Wyrosła z głębiny i utonie w głębinach, ale błogosławiony ten, kto spotkał Się z Wiekuistym Promieniem.”

„Widziałem tu ludzi z drugiego klasztoru, ogarniętych obłędem nekrofilstwa. Z trudem odrywali się od ust zsiniałych, od klasycznego bezwstydu piersi, godnych Ledy.”

„Jesteśmy rzuceni w tragiczną pustynię, gdzie nawet Syn Boży umiera bez pomocy!”

„Ale Lucyfer nie był dla nas tylko mitem czy symbolem. Wyczuwaliśmy jego obecność w Kosmosie, razem rozmyślaliśmy o Lucyferze i jego straszliwej samotni.”

Odkrywając twórczość Micińskiego czuję się jak nieokrzesany neofita, który pierwszy raz spojrzał na literaturę odkrywając jej piękno. Miciński nie jest dla każdego, ba! Jestem więcej niż pewien, że na tym etapie poznania zaliczam się do ignorantów w ciemności, ale cholera! Przyciąga mnie do siebie niczym magnes. Wymagający, osnuty niedopowiedzeniem, zamkniętą symboliką jest jak dawno opuszczona świątynia prastarego kultu, która jednocześnie przeraża i kusi swoim dawnym pięknem.

Od premiery dziewiątkowego wydania “Xiądza Fausta” minęło kilka tygodni, lecz w tym przypadku wiedziałem, że wszelki pośpiech nie jest wskazany, a wręcz niedopuszczalny. Miałem przyjemność czytać pozostałe dzieła autora wznowione przez krakowską oficynę i zrozumiałem już, że to nie ja wybieram książkę Micińskiego, a ten wybiera mnie. Że usiąde do niej dopiero z określonym stanem ducha, w odpowiednim momencie i czasie.

“Xiądz Faust” to łamiąca głowę, wymagająca i hermetyczna historia, mająca w sobie wszystkie sprzeczne elementy, które pokochałem i znienawidziłem w literaturze. Z jednej strony pełna symboliki, wzniosłych - często patriotycznych, mesjanistycznych treści, kojarzących się z nawiedzonymi polonistkami okresu mojej nauki, z drugiej bogata w mistycyzm, wewnętrzną walkę ducha i materii, potrzeb ciała, które tłamszą duszę, czy w końcu zawierająca dysputy pomiędzy współczesnym Mistosem (uczniem),a Epoptosem (Mistrzem).

Xiądz to opowieść wigilijnego spotkania, które płynnie przeobraża się w wędrówkę ku głębszemu poznaniu, konwersacja nieświadomego akolity z tym, który widzi więcej. Tytułowy Faust o imieniu, które wyraźnie nawiązuje do pewnych tradycji, niesie prometejskie światło wiedzy, odbijające się w twarzy młodego Piotra. Ich rozmowa to też konfrontacja życiowego doświadczenia, nabytej cierpliwości z namiętnościami i ogromem myśli, które bezustannie bombardują młodszy umysł.

Prezentowana powieść to też sporo luźnych historii, złączonych klamrą jednej opowieści w drodze do oświecenia. Zagłębiając się zarówno w historię Fausta, jak i jego młodego rozmówcy, będziemy świadkami nadnaturalnych wyznań, spowiedzi skierowanej w stronę słuchaczy i czytelników, co za tym idzie dostąpimy spowiedzi przez rozliczenie własnej duszy. Jadąc do miejsca fabuły Piotr spodziewał się, że jego dni są policzone i w zasadzie miał rację. Podczas tej nocy umarł i narodził się na nowo.

Podsumowując, uważam że “Xiądz Faust” to bolesne, chociaż satysfakcjonujące oczyszczenie. Każdy odbierze ją na swój indywidualny sposób, przy pierwszej lekturze tracąc sporo z ukrytych treści, jednak uważam, że warto próbować się z tym zmierzyć.

„Trzeba umieć spojrzeć z wyżyn bezprzestrzennych i bezczasowych, jakby z głębokiego snu, rzekł pewien filozof. Na bezmiernym oceanie mroku widzimy skorupkę płynącą-to życie ludzkości. Wyrosła z głębiny i utonie w głębinach, ale błogosławiony ten, kto spotkał Się z Wiekuistym Promieniem.”

„Widziałem tu ludzi z drugiego klasztoru, ogarniętych obłędem nekrofilstwa. Z trudem...

„Trzeba umieć spojrzeć z wyżyn bezprzestrzennych i bezczasowych, jakby z głębokiego snu, rzekł pewien filozof. Na bezmiernym oceanie mroku widzimy skorupkę płynącą-to życie ludzkości. Wyrosła z głębiny i utonie w głębinach, ale błogosławiony ten, kto spotkał Się z Wiekuistym Promieniem.”

„Widziałem tu ludzi z drugiego klasztoru, ogarniętych obłędem nekrofilstwa. Z trudem odrywali się od ust zsiniałych, od klasycznego bezwstydu piersi, godnych Ledy.”

„Jesteśmy rzuceni w tragiczną pustynię, gdzie nawet Syn Boży umiera bez pomocy!”

„Ale Lucyfer nie był dla nas tylko mitem czy symbolem. Wyczuwaliśmy jego obecność w Kosmosie, razem rozmyślaliśmy o Lucyferze i jego straszliwej samotni.”

Odkrywając twórczość Micińskiego czuję się jak nieokrzesany neofita, który pierwszy raz spojrzał na literaturę odkrywając jej piękno. Miciński nie jest dla każdego, ba! Jestem więcej niż pewien, że na tym etapie poznania zaliczam się do ignorantów w ciemności, ale cholera! Przyciąga mnie do siebie niczym magnes. Wymagający, osnuty niedopowiedzeniem, zamkniętą symboliką jest jak dawno opuszczona świątynia prastarego kultu, która jednocześnie przeraża i kusi swoim dawnym pięknem.

Od premiery dziewiątkowego wydania “Xiądza Fausta” minęło kilka tygodni, lecz w tym przypadku wiedziałem, że wszelki pośpiech nie jest wskazany, a wręcz niedopuszczalny. Miałem przyjemność czytać pozostałe dzieła autora wznowione przez krakowską oficynę i zrozumiałem już, że to nie ja wybieram książkę Micińskiego, a ten wybiera mnie. Że usiąde do niej dopiero z określonym stanem ducha, w odpowiednim momencie i czasie.

“Xiądz Faust” to łamiąca głowę, wymagająca i hermetyczna historia, mająca w sobie wszystkie sprzeczne elementy, które pokochałem i znienawidziłem w literaturze. Z jednej strony pełna symboliki, wzniosłych - często patriotycznych, mesjanistycznych treści, kojarzących się z nawiedzonymi polonistkami okresu mojej nauki, z drugiej bogata w mistycyzm, wewnętrzną walkę ducha i materii, potrzeb ciała, które tłamszą duszę, czy w końcu zawierająca dysputy pomiędzy współczesnym Mistosem (uczniem),a Epoptosem (Mistrzem).

Xiądz to opowieść wigilijnego spotkania, które płynnie przeobraża się w wędrówkę ku głębszemu poznaniu, konwersacja nieświadomego akolity z tym, który widzi więcej. Tytułowy Faust o imieniu, które wyraźnie nawiązuje do pewnych tradycji, niesie prometejskie światło wiedzy, odbijające się w twarzy młodego Piotra. Ich rozmowa to też konfrontacja życiowego doświadczenia, nabytej cierpliwości z namiętnościami i ogromem myśli, które bezustannie bombardują młodszy umysł.

Prezentowana powieść to też sporo luźnych historii, złączonych klamrą jednej opowieści w drodze do oświecenia. Zagłębiając się zarówno w historię Fausta, jak i jego młodego rozmówcy, będziemy świadkami nadnaturalnych wyznań, spowiedzi skierowanej w stronę słuchaczy i czytelników, co za tym idzie dostąpimy spowiedzi przez rozliczenie własnej duszy. Jadąc do miejsca fabuły Piotr spodziewał się, że jego dni są policzone i w zasadzie miał rację. Podczas tej nocy umarł i narodził się na nowo.

Podsumowując, uważam że “Xiądz Faust” to bolesne, chociaż satysfakcjonujące oczyszczenie. Każdy odbierze ją na swój indywidualny sposób, przy pierwszej lekturze tracąc sporo z ukrytych treści, jednak uważam, że warto próbować się z tym zmierzyć.

„Trzeba umieć spojrzeć z wyżyn bezprzestrzennych i bezczasowych, jakby z głębokiego snu, rzekł pewien filozof. Na bezmiernym oceanie mroku widzimy skorupkę płynącą-to życie ludzkości. Wyrosła z głębiny i utonie w głębinach, ale błogosławiony ten, kto spotkał Się z Wiekuistym Promieniem.”

„Widziałem tu ludzi z drugiego klasztoru, ogarniętych obłędem nekrofilstwa. Z trudem...

Od strony pisarskiego warsztatu sztosik. Ma się wrażenie, że pisana przez literata dla literatów. Chciałoby się napisać: przeintelektualizowana - ale z tego chaosu anegdotek, symboli i nawiązań wyłania się jakaś ciekawa myśl. Chciałoby się napisać: przerost formy nad treścią - ale zbyt swobodnie Miciński poczyna sobie piórem.
Z całą pewnością jednak brakuje tej książce fabuły i jest dość przytłaczająco przegadana.

Trudna i wymagająca dla przeciętnego czytelnika. Przed przystąpieniem do lektury, trzeba się porządnie oczytać w klasykach, filozofii, teologii, religioznawstwa,hermetyzmu i ezoteryki.

Spodziewałem się czegoś innego. Nie porwał mnie Miciński, ale serce nie pozwala mi wystawić tej pozycji niższej noty.

-------------

"Orły muszą mieć szpony do rozdzierania sarn i jagniąt. Ludzie mężni muszą mieć moc do miażdżenia nikczemników".

"Kiedy odpadnie tynk — ukażą się freski małpoludów".

Od strony pisarskiego warsztatu sztosik. Ma się wrażenie, że pisana przez literata dla literatów. Chciałoby się napisać: przeintelektualizowana - ale z tego chaosu anegdotek, symboli i nawiązań wyłania się jakaś ciekawa myśl. Chciałoby się napisać: przerost formy nad treścią - ale zbyt swobodnie Miciński poczyna sobie piórem.
Z całą pewnością jednak brakuje tej książce...

Może powinienem ocenić ją jako dobrą? Podbijam jednak ze względu na to, że jak na swoje czasy była to książka łamiąca polskie tabu katolickie i w ogóle chrześcijańskie. Nietzscheanizm i faustyzm, droga samopoznania.

Opis katastrofy w Messynie oraz epizod z powstania styczniowego - te fragmenty świecą się jak złoto - pięknie napisane.

Może powinienem ocenić ją jako dobrą? Podbijam jednak ze względu na to, że jak na swoje czasy była to książka łamiąca polskie tabu katolickie i w ogóle chrześcijańskie. Nietzscheanizm i faustyzm, droga samopoznania.

Opis katastrofy w Messynie oraz epizod z powstania styczniowego - te fragmenty świecą się jak złoto - pięknie napisane.